မှားယွင်းနေသော အိမ်ထောင်ရေး

 မှားယွင်းနေသော အိမ်ထောင်ရေး

ပြတင်းပေါက်မှ တိုးဝင်လာသည့် မိုးစက်တို့က 

ကျွန်မတို့၏ အိမ်ထောင်ရေးသည် အားလုံးက အားကျရသည့် ပုံပြင်တစ်ပုဒ်ဖြစ်ခဲ့သည်။ ကျွန်မသည် ငယ်စဉ်ကတည်းက မိဘများ စုဆောင်းပေးခဲ့သည့် အမွေအနှစ်များ၊ အောင်မြင်နေသည့် မိသားစုစီးပွားရေးလုပ်ငန်းများနှင့် ပြည့်စုံခဲ့သူဖြစ်ပြီး မင်းခန့်ကတော့ ကြိုးစားချင်စိတ်အပြည့်ရှိသည့် လူငယ်တစ်ယောက်ဖြစ်ခဲ့သည်။ ကျွန်မတို့နှစ်ယောက် ပေါင်းစည်းလိုက်ချိန်တွင် ကျွန်မ၏ အရင်းအနှီးနှင့် သူ၏ ကြိုးစားအားထုတ်မှုကြောင့် "ခန့်နှင့်သန္တာ" ဆောက်လုပ်ရေးကုမ္ပဏီသည် ရန်ကုန်မြို့၏ ထိပ်တန်းလုပ်ငန်းတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ကျွန်မသည် သူ့ကို ယုံကြည်ခဲ့သည်။ ကျွန်မ၏ အနာဂတ်၊ ကျွန်မ၏ စည်းစိမ်နှင့် ကျွန်မ၏ အချစ်အားလုံးကို သူ့လက်ထဲ ပုံအပ်ခဲ့သည်။

"သန္တာ... ဒီညလည်း ကိုယ် အလုပ်ထဲမှာပဲ အိပ်ဖြစ်မယ် ထင်တယ်၊ ပရောဂျက်အသစ်အတွက် စာရင်းတွေ စစ်စရာရှိလို့"

သူ့ဆီက ဖုန်းဝင်လာသည့်အခါ ကျွန်မ၏ ရင်ထဲတွင် လှိုက်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။ ဤသည်မှာ တစ်ပတ်အတွင်း ငါးရက်မြောက်သော ညအိပ်မပြန်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ကျွန်မ စိတ်ထဲတွင် သံသယဆိုသည်ထက် ပိုသော နာကျင်မှုတစ်ခုက နေရာယူလာသည်။ "အင်းပါ... ကျန်းမာရေး ဂရုစိုက်ဦးနော်" ဟု ကျွန်မ ပြန်ပြောလိုက်သော်လည်း သူက ကျွန်မ၏ စကားကို အဆုံးထိ မကြားဘဲ ဖုန်းချသွားခဲ့သည်။ ဖုန်းမျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ' ' ဟူသော စာသားလေးကို ကြည့်ရင်း ကျွန်မ၏ မျက်ရည်တို့က ပါးပြင်ပေါ်သို့ တိတ်တဆိတ် လိမ့်ဆင်းလာခဲ့သည်။

ကျွန်မသည် သူ့ကို အလွန်အမင်း ယုံကြည်ခဲ့သူဖြစ်သည်။ သူ ဘာလုပ်လုပ်၊ ဘယ်သွားသွား ကျွန်မ မမေးခဲ့။ သူ ခရီးသွားလျှင်လည်း ကုမ္ပဏီကိစ္စဟု ထင်ခဲ့သည်။ သူ ငွေအမြောက်အမြား သုံးစွဲလျှင်လည်း ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုဟု မှတ်ယူခဲ့သည်။ သို့သော် ထိုယုံကြည်မှုသည် ကျွန်မအတွက် ကျော့ကွင်းတစ်ခု ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု ကျွန်မ လုံးဝ မတွေးမိခဲ့ပေ။ ကျွန်မ၏ အားနည်းချက်က အချစ်ကို ကိုးကွယ်လွန်းခြင်းပင်။ သူ့အပေါ် ထားရှိသည့် ကျွန်မ၏ အချစ်သည် ကျွန်မ၏ မျက်လုံးများကို ကန်းစေခဲ့ပြီး သူ၏ လှည့်စားမှုများကို မြင်နိုင်စွမ်း မရှိအောင် ဖုံးကွယ်ထားခဲ့သည်။

