၁၂ နှစ်ကြာ အိမ်ထောင်ရေးနှိပ်စက်ခံရတဲ့ မိန်းမ
မြေစိုက်နာရီရဲ့ စက္ကန့်တံသွားသံဟာ ဒီတိတ်ဆိတ်နေတဲ့ ညဉ့်နက်သန်းခေါင်မှာ တူနဲ့ထုသလို ကျယ်လောင်လွန်းလှပါတယ်။ ကျွန်မ အသက် နှစ်။ ဒါပေမဲ့ မှန်ထဲမှာ မြင်နေရတဲ့ ကိုယ့်မျက်နှာကိုယ် ပြန်ကြည့်မိတိုင်း အသက် ကျော် အရွယ်အိုမင်းမင်း မိန်းမကြီးတစ်ယောက်လို ခံစားရတယ်။ အိမ်ထောင်သက် နှစ်ဆိုတဲ့ အချိန်ကာလဟာ တချို့အတွက်တော့ သာယာကြည်နူးစရာ သမိုင်းမှတ်တိုင် ဖြစ်ကောင်းဖြစ်လိမ့်မယ်။ ကျွန်မအတွက်ကတော့ အဲဒီ နှစ်ဟာ သံခြေကျဉ်းခတ်ခံထားရတဲ့ အကျဉ်းသားတစ်ယောက်ရဲ့ ငရဲခန်းပါပဲ။ ကုတင်ပေါ်မှာ နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်နေတဲ့ ကိုးနှစ်သမီးလေးရဲ့ မျက်နှာကို ကြည့်ပြီး ကျွန်မ သက်ပြင်းကို အကြိမ်ကြိမ် ချမိတယ်။ သမီးလေးရဲ့ အနာဂတ်၊ သမီးလေးရဲ့ စိတ်ဒဏ်ရာတွေကို ငဲ့ပြီး ကျွန်မရဲ့ ဘဝကို ဒီအိမ်ကြီးထဲမှာ မြှုပ်နှံထားခဲ့တာ နှစ်တောင် ရှိခဲ့ပြီပေါ့။ ကျွန်မတို့ လက်ထပ်ခါစက ဒီလိုမဟုတ်ခဲ့ပါဘူး။ အဲဒီတုန်းက သူဟာ ဂရုစိုက်တတ်တဲ့ အမျိုးသားတစ်ယောက်၊ နွေးထွေးတဲ့ အိမ်ထောင်ဦးစီးတစ်ယောက်။ ဒါပေမဲ့ အချိန်တွေက လူကို ပြောင်းလဲစေတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် သူ့ရဲ့ ပင်ကိုယ်ဗီဇက အချိန်တန်မှ ပေါ်လာတာလား ကျွန်မ မဝေခွဲတတ်တော့ဘူး။ နှစ်လုံးလုံး ကျွန်မ ပေးဆပ်ခဲ့တာတွေဟာ သဲထဲရေသွန်သလို ဖြစ်ခဲ့ရပြီ။
အိမ်ရှေ့က ဆိုင်ကယ်သံ ကြားလိုက်ရတာနဲ့ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ ဒိန်းခနဲ ဖြစ်သွားတယ်။ ညတိုင်း ကြုံနေရကျပေမယ့် ဒီအသံဟာ ကျွန်မအတွက်တော့ သေမင်းရဲ့ ခြေသံလိုပဲ။ အရက်နံ့ စော်နံနေတဲ့ သူ့ရဲ့ ကိုယ်လုံးကြီး အိမ်ထဲကို ယိုင်တိယိုင်တိုင် ဝင်လာတယ်။ "မအိပ်သေးဘူးလား" တဲ့။ လေသံက ဗလုံးဗထွေး။ ကျွန်မ ဘာမှ ပြန်မပြောဘဲ ရေခွက်ကို ကမ်းပေးမိတယ်။ သူကတော့ အဖော်အပေါင်းတွေနဲ့ ပျော်ပါးသောက်စားပြီး အချိန်တန်မှ အိမ်ပြန်လာတတ်တဲ့ အကျင့်ကို နှစ်လုံးလုံး တစ်ရက်မှ မပြင်ခဲ့ဘူး။ ကျွန်မ ဘယ်လောက်ပဲ တောင်းပန်တောင်းပန်၊ ဘယ်လောက်ပဲ ငိုယိုပြီး ပြောပြော "နောက်တစ်ခါ မလုပ်တော့ပါဘူး" ဆိုတဲ့ ကတိတွေဟာ နောက်တစ်နေ့ မနက်မှာပဲ လေထဲကို ပျံလွင့်သွားစမြဲ။ သူ့ရဲ့ လစာက တစ်လကို သိန်း၊ သိန်းလောက် ရပေမယ့် ကျွန်မလက်ထဲကို ရောက်လာတာက သိန်းကျော်ကျော်လေးပဲ။ အဲဒီ သိန်းထဲမှာ သမီးလေးရဲ့ ကျူရှင်ခ၊ အိမ်လစာ၊ စားစရိတ်၊ သမီးလေးရဲ့ မုန့်ဖိုး... အားလုံးကို လောက်ငအောင် သုံးရတယ်။ သူကတော့ သူ့ပိုက်ဆံကို ဘယ်မှာ သုံးပစ်မှန်း ကျွန်မ မသိသလို၊ သိခွင့်လည်း မရှိဘူး။ ကျွန်မတို့ကြားမှာ "လင်မယား" ဆိုတဲ့ အမည်နာမကလွဲရင် ဘာမှ မကျန်တော့သလောက်ပါပဲ။
