သမီးမိုက်၏ အဆုံးသတ်
သမီးမိုက်၏ အဆုံးသတ်
ပထမ
အပြင်ဘက်မှာ မိုးက သည်းသည်းမည်းမည်း ရွာနေသည်။ ရန်ကုန်မြို့ပြ၏ ညသည် မီးရောင်စုံများအောက်တွင် ဝေဝေဝါးဝါး။ ကျွန်မ၏ တိုက်ခန်းကျဉ်းလေးထဲတွင်တော့ ဖုန်းမျက်နှာပြင်မှ လင်းလက်နေသော အလင်းရောင်တစ်ခုသာ ကြီးစိုးထားသည်။ ဖုန်းမျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် 'အမေ' ဆိုသည့် အမည်နှင့်အတူ လွတ်သွားသော ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုပေါင်း ဆယ်ကြိမ်မက ရှိနေခဲ့ပြီ။ ကျွန်မ ထိုဖုန်းကို မကိုင်ချင်ပါ။ မကိုင်ချင်ရုံတင်မကဘဲ အသံကိုပါ ပိတ်ထားလိုက်မိသည်။ အမေ့အသံကို ကြားလိုက်ရတိုင်း ကျွန်မ၏ နားထဲတွင် ဆင်းရဲမွဲတေမှု၏ အသံ၊ နိမ့်ကျမှု၏ အသံများအဖြစ်သာ ပဲ့တင်ထပ်နေတတ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။
ကျွန်မ၏ ငယ်ဘဝသည် မီးခိုးမှိုင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။ အဖေက ကျွန်မ ငယ်ငယ်ကတည်းက ဆုံးပါးသွားခဲ့ပြီး အမေကတော့ ဈေးထဲတွင် ငါးရောင်းကာ ကျွန်မကို ကျောင်းထားပေးခဲ့သည်။ အမေ့လက်တွေက အမြဲတမ်း ငါးညှီနံ့ နံနေတတ်ပြီး အမေ့အဝတ်အစားတွေကလည်း အမြဲတမ်း ဟောင်းနွမ်းနေခဲ့သည်။ ကျောင်းတက်စဉ်က အမေ ကျောင်းကို လာတိုင်း ကျွန်မ ရှက်လွန်း၍ ပုန်းနေခဲ့ဖူးသည်။ သူငယ်ချင်းတွေကြားတွင် 'ငါးသည်မရဲ့ သမီး' ဟု အခေါ်ခံရမှာကို ကျွန်မ အကြောက်ဆုံး ဖြစ်ခဲ့သည်။ ထိုအချိန်ကတည်းက ကျွန်မ၏ ရင်ထဲတွင် အမေနှင့် ပတ်သက်လျှင် ချစ်ခြင်းထက် ရှက်ရွံ့ခြင်းက ပို၍ ကြီးစိုးခဲ့သည်။
အခု ကျွန်မက ကုမ္ပဏီကြီးတစ်ခုတွင် ရာထူးတစ်ခုနှင့် အခြေကျနေပြီ။ ကျွန်မ၏ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် အဆင့်အတန်းရှိသော လူများ၊ ခေတ်မီသော သူငယ်ချင်းများဖြင့် ဝန်းရံထားသည်။ ကျွန်မ၏ ဘဝထဲတွင် အမေ့ကို နေရာမပေးချင်တော့ပါ။ အမေကတော့ ကျွန်မဆီကို ဖုန်းခေါ်မြဲ ခေါ်နေဆဲ။ တစ်ခါတလေ ဖုန်းကိုင်မိလျှင်လည်း "သမီးလေး... ထမင်းစားပြီးပြီလား၊ နေကောင်းရဲ့လား" ဆိုသည့် ထပ်တလဲလဲ မေးခွန်းများက ကျွန်မကို စိတ်ပျက်စေသည်။ "အမေ... ကျွန်မ အလုပ်ရှုပ်နေတယ်၊ နောက်မှ ခေါ်မယ်" ဟု ပြောကာ ဖုန်းချလိုက်ရသည်မှာ အကြိမ်ကြိမ်။ အမှန်တော့ ထို 'နောက်မှ' ဆိုသည်မှာ မည်သည့်အခါမှ ရောက်မလာသော အချိန်များသာ ဖြစ်သည်။ ကျွန်မ၏ စိတ်ထဲတွင် အမေသည် ကျွန်မ၏ တိုးတက်မှုကို ဆွဲချနေသည့် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတစ်ခုလို ခံစားနေမိသည်။
