အောက်တန်းကျတဲ့စိတ်
အောက်တန်းကျတဲ့စိတ်
နှင်းမြူဖွဲဖွဲတို့က လမ်းမမီးတိုင်များအောက်တွင် ဝေ့ဝဲနေသည့် ဆောင်းဦးနံနက်ခင်း။ ကျွန်တော် လမ်းလျှောက်ရန် လမ်းထိပ်ကိုထွက်အလာတွင် “ဆရာ ကျွန်တော် ဒီမှာ” ဟူ၍ အကြော်တဲထဲမှ မောင်ကျော်စွာက ထွက်လာပြီး လက်ပြသည်။ သူ့အသံက အေးစက်သော လေထုထဲတွင် တုန်ရီနေသလိုပင်။
“ဘယ်လဲကွ အစောကြီး” ဟု ကျွန်တော်က မေးလိုက်တော့ သူက အကျီင်္အနွမ်းလေးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်ရင်း “ဆရာနဲ့ လမ်းအတူတူလျှောက်မလို့လေ” ဟု ဆိုသည်။ သူ့မျက်ဝန်းထဲတွင် တစ်စုံတစ်ခုကို အသည်းအသန် ပြောပြချင်နေသည့် အရိပ်အယောင်တို့ကို ကျွန်တော် မြင်နေရသည်။
“ဘာစိတ်ကူးပေါက်လို့လဲကွာ ခုမှ လမ်းလျှောက်လိုက်ရတာ”
“အပြန်မှာ ဝက်သားလေးနည်းနည်း ဝယ်ခဲ့ချင်လို့ဆရာ။ ဆရာ ဈေးဘက်ကိုလျှောက်မှာ မဟုတ်လား”
သူ့စကားက ရိုးရှင်းသော်လည်း သူ့ခြေလှမ်းများကတော့ လေးလံနေသည်။ ကျွန်တော်က ဈေးဘက်သို့ ဦးတည်ကာ လျှောက်လှမ်းလိုက်တော့ မောင်ကျော်စွာက ကျွန်တော့်ခြေလှမ်းကို အမီလိုက်ရင်း လေးပင်စွာ သက်ပြင်းချသည်။ “ဆရာရေ … သခင်အားရ ကျွန်ပါးဝတွေကတော့ အောက်တန်းကျတဲ့စိတ်ဓာတ်တွေကို ပေါ်ပေါ်ထင်ထင်ကို ထုတ်ပြနေတော့တာပဲနော်” ဟု သူက ရုတ်တရက် ဆိုလာသည်။
ကျွန်တော် ခေတ္တရပ်တန့်သွားမိသည်။ “ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ မောင်ကျော်စွာ။ မင်းဘာတွေကိုတွေ့လို့ ဒီစကားပြောတာလဲတော့မသိဘူး။ ငါနဲ့ ဘာကိုဆွေးနွေးချင်တာလဲ။ အကြောင်းအရာ တစ်ခုခုကို ရေရေရာရာပြောတာ ပိုကောင်းမယ်ထင်တယ်”
သူ့မျက်နှာက ညှိုးငယ်သွားသည်။ “ဆရာ … အောက်တန်းကျတယ်ဆိုတာ ဘာလဲဆရာ။ အောက်တန်းကျတဲ့စိတ်ဓာတ်ဆိုတာ ဘာလဲလို့ ဆရာ့ကို မေးချင်တာပါ”
ကျွန်တော် သူ့ကို စာနာမှုအပြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်မိသည်။ မောင်ကျော်စွာသည် ရိုးသားသော လူငယ်တစ်ယောက်။ သို့သော် လောကကြီး၏ မတရားမှုများကြားတွင် သူ တစ်ခုခုကို အလူးအလဲ ခံစားနေရပြီဆိုသည်ကို ကျွန်တော် သိလိုက်သည်။ “အောက်တန်းကျတယ်ဆိုတာ ရုပ်ဝတ္ထုပစ္စည်းချမ်းသာမှု၊ ဆင်းရဲမှု၊ ပညာအရည်အချင်းမြင့်မားမှု စတာတွေနဲ့ လုံးဝမသက်ဆိုင်ဘူးကွ။ လူတစ်ယောက် အောက်တန်းကျတယ် မကျဘူးဆိုတာကို လူသားဆန်မှု အဆင့် အတန်းနဲ့ပဲ တိုင်းတာရတာ” ဟု ကျွန်တော်က ရှင်းပြလိုက်သည်။