တစ်လခန့် ကြာပြီးနောက် ကုမ္ပဏီတွင် ထူးဆန်းသော အခြေအနေများ စတင်ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ဝန်ထမ်းအချို့၏ မျက်လုံးများတွင် ကျွန်မကို သနားသလိုလို၊ ရှောင်ဖယ်သလိုလို အရိပ်အယောင်များကို မြင်နေရသည်။ ကျွန်မ၏ ရုံးခန်းအတွင်းသို့ ဝင်လာသည့် စာရင်းကိုင်မလေး၏ မျက်နှာက ပျက်ယွင်းနေသည်။

"မသန္တာ... အန်တီကြီးကွယ်လွန်တုန်းက ချန်ခဲ့တဲ့ မြေကွက်တွေကိစ္စလေ၊ အဲဒါ ဦးမင်းခန့်က ရောင်းချဖို့ လက်မှတ်ထိုးထားတယ်ဆိုတာ ဟုတ်ပါသလား"

ကျွန်မ၏ နှလုံးသား တုန်ခါသွားသည်။ "ဘာ... ဘယ်တုန်းကလဲ"

စာရင်းကိုင်မလေးက စာရွက်အချို့ကို ကမ်းပေးသည်။ ကျွန်မ၏ လက်မှတ်အတုများဖြင့် လွှဲပြောင်းထားသည့် စာချုပ်များ။ ကျွန်မ၏ ခေါင်းထဲတွင် မိုးကြိုးပစ်လိုက်သလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ကျွန်မသည် မင်းခန့်ကို ချက်ချင်း ဖုန်းခေါ်သော်လည်း သူ ဖုန်းမကိုင်ပါ။ တစ်နာရီခြား တစ်ခါ၊ ဆယ်မိနစ်ခြား တစ်ခါ ကျွန်မ ဆက်တိုက်ခေါ်သည်။ သို့သော် တစ်ဖက်မှ တုန့်ပြန်မှုမရှိ။ '' ဖြစ်နေသော်လည်း စာပြန်ခြင်းမရှိသော စာတိုများကို ကြည့်ရင်း ကျွန်မ၏ လက်ချောင်းများ တုန်ယင်နေသည်။

ညနေဘက်တွင် သူ အိမ်သို့ ပြန်ရောက်လာသည်။ သူ၏ မျက်နှာက ပုံမှန်အတိုင်းပင်။ ဘာမှ မဖြစ်ခဲ့သလိုပင်။

"မင်းခန့်... မေမေ ချန်ခဲ့တဲ့ မြေကွက်တွေကို ဘာလို့ ရောင်းလိုက်တာလဲ။ ပြီးတော့... ငါ့လက်မှတ်တွေကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အတုထိုးရတာလဲ"

သူက အေးအေးဆေးဆေးပင် ဆိုဖာပေါ်တွင် ထိုင်ရင်း စီးကရက်တစ်လိပ်ကို မီးညှိလိုက်သည်။ "သန္တာ... ကုမ္ပဏီက အခု ရှုံးနေတာ မင်းသိမှာမဟုတ်ဘူး။ အဲဒီငွေတွေနဲ့ အကြွေးဆပ်ရတာ။ မင်းကို ပြောရင် စိတ်ပူနေမှာစိုးလို့ ကိုယ့်ဘာသာ စီစဉ်လိုက်တာပါ"

"ဒါပေမဲ့... အဲဒါ ငါ့မိဘတွေရဲ့ နောက်ဆုံးအမွေလေ။ ပြီးတော့ မင်း ငါ့ကို တစ်ခွန်းတောင် မတိုင်ပင်ခဲ့ဘူး"

"ငါတို့က လင်မယားတွေပဲ သန္တာ။ မင်းဟာက ငါ့ဟာ၊ ငါ့ဟာက မင်းဟာပေါ့။ ဒါကို အရေးတယူ လုပ်နေစရာ မလိုပါဘူး"