ဒုတိယ
လကုန်ရက်တစ်ခုတွင် အမေ ကျွန်မဆီကို မပြောမဆို ရောက်လာခဲ့သည်။ အမေ့လက်ထဲတွင် အထုပ်အပိုးအချို့နှင့်။ ကျွန်မ၏ ခေတ်မီလှပသော ဧည့်ခန်းထဲတွင် အမေသည် မဆီမဆိုင်သော အရုပ်တစ်ခုလို ဖြစ်နေခဲ့သည်။ အမေ့အသားအရေက ပို၍ ညိုညစ်လာပြီး ပိန်ချုံးနေသည်ကို ကျွန်မ သတိထားမိသော်လည်း ထိုအရာကို ဂရုမစိုက်နိုင်အားပါ။ ကျွန်မ စိုးရိမ်နေသည်မှာ ကျွန်မ၏ သူငယ်ချင်းများ သို့မဟုတ် ရည်စားဖြစ်သူ ရောက်လာလျှင် အမေ့ကို ဘယ်လို မိတ်ဆက်ပေးရမလဲ ဆိုသည်ကိုပင်။
"သမီး... အမေ သမီးအတွက် ငါးခြောက်ကြော်လေးနဲ့ အမေတို့ဆီက ဆန်သစ်လေး ယူလာပေးတယ်" ဟု အမေက တုန်တုန်ရီရီဖြင့် ပြောရှာသည်။ ကျွန်မကတော့ မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် "အမေ... ဒါတွေက စူပါမားကတ်မှာ ဝယ်လို့ရတာပဲ၊ ဘာလို့ ပင်ပန်းခံ လာပေးနေတာလဲ။ ပြီးတော့ ဖုန်းလည်း မဆက်ဘဲနဲ့" ဟု ငေါ့တော့တော့ ပြောလိုက်မိသည်။ အမေ့မျက်နှာလေး ညိုးငယ်သွားသည်ကို မြင်ရသော်လည်း ကျွန်မ၏ မာနက ကျွန်မကို တွန်းပို့နေဆဲ။
ထိုညက ကျွန်မ၏ ရည်စားဖြစ်သူနှင့် ချိန်းထားသည် ရှိသဖြင့် အမေ့ကို အိမ်ထဲမှာပဲ အောင်းနေရန်၊ အပြင်ထွက်မလာရန် ကျွန်မ မှာထားခဲ့သည်။ သို့သော် ကံကြမ္မာက မျက်နှာသာ မပေးခဲ့ပါ။ ကျွန်မ၏ ရည်စားက အိမ်ထဲအထိ ဝင်လာခဲ့ချိန်တွင် အမေက မီးဖိုချောင်ထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။ အမေ့၏ စုတ်ပြတ်နေသော အင်္ကျီနှင့် ရနံ့က ကျွန်မကို အကြီးအကျယ် ရှက်စနိုး ဖြစ်စေခဲ့သည်။ "ဒါ ဘယ်သူလဲ နွယ်" ဟု သူက မေးလိုက်ချိန်တွင် ကျွန်မ၏ ပါးစပ်မှ မစဉ်းစားဘဲ ထွက်သွားသည်က "အော်... ဒါ အိမ်က အကူအညီပေးနေတဲ့ အဒေါ်ကြီးပါ" တဲ့။
အမေ့လက်ထဲက ရေခွက်လေး လွတ်ကျသွားသံကို ကျွန်မ ခုထိ ကြားနေရတုန်း။ အမေ့မျက်လုံးထဲက အရည်ကြည်တွေ၊ အံ့အားသင့်မှုတွေ၊ ပြီးတော့ နာကျင်မှုတွေကို ကျွန်မ မြင်ခဲ့ရသည်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ မျက်နှာလွှဲထားခဲ့သည်။ အမေသည် ဘာစကားတစ်လုံးမှ မပြောဘဲ
တတိယ
အမေ ရွာကို ပြန်သွားသည်မှာ သုံးလရှိပြီ။ ထိုသုံးလအတွင်း ကျွန်မ ဖုန်းတစ်ခါမှ မဆက်ခဲ့ပါ။ အမေကလည်း အရင်လို ဖုန်းခေါ်မလာတော့။ ကျွန်မ စိတ်ထဲတွင် လွတ်လပ်သွားပြီဟု ထင်နေခဲ့သော်လည်း ရင်ထဲတွင် တစ်ခုခု လိုအပ်နေသလို ခံစားနေရသည်။ တစ်နေ့တွင် ရွာမှ လူကြီးတစ်ယောက်က ကျွန်မဆီ ဖုန်းဆက်လာသည်။ "နွယ်... နင့်အမေ ဆေးရုံတင်ထားရတယ်၊ အခြေအနေ သိပ်မကောင်းဘူး၊ မြန်မြန်လာခဲ့ဦး" ဟု ပြောလာသည်။
