သူတို့လင်မယား
သူတို့လင်မယား
ရန်ကုန်မြို့ရဲ့ ဆူညံပွက်လောရိုက်နေတဲ့ ကားသံတွေ၊ လူသံတွေကြားကနေ တစ်နာရီလောက် ခွဲထွက်လာခဲ့ပြီးနောက်မှာ ကျွန်တော် ရောက်ရှိနေတဲ့ ဒီရပ်ကွက်လေးက တကယ့်ကို တိတ်ဆိတ်အေးချမ်းလှပါတယ်။ အလုပ်ရှင်က သဘောကောင်းလွန်းလို့ အခမဲ့နေခွင့်ရတဲ့ သစ်သားအိမ်လေးဟာ ကျွန်တော့်အတွက်တော့ နတ်ဘုံနတ်နန်းပါပဲ။ သတင်းစာတိုက်မှာ အလုပ်လုပ်ရတဲ့ ကျွန်တော့်အတွက် နေ့စဉ်မြင်တွေ့နေရတဲ့ လောကရဲ့ အပုပ်နံ့တွေ၊ မုသားတွေနဲ့ ရှုပ်ထွေးမှုတွေကနေ ခဏတာ လွတ်မြောက်ရာ နေရာလေးပေါ့။ အိမ်ကလေးက သစ်သားအိမ်ဆိုပေမဲ့ ခိုင်ခံ့ပါတယ်။ အနည်းငယ် ပြုပြင်လိုက်ရုံနဲ့ နေလို့ရသွားတာမို့ ကျွန်တော် ဒီမှာ အခြေချဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့တာပါ။
ကျွန်တော့်ရဲ့ နေ့ရက်တွေကတော့ တစ်သမတ်တည်းပါပဲ။ မနက်စောစော ဘတ်စ်ကားစီးပြီး အလုပ်သွား၊ ညဘက် သတင်းစာမူချောတွေတင်ပြီးမှ မိုးချုပ်မှ အိမ်ပြန်ရောက်တာပါ။ ဒီရပ်ကွက်က လူတွေကလည်း ကိုယ့်ဝင်းကိုယ့်ခြံနဲ့ဆိုတော့ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် သိပ်မသိကြဘူး။ အဲဒီအထဲမှာမှ ကျွန်တော့်ရဲ့ ခေါင်းရင်းခြံက အဘိုးနဲ့ အဘွားကတော့ ထူးခြားပါတယ်။ သူတို့က ကျွန်တော့်ကို အိမ်နီးချင်းအသစ်တစ်ယောက်ထက် ပိုတဲ့ နွေးထွေးမှုမျိုး ပေးခဲ့ကြတာပါ။
ပထမဆုံးတွေ့တဲ့နေ့က ကျွန်တော် အလုပ်ကပြန်လာချိန် အဘွားအိုက ကျွန်တော့်ခြံဝမှာ ရပ်စောင့်နေခဲ့တာ။ ဦးရှင်ကြီးတင်တဲ့ ကောက်ညှင်းဟင်းနဲ့ မုန့်တွေ လာပေးတာတဲ့။ "အဘွားတို့အိမ်မှာ ဒီနေ့ ဦးရှင်ကြီးတင်တယ်။ အဲဒါ မုန့်လာပို့တာ" လို့ ပြောပြီး သူပြုံးပြလိုက်တဲ့ အပြုံးက ကျွန်တော့်ရဲ့ တစ်နေ့တာ ပင်ပန်းမှုတွေကို အရည်ပျော်သွားစေခဲ့ပါတယ်။ အဘွားအိုရဲ့ နောက်ကို လိုက်ဝင်လာပြီး ကျွန်တော့်အိမ်ထဲက စာအုပ်ပုံတွေကို ကြည့်ကာ "စာအုပ်တွေ အများကြီးပဲ" လို့ ရိုးရိုးသားသား ချီးကျူးတတ်တဲ့ အမူအရာက ကျွန်တော့်အမေကိုတောင် သတိရသွားစေမိတယ်။
အဘွားအိုက စကားပြောကောင်းပါတယ်။ သူ့မှာ ကျောင်းဆရာမသမီးလေး တစ်ယောက်ရှိကြောင်း၊ သမီးက နယ်မှာ တာဝန်ကျနေလို့ တစ်လမှ တစ်ခါပဲ ပြန်လာတတ်ကြောင်းတွေကိုလည်း ဂုဏ်ယူစွာနဲ့ ပြောပြတတ်သေးတယ်။ နောက်ပိုင်းမှာတော့ သူတို့လင်မယားနဲ့ ကျွန်တော် ပိုပြီး ရင်းနှီးလာခဲ့ပါတယ်။ အဘွားက ဟင်းတွေလာပေးတတ်သလို၊ ကျွန်တော်ကလည်း မြို့ထဲက ကိတ်မုန့်တွေ၊ စားစရာတွေ ပြန်ဝယ်လာပေးတတ်တယ်။ အဘိုးကတော့ အနေအေးပြီး စကားနည်းပါတယ်။ တစ်ခါတလေမှ
