သစ္စာမရှိဖောက်ပြန်တဲ့ ယောကျာ်း
သစ္စာမရှိဖောက်ပြန်တဲ့ ယောကျာ်း
ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုစာကို ပြန်ကြည့်ရင် ဖြူစင်တဲ့ ဂွမ်းဆီအိတ်လေးတစ်ခုလို နွေးထွေးခဲ့တာဟာ မြတ်နိုးကြောင့်ပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ မြတ်နိုးဟာ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဇနီး၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ သူငယ်ချင်း၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ မိခင်သဖွယ် အရာရာကို ဂရုစိုက်တတ်တဲ့ အမျိုးသမီးပါ။ ကျွန်တော်တို့ အိမ်ထောင်သက် တစ်ဆယ်နှစ်အတွင်းမှာ ငြင်းခုံသံဆိုတာ ခပ်သဲ့သဲ့တောင် မရှိခဲ့ဖူးဘူး။ မနက်ခင်းတိုင်းမှာ သူဖျော်ပေးတဲ့ ကော်ဖီနံ့သင်းသင်းလေးနဲ့ နိုးထရတာ၊ ညနေအလုပ်ကပြန်လာရင် တံခါးဝကနေ ပြုံးပြီးကြိုဆိုတတ်တဲ့ သူ့မျက်နှာလေးကို မြင်ရတာဟာ ကျွန်တော့်အတွက်တော့ ရိုးအီနေတဲ့ ပျော်ရွှင်မှုတွေပေါ့။
"ကို... ဒီနေ့ အလုပ်မှာ ပင်ပန်းခဲ့လား" လို့ သူအမြဲမေးတတ်တယ်။ ကျွန်တော်ကတော့ အမြဲတမ်းလိုလို ခေါင်းငြိမ့်ပြရုံ ဒါမှမဟုတ် "အင်း" ဆိုတဲ့ စကားတစ်လုံးနဲ့ပဲ တုံ့ပြန်တတ်ခဲ့တာ ကြာပါပြီ။ လူဆိုတာက ခက်သားလား။ ကိုယ့်အနားမှာ အမြဲတမ်းရှိနေတဲ့ အရာတစ်ခုရဲ့ တန်ဖိုးကို ပိုင်ဆိုင်ထားရတဲ့အချိန်မှာ လုံးဝ သတိမထားမိခဲ့ဘူး။ မြတ်နိုးက ကျွန်တော့်အတွက်တော့ အောက်ဆီဂျင်လိုပါပဲ။ ရှိနေမှန်း သတိမထားမိပေမဲ့ မရှိရင် မဖြစ်တဲ့အရာမျိုး။
ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အချစ်ဦးဇာတ်လမ်းက တက္ကသိုလ်ကျောင်းတော်ကြီးထဲမှာ စတင်ခဲ့တာပါ။ သူက ကျောင်းရဲ့ အေးချမ်းတဲ့ ပန်းပွင့်လေး၊ ကျွန်တော်ကတော့ စိတ်မြန်လက်မြန်ရှိတဲ့ လူငယ်တစ်ယောက်။ ကျွန်တော်တို့ ရုန်းကန်ခဲ့ရတဲ့ နှစ်တွေမှာ မြတ်နိုးဟာ ကျွန်တော့်ဘေးကနေ တစ်ဖဝါးမှ မခွာခဲ့ဘူး။ ကျွန်တော် အလုပ်မရှိလို့ စိတ်ဓာတ်ကျနေချိန်မှာ သူက သူ့ရဲ့ လက်ဝတ်ရတနာလေးတွေ ရောင်းပြီး ကျွန်တော့်ကို အားပေးခဲ့တာ။ အဲဒီတုန်းက ကျွန်တော် ကတိတွေ အထပ်ထပ် ပေးခဲ့ဖူးပါတယ်။ "တစ်နေ့ကျရင် မင်းကို မိဖုရားတစ်ပါးလို ထားမယ် မြတ်နိုး" လို့ပေါ့။ ခုတော့ ကျွန်တော် အောင်မြင်နေပါပြီ။ ကုမ္ပဏီမှာ ရာထူးကြီးကြီးရလာတယ်၊ ငွေကြေးတွေ ပြည့်စုံလာတယ်။ ဒါပေမဲ့ ပြည့်စုံလာတဲ့အရာတွေကြားမှာ ကျွန်တော့်ရဲ့ သစ္စာတရားတွေကတော့ ယိုင်နဲ့စပြုလာခဲ့တယ်။