ကျွန်မ ရင်ထဲတွင် ဒိန်းခနဲ ဖြစ်သွားသော်လည်း "အမေက ဘာဖြစ်လို့လဲ၊ ပိုက်ဆံလိုချင်လို့ ညာနေတာလား" ဟုပင် အတွေးပေါက်မိသေးသည်။ ကျွန်မသည် ထိုမျှအထိ အဆိပ်အတောက် ဖြစ်နေခဲ့သူပါ။ သို့သော် စိတ်မအေးနိုင်သဖြင့် ရွာကို ပြန်ခဲ့သည်။ ရွာဆေးရုံလေး၏ အနံ့အသက်က ကျွန်မကို မသက်မသာ ဖြစ်စေသည်။ လူနာကုတင်ပေါ်တွင် ပိန်ချုံးကာ အောက်ဆီဂျင် ပိုက်တပ်ထားရသော အမေ့ကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် ကျွန်မ၏ ခြေထောက်များ ခိုင်ခံ့မှု မရှိတော့ပါ။
အမေသည် မျက်လုံးကို မှိတ်ထားပြီး အသက်ကို ခက်ခဲစွာ ရှူနေရရှာသည်။ အမေ့ဘေးတွင် ထိုင်နေသော အဒေါ်ဖြစ်သူက ကျွန်မကို မြင်တော့ မျက်စောင်းထိုးလျက် "အခုမှ ရောက်လာတယ်ပေါ့... သမီးမိုက်။ နင့်အမေ ဘယ်လောက် ပင်ပန်းခံခဲ့ရလဲ နင်သိလား" ဟု ငေါ့တော့တော့ ပြောသည်။ ကျွန်မ ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်ပါ။ အမေ့၏ ဖြူဖျော့နေသော လက်ချောင်းလေးတွေကို ကိုင်လိုက်မိချိန်တွင် ထိုလက်တွေက အရင်ကထက် ပို၍ ကြမ်းတမ်းနေပြီး အသားတွေကလည်း အရိုးပေါ် အရေတင် ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။
"အမေ... သမီး ရောက်ပြီလေ" ဟု ကျွန်မ တိုးတိုးလေး ခေါ်မိသည်။ အမေသည် မျက်လုံးကို အားယူကာ ဖွင့်ကြည့်သည်။ အမေ့မျက်လုံးထဲတွင် ကျွန်မကို အပြစ်တင်ခြင်း တစ်စက်မှ မပါဘဲ ချစ်ခြင်းများနှင့်သာ ပြည့်နှက်နေသည်ကို တွေ့ရသောအခါ ကျွန်မ ရင်ထဲတွင် ဆို့တက်လာသည်။ သို့သော် ထိုအချိန်တွင်လည်း ကျွန်မ မသိသေးသည့် အမှန်တရားတွေက ဖုံးကွယ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ အမေသည် စကားပြောရန် ကြိုးစားသော်လည်း အသံထွက်မလာဘဲ မျက်ရည်များသာ စီးကျလာခဲ့သည်။
စတုတ္ထ
အမေ သတိမေ့သွားပြန်သည်။ ဆရာဝန်က အမေ့မှာ ကျောက်ကပ်ရောဂါ နောက်ဆုံးအဆင့် ဖြစ်နေပြီဟု ပြောပြသည်။ ကျွန်မ အံ့အားသင့်သွားရသည်။ အမေ ဘာကြောင့် ဒီရောဂါ ဖြစ်ရတာလဲ။ ကျွန်မ စဉ်းစားမရပါ။ ထိုစဉ် အဒေါ်ဖြစ်သူက အမေ့၏ အဝတ်သေတ္တာဟောင်းလေးထဲမှ စက္ကူထုပ်တစ်ထုပ်ကို ကျွန်မအား ပေးလာသည်။ "ဒါ နင့်အမေ နင်မသိအောင် သိမ်းထားတာတွေပဲ၊ ဖတ်ကြည့်လိုက်ဦး" တဲ့။
