တတိယလူ
တတိယလူ
မှောင်ရီပျိုးစပြုလာပြီဆိုလျှင် ကျွန်တော့်ဆေးခန်းရှိရာ ရွာကလေး၏ လေထုထဲတွင် ထူးဆန်းသော လေးလံထိုင်းမှိုင်းမှုတစ်ခု စိမ့်ဝင်လာတတ်သည်။ ဒီရွာကလေးကို ကျွန်တော်ရောက်ခဲ့သည်မှာ ခြောက်လရှိပြီ။ ဆရာဝန်ဘွဲ့ရပြီး အစိုးရအလုပ်မဝင်ဘဲ အဖိုးဖြစ်သူ၏ဇာတိ ဤမြေပြန့်လွင်ပြင်က ရွာလေးမှာ ဆေးခန်းဖွင့်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့စဉ်က ကျွန်တော့်မှာ ရည်မှန်းချက်တွေ ရှိခဲ့ဖူးသည်။ သို့သော် ယခုမူ ထိုရည်မှန်းချက်များက ညနေခင်း လေပွေထဲက ဖုန်မှုန့်များလိုပင် ဝေဝါးနေခဲ့ပြီ။ အခုတလော ရွာထဲမှာ အပြောအများဆုံးက "တတိယလူ" ဆိုသည့် စကား။ ထိုစကားက ရွာသူရွာသားများ၏ နှုတ်ဖျားမှာ တီးတိုးတိတ်တိတ် ရေပန်းစားနေသလောက် လူတိုင်း၏ မျက်လုံးထဲတွင်တော့ ကြောက်ရွံ့ခြင်း အရိပ်အယောင်များ ကပ်ငြိနေသည်။
ကျွန်တော် ကုတင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းရင်း ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်က တောစပ်ကို လှမ်းကြည့်မိသည်။ အမှောင်ထဲမှာ ခွေးဟောင်သံတွေက စိပ်လာသည်။ ရွာအပြင် တောစပ်မှာ ချထားသည့် ကျတ်စာ၊ ခေါစာတွေကို လုစားနေကြသည့် ခွေးအုပ်ကြီး၏ အသံများဖြစ်လိမ့်မည်။ ဗိန္ဒောဆရာ ဦးသောင်း၊ ပယောဂဆရာ ဦးပုနှင့် နတ်ကတော် ရဲရဲတို့ကတော့ ဤ "တတိယလူ" ဟူသော ကြောက်စရာသတင်းကြောင့် အိတ်သွန်ဖန်မှောက် ပွပေါက်တိုးနေကြသည်။ ကျွန်တော်ကတော့ လူနာမရှိသည့် ဆေးခန်းလေးထဲမှာ တစ်ယောက်တည်း အထီးကျန်နေခဲ့ရသည်။ လွန်ခဲ့သော သုံးရက်က ဆုံးသွားသည့် ဘွားခင်စိန်၏ မျက်နှာကို မြင်ယောင်မိတိုင်း ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ တစ်ခုခုကို ခံပြင်းနေမိသည်။
"အဘွားက နှလုံးအမောဖောက်တာဗျ။ ဆေးရုံတက်မှရမှာ" ဟု ကျွန်တော် အော်ပြောခဲ့စဉ်က ဘွားခင်စိန်၏သား ဦးမောင်က အရက်နံ့တွေကြားကနေ ကျွန်တော့်ကို စိုက်ကြည့်ခဲ့သည်။ "မရဘူးဆရာ၊ အမေ့ကို တတိယလူက ဖမ်းစားနေတာ။ ကျတ်ကျွေးမှရမယ်" ဆိုသည့် စကားတစ်ခွန်းဖြင့် ကျွန်တော့်လက်ထဲက လူနာကို အတင်းဆွဲခေါ်သွားခဲ့ကြသည်။ လူတစ်ယောက်၏ အသက်ကို သိပ္ပံပညာဖြင့် မကယ်တင်နိုင်ဘဲ ရှေးရိုးစွဲ အယူအဆတွေကြားမှာ လက်လွှတ်လိုက်ရခြင်းက ကျွန်တော့်အတွက်တော့ ငရဲတစ်ခုလိုပင်။ ညဉ့်နက်လေ ခွေးဟောင်သံတွေက ပိုကျယ်လာလေ။ "တတိယလူ" ဆိုတာ ဘယ်သူလဲ။ ရွာသားတွေကတော့ နာနာဘာဝ တစ်ခုခုဟု ထင်နေကြသည်။ ကျွန်တော်ကတော့ ထို "တတိယလူ" ဆိုသည်မှာ လူတွေ၏ အသိဉာဏ်ကို ကွယ်ပိတ်ထားသည့် "အမှောင်ထု" သာ ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု တွေးတောရင်း အိပ်မပျော်သော ညကို ဖြတ်သန်းနေမိသည်။