ပြဿနာက သန္တာဆိုတဲ့ မိန်းကလေး ကျွန်တော့်ဘဝထဲ ရောက်လာချိန်မှာ စတာပါပဲ။ သန္တာက မြတ်နိုးနဲ့ လုံးဝဆန့်ကျင်ဘက်။ သူက တက်ကြွတယ်၊ ခေတ်မီတယ်၊ ပြီးတော့ ကျွန်တော့်ကို မြတ်နိုးမပေးနိုင်တဲ့ "ရင်ခုန်သံအသစ်" တွေ ပေးနိုင်တယ်။ မြတ်နိုးနဲ့ရှိရင် အေးချမ်းပေမဲ့ သန္တာနဲ့ကျတော့ ကျွန်တော်ဟာ ပြန်လည်နုပျိုသွားသလို ခံစားရတယ်။ အစပိုင်းမှာတော့ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်ထက် မပိုပါဘူးလို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ညာခဲ့ပေမဲ့ နောက်ပိုင်းမှာတော့ ဖုန်းကို ခံတာတွေ၊ ညဉ့်နက်မှ အိမ်ပြန်တာတွေ ဖြစ်လာခဲ့တယ်။
ညဖက်တွေမှာ ဖုန်းထဲက လေးတစ်ခု တုန်ခါသွားတိုင်း ကျွန်တော့်နှလုံးသားက ခုန်သွားတတ်တယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ ဘေးနားမှာ အိပ်ပျော်နေတဲ့ မြတ်နိုးကို ကြည့်ပြီး အပြစ်ရှိသလို ခံစားရပေမဲ့ သန္တာရဲ့ ဆွဲဆောင်မှုက ပိုပြင်းထန်နေခဲ့တယ်။ မြတ်နိုးကတော့ ဘာမှမသိရှာဘူး။ ကျွန်တော် အလုပ်ကိစ္စကြောင့် နောက်ကျတာပဲလို့ ယုံကြည်နေခဲ့တာ။ ဒါမှမဟုတ် သူ သိရက်နဲ့ ငြိမ်နေတာလားဆိုတာ ကျွန်တော် မစဉ်းစားမိခဲ့ဘူး။
"ကို... ဒီတစ်လော အရမ်းပင်ပန်းနေပုံရတယ်။ တစ်နေရာရာကို ခရီးသွားကြမလား" လို့ မြတ်နိုးက တစ်ရက်မှာ မေးတယ်။ ကျွန်တော် စိတ်မရှည်စွာနဲ့ပဲ "အလုပ်တွေ ရှုပ်နေတာ မမြင်ဘူးလား မြတ်နိုးရာ၊ မင်းကလည်း ကလေးကျနေတာပဲ" လို့ ငေါက်ငမ်းမိလိုက်တယ်။ မြတ်နိုးရဲ့ မျက်လုံးထဲက အရည်လဲ့သွားတဲ့ မြင်ကွင်းကို ခုထိ ကျွန်တော် မေ့လို့မရသေးဘူး။ သူ ဘာမှပြန်မပြောဘဲ မီးဖိုချောင်ထဲကို တိတ်တိတ်လေး ဝင်သွားခဲ့တယ်။ အဲဒီညကစပြီး ကျွန်တော်တို့ကြားမှာ တိတ်ဆိတ်ခြင်းတံတိုင်းကြီး တစ်ခု ခြားသွားခဲ့တာ ကျွန်တော် သတိမထားမိခဲ့ဘူး။ ကျွန်တော်ဟာ သစ္စာဖောက်ခြင်းရဲ့ အရသာကို ခံစားရင်း ကိုယ့်အိမ်ထောင်ရေးကို ကိုယ်တိုင် ဖျက်ဆီးနေမိတဲ့ လူမိုက်တစ်ယောက်ပါ။
သစ္စာဖောက်မှုဆိုတာ ဖုံးကွယ်ထားလို့ရတဲ့ အရာမဟုတ်ဘူးဆိုတာ ကျွန်တော် နောက်မှ သိခဲ့ရတယ်။ တစ်ရက်မှာ သန္တာနဲ့ ရုပ်ရှင်ကြည့်ပြီး ပြန်လာတဲ့အချိန် အိမ်ရှေ့မှာ မြတ်နိုးကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ သူဟာ လမ်းမထက်မှာ တစ်ယောက်တည်း ရပ်နေတာ။ သူ့လက်ထဲမှာ ဆေးစစ်ချက် မှတ်တမ်းအိတ်တစ်ခု ရှိနေတာကို ကျွန်တော် သတိမထားမိခဲ့ဘူး။ ကျွန်တော့်စိတ်ထဲမှာ ရှိနေတာက သန္တာနဲ့ သွားထားတာကို သူသိသွားမလားဆိုတဲ့ ကြောက်စိတ်နဲ့ အဲဒီကြောက်စိတ်ကို ဖုံးကွယ်ဖို့ ဒေါသကို အသုံးပြုလိုက်တာပဲ။