အဘိုးက ပင်စင်စားတစ်ဦးဖြစ်ပြီး အနည်းငယ် ကျန်းမာရေးချို့တဲ့ရှာတယ်။ မိုးအေးတဲ့ညတွေဆို အပြင်ကို လုံးဝမထွက်ဘူး။ အဘွားကတော့ အိမ်မှုကိစ္စအားလုံးကို တစ်ယောက်တည်း ဖျတ်ဖျတ်လတ်လတ် လုပ်ကိုင်နေတာ မြင်ရတာ အားကျစရာပါ။ "ဒီလိုပဲ အိမ်နီးချင်းတွေ ရှိအတူ၊ မရှိအတူပေါ့" ဆိုတဲ့ အဘွားရဲ့စကားက ကျွန်တော့်လို ရန်ကုန်မှာ တစ်ယောက်တည်း ရုန်းကန်နေရတဲ့ လူငယ်တစ်ယောက်အတွက် တကယ့်ကို ခွန်အားဖြစ်စေခဲ့ပါတယ်။ သူတို့နှစ်ယောက်ဟာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အရမ်းချစ်ကြပြီး အိုမင်းခြင်းကို အတူတူ လက်တွဲဖြတ်ကျော်နေကြတဲ့ ပုံရိပ်က ကြည်နူးစရာ အလွန်ကောင်းပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီ ကြည်နူးစရာ ပုံရိပ်တွေရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ ဖုံးကွယ်ထားတဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခု ရှိနေလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် လုံးဝ မတွေးမိခဲ့ပါဘူး။
တစ်နေ့ နံနက်စောစောမှာတော့ ထူးခြားမှုတစ်ခု စတင်ခဲ့ပါတယ်။ ကျွန်တော် ခြံထဲမှာ မြက်တွေ ရှင်းနေတုန်း အဘွားအိုက ခြံတံခါးဝကို အပြေးအလွှား ရောက်လာခဲ့တယ်။ သူ့မျက်နှာမှာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေတဲ့ အရိပ်အယောင်တွေ အထင်အသားရှိနေပြီး အသံတွေကလည်း တုန်ရီနေပါတယ်။
"ဆရာလေး ... ဆရာလေး ... ကူညီပါဦးကွယ်"
ကျွန်တော် လက်ထဲက မြက်ဖြတ်ဓားကို ချပြီး အပြေးသွားလိုက်မိတယ်။ "ဘာဖြစ်လို့လဲ အဘွား၊ ဘာဖြစ်လို့လဲ"
"ဟိုမှာ ... အဘိုးကြီး ... အဘိုးကြီး သတိမေ့နေသလိုပဲ။ အသက်ရှူတာလည်း တစ်မျိုးကြီး ဖြစ်နေလို့"
ကျွန်တော် အဘွားနောက်ကို လိုက်သွားပြီး သူတို့အိမ်ထဲကို ပထမဆုံးအကြိမ် ဝင်ခဲ့မိပါတယ်။ အိမ်ထဲက လေထုက အနည်းငယ် မှောင်မှောက်ပြီး ဆေးနံ့တွေ လွှမ်းနေတယ်။ အဘိုးက ကုတင်ပေါ်မှာ လဲလျောင်းနေပြီး မျက်လုံးတွေက မှိတ်ထားတယ်။ ကျွန်တော် အဘိုးရဲ့ လက်ကောက်ဝတ်ကို စမ်းကြည့်တော့ သွေးခုန်နှုန်းက အရမ်းနှေးနေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ ထူးဆန်းတာက အဘိုးရဲ့ လက်မောင်းတွေမှာ ညိုမည်းစွဲနေတဲ့ ဒဏ်ရာအချို့ကို တွေ့လိုက်ရတာပဲ။