မောင်ကျော်စွာက ခေါင်းငုံ့လျက်သားဖြင့် “လူသားဆန်မှုအဆင့်အတန်းဆိုတာ ဘာလဲဆရာ” ဟု ထပ်မေးပြန်သည်။
“လူသားဆန်မှုအဆင့်အတန်း ဆိုတာ လူတစ်ယောက်ရဲ့ အပေါ်ယံ ဂုဏ်ပကာသနတွေကို အကုန်ခွာချလိုက်တဲ့အခါမှာ ကျန်ရစ်ခဲ့တဲ့ အတွင်းစိတ်တန်ဖိုးကိုပြောတာကွယ့်။ ပြောချင်တာက ရာထူး၊ အာဏာ၊ ပညာ၊ ရုပ်ရည်စတာတွေကို ကြည့်ပြီး လူသားဆန်မှုအဆင့်အတန်းကို ပိုင်းဖြတ်တာကို ပြောတာမဟုတ်ဘူး။ လူတစ်ယောက်ရဲ့ အကျင့်စရိုက် ကိုကြည့်ပြီး ပိုင်းဖြတ်ရတဲ့အရာမျိုးကို ပြောချင်တာ”
ကျွန်တော့်စကားအဆုံးတွင် မောင်ကျော်စွာသည် ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ သူ့ရင်ထဲတွင် မီးတောင်တစ်ခု ပေါက်ကွဲလုနီးပါး ခံစားချက်တို့ ရှိနေမည်ကို ကျွန်တော် ရိပ်မိသည်။ သူရှာဖွေနေသည့် အဖြေသည် သူကိုယ်တိုင် ပြုလုပ်တော့မည့် ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုအတွက် ခွန်အားဖြစ်နိုင်သလို၊ နာကျင်စရာ အစပြုခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်သည်။
မောင်ကျော်စွာ၏ အိမ်တွင် ညီမလေး နီလာ ရှိသည်။ နီလာသည် တက္ကသိုလ်ကျောင်းသူလေးဖြစ်ပြီး ကျက်သရေရှိသော မိန်းကလေးတစ်ဦး။ သို့သော် လွန်ခဲ့သော လအနည်းငယ်ကစ၍ နီလာ၏ ဘဝထဲသို့ ‘ကိုမင်းခန့်’ ဆိုသည့် လူတစ်ယောက် ရောက်လာခဲ့သည်။ ကိုမင်းခန့်သည် မြို့ပေါ်ရှိ ဂုဏ်သရေရှိ လူကူးကန်းတစ်ဦး၏ သား၊ ငွေကြေးချမ်းသာပြီး အရှိန်အဝါရှိသူ။
မောင်ကျော်စွာသည် ထိုလူကို လုံးဝမယုံကြည်ခဲ့သော်လည်း နီလာ၏ ပျော်ရွှင်မှုကို မဖျက်စီးချင်၍ ကြည့်နေခဲ့ရသည်။ တစ်ညတွင် နီလာ အိမ်သို့ ငိုယိုကာ ပြန်လာခဲ့သည်။ သူမ၏ အဝတ်အစားများမှာ စုတ်ပြဲနေပြီး မျက်နှာတွင်လည်း အရိုက်ခံထားရသည့် ဒဏ်ရာများဖြင့်။
“ကိုကြီး … ညီမလေး ဘာလုပ်ရမလဲ” ဟု သူမက ရှိုက်ကြီးတငင် မေးသည်။
ကိုမင်းခန့်သည် နီလာကို အသုံးချခဲ့သည်။ သူ၏ တရားမဝင် စီးပွားရေးလုပ်ငန်းတစ်ခုတွင် နီလာ၏ အမည်ကို အသုံးပြုကာ စာချုပ်များ ချုပ်ဆိုခဲ့ပြီး ယခုအခါ ထိုကိစ္စ ပေါက်ကြားသွားသောအခါ အပြစ်အားလုံးကို နီလာ့အပေါ် ပုံချရန် ပြင်ဆင်နေခြင်းဖြစ်သည်။ ကိုမင်းခန့်၏ မိဘများကလည်း ငွေကြေးနှင့် အာဏာကို သုံးကာ နီလာ့ကို ထောင်ထဲသို့ ပို့ရန် လမ်းစရှာနေကြသည်။