သူ့စကားလုံးများက အေးစက်လွန်းလှသည်။ ကျွန်မ သိခဲ့သော နူးညံ့သိမ်မွေ့သော မင်းခန့် မဟုတ်တော့သလိုပင်။ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ကျွန်မကို တန်ဖိုးထားသည့် အရိပ်အယောင် လုံးဝမရှိတော့ဘဲ စက်ဆုပ်ရွံရှာမှု အချို့ကိုပင် တွေ့လိုက်ရသလို ခံစားရသည်။ ထိုညက ကျွန်မတို့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကျောခိုင်းပြီး အိပ်ခဲ့ကြသည်။ 

အချိန်များ ကုန်လွန်သွားသည်နှင့်အမျှ ကျွန်မ၏ ဘဝသည် တဖြည်းဖြည်းချင်း ပြိုလဲလာခဲ့သည်။ ကုမ္ပဏီ၏ အခြေအနေက ပို၍ ဆိုးရွားလာသည်။ တစ်နေ့တွင် ဘဏ်မှ အကြောင်းကြားစာတစ်ခု ရောက်လာသည်။ ကျွန်မ၏ အမည်ဖြင့် တင်ထားသော ချေးငွေများစွာ ပြန်မဆပ်နိုင်သည့်အတွက် ကုမ္ပဏီနှင့် အိမ်ကို သိမ်းဆည်းတော့မည်ဟု ဆိုသည်။ ကျွန်မ အံ့သြတုန်လှုပ်စွာဖြင့် မင်းခန့်ကို ရှာသော်လည်း သူက အိမ်တွင် မရှိတော့ပါ။ သူ၏ အသုံးအဆောင် ပစ္စည်းအချို့လည်း ပျောက်ကွယ်နေသည်။

ကျွန်မသည် အရူးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ သူ့ကို ရှာဖွေခဲ့သည်။ သူ သွားတတ်သည့် နေရာများ၊ သူ၏ သူငယ်ချင်းများထံသို့ ဖုန်းဆက်မေးသော်လည်း ဘယ်သူမှ မသိဟုသာ ဖြေကြသည်။ ထိုစဉ်မှာပင် ကျွန်မ၏ ဖုန်းထဲသို့ ဓာတ်ပုံအချို့ ရောက်လာသည်။ မင်းခန့်နှင့် အခြား မိန်းကလေးတစ်ယောက် ရင်းနှီးစွာ သွားလာနေသည့် ပုံများ။ ထိုမိန်းကလေးသည် ကျွန်မ၏ ကုမ္ပဏီမှ ငွေစာရင်းများကို စီမံခန့်ခွဲခဲ့သည့် ကျွန်မ ယုံကြည်ရသော အတွင်းရေးမှူးမလေးပင် ဖြစ်သည်။

ကျွန်မ၏ ကမ္ဘာကြီး တစ်ခုလုံး ပြိုကျသွားခဲ့ပြီ။ အချစ်၊ စီးပွားရေး၊ မိသားစု ဂုဏ်သိက္ခာ... အားလုံးသည် တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပျက်စီးသွားသည်။ ကျွန်မသည် ငွေကြေးများစွာ ဆုံးရှုံးရုံသာမက လူယုံဖြင့် သတ်ခံလိုက်ရသည့် ဝေဒနာကိုပါ ခံစားနေရသည်။ ကျွန်မသည် တစ်နေကုန် 

"ဘာလို့လဲ... မင်းခန့်ရယ်။ ငါ မင်းကို ဘာများ လိုလေသေးရှိအောင် လုပ်ခဲ့လို့လဲ" ဟု ကျွန်မ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မေးနေမိသည်။

တစ်ပတ်ခန့်အကြာတွင် မင်းခန့်ထံမှ ဖုန်းဝင်လာသည်။ ကျွန်မ မျှော်လင့်တကြီးဖြင့် ကိုင်လိုက်သော်လည်း တစ်ဖက်မှ ထွက်လာသော အသံက အေးစက်လှသည်။

