အလုပ်ကံဆိုသည်မှာ
အလုပ်ကံဆိုသည်မှာ
ပူပြင်းလှသော နေရှိန်အောက်တွင် ကျွန်တော့်ပခုံးပေါ်က ပေါက်တူးသည် ပိဿာချိန် တစ်ရာလောက် လေးလံနေသလို ခံစားနေရသည်။ နွေနှောင်းကာလ၏ မွန်းလွဲပိုင်း အပူရှိန်က မြေပြင်မှ အငွေ့ပြန်ကာ မြင်ကွင်းတစ်ခုလုံးကို ဝေဝါးနေစေ၏။ ကျွန်တော့်ဘေးတွင်တော့ ဇနီးဖြစ်သူ ပိုးဥက ပလိုင်းကို လွယ်၊ ခနွှဲကို ထမ်းပြီး သံပုံးစုတ်လေးကို ကိုင်ကာ ခေါင်းငိုက်စိုက်ဖြင့် လိုက်ပါလာသည်။ ကျွန်တော်တို့ လင်မယား၏ ဘဝသည် ဤသို့ပင်။ ရာသီစာကို ရှာဖွေစားသောက်ရင်း၊ ရေကြည်ရာ မြက်နုရာ မဟုတ်ဘဲ ငါးရှိရာ ရွှံ့ဗွက်ရာသို့သာ ခြေဦးလှည့်ခဲ့ကြရသည်မှာ နှစ်ပေါင်းမနည်းတော့ပေ။
“ဟဲ့ … ပိုးဥတို့ပါလား”
ရင်းနှီးနေသော အသံကြောင့် ကျွန်တော်တို့ ခြေလှမ်းများကို ရပ်လိုက်ကြသည်။ ထိန်ပင်ကွေ့၏ လမ်းဆုံတွင် ငပိန်နှင့် မိလမ်းတို့ လင်မယားကို ဆုံခြင်းဖြစ်သည်။ သူတို့လင်မယားမှာတော့ ငါးပလိုင်းကိုယ်စီနှင့် ပြန်လာကြပုံရသည်။ သူတို့၏ မျက်နှာထက်တွင် အောင်နိုင်သူတို့၏ အပြုံးမျိုး ရှိနေသည်ကို ကျွန်တော် သတိထားမိလိုက်သည်။
“အမယ် … မိလမ်းတို့တောင်မှ ပြန်လာကြပြီဘဲ”
ပိုးဥက အမောတကော နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ ကျွန်တော်ကတော့ ငပိန်လွယ်ထားသော ပလိုင်းဝကို လှမ်းကြည့်လိုက်မိ၏။ ပလိုင်းထဲမှာတော့ ငါးရံ့၊ ငါးခူနှင့် ငါးပြေမ အမျိုးစုံတို့က တဖျပ်ဖျပ်နှင့် လူးလွန့်နေကြသည်။ သုံးပိဿာလောက်တော့ အသာလေး ရှိမည်ထင်သည်။ ကျွန်တော့်ရင်ထဲတွင် မနာလိုစိတ်ထက် အားကျစိတ်က ပိုကြီးစိုးသွားသည်။ ငါးသုံးပိဿာဆိုသည်မှာ ကျွန်တော်တို့လင်မယားအတွက် နှစ်ရက်စာ ရိက္ခာထက်မက၊ ရွာထဲပြန်ရောင်းလျှင် ဆန်နှင့် ဆီဖိုး အတော်လေး ရနိုင်သည် မဟုတ်လား။
“ငါးတွေ ရသားဘဲကွ။ မင်းတို့လင်မယား ဘယ်မှာ သွားပက်တာလဲ”
ကျွန်တော့်အမေးကို ငပိန်က သွားဖြဲပြရင်း ခပ်ပေါ့ပေါ့ပင် ဖြေသည်။
“နဘဲပင်သရွတ်မှာ။ ငါးကတော့ ရသားကွ။ ဒါပေမဲ့ သာမောင့်သရွတ်မှာတော့ ဘယ်သူမှ သွားမပက်ကြသေးဘူး ထင်တယ်၊ ငါးအခိုကောင်းပေမယ့် ဝေးတော့ လူမရောက်ကြဘူးနဲ့ တူပါတယ်ကွာ။ ခု မင်းတို့ သွားပက်ကြပါလား”
ငပိန်၏ စကားက ကျွန်တော့်အတွက်တော့ နတ်သုဒ္ဓါလိုပင်။ သာမောင့်သရွတ်ချောင်သည် ရွာနှင့် အတော်ဝေးသော်လည်း ငါးခိုတတ်သည့် နေရာမှန်း လူတိုင်းသိသည်။ သို့သော် လမ်းပန်းမသာသည်က တစ်ကြောင်း၊ တောတိုးရသည်က တစ်ကြောင်းကြောင့် လူတိုင်း သိပ်မသွားချင်ကြ။
