အရေးပါတဲ့ စိတ် လုံခြုံမှု
အရေးပါတဲ့ စိတ် လုံခြုံမှု
နံနက်ခင်းရဲ့ လေထုက အေးစက်နေပေမဲ့ ကျွန်တော့်လက်ထဲက ကော်ဖီခွက်ကတော့ ပူနွေးနေဆဲပါ။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီအပူရှိန်က ရင်ဘတ်ထဲက အေးစိမ့်မှုကိုတော့ မဖျောက်ဖျက်နိုင်ခဲ့ဘူး။ လွန်ခဲ့တဲ့ လအနည်းငယ်ကအထိ ကျွန်တော့်အိမ်လေးဟာ ရယ်မောသံတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေခဲ့တာပါ။ အခုတော့ အရာအားလုံးဟာ လေးလံထိုင်းမှိုင်းနေတဲ့ တိတ်ဆိတ်မှုကြီးအောက်မှာ နစ်မြုပ်နေခဲ့ပြီ။
ကျွန်တော့်သမီး သီရိ။ သူမဟာ အရင်က စကားအင်မတန်များတဲ့ ကောင်မလေးပါ။ ကျောင်းကပြန်လာရင် ဖြစ်သမျှ အကြောင်းအရာအကုန်လုံးကို ထမင်းစားပွဲမှာ ဖောက်သည်ချတတ်တဲ့သူ။ အခုတော့ သူမဟာ အရိပ်တစ်ခုလို ငြိမ်သက်သွားခဲ့ပြီ။ ကျောင်းကပြန်လာရင်
“ဖေဖေ… သမီး တခြားကျောင်းကို ပြောင်းတက်လို့ ရမလား……..?”
သူမရဲ့ အသံက အေးစက်လွန်းလှသလို တည်ငြိမ်လွန်းနေတယ်။ ကျွန်တော့်လက်ထဲက ကော်ဖီခွက်ဟာ ပါးစပ်နားမှာတင် ရပ်တန့်သွားခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် ချက်ချင်းပဲ မိဘတစ်ယောက်ရဲ့ စိုးရိမ်စိတ်နဲ့ မေးခွန်းတွေ တရစပ် မေးမိတော့တာပေါ့။
“တစ်ခုခုဖြစ်လို့လား သမီး ? စာတွေ ခက်နေလို့လား? သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ ရန်ဖြစ်လို့လား?”
သူမက ခေါင်းခါပြရုံပဲ တုံ့ပြန်တယ်။ “ဟင့်အင်း” ဆိုတဲ့ စကားလုံးလေးတစ်လုံးကလွဲလို့ ဘာမှ ထပ်မပြောဘူး။ ကျွန်တော်က သူမကို အနိုင်ကျင့်ခံနေရတာလားလို့ မေးတဲ့အခါမှာတော့ သူမဟာ ဘာမှပြန်မပြောဘဲ ဖိနပ်ကိုပဲ စိုက်ကြည့်နေခဲ့တယ်။ အဲ့ဒီတိတ်ဆိတ်မှုက ကျွန်တော့်အသက်ရှူလမ်းကြောင်းကို ပိတ်ဆို့ထားသလို ခံစားရစေတယ်။ ကျွန်တော်ကတော့ အဲ့ဒီအချိန်မှာ ဒါဟာ ကလေးတွေကြား ဖြစ်တတ်တဲ့ သာမန်ပြဿနာလေးတစ်ခုလို့ပဲ ရိုးရိုးလေး တွေးနေမိခဲ့တာပါ။ ကျွန်တော် ဘယ်လောက်တောင် မှားသွားခဲ့သလဲဆိုတာ အဲ့ဒီအချိန်မှာ မသိခဲ့ဘူး။
နောက်တစ်နေ့မှာ ကျွန်တော် အလုပ်ကို ခွင့်ယူလိုက်တယ်။ သမီးကိုတော့ မပြောခဲ့ဘူး။ သမီးရဲ့ကျောင်းကို ကျွန်တော် တိတ်တိတ်လေး သွားခဲ့တယ်။ အုတ်နီခဲရောင် အဆောက်အအုံကြီးဟာ အပြင်ပန်းကြည့်ရင်တော့ အေးချမ်းပြီး စည်းကမ်းရှိလှပါတယ်။ ကျောင်းရုံးခန်းကို စာရွက်စာတမ်းကိစ္စ အကြောင်းပြပြီး ဝင်သွားရင်း သမီးရှိရာဆီကို ကျွန်တော် အကဲခတ်ခဲ့တယ်။
နေ့လယ်စာစားချိန် ခေါင်းလောင်းသံ မြည်လာတဲ့အခါ ကျောင်းသားတွေဟာ ပျော်ရွှင်စွာနဲ့