တစ်ရက်တွင် ဆေးခန်းသို့ မမျှော်လင့်ဘဲ အေးမြတ် ရောက်လာသည်။ အေးမြတ်က ဦးမောင်၏ သမီး၊ ဘွားခင်စိန်၏ မြေးမလေးဖြစ်သည်။ သူမက ရွာထဲတွင် ဆယ်တန်းအထိ တက်ဖူးသူမို့ တစ်ခြားသူများထက်စာလျှင် အနည်းငယ် အစွဲအလမ်းနည်းသည်ဟု ကျွန်တော် ထင်ခဲ့ဖူးသည်။ သို့သော် သူမ၏ မျက်နှာက ဒီနေ့မှာတော့ ဖြူဖျော့ပြီး အသက်မပါသလို ဖြစ်နေသည်။ သူမ လက်ထဲတွင် တစ်ရှူးစတစ်ခုကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ထားသည်။
"ဆရာလေး... ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ မကောင်းဘူး။ တတိယလူက ကျွန်မတို့အိမ်ကို ရောက်နေပြီထင်တယ်"
သူမ၏ အသံက တုန်ရီနေသည်။ ကျွန်တော် သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို အသာချလိုက်မိသည်။ "အေးမြတ်ရယ်... မင်းက ပညာတတ်တစ်ယောက်ပဲ။ ဒီလိုအယူအဆတွေကို ယုံနေတုန်းလား။ တတိယလူဆိုတာ ဘာလဲဆိုတာ ဘယ်သူမှလည်း သေချာမသိဘဲနဲ့" ဟု ကျွန်တော် ချော့မော့ပြောဆိုမိသည်။ အေးမြတ်က ကျွန်တော့်ကို မျက်ရည်ဝိုင်းနေသော မျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်ပြီး "ဆရာလေး မသိပါဘူး။ အဘွားဆုံးပြီးကတည်းက အဖေက တစ်ညလုံး ယောင်ယောင်နေတာ။ အိမ်ရှေ့မှာ လူတစ်ယောက် ရပ်နေတယ်ဆိုပြီး အမြဲပြောနေတယ်။ ပြီးတော့... ပြီးတော့ ကျွန်မ မောင်လေးလည်း အခု ဖျားနေပြန်ပြီ"
ကျွန်တော် စိုးရိမ်စိတ်ဖြင့် သူမနောက်သို့ လိုက်သွားခဲ့သည်။ ဦးမောင်တို့အိမ်သို့ ရောက်သောအခါ အိမ်ရှေ့တွင် ဆရာဦးပုက အင်းကွက်တွေ ချနေသည်ကို တွေ့ရသည်။ အိမ်ထဲမှာတော့ အေးမြတ်၏ မောင်လေး မောင်ဖိုးထူးက ဖျားလိုက်၊ တုန်လိုက်နှင့် ဖြစ်နေသည်။ ကျွန်တော် ကလေး၏ နဖူးကို စမ်းကြည့်လိုက်ရာ အပူရှိန်က အတော်ပြင်းနေပြီ။ "ဒါ သွေးလွန်တုပ်ကွေး ဖြစ်နိုင်တယ် ဦးမောင်။ အခုချက်ချင်း မြို့ကို ခေါ်သွားမှ ဖြစ်မယ်" ဟု ကျွန်တော် အပြတ်ပြောလိုက်သည်။