“ဟုတ်လား … ဒါဆို တို့လဲ အဲဒီကိုပဲ သွားပက်ကြမယ်”
ကျွန်တော်က ဝမ်းသာအားရ ပြောလိုက်မိသည်။ ငပိန်ကတော့ သူ့မိန်းမကို မျက်မှိတ်ပြရင်း “မြန်မြန်သွားကြ။ သုံးနာရီလောက်တောင် ရှိနေပြီလား မသိဘူး” ဟု တိုက်တွန်းလေသည်။ ကျွန်တော်နှင့် ပိုးဥသည်လည်း အချိန်မဆွဲတော့ဘဲ သာမောင့်သရွတ်ချောင်ဘက်သို့ ခြေကုန်တင်ကာ ထွက်လာခဲ့ကြတော့သည်။
ကျွန်တော့်စိတ်ထဲတွင်တော့ မျှော်လင့်ချက်တွေ ဝေဆာနေမိသည်။ ဒီညနေ ငါးတွေအများကြီးရလျှင် ပိုးဥအတွက် လိုချင်နေသည့် ဆေးပုလင်းလေး ဝယ်ပေးရမည်။ သူမကတော့ ဘာမှမပြောရှာသော်လည်း မကြာခဏဆိုသလို ရင်ဘတ်ကို ဖိဖိထားတတ်သည်ကို ကျွန်တော် သိနေသည်လေ။ အလုပ်ကံဆိုသည်မှာ ကြိုးစားသူအတွက် အမြဲရှိနေတတ်သည်ဟု ကျွန်တော် ယုံကြည်ခဲ့ဖူးသည်။ သို့သော် ထိုယုံကြည်ချက်က ယနေ့ညနေမှာတင် ပြောင်းလဲသွားလိမ့်မည်ဟု ကျွန်တော် ကြိုမသိခဲ့ပေ။
သာမောင့်သရွတ်ချောင်သို့ ရောက်ရန် ကျွန်တော်တို့လင်မယား တောခုတ်၊ မြောင်းဖြတ်ကာ အမောတကော လာခဲ့ကြသည်။ ခြေထောက်တွင် ဆူးခြစ်ရာများ၊ ရွှံ့ဗွက်များဖြင့် ဗြောင်းဆန်နေသော်လည်း ငါးရမည်ဟူသော စိတ်ဇောက အပူဒဏ်ကို မေ့လျော့စေသည်။ သို့သော် သရွတ်ချောင်သို့ ရောက်ရောက်ချင်း ကျွန်တော်တို့ မြင်လိုက်ရသည့် မြင်ကွင်းက ရင်ကို အေးစက်သွားစေခဲ့သည်။
ငပိန်ပြောသလို လူသူမရောက်သည့် နေရာ မဟုတ်တော့။ သရွတ်ချောင် တစ်ချောင်လုံးသည် အကန့်လိုက်၊ အကန့်လိုက် ငါးပက်ထားကြသည်မှာ ဖုံလဖွားထနေတော့သည်။ တမံဟောင်းတွေက နေလှန်းခံထားရ၍ ခြောက်ကပ်နေပြီး ရေကျန်အိုင်လေးများထဲတွင် ငါးတစ်ကောင်မှ မရှိတော့ဘဲ ရွှံ့ညွန်များသာ ကျန်တော့သည်။ နေဝင်ရိုးရီ အချိန်၏ အလင်းဖျော့ဖျော့အောက်တွင် ထိုမြေကွက်လပ်ကြီးက ကျွန်တော်တို့ကို ပြောင်လှောင်နေသလို ခံစားရသည်။
“ငပိန် ပြောတာနဲ့ တခြားစီပါလားဟ။ အင်း … ဒီညနေတော့ ငါးပိနဲ့ပြန်ပြီးညားဖို့ ကျိန်းသေသွားပြီဟေ့”
ကျွန်တော် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် မြေကြီးပေါ် ထိုင်ချလိုက်မိသည်။ ကျွန်တော့်လက်ထဲက ပေါက်တူးသည် ယခင်ကထက် ဆယ်ဆလောက် ပိုလေးသွားသလိုပင်။
“အစ်ကိုနဲ့ ကျွန်မ မဖြစ်တာ အဲဒါတွေဘဲ။ ငါးပက်ဖို့လာတာ လက်ချည်းပြန်လို့ ဖြစ်မတဲ့လား။ ငါး ပုစွန် လက်ကျန်လေး ဘာလေးတော့ ရှိနေဦးမှာပေါ့”