ကျွန်မ ထိုစာအိတ်ဟောင်းလေးကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်မိသည်။ အတွင်းထဲတွင် ကျွန်မ ငယ်ငယ်ကတည်းက အမေ စုဆောင်းထားသော ကျွန်မ၏ ကျောင်းမှတ်တမ်းများ၊ ကျွန်မ၏ ဓာတ်ပုံလေးများ ရှိနေသည်။ ထိုအရာများကြားတွင် ဆေးရုံမှတ်တမ်းဟောင်းအချို့ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ကျွန်မ၏ အသက် ဆယ်နှစ်အရွယ်က မှတ်တမ်းများ။
ထိုမှတ်တမ်းများအရ ကျွန်မ ငယ်ငယ်က ပြင်းထန်သော ကားအက်စီးဒင့်တစ်ခု ဖြစ်ခဲ့ဖူးကြောင်း၊ ထိုစဉ်က ကျွန်မ၏ ကျောက်ကပ်တစ်ခု ပျက်စီးသွားသဖြင့် အလှူရှင် လိုအပ်ခဲ့ကြောင်း ရေးထားသည်။ ထိုအလှူရှင်ကတော့ တခြားသူမဟုတ်... အမေပင် ဖြစ်သည်။ အမေသည် ကျွန်မကို အသက်ရှင်စေရန်အတွက် သူ၏ ကျောက်ကပ်တစ်ခုကို ပေးခဲ့ရုံတင်မကဘဲ၊ ခွဲစိတ်ခအတွက် အဖေ ချန်ထားခဲ့သော အိမ်နှင့် ခြံကိုပါ ရောင်းချခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။
ကျွန်မ အမြဲတမ်း အပြစ်တင်ခဲ့သော၊ အမေ လောင်းကစားလုပ်၍ ကုန်သွားသည်ဟု ထင်ခဲ့သော အိမ်နှင့် ခြံသည် အမှန်တော့ ကျွန်မ၏ အသက်ကို ဝယ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ အမေသည် ကျောက်ကပ်တစ်ခုတည်းဖြင့် ငါးရောင်းကာ ကျွန်မကို ကျောင်းထားပေးခဲ့သည်။ အမေ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်က အမာရွတ်တွေ၊ အမေ့ရဲ့ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုတွေဟာ ကျွန်မကို လူတန်းစေ့အောင် လုပ်ပေးခဲ့ခြင်းရဲ့ ရလဒ်တွေသာ ဖြစ်သည်။
ကျွန်မ၏ ရင်ထဲတွင် ကမ္ဘာပျက်သလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ကျွန်မသည် အမေ့ကို "အိမ်ဖော်" ဟု ခေါ်ခဲ့သည်။ အမေ့ကို "ငါးသည်မ" ဟု ရှက်ခဲ့သည်။ အမှန်တော့ ထိုငါးသည်မက ကျွန်မကို လူဖြစ်အောင် စတေးခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ ကျွန်မ၏ လက်ထဲက စာရွက်များ တုန်ရီနေသည်။ မျက်ရည်များက စာရွက်ပေါ်သို့ တဖြဖြ ကြွေကျနေသည်။ အမေ့ကို ကျွန်မ ဘယ်လို တောင်းပန်ရမလဲ။ အမေ့ကို ကျွန်မ ဘယ်လို ပြန်လျော်ပေးရမလဲ။
ပဉ္စမ
ကျွန်မ အမေ့ကုတင်နားကို ပြေးသွားခဲ့သည်။ အမေ့လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးမိသည်။ "အမေ... သမီးကို ခွင့်လွှတ်ပါ၊ သမီး မှားသွားပြီ၊ သမီး တကယ် မသိခဲ့လို့ပါ အမေရယ်" ဟု အော်ဟစ်တောင်းပန်နေမိသည်။ အမေသည် ခဏမျှ မျက်လုံးပွင့်လာသည်။ အမေ့နှုတ်ခမ်းလေးတွေက တုန်ရီနေပြီး "သမီးလေး... နေကောင်းရင်... အမေ... ကျေနပ်ပြီ..." ဟု အလွန်တိုးညင်းသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
