ပထွေးဆိုးရဲ့ယုတ်မာမှုကို ခံရတဲ့ သမီး
အမေ့မျက်ဝန်းထဲက ပျော်ရွှင်မှုတွေကို ကျွန်မ ငွေကြေးနဲ့ ဝယ်ယူလို့ရမယ်ဆိုရင် ကျွန်မရဲ့ သွေးတွေကို ဖောက်ထုတ်ရောင်းချဖို့ ဝန်မလေးခဲ့ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ အမေ့ရဲ့ ဒုတိယအိမ်ထောင်ရေးက ကျွန်မတို့ဘဝထဲကို ပျော်ရွှင်မှုတွေအစား ငရဲမီးတွေကို သယ်ဆောင်လာလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူက ကြိုသိပါ့မလဲ။
မိုးဖွဲဖွဲကျနေတဲ့ ညနေခင်းတစ်ခုမှာ အမေက ကျွန်မလက်ကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး "နွယ်... သမီးအတွက် အဖေတစ်ယောက် လိုအပ်တယ်လို့ အမေထင်တယ်" တဲ့။ အမေ့ရဲ့ မျက်ဝန်းတွေက အရောင်တောက်နေခဲ့တာ။ ဖခင်မဲ့ဘဝနဲ့ ကျွန်မကို ခက်ခက်ခဲခဲ ကျွေးမွေးပြုစုလာရတဲ့ အမေ့ကို ကျွန်မ မငြင်းချင်ခဲ့ဘူး။ ဦးမင်းခေါင်ဆိုတဲ့ လူက ကျွန်မတို့ အိမ်ထဲကို ပြုံးပြုံးကြီး ဝင်လာခဲ့တယ်။ သူက အပြောအဆို ယဉ်ကျေးတယ်၊ အမေ့အပေါ် ဂရုစိုက်ပြတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ မျက်လုံးတွေထဲမှာ ကျွန်မ မဖတ်တတ်တဲ့ အေးစက်စက် အရိပ်အယောင်တစ်ခု ရှိနေတာကိုတော့ ကျွန်မ အလိုလို ခံစားမိနေခဲ့တယ်။
"သမီး... ဦးကို အဖေလို့ ခေါ်နိုင်ပါတယ်" လို့ သူက ကျွန်မခေါင်းကို ပုတ်ပြီး ပြောခဲ့တုန်းက ကျွန်မ ကျောချမ်းသွားခဲ့တာ ခုထိ သတိရနေသေးတယ်။ အမေကတော့ ကျွန်မတို့ မိသားစုလေး ပြည့်စုံသွားပြီဆိုတဲ့ အသိနဲ့ ထမင်းဝိုင်းမှာ တဟားဟား ရယ်မောနေခဲ့တာ။ ကျွန်မကတော့ အဲဒီရယ်သံတွေကြားမှာ အသက်ရှူရ ကြပ်နေခဲ့တယ်။ ကျွန်မရဲ့
အချိန်တွေ ကြာလာတာနဲ့အမျှ ဦးမင်းခေါင်ရဲ့ မျက်နှာဖုံးက တဖြည်းဖြည်း ကွာကျလာခဲ့တယ်။ အမေ အပြင်သွားတဲ့ အချိန်တွေဆိုရင် သူ့ရဲ့ အကြည့်တွေက ကျွန်မရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်အနှံ့ကို ရွံရှာဖွယ်ကောင်းအောင် ပြေးလွှားနေတတ်တယ်။ တစ်ရက်မှာတော့ ကျွန်မ ရေချိုးခန်းထဲက ထွက်လာတုန်း သူက လမ်းမှာ ပိတ်ရပ်ပြီး "သမီးက တဖြည်းဖြည်း လှလာတာပဲ" လို့ ပြောရင်း ကျွန်မရဲ့ ပုခုံးကို ဆုပ်ကိုင်ခဲ့တယ်။ သူ့ရဲ့ လက်တွေက အေးစက်ပြီး အသားထဲအထိ စိမ့်ဝင်သွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ ကျွန်မ လန့်ဖျပ်ပြီး ရုန်းထွက်ခဲ့ပေမယ့် သူကတော့ လှောင်ပြုံးတစ်ခုနဲ့ ကြည့်နေခဲ့တယ်။