ပိုးဥကတော့ ကျွန်တော့်လို စိတ်မပျက်။ သူမသည် ဗျစ်တောက်ဗျစ်တောက် ပြောရင်း ပလိုင်းနှင့် သံပုံးကို ချကာ မြောင်းထဲသို့ ဆင်းသွားသည်။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်လေးသည် ပိန်ချုံးနေသော်လည်း ဇွဲကတော့ ကျွန်တော့်ထက် သာသည်။ သူများပက်ထားပြီးသား နေရာဟောင်းမှာပင် တမံကို ရွှံ့တွေ ထပ်တင်ကာ သူမ အားတင်းပြီး လုပ်နေရှာသည်။
ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ တစ်မျိုးကြီး ခံစားလိုက်ရသည်။ ဇနီးသည်က မျှော်လင့်ချက်မကင်းဘဲ ကြိုးစားနေချိန်တွင် ကျွန်တော်က ဘာကြောင့် စိတ်ဓာတ်ကျနေရမည်နည်း။ ကျွန်တော် ဆေးလိပ်တိုကို ပါးစောင်မှာ ခဲရင်း သူမနောက်သို့ လိုက်ဆင်းခဲ့သည်။ ရွှံ့နံ့၊ ပုပ်အက်အက်အနံ့များကြားတွင် ကျွန်တော်တို့လင်မယား နှစ်ယောက်တည်း။ တိတ်ဆိတ်လွန်းသော ညနေခင်းတွင် ကျွန်တော်တို့၏ ရွှံ့ပက်သံများကသာ ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။
“အမယ် … မင်းတို့လင်မယားက သူများပက်ပြီးသား နေရာကိုများ ထပ်ပြီး ပက်ဦးမယ်ပေါ့လေ … ဟုတ်လား”
ရုတ်တရက် အသံတစ်ခုကြောင့် ကျွန်တော်တို့ မော့ကြည့်လိုက်မိသည်။ သရွတ်မြောင်းပေါင်ပေါ်တွင် ပေါက်တူးကို ထမ်းရင်း အခန့်သား ရပ်နေသူမှာ သာမောင့်ပင် ဖြစ်သည်။ သူက ကျွန်တော်တို့ကို ကြည့်ပြီး ခပ်ဟဟ ရယ်နေသည်။
“ငပိန်လင်မယားနဲ့ ထိန်ပင်ကွေ့မှာတွေ့လို့ မေးကြည့်တော့ မင်း သရွတ်ကို ဘယ်သူမှ မပက်သေးဘူးလို့ ပြောတာနဲ့ တို့လဲ ဒီကို စိုင်းချလာတာ။ ဒီကိုရောက်တော့ ခု မင်းမြင်တဲ့ အတိုင်းပဲလေ”
ကျွန်တော်က အမှန်အတိုင်း ပြောလိုက်သော်လည်း သာမောင့်မျက်နှာက ဒေါသရိပ် သန်းလာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
“ငပိန်က မင်းတို့ကို အဲဒီလိုပဲ ပြောလိုက်သလား”
“အေး”
“ငပိန့်စကားများ ဟုတ်ဟုတ်ငြားငြား မင်းတို့လင်မယားမို့ ယုံတတ်ပလေကွာ။ ချေးကိုစားပြီး ပြောတောင်မှ ငပိန် ချေးကြိုက်လို့ စားတယ်လို့သာယုံ။ အဲဒီခွေးမသား သောက်ကျင့်က အဲဒီလိုပဲ။ သူများတကာကို ချောက်တွန်းရမှ အစာကြေ ရင်ချောင်ပြီး လေလည်တတ်တဲ့ မသာမျိုး”
သာမောင့်စကားကြောင့် ကျွန်တော့်ရင်ထဲတွင် ဒေါသအပူလှိုင်းတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ ကျွန်တော့်မှာတော့ သူငယ်ချင်းဆိုပြီး ယုံကြည်ခဲ့မိသည်။ ပိုးဥ၏ ကျန်းမာရေးအတွက် မျှော်လင့်ချက်ထားပြီး ဒီအဝေးကြီးကို လာခဲ့မိသည်။
“ဘယ်လိုကွ … ချောက်တွန်းရမှ ဟုတ်လား”
ကျွန်တော်က နားမလည်နိုင်စွာ ထပ်မေးမိသည်။ သာမောင်က မြေကြီးကို တံတွေးတစ်ချက် ထွေးထုတ်လိုက်ပြီးမှ ဆက်ပြောသည်။