ကျွန်တော် အဘိုးကို လိုအပ်တဲ့ ရှေးဦးသူနာပြုစုနည်းတွေ လုပ်ပေးပြီးနောက်မှာ အဘိုး သတိပြန်ရလာပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဘိုးရဲ့ မျက်လုံးတွေထဲမှာ ကြောက်ရွံ့မှုတစ်ခုကို ကျွန်တော် မြင်လိုက်ရသလိုပဲ။ သူက ကျွန်တော့်ကို ကြည့်ပြီး တစ်ခုခု ပြောချင်ပေမဲ့ အဘွားအိုက အနားကို ချက်ချင်းရောက်လာပြီး "အဘိုးကြီးက အသက်ကြီးပြီဆိုတော့ ဒီလိုပဲ ခဏခဏ ဖြစ်တတ်တာပါ ဆရာလေးရယ်၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်နော်" လို့ ဆိုကာ ကျွန်တော့်ကို အိမ်ပြင်ထွက်ဖို့ စကားလမ်းကြောင်း လွှဲလိုက်ပါတယ်။
အဲဒီနေ့ကစပြီး ကျွန်တော့်စိတ်ထဲမှာ တစ်မျိုးကြီး ဖြစ်နေခဲ့တယ်။ သတင်းထောက်တစ်ယောက်ရဲ့ စူးစမ်းလိုစိတ်က နိုးကြားလာတာလည်း ပါမှာပေါ့။ အဘိုးရဲ့ လက်မောင်းက ဒဏ်ရာတွေက ဘာလဲ။ အဘိုးက ဘာလို့ ကြောက်နေရတာလဲ။ အဘွားက ဘာလို့ ကျွန်တော့်ကို အမြန်ပြန်လွှတ်တာလဲ။ ပြီးတော့ သူတို့ အမြဲပြောနေတဲ့ "သမီး" ဆိုတာကရော ဘယ်မှာလဲ။ တစ်လတစ်ခါ ပြန်လာတယ်ဆိုပေမဲ့ ကျွန်တော် ဒီမှာနေတာ သုံးလရှိပြီ၊ ဘယ်သူ့ကိုမှ မတွေ့ဖူးသေးဘူး။
အဲဒီညကစပြီး ကျွန်တော် အိမ်နီးချင်းအိမ်ကို သတိထား စောင့်ကြည့်မိတယ်။ ညသန်းခေါင်ယံမှာ အဘွားအိုရဲ့ အသံကျယ်ကျယ်ကို ကြားရတတ်တယ်။ ငေါက်ငမ်းနေတဲ့ အသံမျိုး၊ တစ်ခါတလေမှာတော့ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးနေတဲ့ အသံမျိုး။ အဘိုးရဲ့ အသံကိုတော့ လုံးဝမကြားရဘူး။ တစ်ခါတစ်လေတော့ အရာဝတ္ထုတစ်ခုခု ကြမ်းပြင်ပေါ် ကျကွဲသံတွေကို ကြားရတယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အတွေးထဲမှာတော့ အဘွားအိုက အဘိုးကို နှိပ်စက်နေတာလားဆိုတဲ့ သံသယတွေ ဝင်လာခဲ့တယ်။ အပြင်ပန်းမှာ နူးညံ့သိမ်မွေ့လှတဲ့ အဘွားအိုက အိမ်ထဲမှာတော့ ရက်စက်တတ်တဲ့ မိန်းမကြီးတစ်ယောက် ဖြစ်နေတာလား။ ကျွန်တော် သိချင်စိတ်ကို မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ နောက်ရက်တွေမှာ သူတို့အိမ်ကို အကြောင်းပြချက်မျိုးစုံနဲ့ သွားကြည့်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဘွားက အိမ်ထဲကို ပေးမဝင်တော့ဘဲ ခြံဝကနေပဲ စကားပြောပြီး ပြန်လွှတ်တတ်တာက ကျွန်တော့်ရဲ့ သံသယကို ပိုပြီး ကြီးထွားစေခဲ့ပါတယ်။