“သူတို့က ပြောတယ် … ညီမလေးကပဲ အားလုံးကို လုပ်တာပါလို့ ဝန်ခံရင် သူတို့က ထောက်ပံ့ပေးမယ်တဲ့။ မဝန်ခံရင်တော့ ညီမလေးရော၊ ကိုကြီးရော ဒီမြို့မှာ နေစရာမရှိအောင် လုပ်ပစ်မယ်တဲ့”
နီလာ၏ စကားသံများသည် မောင်ကျော်စွာ၏ နားထဲတွင် မိုးကြိုးပစ်သလို ဟိန်းထွက်နေသည်။ သူသည် ကိုမင်းခန့်၏ အိမ်သို့ သွားခဲ့သည်။ သို့သော် ရောက်သွားသည့်အခါ ရရှိလိုက်သည်မှာ အထင်အမြင်သေးသော အကြည့်များနှင့် ခြိမ်းခြောက်မှုများသာ။
“မင်းတို့လို အောက်ခြေလူတန်းစားတွေက ငါတို့အတွက် ဖုန်မှုန့်ပဲ။ ငါ့သားလေး ဘဝမပျက်စေဖို့ မင်းညီမလေးကတော့ နည်းနည်း နာကျင်ပေးရမှာပေါ့” ဟု ကိုမင်းခန့်၏ ဖခင်က ဆိုဖာပေါ်တွင် ခြေထောက်ချိတ်ထိုင်ရင်း အေးအေးဆေးဆေး ပြောခဲ့သည်။
ထိုအခိုက်အတန့်တွင် မောင်ကျော်စွာသည် ဆရာပြောပြခဲ့သော ‘အောက်တန်းကျတဲ့စိတ်’ ဆိုသည်ကို ပထမဆုံးအကြိမ် လက်တွေ့နားလည်လိုက်ရသည်။ သူတို့တွင် ငွေရှိသည်၊ ဂုဏ်ရှိသည်၊ အာဏာရှိသည်။ သို့သော် သူတို့၏ အတွင်းစိတ်ကား ပုပ်ပွနေသည်။ အပြစ်မဲ့သော မိန်းကလေးတစ်ယောက်၏ ဘဝကို ဖျက်စီးရန် ဝန်မလေးသော ထိုစိတ်ဓာတ်သည်သာ အောက်တန်းအကျဆုံး ဖြစ်ကြောင်း သူ သိမြင်သွားခဲ့သည်။
ရက်များ ကုန်လွန်လာသည်နှင့်အမျှ ဖိအားများက ပို၍ ကြီးမားလာသည်။ နီလာသည် ညတိုင်း အိပ်မက်ဆိုးများ မက်ကာ လန့်နိုးတတ်လာသည်။ သူမ၏ ဘဝ၊ သူမ၏ ပညာရေးနှင့် သူမ၏ အနာဂတ်အားလုံးသည် ပြာပုံဖြစ်တော့မည့် အခြေအနေ။
မောင်ကျော်စွာ၏ ရင်ထဲတွင် အတွင်းစစ်ပွဲတစ်ခု ဖြစ်ပွားနေသည်။ သူသည် လမ်းလျှောက်ရင်း ဆရာနှင့် ဆွေးနွေးခဲ့သည့် ‘လူသားဆန်မှုအဆင့်အတန်း’ ဆိုသည်ကို ပြန်လည်တွေးတောနေမိသည်။
“ဆရာ … ကျွန်တော် ဘာလုပ်ရမလဲ။ ကျွန်တော့်ညီမလေးက အပြစ်မရှိဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူတို့က လူယုတ်မာတွေ။ ကျွန်တော် မခံရပ်နိုင်ဘူး” ဟု သူသည် စိတ်ထဲမှ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်မိသည်။
ထိုအချိန်တွင် ကိုမင်းခန့်ထံမှ ဖုန်းဝင်လာသည်။ “ကျော်စွာ … မင်းညီမလေး ထောင်ကျတာကို မင်းကြည့်ချင်သလား။ ဒါမှမဟုတ် ငါ့မှာ အကြံတစ်ခုရှိတယ်။ မင်းကသာ ဒီအမှုမှာ ပါဝင်ပတ်သက်သူအဖြစ် အစအဆုံး ဝန်ခံလိုက်ရင် နီလာ့ကို ငါတို့ လွှတ်ပေးမယ်။ မင်းကတော့ ထောင်ထဲ ခဏသွားရမှာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ နီလာ့ကျောင်းကိစ္စနဲ့ မင်းတို့အိမ်ကိစ္စကို ငါ တာဝန်ယူမယ်”