"သန္တာ... ရှေ့နေကတစ်ဆင့် ကွာရှင်းစာချုပ် ပို့လိုက်မယ်။ လက်မှတ်ထိုးပေးလိုက်ပါ။ ပြီးတော့ အိမ်ကနေ ဒီလကုန်ရင် ထွက်ပေးပါ။ အိမ်ကိုလည်း ကိုယ် ရောင်းလိုက်ပြီ"

"မင်းခန့်... မင်း လူလား။ ငါ့မှာ ဘာကျန်သေးလဲဆိုတာ မင်းသိရဲ့လား။ ငါ့ဘဝကို ဒီလောက်အထိ ဖျက်ဆီးပစ်ရတာ အားမရသေးဘူးလား"

"ဒါဟာ စီးပွားရေးပဲ သန္တာ။ မင်းက အရမ်းယုံလွယ်တာပဲ။ မင်းရဲ့ အားနည်းချက်က မင်းကို ဒီအခြေအနေ ရောက်အောင် တွန်းပို့လိုက်တာ။ ကိုယ့်ကို အပြစ်မတင်နဲ့"

သူ ဖုန်းချသွားသည်။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ကျွန်မ၏ ရင်ထဲ၌ တစ်ခုခု ကျိုးပဲ့သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ကျွန်မ ယုံကြည်ခဲ့သော အချစ်၊ ကျွန်မ တည်ဆောက်ခဲ့သော အိမ်ထောင်ရေးသည် လိမ်လည်လှည့်ဖြားမှုများဖြင့် တည်ဆောက်ထားသော သဲရဲတိုက်တစ်ခုသာ ဖြစ်ခဲ့သည်။ ကျွန်မသည် အရာအားလုံးကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရပြီ။ အလုပ်အကိုင်မရှိ၊ မိသားစုမရှိ၊ ချစ်သူမရှိ။ ကျွန်မ၏ ဘဝသည် ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

အိမ်မှ နှင်ထုတ်ခံရသည့်နေ့က မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေသည်။ ကျွန်မသည် အိတ်တစ်လုံးဖြင့် လမ်းဘေးတွင် ရပ်နေမိသည်။ ကျွန်မတွင် သွားစရာ နေရာမရှိတော့။ သူငယ်ချင်းများကလည်း ကျွန်မ၏ အခြေအနေကို သိသောအခါ ရှောင်ဖယ်သွားကြသည်။ ထိုစဉ်မှာပင် ရဲကားအချို့ ကျွန်မ၏ ရှေ့တွင် ရပ်တန့်သွားသည်။

"မသန္တာ ဟုတ်ပါသလား။ ကုမ္ပဏီရဲ့ ငွေကြေးလိမ်လည်မှုနဲ့ လက်မှတ်အတု ထိုးမှုတွေအတွက် မသန္တာကို ဖမ်းဆီးဖို့ ဝရမ်းပါလာပါတယ်"

ကျွန်မ ကြောင်အသွားသည်။ "ကျွန်မ မလုပ်ပါဘူး။ အဲဒါ မင်းခန့် လုပ်တာပါ။ ကျွန်မ ဘာမှ မသိဘူး"

"အထောက်အထား အားလုံးက မသန္တာရဲ့ လက်မှတ်တွေ ဖြစ်နေပါတယ်"

ကျွန်မကို လက်ထိပ်ခတ်လိုက်ချိန်တွင် ကျွန်မ ဘဝ၏ အနိမ့်ဆုံး အခြေအနေသို့ ရောက်သွားမှန်း သိလိုက်ရသည်။ မင်းခန့်သည် ငွေကြေးများကို ယူသွားရုံသာမက အပြစ်အားလုံးကိုလည်း ကျွန်မအပေါ် ပုံချသွားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ စခန်းသို့ ရောက်သောအခါ ကျွန်မ ရှေ့နေတစ်ယောက်နှင့် တွေ့ခွင့်ရသည်။ ထိုရှေ့နေသည် မင်းခန့်၏ ရှေ့နေဖြစ်ခဲ့ဖူးသူဖြစ်သည်။