“ဘယ်လို့ရမှာလဲကွ။ မနေ့ညနေက ငါနဲ့ မကျေးလဲ ငါးပက်စားမယ်ဆိုပြီး ဒီကို ထွက်လာကြတာ။ လာလား … ဒီကိုရောက်တော့ ငပိန်တို့လင်မယား ငါးပက်နေလိုက်ကြတာ တစ်ကန့်ပြီး တစ်ကန့်ပဲ။ ခေါင်းတောင် မဖော်ဘူး။ ငါလဲ သောက်မြင်ကပ်ကပ်နဲ့ မအေနဲ့ကလော်ပြီး တုတ်ပစ်ခဲ့သေးတယ်”
ကျွန်တော့်လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်လိုက်မိသည်။ ငပိန်သည် သူကိုယ်တိုင် ပက်ပြီးသားနေရာကိုမှ ကျွန်တော်တို့ကို သက်သက်မဲ့ လှည့်စားလွှတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ နေပူထဲတွင် အချည်းနှီး ပင်ပန်းစေချင်သည့် ယုတ်ညံ့သော စိတ်ထားပင်။
“မအေရိုး ငပိန်။ ငါတို့ကို သက်သက်ချောက်ချတာပဲ”
ကျွန်တော့်အသံက ဒေါသကြောင့် တုန်ရီနေသည်။ ကျွန်တော့်ဘေးက ပိုးဥကတော့ ဘာမှမပြောဘဲ ငြိမ်သက်သွားသည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် မျက်ရည်စများ ဝဲနေသည်ကို ကျွန်တော် မြင်နေရသည်။ သူမလည်း ကျွန်တော့်လိုပင် မျှော်လင့်ချက်တွေ ပြိုလဲသွားရပြီ မဟုတ်လား။
“ကိုယ့်သရွတ်ဆိုပြီး တစ်နှစ်နေလို့ တစ်ခါ ငါးမပက်ရပါဘူးကွာ။ ဒီကို ဝေးလို့ ဘယ်သူမှ မလာဘူး။ နှစ်စဉ်နှစ်တိုင်း ပိန်လင်မယားပဲ လာလာပြီး ပက်နေကြတာကွ”
သာမောင်က ပြောရင်း ကျွန်တော်တို့ကို သနားစရာ သတ္တဝါများသဖွယ် ကြည့်နေသည်။ ကျွန်တော့်ရင်ထဲတွင် လူ့ဘဝကို နာကျည်းစိတ်များ တဖွားဖွား ပေါ်လာသည်။ ဘာကြောင့်များ ဆင်းရဲသားအချင်းချင်း ဤမျှအထိ ယုတ်မာရက်ကြသနည်း။ ရှိတဲ့သူက မပေးချင်၍ လှည့်စားသည်မှာ ထားပါတော့။ ဘာမှမရှိသည့် အောက်ခြေလူတန်းစားအချင်းချင်းကြားတွင်မှ ဤကဲ့သို့သော နှိပ်စက်မှုမျိုးက ပို၍ နာကျင်ရသည်။
“နေဦး … သူများကို ချောက်ချတဲ့ ငပိန်တော့ ငါနဲ့တွေ့မယ်”
ကျွန်တော်က ပေါက်တူးကို ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။ ဤအချိန်တွင် ကျွန်တော့်စိတ်ထဲတွင် ငါးရဖို့ထက် ငပိန်ကို သွားပြီး ထိုးကြိတ်ချင်စိတ်က ပိုကြီးစိုးနေသည်။ သို့သော် ပိုးဥက ကျွန်တော့်လက်ကို လှမ်းဆွဲလိုက်သည်။
“နေပါစေတော့ အစ်ကိုရယ်။ သူ့ကံနဲ့သူပေါ့။ ကျွန်မတို့ အလုပ်ကံမှ မပါတာ”
သူမ၏ အသံက တိုးညှင်းလွန်းသော်လည်း ကျွန်တော့်ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်စေခဲ့သည်။ သူမက ဆက်ပြီး ချောင်းဆိုးနေပြန်သည်။ အသံက ရင်ထဲမှ အသည်းခိုက်အောင် ထွက်လာသည့် အသံမျိုး။