တစ်ပတ်ခန့် ကြာပြီးနောက်မှာတော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ သံသယတွေက အဆုံးစွန်ကို ရောက်သွားခဲ့ပါတယ်။ အလုပ်က ပြန်လာတဲ့ ညတစ်ညမှာ အဘွားတို့အိမ်ကနေ အဘိုးရဲ့ အော်သံတိုးတိုးကို ကြားလိုက်ရတယ်။ နာကျင်လို့ အော်ဟစ်နေတဲ့ အသံမျိုးပါ။ ကျွန်တော် မနေနိုင်တော့ဘဲ ခြံစည်းရိုးကို ကျော်ပြီး အိမ်နောက်ဖေး ပြတင်းပေါက်ကနေ ချောင်းကြည့်လိုက်မိတယ်။
အထဲမှာ မြင်လိုက်ရတဲ့ မြင်ကွင်းက ကျွန်တော့်ကို ထိတ်လန့်သွားစေခဲ့ပါတယ်။ အဘွားအိုက လက်ထဲမှာ ဆေးထိုးအပ်တစ်ချောင်းကို ကိုင်ထားပြီး အဘိုးရဲ့ လက်မောင်းထဲကို အတင်းထိုးထည့်နေတာပါ။ အဘိုးကတော့ အားမရှိတဲ့ လက်တွေနဲ့ ရုန်းကန်နေရှာတယ်။ အဘွားရဲ့ မျက်နှာက ကျွန်တော် သိခဲ့တဲ့ နူးညံ့တဲ့ အပြုံးတွေ မရှိတော့ဘဲ ခက်ထန်တင်းမာနေတယ်။ "ငြိမ်ငြိမ်နေစမ်းပါ အဘိုးကြီးရဲ့၊ ဒါမှ ရှင် မြန်မြန် သက်သာမှာပေါ့" လို့ ပြောနေတဲ့ အသံက အေးစက်လွန်းလှပါတယ်။
ကျွန်တော် ချက်ချင်းပဲ အိမ်ထဲကို ဝင်သွားချင်စိတ် ပေါက်သွားပေမဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ထိန်းလိုက်တယ်။ သတင်းထောက်တစ်ယောက်အနေနဲ့ ခိုင်လုံတဲ့ အထောက်အထား မရှိဘဲ ဝင်မွှေလို့ မဖြစ်ဘူးလေ။ နောက်နေ့မှာ ကျွန်တော် စုံစမ်းမှုအချို့ လုပ်ခဲ့ပါတယ်။ အဘွားပြောတဲ့ သမီးဖြစ်သူ ကျောင်းဆရာမ အလုပ်လုပ်တယ်ဆိုတဲ့ နယ်မြို့က စာသင်ကျောင်းကို ဖုန်းဆက်မေးကြည့်ခဲ့တယ်။ ရလဒ်ကတော့ တုန်လှုပ်စရာပါပဲ။ အဲဒီအမည်နဲ့ ဆရာမမျိုး အဲဒီကျောင်းမှာ မရှိသလို၊ လွန်ခဲ့တဲ့ ငါးနှစ်ကတည်းက အဲဒီမြို့မှာ ဆရာမတစ်ယောက် ယာဉ်တိုက်မှုနဲ့ သေဆုံးခဲ့ဖူးကြောင်း သိလိုက်ရတယ်။
ကျွန်တော့် ခေါင်းထဲမှာ အတွေးတွေ ရှုပ်ထွေးကုန်ပါတယ်။ အဘွားက ဘာလို့ လိမ်ညာနေတာလဲ။ သမီးသေဆုံးသွားတာကို ဖုံးကွယ်ပြီး အဘိုးကို ဘာလို့ နှိပ်စက်နေတာလဲ။ အဘိုးရဲ့ လက်မောင်းက ဒဏ်ရာတွေက အဲဒီ ဆေးထိုးအပ်တွေကြောင့် ဖြစ်မှာပဲ။ ကျွန်တော် တွေးမိတာကတော့ အဘွားအိုက အဘိုးရဲ့ ပင်စင်လစာကို အပိုင်စီးဖို့အတွက် အဘိုးကို ဆေးတွေထိုးပြီး အကျဉ်းချထားတာ ဖြစ်နိုင်တယ်ဆိုတာပါပဲ။