"မသန္တာ... ခင်ဗျားကို တစ်ခု ပြောပြချင်လို့ပါ။ တကယ်တော့ မင်းခန့်က ခင်ဗျားကို ဖျက်ဆီးဖို့ အစကတည်းက ကြံစည်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး"

ကျွန်မ နားမလည်စွာ ကြည့်နေမိသည်။ ရှေ့နေက သက်ပြင်းချရင်း ဆက်ပြောသည်။

"မင်းခန့်မှာ ကျောက်ကပ်ရောဂါ အသည်းအသန် ဖြစ်နေတာ ကြာပြီ။ သူ သေတော့မယ်ဆိုတာ သူသိတယ်။ သူ ခင်ဗျားကို စွန့်ခွာသွားတာက ခင်ဗျားကို တခြားမိန်းကလေးနဲ့ ဖောက်ပြန်တယ်လို့ အထင်ခံပြီး ခင်ဗျားရဲ့ အမုန်းကို ခံယူချင်လို့ပါ။ သူ ခင်ဗျားရဲ့ အမွေတွေကို ရောင်းချပြီး ရသမျှ ငွေတွေကို ခင်ဗျား နာမည်နဲ့ပဲ နိုင်ငံခြား ဘဏ်တစ်ခုမှာ စုဆောင်းပေးထားခဲ့တယ်။ အခု ခင်ဗျားကို ဖမ်းတာကလည်း သူ လုပ်ထားတဲ့ အကွက်တစ်ခုပဲ။ အဲဒီလို လုပ်မှ ခင်ဗျားရဲ့ အကြွေးတွေကို ကုမ္ပဏီ ဖျက်သိမ်းပြီး ရှင်းပစ်လို့ ရမှာမို့လို့ပါ"

ကျွန်မ၏ အသက်ရှူသံများ ရပ်တန့်သွားသလို ခံစားရသည်။ "ဒါဆို... သူ အခု ဘယ်မှာလဲ"

"သူ... လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ရက်ကပဲ ဆေးရုံမှာ ဆုံးသွားပါပြီ။ သူ ခင်ဗျားကို ပေးခဲ့တဲ့ နာကျင်မှုတွေက ခင်ဗျား သူ့ကို သတိမရဘဲ အသစ်က ပြန်စနိုင်ဖို့အတွက် သူ ရွေးချယ်ခဲ့တဲ့ လမ်းပါ"

ကျွန်မ၏ ကမ္ဘာကြီးသည် ဒုတိယအကြိမ် ထပ်မံ ပြိုလဲသွားပြန်သည်။ သို့သော် ယခုတစ်ကြိမ် ပြိုလဲမှုသည် နာကျင်မှုထက် ပိုသော နောင်တများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ ကျွန်မ သူ့ကို အဆိုးဆုံး လူတစ်ယောက်ဟု ထင်ခဲ့သည်။ သူ့ကို ကျိန်ဆဲခဲ့သည်။ သို့သော် သူကတော့ ကျွန်မအတွက် နောက်ဆုံးအချိန်အထိ စတေးသွားခဲ့သည်။ သူ၏ "မှားယွင်းသော အိမ်ထောင်ရေး" ဟု ကျွန်မ ထင်မှတ်ခဲ့သည့်အရာသည် တကယ်တော့ အလွန်နက်ရှိုင်းသော်လည်း လမ်းမှားခဲ့သော အချစ်တစ်ခုသာ ဖြစ်ခဲ့သည်။

ထောင်မှ ပြန်လွတ်လာချိန်တွင် ကျွန်မသည် လူသစ်တစ်ယောက် ဖြစ်နေခဲ့ပြီ။ မင်းခန့် ချန်ထားပေးခဲ့သည့် ငွေကြေးများကြောင့် ကျွန်မ၏ ဘဝသည် ပြန်လည် နာလန်ထူနိုင်ခဲ့သော်လည်း ကျွန်မ၏ စိတ်ဝိညာဉ်ကတော့ ဘယ်တော့မှ ပြန်လည် ပြည့်စုံလာတော့မည် မဟုတ်ပေ။ ကျွန်မသည် သူ မြှုပ်နှံထားသည့် သင်္ချိုင်းသို့ သွားရောက်ခဲ့သည်။