“ဒါနဲ့ မင်းက ပေါက်တူးကြီးထမ်းပြီး ဘာလျှောက်လုပ်တာလဲ”
ကျွန်တော်က စိတ်ကိုထိန်းပြီး သာမောင့်ကို မေးလိုက်သည်။
“မိုးက မလာတော့ဘူးကွ။ ရေမလုံတဲ့ ကန်သင်းတွေ လိုက်ပိတ်နေတာ။ မင်းတို့လင်မယားလဲ ပက်မနေပါနဲ့တော့ကွာ။ ငပိန်လင်မယား ပက်သွားလို့ ဗျိုင်းကောက်ဖို့တောင် မကျန်တော့တဲ့ဥစ္စာ”
သာမောင်က ပြောပြီး လှည့်ထွက်သွားသည်။ ကျွန်တော်နှင့် ပိုးဥတို့ ဇနီးမောင်နှံနှစ်ယောက်တည်း ကျန်ခဲ့သည်။ ကောင်းကင်ကြီးက မှောင်စပြုနေပြီ။ အိမ်ပြန်လမ်းက ဝေးလွန်းလှသည်။ ငါးမရရုံတင်မကဘဲ အလှည့်စားခံရသည့် ဒဏ်ရာက ကျွန်တော့်ရင်ထဲတွင် တဆစ်ဆစ် နာနေသည်။
“အစ်ကို … ကျွန်မ ရင်ဘတ်ထဲက အောင့်လိုက်တာ”
ပိုးဥက ရွှံ့ဗွက်ထဲတွင် ထိုင်ချလိုက်ရင်း ညည်းညူသည်။ ကျွန်တော် ချက်ချင်းပင် သူမဘေးသို့ ပြေးသွားမိသည်။ သူမ၏ မျက်နှာက ဖြူလျော်နေပြီး အသက်ရှူသံများက ပြင်းထန်နေသည်။
“ပိုးဥ … ပိုးဥ … ဘာဖြစ်တာလဲ”
ကျွန်တော် ထိတ်လန့်တကြား မေးလိုက်မိသည်။ သူမက ဘာမှမပြောနိုင်ဘဲ ကျွန်တော့်လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ထားသည်။ ထိုအချိန်တွင်မှ ကျွန်တော် တစ်ခုကို သတိရလိုက်သည်။ ပိုးဥသည် လွန်ခဲ့သော လအနည်းငယ်ကတည်းက ရင်ဘတ်အောင့်သည့် ဝေဒနာကို ခံစားနေရခြင်း ဖြစ်သည်။ ဆေးခန်းပြဖို့ ငွေမရှိ၍ အောင့်အီးသည်းခံနေရရှာသည်။ ယနေ့ ငပိန်၏ လိမ်ညာမှုကြောင့် မလိုအပ်ဘဲ အဝေးကြီး လမ်းလျှောက်လာရခြင်း၊ နေပူထဲတွင် အပင်ပန်းခံလိုက်ရခြင်းတို့က သူမ၏ ဝေဒနာကို ပိုဆိုးစေခဲ့ပြီ။
ကျွန်တော့်ရင်ထဲတွင် နောင်တနှင့် ဒေါသတို့ ရောပြွမ်းနေသည်။ ငပိန်ကို နာကျည်းမိသလို၊ မိမိကိုယ်ကိုလည်း ကာကွယ်မပေးနိုင်၍ စိတ်ပျက်မိသည်။ “အလုပ်ကံဆိုသည်မှာ” လူကို ကောင်းစားစေဖို့ထက် တစ်ခါတစ်ရံတွင် လူကို သေတွင်းထဲ ပို့ဖို့ ဖြစ်နေတတ်ပါလားဟု ကျွန်တော် တွေးလိုက်မိသည်။
ကျွန်တော် ပိုးဥကို ကျောပိုးပြီး ရွာသို့ အတင်းပြန်လာခဲ့သည်။ လမ်းတွင် သူမက ခဏခဏ မေ့မြောသွားတတ်သဖြင့် ကျွန်တော့်မှာ ရင်တုန်ပန်းတုန်နှင့်။ ကံကောင်းထောက်မစွာ ရွာဦးက ဆေးဆရာကြီး၏ အိမ်သို့ ရောက်ခဲ့သည်။ ဆေးဆရာကြီးက ပိုးဥကို စမ်းသပ်ကြည့်ပြီး မျက်နှာပျက်သွားသည်။
“ထိပ်သီး … မင်းမိန်းမက အခြေအနေ မကောင်းဘူးကွ။ အမောဖောက်တာတင် မဟုတ်ဘူး၊ အဆုတ်ထဲမှာလည်း ပြဿနာ ရှိနေပုံရတယ်။ အမြန်ဆုံး မြို့ပေါ်က ဆေးရုံကြီးကို ပို့ရမယ်။ အချိန်ဆွဲလို့ မရဘူး”