"ဘာလို့ အပြင်မှာ ရပ်နေတာလဲ၊ အိမ်ထဲမှာ မနေဘဲနဲ့" လို့ ကျွန်တော် အော်လိုက်မိတယ်။ မြတ်နိုးက ကျွန်တော့်ကို စိုက်ကြည့်တယ်။ အဲဒီအကြည့်တွေက နာကျင်မှုတွေ၊ စိတ်ပျက်မှုတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတာ။ "ကို... သန္တာနဲ့ ပျော်ရဲ့လား" လို့ သူ ခပ်တိုးတိုးလေး မေးလိုက်တယ်။ ကျွန်တော့်တစ်ကိုယ်လုံး အေးစက်သွားတယ်။ သူ အားလုံးသိနေခဲ့တာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်ဟာ အမှားကို ဝန်ခံမယ့်အစား "မင်း ငါ့ကို စောင့်ကြည့်နေတာလား၊ အဲဒီလောက်တောင် မယုံကြည်တာလား" လို့ ပြန်အော်ပြီး အိမ်ပေါ်က ဆင်းသွားခဲ့တယ်။
အဲဒီနောက်ပိုင်း ရက်တွေမှာ ကျွန်တော် အိမ်ပြန်တာ နည်းသွားတယ်။ သန္တာနဲ့ပဲ အချိန်ကုန်ဆုံးတယ်။ မြတ်နိုးဆီက ဖုန်းတွေလာရင်လည်း '' ဖြစ်အောင်လုပ်ပြီး ပြန်မဖြေခဲ့ဘူး။ "ကို... စကားခဏလောက် ပြောရအောင်" ဆိုတဲ့ စာတိုလေးတွေကိုလည်း ကျွန်တော် လျစ်လျူရှုခဲ့တယ်။ ကျွန်တော့်စိတ်ထဲမှာ မြတ်နိုးဟာ အိုဟောင်းနေတဲ့ ပစ္စည်းတစ်ခုလို အပိုဖြစ်နေခဲ့ပြီ။ တစ်ခါတစ်လေ အိမ်ပြန်ရောက်ရင် မြတ်နိုးက အိပ်ရာပေါ်မှာ ခွေခွေလေး အိပ်နေတတ်တယ်။ အရင်ကထက် ပိန်သွားသလို၊ ဖြူဖျော့သွားသလို ထင်ရပေမဲ့ ကျွန်တော် ဂရုမစိုက်မိခဲ့ဘူး။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အတ္တနဲ့ ကာမဂုဏ်တွေက ကျွန်တော့်မျက်စိကို ကွယ်စေခဲ့တာပေါ့။ အချစ်စစ်ကို အချစ်တုနဲ့ လဲလှယ်မိနေတဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ မိုက်မဲမှုတွေဟာ အဆုံးသတ်ကို ဦးတည်နေမှန်း ကျွန်တော် မသိခဲ့ဘူး။
ဒီဇင်ဘာလရဲ့ အေးစက်တဲ့ ညတစ်ညမှာ ကျွန်တော် အိမ်ကို အမူးနဲ့ ပြန်ရောက်လာတယ်။ အိမ်ထဲမှာ မီးတွေ ပိတ်ထားတယ်၊ တိတ်ဆိတ်လို့။ မြတ်နိုးကို အော်ခေါ်ပေမဲ့ ဘာအသံမှ ပြန်မလာဘူး။ စားပွဲပေါ်မှာတော့ စာအိတ်တစ်အိတ်နဲ့ လက်စွပ်လေးတစ်ကွင်း ရှိနေတယ်။ ကျွန်တော့်နှလုံးသား ထိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားတယ်။ မြတ်နိုး အိမ်ပေါ်က ဆင်းသွားပြီလို့ ထင်လိုက်မိတာ။ ဒါပေမဲ့ စာကို ဖတ်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါမှာတော့ ကျွန်တော့်ကမ္ဘာကြီး တစ်ခုလုံး ပြိုလဲသွားခဲ့ရတယ်။
"ကို... ဒီစာကို ဖတ်နေရတဲ့အချိန်မှာ မြတ်နိုး ဘေးနားမှာ ရှိမှာမဟုတ်တော့ဘူး။ ကို သန္တာနဲ့ ပျော်နေတာကို မြင်ရလို့ မြတ်နိုး ဝမ်းသာပါတယ်။ မြတ်နိုးမှာ သားအိမ်ကင်ဆာ နောက်ဆုံးအဆင့် ရှိနေတာ ကို့ကို မပြောခဲ့တာက ကို စိတ်မဆင်းရဲစေချင်လို့ပါ။ မြတ်နိုး မရှိတော့တဲ့နောက်မှာ ကို့ကို ဂရုစိုက်မယ့်သူ ရှိနေပြီဆိုတာ သိရလို့ မြတ်နိုး စိတ်အေးအေးနဲ့ ထွက်သွားနိုင်ပါပြီ။ ကို့ကို တစ်ခါမှ မမုန်းခဲ့ဘူး... သစ္စာမရှိခဲ့တဲ့ ကို့ကိုတောင် မြတ်နိုး ချစ်နေတုန်းပဲ"