သို့သော် ဦးမောင်က ကျွန်တော့်ကို တွန်းထုတ်လိုက်သည်။ "မြို့ကို မသွားဘူး။ မြို့သွားရင် လမ်းမှာတင် တတိယလူက အသက်ကို နှိုက်သွားလိမ့်မယ်။ ဆရာဦးပုက ကျတ်ကျွေးဖို့ ပြင်နေပြီ။ ကျတ်ကျွေးပြီးရင် ပျောက်မှာ" ဟု ခေါင်းမာစွာ ပြောဆိုသည်။ ကျွန်တော် ဘယ်လိုပင် ရှင်းပြပါစေ၊ သူတို့ကတော့ ကျွန်တော့်ကို ရန်သူလိုပင် ကြည့်နေကြသည်။ အေးမြတ်ကတော့ အဖေ့ကိုလည်း မလွန်ဆန်ရဲ၊ ကျွန်တော့်ကိုလည်း အားနာနေသည့် ပုံစံဖြင့် ထောင့်တစ်နေရာတွင် ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုနေတော့သည်။ ဤရွာ၏ အယူအဆတွေက လူသတ်သမားများ ဖြစ်နေသည်ကို မြင်နေရသော်လည်း ကျွန်တော် ဘာမှမတတ်နိုင်ခဲ့ပါ။ ကျွန်တော့်မှာ ဆရာဝန်ဘွဲ့သာ ရှိသည်၊ လူတွေ၏ စိတ်နှလုံးကို ကုသပေးနိုင်သည့် စွမ်းအားတော့ မရှိခဲ့ပေ။
ရက်အနည်းငယ် ကြာလာသည်နှင့်အမျှ အခြေအနေများက ပိုမိုဆိုးရွားလာသည်။ မောင်ဖိုးထူး၏ အခြေအနေက တဖြည်းဖြည်း အသည်းအသန် ဖြစ်လာသည်။ ရွာထဲတွင် "တတိယလူ" သတင်းက ပို၍ ကြီးထွားလာပြီး လူနာရှင်တွေက ကျွန်တော့်ဆီ လာမပြရဲကြတော့ပေ။ လူတွေက ကျွန်တော့်ကိုပင် "တတိယလူ" ကို ခေါ်ဆောင်လာသူဟု တီးတိုးစွပ်စွဲလာကြသည်။ အကြောင်းမှာ ကျွန်တော် ရောက်လာပြီးမှ ဒီလို ထူးဆန်းသော သေဆုံးမှုတွေ၊ ဖျားနာမှုတွေ ဖြစ်လာသည်ဟု သူတို့က ယူဆနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။
ညတစ်ညတွင် အေးမြတ် ကျွန်တော့်ဆီ တိတ်တဆိတ် ရောက်လာသည်။ သူမ၏ ပုံစံက ကြောက်လန့်တကြား ဖြစ်နေပြီး တစ်ကိုယ်လုံးလည်း တုန်ရီနေသည်။ "ဆရာလေး... ကျွန်မကို ကယ်ပါ။ ကျွန်မ ရူးတော့မယ်" ဟု ပြောရင်း ကျွန်တော့်ခြေထောက်ကို ဖက်ကာ ငိုချလိုက်သည်။ ကျွန်တော် ဘာလုပ်ပေးရမှန်း မသိဘဲ သူမကို အသာထူပေးလိုက်မိသည်။ သူမ ပြောပြချက်အရ ဦးမောင်က မောင်ဖိုးထူးကို ကုသရန်အတွက် ပယောဂဆရာခိုင်းသည့်အတိုင်း အိမ်ထဲမှာ မည်သည့်အလင်းရောင်မှ မပေးဘဲ ပိတ်လှောင်ထားသည်ဟု ဆိုသည်။ ကလေးက အစာမဝင်၊ ရေမဝင်ဘဲ မှိန်းနေသည်မှာ နှစ်ရက်ရှိပြီ။
"ကျွန်မ အဖေ့ကို တားပါတယ်ဆရာလေး။ ဒါပေမဲ့ အဖေက ကျွန်မကိုတောင် ရိုက်တယ်။ သူက ပြောတယ်... တတိယလူက ငါတို့မိသားစုထဲက တစ်ယောက်ကို ထပ်ခေါ်သွားဦးမှာတဲ့။ အဲဒါ မောင်လေး မဖြစ်စေရဘူးတဲ့" အေးမြတ်၏ စကားတွေက ကျွန်တော့်ရင်ကို နာကျင်စေသည်။ မိသားစုအပေါ် ထားသည့် ချစ်ခြင်းမေတ္တာက အသိဉာဏ်ကင်းမဲ့သောအခါ ကြောက်စရာကောင်းသည့် လက်နက်တစ်ခု ဖြစ်သွားခဲ့ပြီ။
ကျွန်တော် အေးမြတ်ကို အားပေးစကားပြောရင်း သူမကို ဆေးခန်းမှာ ခဏနားခိုင်းထားလိုက်သည်။ ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင် ဦးမောင်တို့အိမ်ကို သွားပြီး ကလေးကို ကယ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သို့သော် အိမ်ရှေ့သို့ ရောက်သောအခါ ဦးသောင်းနှင့် ဦးပုတို့က