ဆေးဆရာကြီး၏ စကားက ကျွန်တော့်ခေါင်းကို တူနှင့် ထုလိုက်သလိုပင်။ မြို့ပေါ်ကို ပို့ဖို့ဆိုသည်မှာ ငွေအမြောက်အမြား လိုသည်။ ကျွန်တော့်လက်ထဲတွင် ပြားစေ့တစ်စေ့မှ မရှိ။ အိမ်မှာလည်း ရောင်းစရာဆိုလို့ ဘာမှမရှိတော့။ ကျွန်တော် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ စဉ်းစားရင်း ငပိန်ကို သတိရသွားသည်။
ငပိန်သည် ယနေ့ညနေက ငါးတွေ အများကြီး ရခဲ့သည် မဟုတ်လား။ သူတို့လင်မယားတွင် ငွေရှိနိုင်သည်။ ကျွန်တော် ဒေါသကို မြိုသိပ်ကာ ငပိန့်အိမ်သို့ ပြေးသွားခဲ့သည်။ ငပိန်သည် အိမ်ရှေ့တွင် ငါးဟင်းနံ့ တထောင်းထောင်းနှင့် ထမင်းစားနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။
“ဟေ့ရောင် ငပိန် … ငါ့ကို ငွေငါးသောင်းလောက် ခဏချေးစမ်းပါကွာ။ ပိုးဥ အခြေအနေ မကောင်းလို့ မြို့ကို ပို့ရတော့မယ်”
ကျွန်တော် အမောတကော ပြောလိုက်သော်လည်း ငပိန်က ထမင်းကို ဆက်စားရင်း အေးအေးဆေးဆေးပင် ပြန်ဖြေသည်။
“ဟင်း … မင်းကလဲကွာ။ ငါ့မှာ ဘယ်က ငွေရှိမှာလဲ။ ရတဲ့ငါးလေး ရောင်းပြီး ဆန်ဝယ်လိုက်တာနဲ့ ကုန်ပြီပေါ့။ မင်းတို့ကလဲ အလုပ်ကံမှ မပါတာ၊ ငါ့လာပူဆာလို့ ဘာထူးမှာလဲ”
သူ့စကားက ကျွန်တော့်နှလုံးသားကို ဓားနှင့် မွှန်းလိုက်သလိုပင်။ သူ လိမ်ညာလွှတ်လိုက်၍ ပိုးဥ ယခုလို ဖြစ်ရခြင်းကို သိလျက်နှင့် သူက ရက်ရက်စက်စက် ငြင်းပယ်လိုက်သည်။ ကျွန်တော် သူ့ကို သတ်ချင်စိတ်များ ပေါက်လာသော်လည်း ပိုးဥအတွက် စိတ်ကို ထိန်းလိုက်ရသည်။
“မင်း ငါ့ကို သရွတ်မှာ ငါးမရှိတာ သိလျက်နဲ့ ဘာလို့ လိမ်လွှတ်တာလဲ ငပိန်။ အဲဒီမှာ ပိုးဥ ပင်ပန်းပြီး လဲကျသွားတာ မင်းသိလား”
ငပိန်က ထမင်းပွဲကို တွန်းထုတ်လိုက်ပြီး မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။
“အေး … ငါ သိတယ်လေ။ ငါ လိမ်လွှတ်တာ။ ဘာဖြစ်လဲ။ ငါတို့လို လူတန်းစားအတွက် အလုပ်ကံဆိုတာ ကိုယ်တိုင် ဖန်တီးယူရတာကွ။ မင်းတို့ကို ဟိုဘက်လွှတ်ထားမှ ငါက ဒီဘက်က မြောင်းမှာ ငါးအေးအေးဆေးဆေး ပက်လို့ရမှာပေါ့။ ငါ့သားလေး ကျောင်းလခအတွက် ငါ ဒီလိုလုပ်ရတာ။ ဘာလဲ … မင်းက ငါ့ကို ရန်လာတွေ့မလို့လား”
ထိုအချိန်တွင် ကျွန်တော် တစ်ခုကို သဘောပေါက်လိုက်သည်။ ဤလောကတွင် ဆင်းရဲခြင်းသည် လူတစ်ယောက်၏ စာနာစိတ်ကိုပါ ဝါးမြိုပစ်တတ်သည်ဟူသောအချက်။ ငပိန်သည် သူ့သားအတွက် ကျွန်တော့်ဇနီး၏ အသက်ကို လောင်းကြေးထပ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ကျွန်တော် ဘာမှမပြောဘဲ လှည့်ထွက်လာခဲ့သည်။ ငပိန်၏ အိမ်ရှေ့မှ ထွက်လာစဉ်တွင် ကျွန်တော့်စိတ်ထဲတွင် ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ချလိုက်သည်။ ပိုးဥကို ကယ်ဖို့အတွက်ဆိုလျှင် ကျွန်တော် ဘာပဲလုပ်ရလုပ်ရ။ ကျွန်တော့်၏ သိက္ခာ၊ ကျွန်တော့်၏ ဘဝကို စတေးရပါစေတော့။