ကျွန်တော် တရားမျှတမှုကို လိုလားတဲ့ စိတ်ဇောနဲ့ အမှားတစ်ခုကို လုပ်မိလိုက်ပါတယ်။ အဘွားအိုကို ရဲတိုင်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တာပါ။ ဒါပေမဲ့ ရဲတိုင်ရုံတင် မကဘဲ ကျွန်တော့်ရဲ့ သတင်းစာတိုက်မှာပါ "အိမ်တွင်းအကြမ်းဖက်မှုနှင့် ဖုံးကွယ်ထားသော လျှို့ဝှက်ချက်" ဆိုတဲ့ ခေါင်းစဉ်နဲ့ ဆောင်းပါးတစ်စောင် ရေးဖို့ ပြင်ဆင်လိုက်ပါတယ်။ ကျွန်တော်ဟာ သူရဲကောင်းတစ်ယောက်လို ခံစားနေရပြီး အဘိုးအိုကို ဒီငရဲခန်းထဲကနေ ကယ်ထုတ်နိုင်တော့မယ်လို့ ယုံကြည်နေခဲ့ပါတယ်။ အဘွားအိုကို ပေးခဲ့တဲ့ ကိတ်မုန့်တွေ၊ စားစရာတွေအတွက်လည်း နောင်တရမိခဲ့တယ်။ သူက ကျွန်တော့်ကို ဟန်ဆောင်မှုတွေနဲ့ လှည့်စားခဲ့တာပဲလို့ ကျွန်တော် ခါးခါးသီးသီး ယုံကြည်သွားခဲ့ပါတယ်။
နောက်တစ်နေ့ ညနေမှာတော့ ကျွန်တော် ရဲတပ်ဖွဲ့ဝင်အချို့နဲ့အတူ အဘွားတို့အိမ်ကို ရောက်သွားခဲ့ပါတယ်။ အဘွားအိုက အိမ်ရှေ့မှာ ထိုင်နေရင်း ကျွန်တော်တို့ကို မြင်တော့ အံ့အားသင့်သွားတယ်။
"ဆရာလေး ... ဒါ ဘာတွေလဲ"
"အဘွား လုပ်ထားတာတွေကို ကျွန်တော် အကုန်သိသွားပြီ။ အဘိုးကို နှိပ်စက်နေတာတွေကို ရပ်လိုက်ပါတော့" လို့ ကျွန်တော်က ခပ်ပြတ်ပြတ် ပြောလိုက်တယ်။
ရဲတွေက အိမ်ထဲကို ဝင်ရှာကြတယ်။ အဘိုးကတော့ အိပ်ရာပေါ်မှာ မှိန်းနေဆဲပါပဲ။ ကျွန်တော်တို့ အိမ်ထဲမှာရှိတဲ့ ဆေးပုလင်းတွေ၊ ဆေးထိုးအပ်တွေကို သိမ်းဆည်းလိုက်ကြတယ်။ အဘွားအိုကတော့ ဘာမှပြန်မပြောဘဲ ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ ပုံလျက်သား ထိုင်ချလိုက်ပြီး ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုပါတော့တယ်။
"ရှင်တို့ ဘာမှမသိဘဲနဲ့ ... ဘာမှမသိဘဲနဲ့"
အဲဒီအချိန်မှာပဲ အိမ်ထဲကို အမျိုးသားတစ်ယောက် ဝင်လာပါတယ်။ သူက အဘိုးရဲ့ ဆရာဝန် ဖြစ်နေတာပါ။ အခြေအနေတွေကို မြင်တော့ သူက လန့်သွားပြီး "ဒါ ဘာဖြစ်ကြတာလဲ" လို့ မေးပါတယ်။ ကျွန်တော်က အဘွားရဲ့ နှိပ်စက်မှုတွေကို ပြောပြတဲ့အခါမှာတော့ ဆရာဝန်က သက်ပြင်းအရှည်ကြီး ချလိုက်ပြီး ကျွန်တော့်ကို ကြည့်ပါတယ်။
"မင်း အထင်လွဲနေပြီ လူငယ်။ အဘွားက အဘိုးကို နှိပ်စက်နေတာမဟုတ်ဘူး။ သူ ကယ်တင်နေတာ"
ကျွန်တော် ကြောင်သွားတယ်။ ဆရာဝန်က ဆက်ပြောပြတယ်။ "အဘိုးမှာက အဆင့်မြင့် ကင်ဆာရောဂါ ဝေဒနာ ခံစားနေရတာ။ ပြီးတော့ သူက စိတ်ကျရောဂါလည်း ပြင်းပြင်းထန်ထန် ခံစားနေရတယ်။ အဘိုးက နာကျင်လွန်းလို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေဖို့ ခဏခဏ ကြိုးစားတာ။ အဘွားက သူ့ကို မသေစေချင်လွန်းလို့၊ နာကျင်မှုတွေ သက်သာအောင် အကိုက်အခဲပျောက်ဆေးတွေကို အတင်းထိုးပေးနေရတာ။ အဘိုးက ဆေးထိုးရမှာ ကြောက်လို့ ရုန်းကန်တဲ့အခါ အဘွားကလည်း အတင်းဖိထားရတော့ ဒဏ်ရာတွေ ဖြစ်ကုန်တာပေါ့"
