ပြီးပြည့်စုံတဲ့ မိန်းမ
ပြီးပြည့်စုံတဲ့ မိန်းမ
မနက်ခင်းရဲ့ နေရောင်ခြည်နုနုဟာ ပြတင်းပေါက်ကနေတစ်ဆင့် ကျွန်မတို့ရဲ့ အိပ်ခန်းထဲကို ဖြန့်ကျက်ကျရောက်နေတယ်။ ကျွန်မ မျက်လုံးကို ဖြည်းဖြည်းချင်းဖွင့်ကြည့်လိုက်တော့ ဘေးနားမှာ နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်မောကျနေတဲ့ ကိုသူရကို တွေ့ရတယ်။ သူ့ရဲ့ မျက်နှာက အေးချမ်းလွန်းတယ်။ ဒီမျက်နှာလေး၊ ဒီလူသားကို ကျွန်မ ဘယ်လောက်တောင် မြတ်နိုးမိပါလိမ့်။ ပြီးခဲ့တဲ့ ငါးနှစ်တာ အိမ်ထောင်ရေးသက်တမ်းတစ်လျှောက်မှာ ကျွန်မဟာ သူ့အတွက် "ပြီးပြည့်စုံတဲ့ ဇနီး" ဖြစ်ဖို့ပဲ အမြဲ ကြိုးစားခဲ့တယ်။
မီးဖိုချောင်ထဲမှာ သူကြိုက်တဲ့ ကော်ဖီနံ့သင်းသင်းလေးနဲ့အတူ နံနက်စာကို အစီအစဉ်တကျ ပြင်ဆင်ရတာ ကျွန်မအတွက်တော့ ပျော်ရွှင်မှုတစ်ခုပါ။ သူ့ရဲ့ ရှပ်အင်္ကျီတွေကို အနားသားလေးကအစ သေသပ်အောင် မီးပူတိုက်ပေးမယ်၊ သူ့ရဲ့ အလုပ်ကိစ္စ အဖုအထစ်တွေကို စိတ်ရှည်လက်ရှည် နားထောင်ပေးမယ်။ ကျွန်မရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ဆန္ဒတွေ၊ ပင်ပန်းမှုတွေကိုတော့ ပြုံးပြုံးလေးပဲ ဖုံးကွယ်ထားခဲ့တယ်။ ကိုသူရကလည်း ကျွန်မကို "မေဟာ ကိုယ့်အတွက်တော့ နတ်သမီးလေးတစ်ပါးလိုပဲ၊ အရမ်းကို ပြီးပြည့်စုံလွန်းတယ်" လို့ ခဏခဏ ပြောတတ်တယ်။
အဲဒီစကားကို ကြားတိုင်း ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ ကြည်နူးမှုနဲ့အတူ ကြောက်ရွံ့မှုတစ်ခုက ကပ်ပါလာတတ်တယ်။ ကျွန်မသာ တစ်နေ့မှာ မပြီးပြည့်စုံတော့ရင် သူ ကျွန်မကို ချစ်ပါဦးမလားဆိုတဲ့ အတွေးမျိုးပေါ့။ ကျွန်မရဲ့ အားနည်းချက်က အဲဒါပဲ။ သူ့အပေါ် အလွန်အမင်း အမှီသဟဲပြုမိတာ၊ သူ့ရဲ့ အသိအမှတ်ပြုမှုကို သေမတတ် မက်မောမိတာ။ ကျွန်မတို့ရဲ့ ဘဝဟာ ပန်းခင်းလမ်းလေးလို သာယာနေခဲ့တယ်။ သူဟာ ကုမ္ပဏီမှာ ရာထူးတိုးဖို့ အလားအလာ အကောင်းဆုံးလူတစ်ယောက် ဖြစ်လာခဲ့သလို၊ ကျွန်မကလည်း လူတကာ အားကျရတဲ့ အိမ်ထောင်ရှင်မတစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီသာယာမှုတွေရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ ကံကြမ္မာက ကျွန်မကို ထောင်ချောက်ဆင်နေတာကို ကျွန်မ မသိခဲ့ဘူး။