ကျွန်တော် ရွာပြင်က သူဌေးကြီး ဦးဘရှင်၏ အိမ်သို့ သွားခဲ့သည်။ ဦးဘရှင်သည် အတိုးကြီးပေးကာ ငွေချေးတတ်သူဖြစ်ပြီး ဆပ်နိုင်သူမရှိလျှင် လူကို ကျွန်အဖြစ် ခိုင်းစေတတ်သူဖြစ်သည်။ ကျွန်တော် သူ့ရှေ့တွင် ဒူးထောက်လိုက်သည်။
“သူဌေးကြီး … ကျွန်တော့်ကို ငွေတစ်သိန်း ထုတ်ပေးပါ။ ကျွန်တော့်မိန်းမကို ဆေးရုံပို့ချင်လို့ပါ။ အဲဒီငွေအတွက် ကျွန်တော် သူဌေးကြီးဆီမှာ တစ်သက်လုံး ကျွန်ခံပါ့မယ်။ ဘာခိုင်းခိုင်း လုပ်ပါ့မယ်”
ဦးဘရှင်က သူ့မျက်မှန်ကို ပင့်တင်ရင်း ကျွန်တော့်ကို သေချာကြည့်သည်။
“မင်း ပြောတာ တကယ်လား ထိပ်သီး။ မင်းရဲ့ အလုပ်အကျွေးကို ငါက အမြဲတမ်း ပိုင်ဆိုင်ရမှာနော်”
“ဟုတ်ကဲ့ပါ သူဌေးကြီး။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အလုပ်ကံကို သူဌေးကြီးလက်ထဲ ထိုးအပ်ပါတယ်”
ကျွန်တော့်စကားက အေးစက်လွန်းလှသည်။ ပိုးဥ အသက်ရှင်ဖို့အတွက် ကျွန်တော်သည် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ရောင်းချလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။
မြို့ပေါ်ဆေးရုံတွင် ပိုးဥ ဆေးကုသမှု ခံယူနေသည်မှာ တစ်ပတ်ရှိပြီ။ ဆရာဝန်ကြီးများ၏ ပြောကြားချက်အရ နောက်ထပ် တစ်ရက်သာ နောက်ကျလျှင် သူမကို ကယ်တင်နိုင်မည် မဟုတ်တော့ဟု ဆိုသည်။ ကျွန်တော် ပြုံးလိုက်မိသည်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ လွတ်လပ်မှုနှင့် လဲလှယ်လိုက်ရသည့် ပိုးဥ၏ အသက်ရှူသံများက ကျွန်တော့်အတွက်တော့ တန်ဖိုးအရှိဆုံး ဆုလာဘ်ပင်။
သို့သော် ပိုးဥကတော့ ကျွန်တော် ဘယ်လို ငွေရှာခဲ့သည်ကို မသိရှာပေ။ သူမက ကျွန်တော့်လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ရင်း ပြောတတ်သည်။
“အစ်ကိုရယ် … ကျွန်မတို့ အလုပ်ကံ ကောင်းသွားလို့ပေါ့နော်။ ဘယ်ကမှန်းမသိတဲ့ ငွေတွေ ရလာပြီး ဆေးကုခွင့်ရတာ။ နတ်ကောင်းနတ်မြတ်တွေ မကြည့်လို့ပဲ”
သူမ၏ ဖြူစင်သော အပြုံးကို ကြည့်ရင်း ကျွန်တော့်ရင်ထဲတွင် နင့်ကနဲ ခံစားရသည်။ ကျွန်တော်ကတော့ နတ်ကောင်းနတ်မြတ်တွေထက် လူတွေရဲ့ ယုတ်မာမှုနှင့် ဆင်းရဲခြင်းရဲ့ ရက်စက်မှုကိုသာ ပို၍ သိမြင်လာခဲ့သည်။