ထိုစကားသည် အမေ့၏ နောက်ဆုံးစကား ဖြစ်ခဲ့သည်။ နှလုံးခုန်နှုန်းတိုင်းစက်မှ "တီ..." ဆိုသော အသံရှည်ကြီး ထွက်ပေါ်လာချိန်တွင် ကျွန်မ၏ ကမ္ဘာကြီးလည်း ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။ အမေ ထွက်သွားပြီ။ ကျွန်မကို တောင်းပန်ခွင့်တောင် မပေးဘဲ၊ ကျွန်မ၏ အမှားတွေကို ပြင်ဆင်ခွင့်တောင် မပေးဘဲ အမေ ထွက်သွားခဲ့ပြီ။
အမေ့ရဲ့ ဈာပနကို ကျွန်မ တစ်ယောက်တည်း ကျင်းပခဲ့သည်။ ကျွန်မ၏ ဂုဏ်ဒြပ်တွေ၊ သူငယ်ချင်းတွေ၊ ရည်စားဆိုသူတွေ တစ်ယောက်မှ ရှိမနေခဲ့ပါ။ ကျွန်မ၏ မာနတွေက အခုတော့ အဓိပ္ပာယ်မရှိသော ပြာများအဖြစ်သာ ကျန်ရစ်တော့သည်။ အမေ့ကို မြေမြှုပ်သည့်နေ့က မိုးက သည်းသည်းမည်းမည်း ရွာနေခဲ့သည်။ ကျွန်မ အမေ့ဂူအနားတွင် ဒူးထောက်ထိုင်ရင်း အမေပေးခဲ့သော ကျောက်ကပ်တည်ရှိရာ ကျွန်မ၏ ခန္ဓာကိုယ်ဘေးကို လက်ဖြင့် ကိုင်ထားမိသည်။
အမေသည် ကျွန်မ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် ရှိနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း၊ အမေ့၏ မေတ္တာကိုတော့ ကျွန်မ ထိတွေ့ခွင့် မရတော့ပါ။ ကျွန်မသည် 'သမီးမိုက်' တစ်ယောက်အဖြစ် သမိုင်းတွင်ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီ။ အလုပ်တွေ၊ ရာထူးတွေ၊ ပိုက်ဆံတွေ ရှိနေသော်လည်း ကျွန်မ၏ အိမ်သည် ယခင်ကထက် ပို၍ အေးစက်ပြီး အထီးကျန်နေခဲ့သည်။ ဖုန်းထဲက 'အမေ' ဆိုသည့် အမည်လေးကို ကြည့်လိုက်တိုင်း ကျွန်မ၏ ရင်ထဲတွင် ဓားနှင့် မွှန်းသလို ခံစားနေရဆဲ။
တစ်ခါတလေ ကျွန်မ လမ်းဘေးက ငါးသည်မတွေကို တွေ့လျှင် အမေ့ကို ပြေးမြင်မိသည်။ သူတို့၏ ကြမ်းတမ်းသော လက်များနောက်ကွယ်တွင် မည်မျှကြီးမားသော မေတ္တာတရားနှင့် စတေးမှုများ ရှိနေမည်ကို ကျွန်မ အခုမှ နားလည်ခဲ့သည်။ သို့သော် ထိုနားလည်မှုသည် အချိန်နှောင်းသွားခဲ့ပြီ။ အမှန်တရားကို သိလိုက်ရချိန်မှာ အမှားတွေကို ပြင်ဆင်ဖို့ အခွင့်အရေး မရှိတော့တာထက် ပိုနာကျင်စရာကောင်းတာ ဘာမှမရှိတော့ပါ။
နိဂုံးချုပ်သင်ခန်းစာ။ ။
"မေတ္တာတရားသည် တစ်ခါတရံ တိတ်ဆိတ်လွန်းသဖြင့် ကျွန်ုပ်တို့ မကြားနိုင်ဘဲ ရှိတတ်သည်။ သို့သော် ထိုတိတ်ဆိတ်မှုနောက်ကွယ်မှ စတေးမှုများကို နားလည်ချိန်တွင် အချိန်နှောင်းမသွားပါစေနှင့်။"