သူမရဲ့ ပုံစံက တစ်ခုခုကို ကာကွယ်နေရသလိုမျိုး ပခုံးလေးတွေ တွန့်နေတယ်။ လက်ထဲက ကော်ဖီဘူးလေးကို ရင်ဘတ်မှာ တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ပွေ့ပိုက်ထားတယ်။ အဲ့ဒီအချိန်မှာပဲ အဝတ်အစား တောက်တောက်ပြောင်ပြောင် ဝတ်ထားတဲ့ မိန်းကလေးတစ်စု သူမနားကို ဖြတ်လျှောက်သွားကြတယ်။ သူတို့က သမီးကို ရိုက်နှက်တာမျိုး မလုပ်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ရင်ကို ပိုနာကျင်စေတဲ့ အပြုအမူတွေကို လုပ်သွားကြတယ်။
သူတို့က သမီးနားရောက်တဲ့အခါ လမ်းလျှောက်တာကို နှေးလိုက်ပြီး သမီးကို ဝိုင်းကြည့်ကာ တိုးတိုးလေး တစ်ခုခုပြောပြီး ရယ်မောသွားကြတယ်။ မိန်းကလေးတစ်ယောက်က သူမရဲ့ ဖုန်းကို ထုတ်ပြီး သမီးရဲ့ ပုံစံကို ဓာတ်ပုံရိုက်လိုက်တယ်။ ပြီးတော့ အဲ့ဒီပုံကို တစ်ခြားသူတွေကို ပြပြီး အားရပါးရ လှောင်ရယ်နေကြတယ်။ ကျွန်တော့်သမီးလေးကတော့ ခေါင်းကို ငုံ့ထားဆဲပဲ။ သူမရဲ့ ကိုယ်လုံးလေး တုန်ယင်နေတာကို ကျွန်တော် အဝေးကနေ မြင်နေရတယ်။
အဲ့ဒီရယ်သံတွေက ကျွန်တော့်ရင်ဘတ်ကို လက်သီးနဲ့ အရှိန်ပြင်းပြင်း ထိုးလိုက်သလို ခံစားရစေတယ်။ ဒါဟာ အပြင်ပန်းမှာ ဒဏ်ရာမထင်တဲ့ အနိုင်ကျင့်မှုမျိုး။ စိတ်ဓာတ်ကို တဖြည်းဖြည်းချင်း သတ်ဖြတ်နေတဲ့ နည်းလမ်းမျိုး။ ကျွန်တော် ဒေါသတွေ ထွက်လာတယ်။ ငါ့သမီးလေးကို ဒီလောက်တောင် နှိပ်စက်နေတာကို ငါက ဘာမှမသိဘဲ အိမ်မှာ အေးအေးဆေးဆေး ကော်ဖီသောက်နေခဲ့တာလားဆိုတဲ့ အသိက ကျွန်တော့်ကို ရူးမတတ် ဖြစ်စေတယ်။
အိမ်ပြန်ရောက်တဲ့အခါ ကျွန်တော် သမီးကို မေးဖို့ ကြိုးစားခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဒေါသနဲ့ စိုးရိမ်စိတ်က လွဲမှားတဲ့ ပုံစံနဲ့ ထွက်သွားခဲ့တယ်။
"သမီး... ကျောင်းမှာ သူတို့ အဲ့ဒီလို လုပ်နေတာကို ဘာလို့ ဖေဖေ့ကို အမှန်အတိုင်း မပြောတာလဲ? သူတို့က ဓာတ်ပုံရိုက်ပြီး လှောင်နေကြတာကို သမီးက ဘာလို့ ဒီအတိုင်း ငြိမ်ခံနေရတာလဲ?"
ကျွန်တော့်အသံက နည်းနည်း ကျယ်သွားခဲ့တယ်။ သီရိက တုန်တုန်ယင်ယင်နဲ့ ကျွန်တော့်ကို ကြည့်တယ်။ သူမမျက်လုံးထဲမှာ ကြောက်ရွံ့မှုတွေက ပိုပြီး အမြစ်တွယ်သွားသလိုပဲ။
"ဖေဖေ သမီးကျောင်းကို လာခဲ့တာလား?" သူမအသံက တိုးလွန်းလို့ နားထောင်လို့တောင် မရချင်ဘူး။
"အေး... ဖေဖေ လာခဲ့တယ်။ အဲ့ဒီကောင်မလေးတွေကိုလည်း ဖေဖေ ကျောင်းအုပ်ကြီးနဲ့ တိုင်ပေးမယ်။ သူတို့ မိဘတွေကိုလည်း ဖုန်းဆက်ပြီး အကျိုးအကြောင်း ပြောမယ်။ ငါ့သမီးကို ဒီလို လုပ်ရမလားလို့..."