မောင်ကျော်စွာ၏ လက်များ တုန်ရီလာသည်။ ဤသည်မှာ ထောင်ချောက်မှန်း သူသိသည်။ သို့သော် သူ ငြင်းဆန်လိုက်လျှင် နီလာ၏ ဘဝသည် အချုပ်ခန်းထဲတွင် ကုန်ဆုံးသွားလိမ့်မည်။ မိန်းကလေးတစ်ယောက်အတွက် ထောင်နံရံဆိုသည်မှာ ဘဝတစ်ခုလုံး၏ နိဂုံးပင်။
“မင်းကို ငါ ဘယ်လိုယုံရမလဲ” ဟု မောင်ကျော်စွာက မေးလိုက်သည်။
“ငါ့မှာ အောက်တန်းကျတဲ့စိတ် မရှိပါဘူးကွာ။ ငါ့မိသားစုဂုဏ်သိက္ခာအတွက် ငါလုပ်တာပါ။ မင်းကသာ နီလာ့ကို တကယ်ချစ်ရင် မင်းပဲ အနစ်နာခံလိုက်ပါ” ဟု ကိုမင်းခန့်က လှောင်ပြုံးပြုံးကာ ပြောသည်။
မောင်ကျော်စွာသည် ထိုညက တစ်ညလုံး မအိပ်နိုင်ခဲ့ပါ။ သူ၏ အိပ်ခန်းထဲတွင် နီလာ့ ငယ်စဉ်က ဓာတ်ပုံလေးကို ကြည့်ရင်း မျက်ရည်ကျခဲ့သည်။ သူသည် သူ့ကိုယ်သူ အနစ်နာခံရန် ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်သည်။ မိမိနာကျင်ရပါစေ၊ မိမိချစ်ရသူ ဘေးကင်းဖို့သာ အရေးကြီးသည်ဟု သူ ယုံကြည်လိုက်သည်။ သို့သော် ထိုဆုံးဖြတ်ချက်သည် သူ၏ဘဝကို အမှောင်တွင်းသို့ တွန်းပို့တော့မည်ကိုမူ သူ မတွေးဝံ့ခဲ့ပေ။
တရားရုံးအတွင်းရှိ လေထုသည် လေးလံထိုင်းမှိုင်းနေသည်။ မောင်ကျော်စွာသည် တရားခံကွက်ထဲတွင် ရပ်နေသည်။ သူ၏ ညီမလေး နီလာကတော့ တရားခွင်၏ နောက်ဆုံးတန်းတွင် မျက်နှာကို ဖုံးအုပ်ကာ ငိုရှိုက်နေသည်။
“ကျွန်တော်ပဲ အားလုံးကို လုပ်ခဲ့တာပါ။ ညီမလေးက ဘာမှမသိပါဘူး”
မောင်ကျော်စွာ၏ ထွက်ဆိုချက်ကြောင့် တရားခွင်တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ သူသည် ကိုမင်းခန့် ပြောခဲ့သည့်အတိုင်း အပြစ်အားလုံးကို ခေါင်းခံလိုက်သည်။ ထိုသို့ လုပ်ဆောင်မှသာ နီလာသည် လွတ်မြောက်ခွင့် ရမည် ဖြစ်သည်။
သို့သော် ထိုစဉ်မှာပင် မမျှော်လင့်ထားသော အလှည့်အပြောင်းတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ကိုမင်းခန့်သည် သက်သေအဖြစ် ထွက်ဆိုရန် စင်ပေါ်သို့ တက်လာသည်။
“မှန်ပါတယ် ဆရာကြီး။ ကျော်စွာက ကျွန်တော့်ကိုလည်း ခြိမ်းခြောက်ပြီး ငွေညှစ်ခဲ့တာပါ။ သူ့ညီမကို အသုံးချပြီး သူကပဲ ဒီအလုပ်တွေကို နောက်ကွယ်က ခိုင်းစေခဲ့တာပါ”