"အမေ့ကို သွားပြောရင် အမေက ယုံမှာ မဟုတ်ဘူးနော်... ပြီးတော့ မင်းအမေမှာ နှလုံးရောဂါရှိတာ မင်းသိတယ်မဟုတ်လား။ သူ့ကို စိတ်ဒုက္ခပေးချင်လို့လား" လို့ သူက တိုးတိုးလေး ခြိမ်းခြောက်ခဲ့တယ်။ ကျွန်မ နှလုံးသားတစ်ခုလုံး ဆုပ်နယ်ခံလိုက်ရသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ ဟုတ်တယ်... အမေက သူ့ကို အရမ်းချစ်တာ။ အမေ့ရဲ့ ကျန်းမာရေးက စိတ်သောကတွေကို ခံနိုင်ရည်မရှိဘူး။ ကျွန်မ ဘာလုပ်ရမလဲ။ ကျွန်မရဲ့ ဖုန်းထဲမှာ အမေ့ဆီက 'သမီး... အမေတို့ ဒီည ညစာ အပြင်မှာ သွားစားကြမလား' ဆိုတဲ့ စာတိုလေးကို ကြည့်ပြီး ကျွန်မ ငိုချင်စိတ်ကို အံကြိတ်ထိန်းထားခဲ့ရတယ်။ အမေ့ရဲ့ ပျော်ရွှင်မှုက ကျွန်မရဲ့ ငရဲခန်း ဖြစ်လာမယ်လို့ ဘယ်တုန်းကမှ မတွေးခဲ့မိဘူး။
ညတွေက ပိုပြီး ရှည်လျားလာခဲ့တယ်။ ဦးမင်းခေါင်ရဲ့ ယုတ်မာမှုတွေက ပိုပြီး အတင့်ရဲလာတယ်။ တစ်ညမှာတော့ သူ ကျွန်မ
ကျွန်မ မှန်ထဲမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်ကြည့်ရမှာတောင် ရွံရှာနေမိတယ်။ အမေကတော့ မနက်စာ စားပွဲဝိုင်းမှာ "သမီး... နေမကောင်းဘူးလား၊ မျက်နှာမကောင်းပါလား" လို့ မေးရှာတယ်။ ကျွန်မ ဘာမှမပြောနိုင်ဘဲ ခေါင်းပဲ ခါပြခဲ့မိတယ်။ ကျွန်မရဲ့ ညီမလေး 'နဒီ' က ခုမှ တန်း ကျောင်းသူလေးပဲ ရှိသေးတာ။ ဦးမင်းခေါင်ရဲ့ အကြည့်တွေက နဒီ့ဆီကိုပါ ရောက်လာတာကို မြင်လိုက်ရတဲ့ အချိန်မှာတော့ ကျွန်မရဲ့ ရင်ထဲမှာ မီးတောင်တစ်ခု ပေါက်ကွဲသွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ ကျွန်မ ခံရတာ တော်ပြီ၊ နဒီ့ကိုတော့ အထိခိုက်မခံနိုင်ဘူး။
ဒီပြဿနာကို အဆုံးသတ်ဖို့ ကျွန်မမှာ နည်းလမ်းတစ်ခုပဲ ရှိတော့တယ်။ ဦးမင်းခေါင်က ကျွန်မကို ထပ်ပြီး နှိပ်စက်ဖို့ ကြိုးစားနေတုန်းမှာပဲ ကျွန်မ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ရင်ဆိုင်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ သူက ကျွန်မကို ချိန်းခြောက်ပြီး ငွေတွေ တောင်းတယ်၊ ကျွန်မရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို အသုံးချတယ်။ ဒါပေမဲ့ တစ်ရက်မှာတော့ သူက နဒီ့