"မလုပ်ပါနဲ့ ဖေဖေ! အဲ့ဒီလို မလုပ်ပါနဲ့!" သမီးက အော်ပြီး ငိုချလိုက်တယ်။ "ဖေဖေ အဲ့ဒီလို လုပ်လိုက်ရင် သမီး ကျောင်းမှာ မျက်နှာ ဘယ်လိုပြရမလဲ? သူတို့က သမီးကို 'တိုင်တောတတ်တဲ့သူ' ဆိုပြီး ပိုနှိပ်စက်ကြလိမ့်မယ်။ သမီးကို တစ်ယောက်တည်း ထားပေးပါ..."
ကျွန်တော်ကတော့ ကျွန်တော့်နည်းလမ်းကသာ အမှန်လို့ ထင်နေခဲ့တာ။ "မဟုတ်ဘူး သမီး။ ဒါမျိုးကို ငြိမ်ခံနေလို့ မရဘူး။ ဖေဖေ ဖြေရှင်းပေးမယ်။ သမီး စိတ်ချ။"
အဲ့ဒီညက သမီးဟာ သူမရဲ့
သုံးရက်လောက် ကြာသွားခဲ့တယ်။ အိမ်ထဲမှာ သမီးရဲ့ အသံကို လုံးဝ မကြားရတော့ဘူး။ ထမင်းစားပွဲမှာလည်း သူမ မထိုင်တော့ဘူး။ ကျွန်တော်ကတော့ သူမ စိတ်ကောက်နေတာလို့ပဲ ထင်နေခဲ့တာ။
"သီရိ... ထမင်းစားမယ်လေ သမီး။ ဖေဖေ အကုန်ရှင်းပေးပြီးပြီပဲ။ သူတို့ သမီးကို နောက်မစတော့ဘူးလို့ ကတိပေးထားတယ်။ လာ... ထွက်ခဲ့တော့။"
ကျွန်တော်
ကုတင်ပေါ်မှာတော့ စာအုပ်လေးတစ်အုပ် ရှိနေတယ်။ သမီးရဲ့ နေ့စဉ်မှတ်တမ်းစာအုပ်လေးပေါ့။ အဲ့ဒီစာအုပ်ကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်တဲ့အချိန်မှာ ကျွန်တော့်ကမ္ဘာကြီး တစ်ခုလုံး ပြိုလဲသွားခဲ့ရတယ်။
မှတ်တမ်းထဲမှာ သမီးက သူမ ကြုံတွေ့နေရတဲ့ ဝေဒနာတွေကို ရေးထားတယ်။ "ဖေဖေက သမီးကို ချစ်တာ သိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဖေဖေက သမီးကို နားမလည်ဘူး။ သမီး လိုချင်တာက ပြဿနာကို ရှင်းပေးဖို့ မဟုတ်ဘူး။ သမီးရဲ့ ကြောက်ရွံ့မှုတွေကို နားထောင်ပေးဖို့ပဲ။ ဖေဖေ ကျောင်းကို လာပြီး ပြဿနာရှာလိုက်တဲ့နေ့က သမီးအတွက် ငရဲပဲ။ သူတို့က သမီးကို အွန်လိုင်းပေါ်မှာ ပိုပြီး အရှက်ခွဲကြတယ်။ သမီးဟာ ဖေဖေ့နောက်မှာ ပုန်းနေတဲ့ အရည်အချင်းမရှိတဲ့သူလို့ အပြောခံရတယ်။ အခုတော့ သမီး ကျောင်းလည်း မသွားရဲတော့ဘူး။ ဖေဖေ့မျက်နှာကိုလည်း မကြည့်ရဲတော့ဘူး။ သမီး ဒီအိမ်မှာ မနေချင်တော့ဘူး..."