သင်္ချိုင်းဂူလေးက အေးစက်ငြိမ်သက်နေသည်။ ကျွန်မသည် နှင်းဆီဖြူတစ်ပွင့်ကို ဂူပေါ်တွင် တင်လိုက်သည်။ "မင်းခန့်... မင်း ဘာလို့ ဒီလောက် မိုက်မဲရတာလဲ။ ငါ့ကို အမှန်အတိုင်း ပြောပြခဲ့ရင် ငါတို့ အတူတူ ရင်ဆိုင်လို့ ရတာပေါ့။ မင်း ငါ့ကို ချန်ထားခဲ့တဲ့ ဒီငွေတွေက ငါ့အတွက် ဘာအဓိပ္ပာယ်မှ မရှိဘူး။ မင်း မရှိတဲ့ ဒီကမ္ဘာမှာ ငါ ဘယ်လို ရှင်သန်ရမလဲ"

ကျွန်မသည် ဂူအနားတွင် ထိုင်ချလိုက်ပြီး ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးမိသည်။ ကျွန်မတို့၏ အိမ်ထောင်ရေးသည် မှားယွင်းခဲ့သည်။ သူ ရွေးချယ်ခဲ့သော နည်းလမ်းသည် မှားယွင်းခဲ့သလို၊ ကျွန်မ၏ အကန်းနာ ယုံကြည်မှုများသည်လည်း မှားယွင်းခဲ့သည်။ ကျွန်မတို့နှစ်ယောက်စလုံးသည် အချစ်ကို မှန်ကန်စွာ ဖော်ပြတတ်ခြင်း မရှိခဲ့ကြပေ။

အိမ်ထောင်ရေးဆိုသည်မှာ ငွေကြေး သို့မဟုတ် အဆောင်အယောင်များဖြင့် တည်ဆောက်ရသည့် အရာမဟုတ်ဘဲ ပွင့်လင်းမြင်သာမှုနှင့် နားလည်မှုဖြင့်သာ တည်ဆောက်ရသည်ဟု ကျွန်မ အခုမှ နားလည်ခဲ့သည်။ ကျွန်မသည် အရာအားလုံး ရှိသော်လည်း အချစ်စစ်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားနိုင်စွမ်း မရှိခဲ့သည့် ရှုံးနိမ့်သူတစ်ယောက်သာ ဖြစ်သည်။

နေဝင်ရိုးရီ အချိန်တွင် ကျွန်မ သင်္ချိုင်းမှ ထွက်လာခဲ့သည်။ လေပြေအေးလေးက ကျွန်မ၏ ပါးပြင်ကို တိုးဝှေ့သွားသည်။ ကျွန်မ၏ ဘဝကို အစမှ ပြန်စရပေဦးမည်။ သို့သော် ယခုတစ်ကြိမ်တွင်တော့ ကျွန်မသည် အချစ်ကို ကိုးကွယ်သည့် မိန်းကလေး မဟုတ်တော့ဘဲ၊ ဘဝ၏ အမှားများမှ သင်ခန်းစာယူတတ်သည့် ရင့်ကျက်သော အမျိုးသမီးတစ်ယောက်အဖြစ် ရှေ့ဆက်သွားမည်ဖြစ်သည်။

ကျွန်မ သင်ယူခဲ့ရသည့် သင်ခန်းစာမှာ... "အချစ်သည် စတေးခြင်း ဖြစ်နိုင်သော်လည်း၊ အမှန်တရားကို ဖုံးကွယ်ထားသည့် စတေးခြင်းသည် နာကျင်စရာကောင်းသော အမှားတစ်ခုကိုသာ ဖန်တီးပေးတတ်သည်" ဟူ၍ ဖြစ်သည်။

အိမ်ထောင်ရေးတစ်ခုတွင် အကြီးမားဆုံး အမှားသည် ဖောက်ပြန်ခြင်း မဟုတ်ဘဲ၊ အပြန်အလှန် ယုံကြည်မှုကို အသုံးချကာ တစ်ယောက်တည်း ဆုံးဖြတ်ချက်များ ချမှတ်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ပြီးပါပြီ။