မောင်ကျော်စွာသည် နားမယုံနိုင်အောင် ဖြစ်သွားသည်။ ကိုမင်းခန့်သည် ကတိပေးထားသည့်အတိုင်း မလုပ်ဆောင်ရုံသာမက၊ မောင်ကျော်စွာကိုပါ ပို၍ ပြင်းထန်သော ပြစ်ဒဏ်ရအောင် လိမ်လည် ထွက်ဆိုနေခြင်း ဖြစ်သည်။ မောင်ကျော်စွာသည် ထိုလူ၏ မျက်လုံးများကို ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုမျက်လုံးများထဲတွင် အောင်နိုင်သူတစ်ယောက်၏ အောက်တန်းကျသော အပြုံးကို မြင်လိုက်ရသည်။
ထိုအခိုက်အတန့်တွင် မောင်ကျော်စွာသည် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိထားမိလိုက်သည်။ နီလာသည် သူ၏ဘက်သို့ တစ်ချက်ကလေးမှ လှည့်မကြည့်ပေ။ သူမသည် ကိုမင်းခန့်၏ ဘေးနားတွင် ရပ်နေသော ရှေ့နေများနှင့် စကားပြောနေသည်။ မောင်ကျော်စွာ၏ ရင်ထဲတွင် လှိုင်ခေါင်းကြီးတစ်ခု ဖြစ်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
“နီလာ … ညီမလေး” ဟု သူ တိုးတိုးလေး ခေါ်လိုက်သော်လည်း သူမက မကြားချင်ယောင် ဆောင်နေခဲ့သည်။
အမှန်တရားကတော့ နီလာသည် ကိုမင်းခန့်နှင့် ညှိနှိုင်းခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။ သူမ၏ ဘဝကို ကယ်တင်ရန်အတွက် သူမ၏ အစ်ကိုအရင်းကို စတေးရန် သူမ သဘောတူခဲ့သည်။ သူမကိုယ်တိုင်လည်း ‘အောက်တန်းကျတဲ့စိတ်’ ၏ သားကောင် ဖြစ်သွားခဲ့ပြီ။ သူမသည် သူမ၏ အစ်ကိုကို ကယ်တင်မည့်အစား မိမိကိုယ်ကိုသာ ကာကွယ်ရန် ရွေးချယ်ခဲ့သည်။ မောင်ကျော်စွာသည် လူသားဆန်မှုအတွက် အနစ်နာခံခဲ့သော်လည်း၊ သူ အနစ်နာခံခဲ့သော သူကိုယ်တိုင်က လူသားဆန်မှု ကင်းမဲ့သွားခြင်းက သူ့အတွက် အကြီးမားဆုံးသော နာကျင်မှု ဖြစ်ခဲ့သည်။
ထောင်နံရံများအကြားတွင် ငါးနှစ်တာ အချိန်ကို မောင်ကျော်စွာ ကုန်လွန်ခဲ့ရသည်။
သူ ထောင်ထဲမှ ထွက်လာသည့်နေ့တွင် သူ့ကို လာကြိုမည့်သူ တစ်ယောက်မှ မရှိခဲ့ပါ။ နီလာသည် ကိုမင်းခန့်နှင့် လက်ထပ်ကာ နိုင်ငံခြားသို့ ထွက်ခွာသွားပြီဖြစ်ကြောင်း သတင်းစကားသာ ရရှိခဲ့သည်။ သူမသည် သူမ၏ အတိတ်ကို ဖျောက်ဖျက်ရန်အတွက် သူမကို ကယ်တင်ခဲ့သော အစ်ကိုဖြစ်သူကိုပါ ဘဝထဲမှ ဖယ်ထုတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
မောင်ကျော်စွာသည် မြို့ပြင်ရှိ လမ်းလေးအတိုင်း လျှောက်လာခဲ့သည်။ လွန်ခဲ့သော ငါးနှစ်က ဆရာနှင့် လမ်းလျှောက်ခဲ့သည့် ထိုနေရာသို့ သူ ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။ ဆရာသည် ယခင်အတိုင်းပင် ထိုလမ်းပေါ်တွင် လမ်းလျှောက်နေဆဲ။