စာမျက်နှာတွေရဲ့ အဆုံးမှာ သမီးက သူမရဲ့ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်အိမ်ကို ခဏသွားနေမယ်လို့ ရေးထားတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် သူမရဲ့ သူငယ်ချင်းတွေဆီ ဖုန်းဆက်တဲ့အခါ ဘယ်သူမှ မသိကြဘူး။ သမီးဟာ အိမ်ကနေ တိတ်တိတ်လေး ထွက်သွားခဲ့ပြီ။ ကျွန်တော် ပေးခဲ့တဲ့ "ကာကွယ်မှု" တွေက သူမအတွက်တော့ "လုံခြုံမှု" မဖြစ်စေဘဲ "အကျဉ်းထောင်" တစ်ခု ဖြစ်သွားခဲ့တာပါ။
အဲ့ဒီအချိန်မှာပဲ ကျွန်တော့်ဖုန်းထဲကို မက်ဆေ့ခ်ျတစ်ခု ဝင်လာတယ်။ သမီးဆီကပါ။ "ဖေဖေ... သမီးကို မရှာပါနဲ့ဦး။ သမီး စိတ်တွေ အရမ်း မွန်းကြပ်နေလို့။ ဖေဖေက သမီးကို ချစ်တာထက် ဖေဖေ့ရဲ့ သိက္ခာနဲ့ ဖေဖေ မှန်တယ်ဆိုတာကိုပဲ သက်သေပြချင်နေတာ။ သမီးအတွက် 'စိတ်လုံခြုံမှု' ဆိုတာ ဖေဖေနဲ့ စကားပြောရတာ ဘာမှ မစိုးရိမ်ရတဲ့ အခြေအနေမျိုးကို ပြောတာပါ။ အခုတော့ သမီး ဖေဖေ့ကို မြင်ရင် အပြစ်ရှိသလိုပဲ ခံစားနေရတယ်..."
အခုဆိုရင် သမီး အိမ်က ထွက်သွားတာ တစ်ပတ်ရှိပြီ။ သူမဟာ သူမရဲ့ အဒေါ်အိမ်မှာ ရှိနေတယ်ဆိုတာ သိရပေမဲ့ ကျွန်တော့်ကို တွေ့ဖို့ ငြင်းဆန်နေတုန်းပဲ။ ကျွန်တော်ဟာ သမီးရဲ့
ကျွန်တော် မှားခဲ့တယ်။ ကျွန်တော်ဟာ ပြဿနာတစ်ခုကို မြင်ရင် ချက်ချင်း ဖြေရှင်းပစ်ချင်တဲ့ အတ္တနောက်ကိုပဲ လိုက်ခဲ့တာ။ သမီးရဲ့ ရင်ထဲမှာ ဘာတွေ ခံစားနေရမလဲ၊ သူမ ဘာကို ကြောက်နေသလဲဆိုတာကို စိတ်ရှည်လက်ရှည် နားမထောင်ပေးခဲ့ဘူး။ "စိတ်လုံခြုံမှု" ဆိုတာ အပြင်က ရန်သူတွေကို တိုက်ထုတ်ပေးတာ မဟုတ်ဘဲ၊ ရင်ဘတ်ချင်း နီးနီးကပ်ကပ်နဲ့ တစ်ဖက်လူရဲ့ နာကျင်မှုကို အရှိအတိုင်း လက်ခံပေးတာမျိုး ဖြစ်ရမှာ။
ကျွန်တော် သမီးကို ကျောင်းပြောင်းပေးဖို့ တောင်းဆိုတုန်းက "ဘာလို့လဲ" ဆိုတဲ့ မေးခွန်းကိုပဲ ထပ်ခါတလဲလဲ မေးနေမယ့်အစား "သမီး အရမ်း ပင်ပန်းနေမှာပဲနော်၊ ဖေဖေ ဘာကူညီပေးရမလဲ" ဆိုတဲ့ စကားတစ်ခွန်း ပြောခဲ့ရင် အခုလို ဖြစ်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်တော်က သူမရဲ့ စိတ်ဒဏ်ရာကို ကုသပေးမယ့်အစား ဆားနဲ့ ပက်လိုက်သလို ဖြစ်ခဲ့ရတယ်။
သင်ခန်းစာ - လူတစ်ယောက်အတွက် တကယ့်လုံခြုံမှုဆိုသည်မှာ ဘေးအန္တရာယ်ကင်းဝေးရုံသာမက၊ မိမိ၏ ခံစားချက်များကို စိုးရိမ်ကြောင့်ကြမှုမရှိဘဲ ပွင့်လင်းစွာ ထုတ်ဖော်ခွင့်ရသည့် "စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ လုံခြုံမှု" ပင် ဖြစ်သည်။ အဖြေရှာပေးခြင်းထက် နားထောင်ပေးခြင်းက ပို၍ ထိရောက်သော ကုထုံးတစ်ခု ဖြစ်နိုင်ပါသည်။