အဖေ့မှာတမ်း
အဖေ့မှာတမ်း
ဒီည ပါတီမှာ ကျွန်တော်ဟာ အမြဲလိုလို မေ့ရဲ့ နောက်ကနေ အရိပ်လို လိုက်နေရတယ်။ လူတွေက ကျွန်တော့်ကို ကြည့်တဲ့ အကြည့်တွေမှာ ကဲ့ရဲ့မှုတွေ ပါနေသလို ခံစားရတယ်။ "ဟောဒါ မေမေရဲ့ အမျိုးသားလေ၊ ကံကောင်းလိုက်တဲ့သူ" လို့ တစ်ယောက်က တိုးတိုးလေး ပြောတာကို ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ ကျွန်တော့် မျက်နှာ ပူခနဲ ဖြစ်သွားတယ်။ ကျွန်တော်ဟာ မေ့ရဲ့ ဂုဏ်ဒြပ်ကို မြှင့်တင်ပေးရတဲ့ တန်ဆာပလာ တစ်ခုပဲလား။ စားပွဲတစ်ခုမှာ ထိုင်နေရင်း ကျွန်တော်တို့ ဘေးက လူတစ်စုရဲ့ စကားသံကို ကြားလိုက်ရတယ်။ "ယောက်ျားဖြစ်ပြီး မိန်းမဆီက လက်ဖြန့်တောင်းစားနေရတာကတော့ ရှင်လျက်နဲ့ သေနေတာပဲဗျာ" တဲ့။ အဲဒီစကားက ကျွန်တော့် ရင်ဘတ်ကို တည့်တည့်မှန်တယ်။ ကျွန်တော်ဟာ ရှင်လျက်နဲ့ သေနေတာ ကြာပြီပဲ။ အဖေ့စာထဲကအတိုင်း "မိန်းမတစ်ယောက်ရဲ့ အမိုးအောက်မှာ ခိုလှုံရတဲ့ ဘဝ" ကို ကျွန်တော် ရောက်နေတာ။ သူမ သနားမှ ကျွန်တော် ချမ်းသာတာ၊ သူမ အားပေးမှ ကျွန်တော် ရပ်တည်နိုင်တာ။ ကျွန်တော် မေ့ကို ကြည့်လိုက်တယ်။ သူမက လူတောတိုးပြီး စကားတွေ ပြောနေတယ်၊ သူမရဲ့ အောင်မြင်မှုတွေကြားမှာ တောက်ပနေတယ်။ ကျွန်တော်ကတော့ သူမရဲ့ နံဘေးမှာ ခပ်နွမ်းနွမ်း ရပ်နေရတဲ့၊ သူမ ပေးတဲ့ ဝတ်စုံကို ဝတ်ထားတဲ့ လူပိုတစ်ယောက်လိုပဲ။ "ကို... ဘာဖြစ်နေတာလဲ၊ မျက်နှာက မကောင်းဘူး။ ကလေးကျနေတာပဲ" လို့ မေက လူကြားထဲမှာ လှမ်းပြောလိုက်တဲ့အခါ ကျွန်တော့် မာနတွေ မြေမှာ ခွေကျသွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။
အိမ်ပြန်ရောက်တော့ ကျွန်တော်တို့ အကြီးအကျယ် စကားများကြတယ်။ ကျွန်တော်က ကျွန်တော့်ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် အလုပ်တစ်ခုခု လုပ်ချင်ကြောင်း၊ သူမဆီက ပိုက်ဆံ မယူချင်တော့ကြောင်း ပြောတဲ့အခါ မေက ဒေါသတကြီးနဲ့ အော်ဟစ်တော့တယ်။ "ရှင် ဘာတွေ လာပြောနေတာလဲ။ အခု ရှင် ဝတ်ထားတဲ့ အတွင်းခံကအစ ကျွန်မ ပိုက်ဆံနဲ့ ဝယ်ထားတာ။ ရှင် ဘာများ တတ်နိုင်လို့လဲ။ ရှင့်ရဲ့ ပန်းချီကားတွေက တစ်ကျပ်ဖိုးတောင် တန်လို့လား" တဲ့။ အဲဒီစကားက ကျွန်တော့်ကို အဆုံးစွန်အထိ နာကျင်စေတယ်။ ဒါပေမဲ့ ပိုပြီး ထိတ်လန့်စရာကောင်းတဲ့ အမှန်တရားတစ်ခုကို သူမ ဆက်ပြောလိုက်တယ်။ "ရှင် သိလား... ရှင် အရင်လက ပြိုင်ပွဲဝင်ဖို့ ပြင်ထားတဲ့ ပန်းချီကား၊ အဲဒါကို ပြိုင်ပွဲက ပယ်လိုက်တာ မဟုတ်ဘူး၊ ကျွန်မ လူလွှတ်ပြီး အသိမ်းခိုင်းလိုက်တာ။ ရှင် အောင်မြင်သွားရင် ကျွန်မနားက