“မောင်ကျော်စွာ … မင်း ပြန်လာပြီလား” ဟု ဆရာက ညင်သာစွာ ဆိုသည်။
မောင်ကျော်စွာ၏ မျက်လုံးထဲတွင် မျက်ရည်များ ဝဲတက်လာသည်။ “ဆရာ … ဆရာပြောခဲ့တဲ့ အောက်တန်းကျတဲ့စိတ် ဆိုတာကို ကျွန်တော် ကောင်းကောင်းကြီး သိလိုက်ရပြီ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီစိတ်က လူစိမ်းတွေဆီမှာပဲ ရှိတာမဟုတ်ဘူး။ ကိုယ်အသက်ပေးချစ်ရတဲ့ သူတွေဆီမှာပါ ရှိနေတတ်တာပဲနော်”
ဆရာက မောင်ကျော်စွာ၏ ပခုံးကို အသာအယာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ “မင်း ရှုံးနိမ့်သွားတာ မဟုတ်ပါဘူး မောင်ကျော်စွာ။ မင်းဟာ အဆင့်အတန်းရှိတဲ့ လူသားတစ်ယောက်အဖြစ် ရပ်တည်ခဲ့တာပါ။ သူတို့ကတော့ သူတို့ရဲ့ အတွင်းစိတ်တွေ ပုပ်ပွနေတဲ့ကြားမှာ ရှင်သန်နေရလိမ့်မယ်။ မင်းကတော့ နာကျင်ရပေမယ့် မင်းရဲ့ စရိုက်ကတော့ ဖြူစင်နေဆဲပဲ”
မောင်ကျော်စွာသည် ဝေးလွင့်နေသော ကောင်းကင်ကြီးကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ဘဝ၊ သူ၏လူငယ်ဘဝနှင့် သူ၏အနာဂတ်အားလုံးကို သူ စတေးခဲ့သည်။ သူ ရရှိလိုက်သည်မှာ အထီးကျန်ခြင်းနှင့် နာကျင်မှုသာ။ သို့သော် သူ၏ ရင်ထဲတွင်တော့ ထူးဆန်းသော ငြိမ်းချမ်းမှုတစ်ခု ရှိနေသည်။ သူသည် ‘အောက်တန်းကျတဲ့စိတ်’ ထဲတွင် နစ်မွန်းမသွားဘဲ လူသားတစ်ယောက်၏ အမြင့်မြတ်ဆုံးသော အနစ်နာခံမှုကို ပြုလုပ်ခဲ့သူ ဖြစ်သည်။
လမ်းထိပ်ရှိ အကြော်တဲလေးမှ ဆီနံ့များက လေထဲတွင် လွင့်ပျံ့နေဆဲ။ မောင်ကျော်စွာသည် ဆရာ၏ ဘေးတွင် လိုက်ပါရင်း ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်လှမ်းသွားသည်။ သူ၏ ခြေလှမ်းများက ယခင်ကထက် ပို၍ ခိုင်မာနေသည်။ ဘဝတွင် အရာအားလုံး ဆုံးရှုံးသွားနိုင်သော်လည်း၊ မိမိ၏ စိတ်ဓာတ် အဆင့်အတန်းကိုတော့ မည်သူမျှ လုယူ၍ မရနိုင်ကြောင်း သူ ကောင်းကောင်းကြီး နားလည်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ပါတော့သည်။
သင်ခန်းစာ - လူတစ်ယောက်၏ အဆင့်အတန်းသည် သူ၏ ပိုင်ဆိုင်မှုတွင် မရှိဘဲ၊ သူ၏ စိတ်ဓာတ် ဖြူစင်မှုနှင့် အနစ်နာခံနိုင်မှုတွင်သာ ရှိပေသည်။ အောက်တန်းကျသော စိတ်ဓာတ်သည် အာဏာနှင့် ငွေကြေးနောက်ကွယ်တွင် ပုန်းအောင်းနေတတ်သော်လည်း၊ မြင့်မြတ်သော စိတ်ဓာတ်သည် နာကျင်မှုများကြားတွင်ပင် တောက်ပနေတတ်စမြဲ ဖြစ်သည်။