တုတ်ကိုယ်စီဖြင့် စောင့်နေကြသည်။ "ဆရာလေး... ဒီနားကို မလာနဲ့။ မင်းက တတိယလူရဲ့ အပေါင်းအပါပဲ။ မင်းကြောင့် ငါတို့ရွာမှာ ဒီလိုတွေ ဖြစ်နေတာ" ဟု ဦးသောင်းက အော်ဟစ်လိုက်သည်။ ရွာသားအချို့လည်း ဝိုင်းအုံလာကြသည်။ သူတို့၏ မျက်လုံးထဲတွင် အမုန်းတရားနှင့် ကြောက်ရွံ့မှုများ ရောယှက်နေသည်။ ကျွန်တော် နောက်ဆုတ်ပေးခဲ့ရသည်။ သိပ္ပံပညာသည် အမှောင်ထုကြားတွင် အရှုံးပေးလိုက်ရပြန်သည်။ ထိုညက ကျွန်တော် တစ်ညလုံး ငိုမိသည်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ပညာတွေက ဒီရွာသားတွေရဲ့ အယူအဆနံရံကို မကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့ပါလား။
နောက်ဆုံးတွင်တော့ မမျှော်လင့်ထားသည့် အမှန်တရားတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။ မောင်ဖိုးထူး ဆုံးသွားခဲ့ပြီ။ ရွာတစ်ရွာလုံး ငိုသံတွေနှင့် ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။ သို့သော် ထိုနေ့မှာပင် ကျွန်တော် သိလိုက်ရသည့် အမှန်တရားက ကျွန်တော့်ကို ဆွံ့အသွားစေခဲ့သည်။ အေးမြတ်က ကျွန်တော့်ဆီကို နောက်ဆုံးအကြိမ် ရောက်လာသည်။ သူမ၏ လက်ထဲတွင် ဆေးပုလင်းလေးအချို့ ရှိနေသည်။
"ဆရာလေး... ဒါတွေက ဆရာလေး ကျွန်မကို ပေးခဲ့တဲ့ ဆေးတွေမလား" သူမက မေးသည်။ ထိုဆေးများသည် ကျွန်တော် သူမကို အဘွားအတွက်ရော၊ မောင်လေးအတွက်ရော တိတ်တဆိတ် ပေးခဲ့သည့် ဆေးများဖြစ်သည်။
"အေး... ဟုတ်တယ်။ မင်း ဒါတွေကို တိုက်ခဲ့ရဲ့လား"
အေးမြတ်က ခေါင်းခါရင်း ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုတော့သည်။ "ကျွန်မ မတိုက်ခဲ့ရဘူး ဆရာလေး။ အဖေက ဒီဆေးတွေကို မြင်ရင် ကျွန်မကို သတ်လိမ့်မယ်။ အဖေက ပြောတယ်... ဒီဆေးတွေက တတိယလူရဲ့ အဆိပ်တွေတဲ့။ ကျွန်မ ကြောက်လို့ ဒီဆေးတွေကို အိမ်နောက်က ကျင်းထဲမှာ ဝှက်ထားခဲ့တာ။ ကျွန်မ... ကျွန်မကိုယ်တိုင်က တတိယလူ ဖြစ်နေခဲ့တာပဲ ဆရာလေး။ ကျွန်မသာ အဖေ့ကို အန်တုပြီး ဒီဆေးတွေကို တိုက်ခဲ့ရင် အဘွားနဲ့ မောင်လေး သေမှာမဟုတ်ဘူး"
ကျွန်တော် အေးမြတ်ကို ကြည့်ရင်း ရင်ထဲမှာ ဆို့နင့်လာသည်။ သူမသည် အမှန်တရားကို သိသော်လည်း ထိုအမှန်တရားကို ဖော်ထုတ်ဖို့ သတ္တိမရှိခဲ့ပေ။ သူမ၏ ကြောက်ရွံ့မှုကပင် သူမချစ်သော သူများကို သတ်ပစ်လိုက်သည့် "တတိယလူ" ဖြစ်နေခဲ့သည်။ ထိုအချိန်မှာပင် ဦးမောင်က ဆေးခန်းထဲသို့ ဒေါသတကြီး ပြေးဝင်လာသည်။ သူ့လက်ထဲတွင် ဓားတစ်ချောင်း ပါလာသည်။ "မင်း... မင်းကြောင့် ငါ့သားသေရတာ။ မင်းက တတိယလူကို ခေါ်လာတာ" ဟု အော်ဟစ်ရင်း ကျွန်တော့်ကို ပစ်မှတ်ထားကာ ပြေးဝင်လာသည်။