အရာအားလုံးဟာ အဲဒီနေ့ကစပြီး ပြောင်းလဲသွားခဲ့တယ်။ ကျွန်မ ခေါင်းထဲမှာ မကြာခဏဆိုသလို ပြင်းထန်တဲ့ ဝေဒနာတွေကို ခံစားလာရတယ်။ အစပိုင်းမှာတော့ အလုပ်ပင်ပန်းလို့ပဲလို့ ထင်ခဲ့ပေမဲ့ နောက်ပိုင်းမှာတော့ အမြင်အာရုံတွေပါ ဝေဝါးလာခဲ့တယ်။ ဆရာဝန်ဆီ သွားပြပြီး စစ်ဆေးမှုတွေ လုပ်ခဲ့တဲ့နေ့က ကျွန်မအတွက်တော့ ကမ္ဘာပျက်တဲ့နေ့ပါပဲ။
"ဦးနှောက်ထဲမှာ အကျိတ်တစ်ခု ရှိနေတယ်၊ အခြေအနေက တော်တော်လေး ဆိုးနေပြီ မေမေ"
ဆရာဝန်ရဲ့ စကားသံက ကျွန်မ နားထဲမှာ ပဲ့တင်ထပ်နေတယ်။ ခွဲစိတ်မှုလုပ်ရင်တောင် အောင်မြင်ဖို့ ရာခိုင်နှုန်း အင်မတန်နည်းသလို၊ ခွဲစိတ်ပြီးရင်လည်း ကိုယ်တစ်ပိုင်းသေတာမျိုး ဖြစ်သွားနိုင်တယ်တဲ့။ အဲဒီအချိန်မှာ ကိုသူရက သူ့ရဲ့ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းမှာ အရေးကြီးဆုံးဖြစ်တဲ့ နိုင်ငံခြားမှာ အခြေစိုက်မယ့် ပရောဂျက်ကြီးတစ်ခုကို ဦးဆောင်ဖို့ ရွေးချယ်ခံထားရတယ်။ ကျွန်မရဲ့ ရောဂါအခြေအနေကို သိသွားရင် သူ အဲဒီအခွင့်အရေးကို လက်လွှတ်ပြီး ကျွန်မဘေးမှာပဲ ငုတ်တုတ်ထိုင်နေတော့မှာ သေချာတယ်။
"သူ့ရဲ့ အနာဂတ်ကို ငါ ဖျက်ဆီးလိုက်မှာလား" ဆိုတဲ့ အတွေးက ကျွန်မကို နှိပ်စက်နေတယ်။ ကျွန်မဟာ "ပြီးပြည့်စုံတဲ့ မိန်းမ" တစ်ယောက်အဖြစ် သူ့ဘဝထဲကို ဝင်လာခဲ့တာ။ အခုတော့ သူ့အတွက် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကြီး ဖြစ်တော့မယ့် "မပြီးပြည့်စုံတဲ့ မိန်းမ" တစ်ယောက်အဖြစ် ဇာတ်သိမ်းရတော့မလား။
အဲဒီညက ကိုသူရ အိမ်ပြန်ရောက်တော့ ကျွန်မကို ဖက်ပြီး သူ့ရဲ့ အောင်မြင်မှုတွေအကြောင်း ဝမ်းသာအားရ ပြောပြနေတယ်။ ကျွန်မကတော့ သူ့ရင်ခွင်ထဲမှာ မျက်ရည်တွေကို အောင့်အီးထားရင်း "မောင်... အရမ်းတော်တာပဲ" လို့ပဲ တိုးတိုးလေး ပြောနိုင်ခဲ့တယ်။ ကျွန်မ ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ချလိုက်တယ်။ သူ မသိစေရဘူး။ ကျွန်မရဲ့ ဝေဒနာကြောင့် သူ့ရဲ့ တောက်ပနေတဲ့ အနာဂတ်ကို အရောင်မှိန်အောင် မလုပ်ရက်ဘူး။