ကျွန်တော့်လက်ထဲက စာရွက်လေး တုန်ယင်သွားတယ်။ ချက်ချင်းပဲ ဆေးရုံကို ဖုန်းဆက်ကြည့်တော့ မြတ်နိုးဟာ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်နာရီကပဲ ဆုံးပါးသွားခဲ့ပြီဆိုတဲ့ အဖြေကို ရခဲ့တယ်။ သူ ဆေးရုံမှာ တစ်ယောက်တည်း အသက်လုနေရချိန်မှာ ကျွန်တော်က နောက်မိန်းကလေးတစ်ယောက်နဲ့ ရယ်မောနေခဲ့တာ။ သူ နာကျင်နေချိန်မှာ ကျွန်တော်က သူ့ကို အဆိပ်အတောက် စကားလုံးတွေနဲ့ ထိုးနှက်နေခဲ့တာ။ ကျွန်တော်ဟာ ယောကျာ်းမပီသရုံတင်မကဘူး၊ လူမပီသတဲ့ တိရစ္ဆာန်တစ်ကောင်ထက်တောင် ဆိုးရွားခဲ့တာပဲ။ မြတ်နိုးဟာ ကျွန်တော့်ကို အပြစ်မတင်ဘဲ သူ့ရဲ့ နောက်ဆုံးထွက်သက်အထိ ကျွန်တော့်အတွက် လမ်းခင်းပေးသွားခဲ့တာ။ ဒီအမှန်တရားက ကျွန်တော့်ရင်ဘတ်ကို ဓားနဲ့ အချက်ပေါင်းများစွာ မွှန်းနေသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။
မြတ်နိုးရဲ့ ဈာပနမှာ ကျွန်တော် လူသေတစ်ယောက်လို ရပ်နေမိတယ်။ သန္တာကတော့ ကျွန်တော့်အခြေအနေကို ကြည့်ပြီး "ဒီလောက် ဖြစ်ပျက်နေရင်လည်း လမ်းခွဲကြရအောင်" ဆိုပြီး ထွက်သွားခဲ့တာ ကြာပြီ။ အပေါ်ယံအချစ်ဆိုတာ ဒီလိုပါပဲ၊ အခက်အခဲကြုံရင် လွင့်စင်သွားတတ်ကြတာမျိုး။ အခု ကျွန်တော့်ဘေးမှာ ဘယ်သူမှ မရှိတော့ဘူး။ ကြီးမားတဲ့ အိမ်ကြီးထဲမှာ မြတ်နိုးရဲ့ အငွေ့အသက်တွေပဲ ကျန်ရစ်ခဲ့တယ်။
မီးဖိုချောင်ထဲက သူသုံးခဲ့တဲ့ ဟင်းချက်စရာလေးတွေ၊ သူစိုက်ခဲ့တဲ့ ပန်းအိုးလေးတွေ၊ ပြီးတော့ ကျွန်တော့်အတွက် သူ ဝယ်ပေးထားခဲ့တဲ့ အင်္ကျီအသစ်လေးတွေ။ အရာရာတိုင်းက ကျွန်တော့်ကို စိုက်ကြည့်ပြီး ပြောင်လှောင်နေသလိုပဲ။ "မင်းမှာ အကောင်းဆုံးအရာရှိခဲ့တာကို မင်းမသိခဲ့ဘူး" လို့ ပြောနေသလိုပဲ။ ကျွန်တော် ညတိုင်း အိပ်မရဘူး။ မျက်စိမှိတ်လိုက်တိုင်း မြတ်နိုးရဲ့ ဝမ်းနည်းနေတဲ့ မျက်လုံးတွေကိုပဲ မြင်နေရတယ်။ သူ နောက်ဆုံးအချိန်မှာ ကျွန်တော့်လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ချင်ရှာမှာပဲ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အားပေးစကားကို ကြားချင်ရှာမှာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်ကတော့ သစ္စာတရားကို ခြေတော်တင်ပြီး သူ့ကို အထီးကျန်စွာနဲ့ သေဆုံးစေခဲ့တယ်။
သင်ခန်းစာ - လူတစ်ယောက်ရဲ့ တန်ဖိုးကို မရှိတော့မှ သိလာရခြင်းက လောကမှာ အကြီးမားဆုံးသော ငရဲဖြစ်တယ်။ သစ္စာရှိခြင်းဆိုတာ ရွေးချယ်မှုတစ်ခု မဟုတ်ဘူး၊ အချစ်စစ်ရဲ့ အခြေခံအုတ်မြစ်သာ ဖြစ်တယ်။