ထွက်သွားမှာ စိုးလို့" တဲ့။ ကျွန်တော် ဆွံ့အသွားတယ်။ သူမက ကျွန်တော့်ကို ချစ်လို့ မဟုတ်ဘဲ သူမရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုတစ်ခုလို ချုပ်ကိုင်ထားချင်လို့ ကျွန်တော့် အိပ်မက်တွေကို သတ်ခဲ့တာပဲ။ ကျွန်တော်ဟာ သူမရဲ့ လုံခြုံမှုအတွက် အနစ်နာခံခံရတဲ့ သုံ့ပန်းတစ်ယောက် ဖြစ်နေခဲ့တာ။ "မင်းဟာ ရှင်လျက်နဲ့ သေနေပြီ" ဆိုတဲ့ အဖေ့စကားက ကျွန်တော့် ခေါင်းထဲမှာ မိုးကြိုးပစ်သလို ထပ်ခါတလဲလဲ မြည်ဟည်းနေတော့တယ်။
မိုးလင်းခါနီးမှာ ကျွန်တော် ဆုံးဖြတ်ချက် တစ်ခု ချလိုက်တယ်။ ကျွန်တော့်မှာ ဘာမှ မရှိတော့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ အဖေ ပြောခဲ့တဲ့ "မာန" ဆိုတဲ့ ကျောရိုးကိုတော့ ပြန်ရှာရမယ်။ ကျွန်တော် မေ့ဆီက ရခဲ့တဲ့ လက်စွပ်၊ နာရီ၊ အဖိုးတန် ဝတ်စုံတွေ အားလုံးကို ချွတ်ထားခဲ့တယ်။ အဖေ့ရဲ့ စာအိုလေးနဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ပန်းချီစုတ်တံ အဟောင်းလေး တစ်ချောင်းကိုပဲ ယူပြီး အိမ်ကြီးထဲကနေ ခြေသံမရှိ ထွက်လာခဲ့တယ်။ မေကတော့ နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်နေဆဲပဲ။ အပြင်ဘက်မှာ မိုးဖွဲဖွဲလေး ရွာနေတယ်။ အေးစိမ့်နေပေမဲ့ ကျွန်တော့် ရင်ထဲမှာတော့ ထူးဆန်းတဲ့ လွတ်လပ်မှုတစ်ခုကို ခံစားနေရတယ်။ ကျွန်တော် အခု ဘယ်သွားမလဲ မသိဘူး။ စားဖို့အတွက် ထင်းခုတ်ရရင် ခုတ်မယ်၊ လမ်းဘေးမှာ ပန်းချီဆွဲရရင် ဆွဲမယ်။ အဖေ ပြောသလို "ထမင်းတစ်လုတ်အတွက် ဂုဏ်သိက္ခာကိုတော့ ရောင်းမစားတော့ဘူး"။ ကျွန်တော့် ခြေလှမ်းတွေက လေးလံနေပေမဲ့ ကျောကတော့ မတ်နေပြီ။ ယောက်ျားတစ်ယောက်ရဲ့ မာန်၊ ယောက်ျားတစ်ယောက်ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာဆိုတာ သူများဆီက ရတာ မဟုတ်ဘဲ ကိုယ့်ဘာကိုယ် တည်ဆောက်ယူရတာဆိုတာ အခုမှ ကျွန်တော် ကောင်းကောင်းကြီး နားလည်သွားခဲ့ပြီ။ လမ်းမကြီးပေါ်မှာ ကျွန်တော် တစ်ယောက်တည်း လျှောက်နေရင်း အဖေ့ရဲ့ စကားလုံးတွေကို ရေရွတ်လိုက်မိတယ်... "ယောက်ျားလို ကျားကျားလျားလျား ရပ်တည်ပါကွာ" တဲ့။ ဟုတ်ကဲ့ပါ အဖေ၊ အခု ကျွန်တော် လူဖြစ်သွားပါပြီ။
သင်ခန်းစာ - လူတစ်ယောက်၏ တန်ဖိုးသည် သူပိုင်ဆိုင်သော ပစ္စည်းဥစ္စာပေါ်တွင် မမူတည်ဘဲ သူ၏ ကိုယ်ပိုင်ရပ်တည်နိုင်စွမ်းနှင့် ဂုဏ်သိက္ခာပေါ်တွင်သာ မူတည်သည်။ တစ်စုံတစ်ဦး၏ အမိုးအောက်တွင် ခိုလှုံရင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပျောက်ဆုံးသွားခြင်းသည် သေခြင်းတရားထက် ပို၍ ကြောက်စရာကောင်း၏။