ကျွန်တော့် ရင်ထဲမှာ မိုးကြိုးပစ်လိုက်သလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ "ဒါဆို ... သမီးကရော"
"သမီးက လွန်ခဲ့တဲ့ ငါးနှစ်က ဆုံးသွားတာ။ အဲဒီကတည်းက အဘိုးက စိတ်ဖောက်ပြန်သွားတာ။ သူက သမီးရှိသေးတယ်လို့ ယုံကြည်နေမှ အသက်ဆက်နိုင်တာ။ အဘွားက အဘိုးရဲ့ စိတ်ကို ထိန်းထားပေးဖို့အတွက် သမီးရှိသေးတယ်ဆိုတဲ့ လိမ်ညာမှုကြီးကို ငါးနှစ်လုံးလုံး တစ်ယောက်တည်း ထမ်းပိုးထားခဲ့တာ။ မင်းကို ပြောပြတာတွေကလည်း အဘိုးကြားပါစေတော့ဆိုပြီး တမင်ပြောပြနေတာတွေပါ"
ကျွန်တော် အဘွားအိုကို ကြည့်လိုက်မိတယ်။ သူဟာ လူသတ်သမား မဟုတ်ဘူး၊ သူဟာ အချစ်အတွက်နဲ့ ငရဲကျခံနေတဲ့ သူရဲကောင်းတစ်ယောက်ပဲ။ ကျွန်တော် ယူဆောင်လာတဲ့ "တရားမျှတမှု" က သူတို့ရဲ့ နောက်ဆုံးကျန်ရှိနေတဲ့ ငြိမ်းချမ်းမှုလေးကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ပြီဆိုတာ ကျွန်တော် နားလည်လိုက်တဲ့အချိန်မှာတော့ အရာအားလုံးက နောက်ကျသွားခဲ့ပါပြီ။
ရဲတွေ ပြန်သွားကြပြီ။ ကျွန်တော်လည်း အဘွားအိုကို ဘာမှမပြောရဲဘဲ အိမ်ထဲမှာ ရပ်နေမိတယ်။ အိမ်ထဲမှာ တိတ်ဆိတ်မှုက ကြောက်စရာကောင်းလောက်အောင် လွှမ်းမိုးနေတယ်။ အဘိုးကတော့ အားလုံးကို ကြားသွားပုံရပါတယ်။ သူ့ရဲ့ မျက်လုံးတွေကနေ မျက်ရည်တွေ စီးကျလာပြီး နှုတ်ခမ်းတွေက တုန်ရီနေတယ်။
"သမီး ... သမီး တကယ် မရှိတော့ဘူးလား ... မိန်းမ"
အဘွားအိုက အဘိုးကို ပွေ့ဖက်လိုက်ပြီး နှစ်ယောက်သား ဖက်ငိုကြတဲ့ အသံက ကျွန်တော့် နှလုံးသားကို ဓားနဲ့ မွှန်းနေသလိုပါပဲ။ ကျွန်တော်ဟာ စေတနာအမှားနဲ့ လူနှစ်ယောက်ရဲ့ ဘဝကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်တာပဲ။ အဘိုးဟာ အမှန်တရားကို သိသွားတဲ့နေ့မှာပဲ သူ့ရဲ့ အသက်ရှင်ချင်တဲ့ စိတ်ဆန္ဒတွေ အကုန်လုံး ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့ပုံရပါတယ်။
နောက်နှစ်ရက်အကြာမှာတော့ အဘိုး ဆုံးပါးသွားခဲ့ပါတယ်။ အဘွားအိုကတော့ ဘာမှမပြောတော့ပါဘူး။ ကျွန်တော် သွားကန်တော့တဲ့အခါမှာလည်း သူက ခွင့်လွှတ်ပါတယ်လို့ မပြောသလို၊ မုန်းတယ်လို့လည်း မပြောခဲ့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ မျက်လုံးတွေထဲမှာ အရင်က ရှိခဲ့တဲ့ အသက်ဝင်မှုတွေ လုံးဝ မရှိတော့တာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။