စတေးခြင်းရဲ့ နာကျင်မှုက ကျွန်မ ထင်ထားတာထက် ပိုပြီး ပြင်းထန်တယ်။ ကျွန်မ စတင်ပြီး "မကောင်းတဲ့ မိန်းမ" ဇာတ်ရုပ်ကို ကပြဖို့ ပြင်ဆင်ခဲ့တယ်။ အရင်ကလို နူးညံ့တဲ့ ဇနီးသည်မဟုတ်တော့ဘဲ အကြောင်းပြချက်မရှိ ရန်ရှာတတ်တဲ့၊ ငွေမက်တဲ့၊ လောဘကြီးတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်လို ပြုမူခဲ့တယ်။
"မေ... ဘာဖြစ်နေတာလဲ၊ ကိုယ်တို့မှာ ဒီလောက် ငွေတွေ အပိုမရှိဘူးလေ"
သူ အလုပ်က ပင်ပင်ပန်းပန်း ပြန်လာချိန်မှာ ကျွန်မက တန်ဖိုးကြီး ပစ္စည်းတွေ ဝယ်ထားတဲ့ ပြေစာတွေကို ပြပြီး သူ့ကို စိတ်တိုအောင် လုပ်ခဲ့တယ်။ သူ ဖုန်းဆက်ရင် မကိုင်ဘူး။ သူ စာပို့ရင် "" ပြထားပေမဲ့ ပြန်မဖြေဘူး။ သူ့ကို တမင်တကာ ဂရုမစိုက်သလို နေပြခဲ့တယ်။
"ငါ မင်းကို စိတ်ကုန်လာပြီ မေ" လို့ သူ တစ်နေ့မှာ အော်ဟစ်မိတဲ့အထိ ကျွန်မက တွန်းပို့ခဲ့တယ်။ အဲဒီစကားကို ကြားရတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ ဓားနဲ့ အမွှန်းခံလိုက်ရသလိုပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ ပြုံးနေခဲ့တယ်။
"ရှင် စိတ်ကုန်ရင်လည်း လမ်းခွဲလိုက်လေ၊ ကျွန်မကတော့ ဒီလိုပဲ နေမှာပဲ"
ကျွန်မရဲ့ စကားလုံးတွေက အဆိပ်တွေလို သူ့နှလုံးသားကို ထိုးစိုက်ခဲ့တယ်။ ကျွန်မရဲ့ အတွင်းစိတ်ကတော့ "မောင်ရယ်... မောင့်ကို ချစ်လွန်းလို့ပါ၊ မောင် ကျွန်မကို မုန်းမှ မောင် အဝေးကို အားမနာတမ်း ထွက်သွားနိုင်မှာမို့လို့ပါ" လို့ တစာစာ အော်ဟစ်နေခဲ့တယ်။ သူနဲ့အတူ ရှိနေရတဲ့ မိနစ်တိုင်းဟာ ကျွန်မအတွက်တော့ လောကနရဲပါပဲ။ သူ့ကို နာကျင်အောင် လုပ်နေရတာဟာ ကျွန်မကိုယ်ကျွန်မ သတ်နေတာနဲ့ အတူတူပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မဟာ သူ့ဘဝအတွက် "ပြီးပြည့်စုံတဲ့ လမ်းခင်းပေးသူ" ဖြစ်ချင်ခဲ့တာပါ။
အဆုံးစွန်သော ချောက်ကမ်းပါးကို ကျွန်မတို့ ရောက်လာခဲ့တယ်။ ကျွန်မ တစ်မင်တကာ စီစဉ်ထားတဲ့ "အရှုပ်တော်ပုံ" တစ်ခုကို သူ မြင်အောင် ဖန်တီးခဲ့တယ်။ ကျွန်မရဲ့ ငယ်သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ကို အကူအညီတောင်းပြီး သူ အိမ်ပြန်လာချိန်မှာ ကျွန်မတို့နှစ်ယောက် ရင်းရင်းနှီးနှီး ရှိနေသယောင် သရုပ်ဆောင်ခဲ့တယ်။