သို့သော် အေးမြတ်က ကျွန်တော့်ရှေ့ကနေ ကာဆီးလိုက်သည်။ "မဟုတ်ဘူး အဖေ! အဖေ ပြောနေတဲ့ တတိယလူက ကျွန်မပဲ။ ကျွန်မ ဆရာလေးပေးတဲ့ ဆေးတွေကို မတိုက်ဘဲ ဝှက်ထားခဲ့လို့ သူတို့သေကုန်ကြတာ။ အဖေ့ရဲ့ အယူအဆအမှားတွေက ကျွန်မကို လူသတ်သမား ဖြစ်အောင် လုပ်ခဲ့တာ!" အေးမြတ်၏ အော်ဟစ်သံက ဆေးခန်းလေးထဲတွင် ဟိန်းထွက်သွားသည်။ ဦးမောင် ခြေလှမ်းတွေ ရပ်သွားသည်။ သူ့လက်ထဲက ဓားက မြေပြင်ပေါ်သို့ အသံမြည်ကာ ကျသွားခဲ့သည်။ အမှန်တရားက လူတိုင်းကို နာကျင်စေခဲ့ပြီ။
အဖြစ်အပျက်တွေ အပြီးမှာတော့ အေးမြတ်သည် ရွာကနေ ထွက်သွားခဲ့သည်။ သူမ ဘယ်ကို သွားသည်ဆိုတာ ဘယ်သူမှ မသိကြပေ။ ဦးမောင်ကတော့ ရူးသလိုလို ကြောင်သလိုလိုဖြင့် ရွာလယ်လမ်းမပေါ်မှာ "တတိယလူက ငါပဲ... ငါပဲ" ဟု အော်ဟစ်ရင်း လမ်းလျှောက်နေတတ်သည်။ ရွာသူရွာသားများကတော့ ယခုထိ ဦးသောင်းနှင့် ဦးပုတို့ဆီမှာပဲ အားကိုးရှာနေကြဆဲ။
ကျွန်တော် ဆေးအိတ်ကို ပြင်ဆင်ရင်း ရွာကနေ ထွက်ခွာဖို့ ပြင်လိုက်သည်။ ဤခြောက်လတာအတွင်း ကျွန်တော် သင်ယူလိုက်ရသည်မှာ ဆေးပညာသည် ခန္ဓာကိုယ်ကို ကုသနိုင်သော်လည်း၊ ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် အစွဲအလမ်းကိုတော့ မကုသနိုင်ကြောင်းပင်။ ရွာအထွက် တောစပ်ကို ကြည့်မိတော့ ကျတ်စာခေါစာတွေ စုပုံနေဆဲ။ ခွေးအုပ်ကြီးကတော့ ထိုအစာတွေကို လုစားရင်း ဟောင်နေကြဆဲဖြစ်သည်။
ကျွန်တော် ဆိုင်ကယ်ကို စက်နှိုးလိုက်သည်။ နောက်ကျမှ သိလိုက်ရသော အမှန်တရားသည် ကုသ၍ မရသော ရောဂါတစ်ခုနှင့် တူလှသည်။ ကျွန်တော်တို့အားလုံးသည် တစ်ခါတစ်ရံတွင် မိမိကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်ဖို့ ကြိုးစားရင်း၊ သို့မဟုတ် ကြောက်ရွံ့မှုနောက်သို့ လိုက်ပါရင်းဖြင့် အပြစ်မဲ့သူများကို နာကျင်စေတတ်သည့် "တတိယလူ" များ ဖြစ်နေတတ်ကြသည်။ ရွာကလေးကတော့ အမှောင်ထုထဲမှာ ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီ။ ကျွန်တော့်နောက်ကျောကနေ ကြားနေရသော ခွေးဟောင်သံများကတော့ ကျွန်တော့်ကို လှောင်ပြောင်နေသလိုပင် ခံစားရတော့သည်။
သင်ခန်းစာ - "ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် အစွဲအလမ်းသည် အသိဉာဏ်ကို ကွယ်ပိတ်ထားသည့် တတိယလူဖြစ်ပြီး၊ ထိုလူကပင် ကျွန်ုပ်တို့၏ အချစ်ဆုံးသူများကို အမှောင်ထုထဲသို့ ဆွဲခေါ်သွားတတ်သည်။"