"အဘွား ... ကျွန်တော် တောင်းပန်ပါတယ်" လို့ ကျွန်တော် တိုးတိုးလေး ပြောမိတော့ သူက ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်ကို ငေးကြည့်ရင်း -
"အမှန်တရားဆိုတာ တစ်ခါတလေမှာ အရမ်းရက်စက်တယ် ဆရာလေးရယ်။ အဒေါ်တို့က အဲဒီ အမှန်တရားကို ကြောက်လို့ မုသားတွေကြားမှာ ပျော်အောင် နေခဲ့ကြတာပါ။ အခုတော့ ... အားလုံး ပြီးသွားပါပြီ"
အဘွားအိုက ရက်အနည်းငယ်အကြာမှာပဲ ရပ်ကွက်ထဲကနေ ပြောင်းသွားခဲ့ပါတယ်။ သူ ဘယ်ကို သွားတယ်ဆိုတာ ဘယ်သူမှ မသိကြဘူး။ ကျွန်တော် နေတဲ့ အိမ်လေးက အရင်ထက် ပိုပြီး အေးစက်သွားသလို ခံစားရတယ်။ ညဘက်တွေမှာ ခေါင်းရင်းခြံကနေ အဘွားအိုရဲ့ ရယ်သံလေးတွေ၊ ဦးရှင်ကြီးတင်တဲ့ ကောက်ညှင်းနံ့လေးတွေကို လွမ်းဆွတ်မိပေမဲ့ ဘယ်တော့မှ ပြန်မရနိုင်တော့ဘူးဆိုတာ ကျွန်တော် သိပါတယ်။
ကျွန်တော် ဒီနေ့အထိ နောင်တရနေမိတာကတော့ လူတွေကို အပေါ်ယံကြည့်ပြီး ဆုံးဖြတ်ခဲ့မိတာပါပဲ။ လောကမှာ "အမှန်တရား" ထက် ပိုပြီး အရေးကြီးတဲ့ "နားလည်မှု" နဲ့ "စာနာမှု" ရှိတယ်ဆိုတာကို ကျွန်တော် နောက်ကျမှ နားလည်ခဲ့ရတယ်။ သူတို့လင်မယားရဲ့ အချစ်ဟာ ကျွန်တော် ထင်ခဲ့သလို ရိုးရှင်းတဲ့ အချစ်မျိုး မဟုတ်ဘဲ နာကျင်မှုတွေကို အတူတူ မျှဝေခံစားပြီး တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကာကွယ်ပေးခဲ့တဲ့ မြင့်မြတ်တဲ့ အချစ်မျိုးပါ။
ကျွန်တော် အခုလည်း အဲဒီအိမ်လေးမှာပဲ ဆက်နေဖြစ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ညတိုင်းမှာ အဲဒီခြံဝကို ကြည့်ပြီး အဘွားအို တစ်ယောက်ယောက်ကို မုန့်ဝေနေမလားဆိုတဲ့ မျှော်လင့်ချက်နဲ့ ငေးနေမိဆဲပါ။ အမှားတစ်ခုကို ပြင်ဆင်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့ပေမဲ့ အချိန်တွေက နောက်ကျသွားခဲ့ပြီဆိုတဲ့ အသိက ကျွန်တော့်တစ်ဘဝလုံးအတွက် သင်ခန်းစာတစ်ခု ဖြစ်နေပါတော့တယ်။
နိဂုံးသင်ခန်းစာ။
"တစ်ခါတလေမှာ ကျွန်ုပ်တို့ မြင်တွေ့နေရတဲ့ အမှားတွေရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ ခိုင်လုံတဲ့ အကြောင်းပြချက်တွေ ရှိနေတတ်ပါတယ်။ အမှန်တရားကို ရှာဖွေတာထက် ရှေ့ကလူရဲ့ နာကျင်မှုကို နားလည်ပေးဖို့ ကြိုးစားခြင်းက ပိုပြီး မြင့်မြတ်တဲ့ တရားမျှတမှု ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။"