သူ့မျက်လုံးထဲမှာ မြင်လိုက်ရတဲ့ သစ္စာဖောက်ခံရမှုရဲ့ အရိပ်အယောင်တွေ၊ ဒေါသတွေ၊ ပြီးတော့ နာကျင်မှုတွေ။ အဲဒါတွေကို ကြည့်ရင်း ကျွန်မ ရင်ကွဲမတတ် ခံစားရတယ်။ သူ ကျွန်မ ပါးကို ရိုက်လိုက်တဲ့ အချိန်မှာ နာကျင်မှုထက် "အခုတော့ သူ ကျွန်မကို ကောင်းကောင်းကြီး မုန်းသွားပြီ" ဆိုတဲ့ စိတ်သက်သာရာရမှုက ပိုကြီးစိုးနေတယ်။
"မင်းလို မိန်းမမျိုးကို ငါ့ဘဝထဲ ခေါ်ခဲ့မိတာ ငါ့ရဲ့ အကြီးဆုံး အမှားပဲ... မင်းဟာ လုံးဝကို မပြီးပြည့်စုံတဲ့၊ ယုတ်မာတဲ့ မိန်းမပဲ မေ"
သူ ဒေါသတကြီးနဲ့ အိမ်ပေါ်က ဆင်းသွားခဲ့တယ်။ တံခါးပိတ်သံ ပြင်းပြင်းကြီးနောက်မှာ ကျွန်မ ကြမ်းပြင်ပေါ်ကို ခွေခနဲ လဲကျသွားခဲ့တယ်။ ခေါင်းထဲက ဝေဒနာကလည်း အချိန်ကိုက်ပဲ တိုးဝင်လာတယ်။ သွေးတွေ နှာခေါင်းကနေ စီးကျလာချိန်မှာ ကျွန်မ ဖုန်းကို ကိုင်ပြီး သူနဲ့အတူ ရိုက်ထားတဲ့ ဓာတ်ပုံလေးကိုပဲ ကြည့်နေခဲ့မိတယ်။
"မောင်... အခုဆို မောင် နိုင်ငံခြားကို စိတ်အေးလက်အေး သွားနိုင်ပြီနော်။ မောင့်ရဲ့ အောင်မြင်မှုတွေကြားမှာ ကျွန်မလို ရောဂါသည် မိန်းမတစ်ယောက်ရဲ့ ညည်းတွားသံတွေ မကြားရတော့ဘူး။ မောင် ကျွန်မကို မုန်းမုန်းတီးတီးနဲ့ မေ့ပစ်လိုက်ပါတော့။"
အဲဒီညက ကျွန်မ တစ်ယောက်တည်း အမှောင်ထဲမှာ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးခဲ့တယ်။ ကျွန်မဟာ သူ့ဘဝအတွက် "ပြီးပြည့်စုံတဲ့ မိန်းမ" ဖြစ်ဖို့ နောက်ဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ကျွန်မရဲ့ သိက္ခာကိုပါ စတေးခဲ့တာပါ။
သုံးနှစ်ကြာပြီးနောက်...။
ကိုသူရဟာ အခုဆိုရင် နိုင်ငံတကာအဆင့်မီ လုပ်ငန်းရှင်ကြီးတစ်ယောက်အဖြစ် အောင်မြင်နေပြီ။ သူ့ဘေးမှာလည်း သူ့ကို အစစအရာရာ ကူညီပေးနိုင်တဲ့ ဂုဏ်သရေရှိ အမျိုးသမီးတစ်ယောက် ရှိနေပြီဆိုတာ ကျွန်မ သတင်းစာတွေမှာ တွေ့ရတယ်။ ကျွန်မကတော့ မြို့ပြင်က ဆေးရုံငယ်လေးတစ်ခုရဲ့ အထူးကြပ်မတ်ဆောင်မှာ အသက်ရှူစက်နဲ့ အချိန်တွေကို ရေတွက်နေရတယ်။
ကျွန်မ မသေခင်မှာ သူ့ဆီကို စာတစ်စောင်နဲ့ ဆေးမှတ်တမ်းတွေကို ပို့ဖို့ သူနာပြုဆရာမလေးကို အကူအညီတောင်းခဲ့တယ်။ သူ သိသင့်တယ်လို့ ကျွန်မ မဆိုလိုပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ သစ္စာတရားကိုတော့ မြေမြှုပ်မခံနိုင်ခဲ့ဘူး။