ကျွန်တော် ပိုးဥကို ဆေးရုံမှ ဆင်းခွင့်ရသည့်နေ့တွင် အိမ်သို့ ပြန်မလိုက်နိုင်တော့ပေ။ ဦးဘရှင်၏ အလုပ်သမားများက ကျွန်တော့်ကို လာရောက် ခေါ်ဆောင်သွားကြမည် ဖြစ်သည်။ ကျွန်တော် ပိုးဥကို ရွာအဝင် လမ်းဆုံအထိ လိုက်ပို့ပေးခဲ့သည်။
“ပိုးဥ … အိမ်ပြန်ရောက်ရင် နားနားနေနေ နေနော်။ ငါ မြို့ပေါ်မှာ အလုပ်တစ်ခု ရထားတယ်။ လစာကလည်း ကောင်းတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အိမ်ပြန်လာဖို့တော့ ခက်လိမ့်မယ်။ မင်း တစ်ယောက်တည်း ကျန်းမာအောင် နေရမယ်နော်”
ကျွန်တော့်စကားကြောင့် ပိုးဥ၏ မျက်လုံးများ ဝိုင်းစက်သွားသည်။
“ရှင် … ဘာလို့လဲ အစ်ကို။ ကျွန်မကို ထားခဲ့မလို့လား”
ကျွန်တော် သူမကို နောက်ဆုံးအကြိမ် ဖက်ထားလိုက်မိသည်။ မျက်ရည်တွေ ကျမလာအောင် အတင်းအောင့်ထားရသည်။ သူမကတော့ ဘာမှနားမလည်ဘဲ ကျွန်တော့်ကို တွယ်ကပ်နေရှာသည်။ ဦးဘရှင်၏ ကားအမည်းကြီး ရောက်လာသောအခါ ကျွန်တော် သူမလက်ကို ဖြုတ်လိုက်သည်။
“သွားတော့ ပိုးဥ။ လှည့်မကြည့်နဲ့တော့”
ကားပေါ်တက်လိုက်စဉ်တွင် ကျွန်တော် ငပိန်နှင့် မိလမ်းတို့ကို လမ်းဘေးတွင် တွေ့လိုက်ရသည်။ ငပိန်သည် ကျွန်တော့်ကို ကြည့်ပြီး အံ့သြနေပုံရသည်။ သူ့မျက်နှာတွင် အရင်ကလို လှောင်ပြုံးတွေ မရှိတော့။ ကျွန်တော် သူ့ကို တစ်ချက်သာ ကြည့်လိုက်သည်။ သူ လိမ်ညာခဲ့ခြင်းကြောင့် ကျွန်တော်သည် ယခုကဲ့သို့ ကျွန်ဘဝသို့ ရောက်ခဲ့ရသော်လည်း၊ ထိုလိမ်ညာမှုကပင် ကျွန်တော့်ကို ပိုးဥ၏ အသက်ကို ကယ်တင်နိုင်မည့် လမ်းစဆီသို့ တွန်းပို့ပေးခဲ့ခြင်း မဟုတ်ပါလား။
အလုပ်ကံဆိုသည်မှာ ထူးဆန်းလှသည်။ ကြိုးစားတိုင်းလည်း မရတတ်သလို၊ ရလာသည့်အခါတွင်လည်း ကြီးမားသော ပေးဆပ်မှုများ ရှိနေတတ်သည်။ ကျွန်တော်သည် ပိုးဥ၏ ပျော်ရွှင်မှုအတွက် ကျွန်တော့်၏ ဘဝတစ်ခုလုံးကို ပေးဆပ်လိုက်ရသော်လည်း နောင်တမရပေ။
ကားလေး ထွက်ခွာသွားစဉ် နောက်ကျန်ရစ်သည့် ဖုန်မှုန့်များကြားတွင် ပိုးဥ၏ အရိပ်လေး သေးငယ်သွားသည်ကို ကြည့်ရင်း ကျွန်တော် မျက်လုံးမှိတ်လိုက်မိသည်။ ဤသည်မှာ ကျွန်တော် ရွေးချယ်ခဲ့သည့် အလုပ်ကံပင် ဖြစ်တော့သည်။
နိဂုံးချုပ်သင်ခန်းစာ။ ။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် ကျွန်ုပ်တို့၏ အကြီးမားဆုံးသော ကံကောင်းခြင်းများသည် အနာကျင်ရဆုံးသော ပေးဆပ်မှုများပေါ်တွင် တည်ဆောက်ထားတတ်ကြသည်။ အလုပ်ကံဆိုသည်မှာ ရလဒ်ထက် စေတနာနှင့် ပေးဆပ်လိုစိတ်ကသာ အဓိက ဖြစ်ပေသည်။