တစ်ရက်မှာတော့ ကျွန်မ တကယ်ကို မခံစားနိုင်တော့တဲ့အဆုံး သမီးလေးကို ခေါ်ပြီး ဒီအိမ်က ထွက်သွားဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကိုးနှစ်အရွယ် သမီးလေးက ကျွန်မရဲ့ လက်ကို ဆွဲပြီး ငိုယိုတောင်းပန်တယ်။ "မေမေ... သမီး ဖေဖေနဲ့ ခွဲမနေချင်ဘူး၊ သမီးတို့ မိသားစု အတူတူနေရအောင်နော်" တဲ့။ အဲဒီစကားတစ်ခွန်းက ကျွန်မရဲ့ ခြေလှမ်းတွေကို တုံ့ခနဲ ရပ်တန့်သွားစေခဲ့တယ်။ ကလေးကတော့ သူ့အဖေရဲ့ အမှောင်ဘက်ခြမ်းကို မမြင်ရှာဘူး။ သူ့အတွက်တော့ ဖေဖေဟာ တစ်ခါတစ်လေ မုန့်ဝယ်လာပေးတတ်တဲ့၊ တစ်ခါတစ်လေ ပျော်ပျော်ပါးပါး စတတ်တဲ့သူ။ သမီးလေးရဲ့ မျက်ရည်တွေကြားမှာ ကျွန်မရဲ့ လွတ်လပ်ခွင့်ကို ပြန်ပြီး ရိုက်ချိုးလိုက်ရတယ်။ "အေးပါ သမီးရယ်... မေမေ ဘယ်မှ မသွားပါဘူး" လို့ ပြောလိုက်ရတဲ့ အချိန်မှာ ကျွန်မရဲ့ ရင်ထဲမှာ အပိုင်းပိုင်းအစစ ကြေမွသွားခဲ့ပြီ။ ကျွန်မဟာ သမီးလေးရဲ့ ပျော်ရွှင်မှုအတွက် ကျွန်မရဲ့ ဘဝတစ်ခုလုံးကို ယဇ်ပူဇော်လိုက်တာပါပဲ။ ကိုယ်တိုင် ငရဲထဲမှာ ဆက်နေပြီး သမီးလေးကိုတော့ "မိသားစု" ဆိုတဲ့ အရိပ်အောက်မှာ ထားခဲ့ဖို့ ကျွန်မ ရွေးချယ်ခဲ့တယ်။
အခုတော့ ကျွန်မ အသက် နှစ် ရှိခဲ့ပြီ။ အိမ်ထောင်သက် နှစ်ပြည့်သွားပေမယ့် ကျွန်မရဲ့ ရှေ့ဆက်ရမယ့် လမ်းကတော့ မှောင်အတိ ကျနေတုန်းပါပဲ။ သူကတော့ ပြောင်းလဲမလာသလို၊ ပိုပြီးတောင် ဆိုးလာသေးတယ်။ ညတိုင်း ညတိုင်း ကျွန်မဟာ မျက်ရည်နဲ့ မျက်ခွက်၊ နာကျင်မှုတွေနဲ့အတူ အိပ်စက်ရတယ်။ ကျွန်မ ဘာဆက်လုပ်သင့်သလဲဆိုတာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မေးကြည့်မိတိုင်း အဖြေကတော့ သမီးလေးရဲ့ မျက်နှာမှာပဲ လာပြီး ဆုံးနေတတ်တယ်။ ကျွန်မဟာ အသက်ရှိနေတဲ့ အလောင်းကောင် တစ်ယောက်လိုပါပဲ။ ဒီအိမ်ထောင်ရေး နှိပ်စက်မှုတွေကြားမှာ ကျွန်မရဲ့ အလှအပတွေ၊ အိပ်မက်တွေ၊ ရည်မှန်းချက်တွေ အားလုံးဟာ ပြာဖြစ်သွားခဲ့ပါပြီ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီပြာပုံထဲကနေ သမီးလေးရဲ့ အနာဂတ်အတွက် လင်းလက်တဲ့ မီးစလေးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာမယ်ဆိုရင် ကျွန်မ ဒီဒုက္ခတွေကို ပြုံးပြုံးကြီး ဆက်လက် ခံယူသွားဖို့ အသင့်ပါပဲ။ ဒါဟာ ကျွန်မရဲ့ ကံကြမ္မာလား၊ ဒါမှမဟုတ် မိန်းမသားတစ်ယောက်ရဲ့ အဆုံးမဲ့ ပေးဆပ်ခြင်းလား ကျွန်မ မသိတော့ဘူး။ သိတာတစ်ခုကတော့ ကျွန်မဟာ ဒီငရဲခန်းထဲမှာ သမီးလေးအတွက် အကာအကွယ်ပေးမယ့် သစ်ပင်အိုကြီးတစ်ပင်အဖြစ် ဆက်လက် ရပ်တည်နေရဦးမယ် ဆိုတာပါပဲ။
အိမ်ထောင်ရေးဆိုတာ နှစ်ဦးသဘောတူ တည်ဆောက်ရတဲ့ နန်းတော်တစ်ခု ဖြစ်သင့်ပေမယ့်၊ တစ်ခါတစ်ရံမှာတော့ တစ်ဖက်သတ် ပေးဆပ်မှုတွေနဲ့ ယိုင်နဲ့နေတဲ့ လှောင်အိမ်တစ်ခု ဖြစ်သွားတတ်ပါတယ်။ မိမိကိုယ်ကိုယ် ချစ်တတ်ဖို့ မေ့လျော့နေတဲ့အခါ၊ တခြားသူအတွက် ပေးဆပ်ခြင်းဟာ ဂုဏ်ယူစရာထက် နာကျင်စရာ ဒဏ်ရာတွေပဲ ပိုရတတ်တာကို သတိပြုသင့်ပါတယ်။