သူ ကျွန်မဆီကို ရောက်လာချိန်မှာတော့ ကျွန်မဟာ စကားတောင် မပြောနိုင်တော့ဘူး။ သူ ကျွန်မရဲ့ ပိန်လှီနေတဲ့ လက်ကလေးကို ကိုင်ပြီး ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုနေတယ်။ သူ့မျက်လုံးထဲမှာ နောင်တတွေ၊ အားနာမှုတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတယ်။
"ဘာလို့လဲ မေ... ဘာလို့ ဒီလောက်အထိ အပင်ပန်းခံခဲ့တာလဲ။ မေသာ ပြောခဲ့ရင် ကိုယ် အရာအားလုံးကို စွန့်လွှတ်ပြီး မေ့ဘေးမှာ ရှိနေမှာပေါ့။ မေဟာ တကယ်ကို မိုက်မဲတဲ့ မိန်းမပဲ"
ကျွန်မ အားယူပြီး ပြုံးပြလိုက်တယ်။ စကားမပြောနိုင်ပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ မျက်ဝန်းတွေကနေ ပြောနေမိတယ်။ "မောင်... မောင်သာ အရာအားလုံးကို စွန့်လွှတ်ခဲ့ရင် ကျွန်မက ပိုပြီး နာကျင်ရမှာပါ။ မောင်ဟာ ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာကြီးမို့လို့၊ ကမ္ဘာကြီး ပျက်စီးသွားတာကို ကျွန်မ မကြည့်ရက်ဘူး။"
ကျွန်မရဲ့ နောက်ဆုံးထွက်သက်မှာ ကိုသူရရဲ့ ရင်ခွင်ထဲမှာ ရှိနေရတာကြောင့် ကျွန်မ ကျေနပ်ပါတယ်။ ကျွန်မဟာ သူ့အတွက် "ပြီးပြည့်စုံတဲ့ မိန်းမ" မဖြစ်ခဲ့ရပေမဲ့၊ သူ့ဘဝအတွက် "ပြီးပြည့်စုံတဲ့ စတေးသူ" တစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့ရလို့ ဂုဏ်ယူတယ်။ လောကကြီးမှာ အချစ်ဆိုတာ ပိုင်ဆိုင်ခြင်းမဟုတ်ဘဲ၊ ကိုယ်ချစ်တဲ့သူရဲ့ ကောင်းကင်ပြာကြီး သာယာဖို့အတွက် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မိုးတိမ်မည်းကြီးအဖြစ် အရည်ပျော်ပေးလိုက်ခြင်းသာ ဖြစ်တယ်ဆိုတာ ကျွန်မ သိသွားခဲ့ပါပြီ။
နိဂုံးချုပ်သင်ခန်းစာ - ချစ်ခြင်းမေတ္တာဆိုသည်မှာ အပြန်အလှန် ပိုင်ဆိုင်ရန် ကြိုးစားခြင်းထက်၊ တစ်ဖက်သား၏ ဘဝတောက်ပရေးအတွက် မိမိ၏ အဖိုးတန်ဆုံးအရာများကို အသံတိတ် စွန့်လွှတ်ဝံ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် ထိုစတေးမှုသည် တစ်ခါတစ်ရံတွင် ကျန်ရစ်သူအတွက် တစ်သက်တာ ဖျောက်ဖျက်မရနိုင်သော နောင်တအမာရွတ်ကို ပေးခဲ့တတ်သည်ကို သတိပြုသင့်ပေသည်။