သွေးတွေက ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ အိုင်ထွန်းသွားခဲ့တယ်။ အမေက အသံကြားလို့ ပြေးထွက်လာတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်မက သွေးအလိမ်းလိမ်းနဲ့ ဓားကို ကိုင်ထားတာကို မြင်သွားခဲ့တယ်။ ကျွန်မ အမေ့ကို ကြည့်ပြီး ပြုံးလိုက်တယ်။ "အမေ... သမီး သူ့ကို သတ်လိုက်ပြီ။ သူက သမီးကို စော်ကားတယ်၊ ပြီးတော့ သမီး သူ့ဆီက ငွေတွေကို ခိုးချင်လို့ သတ်လိုက်တာ" လို့ ကျွန်မ လိမ်ပြောခဲ့တယ်။ အမေက ထိတ်လန့်တကြားနဲ့ ကျွန်မကို ကြည့်နေခဲ့တယ်။ ကျွန်မ ဘာလို့ အမှန်အတိုင်း မပြောခဲ့တာလဲဆိုတော့ အမေ သူ့ကို ချစ်တဲ့ အချစ်တွေ ပျက်စီးမသွားစေချင်လို့၊ ပြီးတော့ နဒီ့မှာ လူသတ်သမားရဲ့ ညီမဆိုတဲ့ နာမည်ထက် 'အတ္တကြီးတဲ့ မမ' ရဲ့ ညီမဆိုတဲ့ နာမည်က ပိုပြီး ခံသာမယ်လို့ ကျွန်မ ယူဆခဲ့လို့ပါ။
ထောင်တံခါးတွေ နောက်ကွယ်မှာ ကျွန်မ နေလာခဲ့တာ နှစ်ရှိပြီ။ အမေက ကျွန်မကို တစ်ခါမှ လာမကြည့်ဘူး။ နဒီကတော့ တစ်ခါတလေ လာတတ်ပေမယ့် သူ့မျက်ဝန်းထဲမှာ မုန်းတီးမှုတွေပဲ ရှိတယ်။ သူတို့က ကျွန်မကို "ယုတ်မာတဲ့ သမီး၊ ငွေမက်တဲ့ လူသတ်သမား" လို့ပဲ သတ်မှတ်ထားကြတာ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ မနောင်တရပါဘူး။ မနေ့က နဒီ့ဆီက ပေးစာလေး တစ်စောင် ရတယ်။ သူ တက္ကသိုလ် ဘွဲ့ရတော့မယ်တဲ့၊ အမေလည်း နေကောင်းတယ်တဲ့။ အဲဒီစာလေးကို ဖတ်ရင်း ကျွန်မ ဝမ်းသာလုံးဆို့ပြီး ငိုမိတယ်။
ကျွန်မရဲ့ ဘဝ၊ ကျွန်မရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာ၊ ကျွန်မရဲ့ ပျော်ရွှင်မှုတွေကို ရင်းပြီး သူတို့ရဲ့ ကမ္ဘာလေးကို ကျွန်မ ကာကွယ်ပေးခဲ့တယ်။ ဦးမင်းခေါင်ရဲ့ ယုတ်မာမှုတွေကို ကျွန်မ တစ်ယောက်တည်း ရင်ထဲမှာ မြေမြှုပ်သင်္ဂြိုဟ်ထားခဲ့တယ်။ လူတွေက ကျွန်မကို ဘယ်လိုပဲ ပြောပြော၊ အမေနဲ့ နဒီ ဘေးကင်းနေရင် ကျွန်မအတွက် လုံလောက်ပါပြီ။ တစ်ခါတလေ ညဘက်တွေမှာ အထီးကျန်မှုက ကျွန်မကို ဝါးမြိုဖို့ ကြိုးစားပေမယ့် ကျွန်မ ပြုံးနိုင်ပါသေးတယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ ချစ်ခြင်းမေတ္တာဆိုတာ တစ်ခါတလေမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဖျက်ဆီးပြီးမှ တည်ဆောက်လို့ရတဲ့ အရာမျိုးမို့လို့ပါ။
နိဂုံးချုပ်သင်ခန်းစာ။ ။ အနစ်နာခံခြင်းဆိုသည်မှာ မိမိကိုယ်တိုင် နာကျင်မှုကို ရွေးချယ်ပြီး ချစ်ရသူများ၏ ကမ္ဘာကို လုံခြုံအောင် တည်ဆောက်ပေးခြင်း ဖြစ်သည်။ အမှန်တရားသည် တစ်ခါတရံတွင် လူအများအတွက် အဆိပ်အတောက် ဖြစ်စေနိုင်သောကြောင့် အချို့သော လျှို့ဝှက်ချက်များကို သေသည်အထိ မြေမြှုပ်သင်္ဂြိုဟ်ထားခြင်းကသာ အကြီးမားဆုံးသော မေတ္တာတရား ဖြစ်ပေတော့သည်။