ယုတ်မာတဲ့ သူငယ်ချင်း
ယုတ်မာတဲ့ သူငယ်ချင်း
အခန်း (တစ်) — သံယောဇဉ်၏ အစနှင့် နက်ရှိုင်းသော ယုံကြည်မှု
မိုးဖွဲဖွဲလေးတွေ ကျနေတဲ့ ညနေခင်းတစ်ခုမှာ ကျွန်တော်နဲ့ မင်းခန့်ဟာ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်လေးတစ်ခုမှာ ထိုင်နေခဲ့ကြတယ်။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ခင်မင်မှုက ဆယ်စုနှစ် နှစ်ခုစာမက ကြာညောင်းခဲ့ပြီ။ မင်းခန့်ဟာ ကျွန်တော့်အတွက် သူငယ်ချင်းထက်ပိုတဲ့ ညီအစ်ကိုတစ်ယောက်လိုပါပဲ။ ငယ်ငယ်ကတည်းက ရပ်ကွက်ထဲမှာ အတူဆော့၊ အတူကျောင်းတက်ခဲ့ကြသူတွေမို့ သူ့အကြောင်း ကျွန်တော်အသိဆုံး၊ ကျွန်တော့်အကြောင်း သူအသိဆုံးလို့ ယုံကြည်ခဲ့တာ။ ကျွန်တော်က လူယုံလွယ်တတ်တဲ့ အားနည်းချက်ရှိပေမဲ့ မင်းခန့်ကတော့ အမြဲတမ်း စေ့စပ်သေချာပြီး အကြံပေးကောင်းသူတစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့တယ်။
"သူရ... မင်းနဲ့ မေ ရဲ့ မင်္ဂလာဆောင်အတွက် ငါအကုန်စီစဉ်ပေးမယ်။ မင်းကတော့ အလုပ်ကိုပဲ အာရုံစိုက်၊ ကျန်တာ ငါ့တာဝန်ထား" လို့ မင်းခန့်က ပြုံးပြုံးလေး ပြောခဲ့တာကို ကျွန်တော် ခုထိ မှတ်မိနေသေးတယ်။
မေက ကျွန်တော့်ရဲ့ ချစ်သူ၊ ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော မျှော်လင့်ချက်ပေါ့။ ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက် လက်ထပ်ဖို့ ပြင်ဆင်နေချိန်မှာ ကျွန်တော့်ဆီမှာရှိတဲ့ စုဆောင်းငွေလေးတွေကို မင်းခန့်နဲ့အတူ ဖက်စပ်လုပ်ကိုင်နေတဲ့ ဆောက်လုပ်ရေးပစ္စည်း အရောင်းဆိုင်လေးထဲမှာ အကုန်မြှုပ်နှံထားခဲ့တယ်။ မင်းခန့်ကို ကျွန်တော် ဘယ်တုန်းကမှ သံသယ မဝင်ခဲ့ဘူး။ ငွေစာရင်းတွေ၊ ပစ္စည်းအဝင်အထွက်တွေ အားလုံးကို သူ့လက်ထဲမှာပဲ ပုံအပ်ထားခဲ့တာ။ ကျွန်တော်ကတော့ နယ်က ဆောက်လုပ်ရေးဆိုဒ်တွေဆီမှာပဲ အချိန်ကုန်နေခဲ့ရတယ်။
"မင်းခန့်... မင်းရှိနေလို့သာ ငါအေးအေးဆေးဆေး အလုပ်လုပ်နိုင်တာ။ ကျေးဇူးပဲကွာ" လို့ ကျွန်တော် ပြောမိတိုင်း သူက ကျွန်တော့်ပခုံးကို ပုတ်ပြီး "ငါတို့က သူစိမ်းတွေမှ မဟုတ်တာ" လို့ ခပ်အေးအေးပဲ ပြန်ပြောတတ်တယ်။
အဲဒီအချိန်က ကျွန်တော့်မျက်လုံးထဲမှာ မင်းခန့်ဟာ ကမ္ဘာပေါ်မှာ အကောင်းဆုံး သူငယ်ချင်းပေါ့။ ကျွန်တော် သူ့ကို ရင်ဘတ်ထဲက အမာရွတ်တွေအထိ ဖွင့်ပြခဲ့တယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အကြောက်တရားတွေ၊ မေနဲ့ပတ်သက်တဲ့ စိုးရိမ်မှုတွေ အားလုံးကို သူသိတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီယုံကြည်မှုက ကျွန်တော့်ရင်ဘတ်ကို ပြန်ထိုးမယ့် ဓားတစ်စင်း ဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့ အိပ်မက်တောင် မမက်ခဲ့ဖူးပါဘူး။
အခန်း (နှစ်) — အက်ကြောင်းစတင်ခြင်းနှင့် သံသယ၏ အရိပ်
မင်္ဂလာဆောင်ဖို့ သုံးလအလိုမှာ အရာအားလုံးက စပြီး ကမောက်ကမ ဖြစ်လာခဲ့တယ်။ ပထမဆုံး သိလိုက်ရတာက ဆိုင်ရဲ့ ငွေစာရင်းမှာ သိန်းရာနဲ့ချီပြီး လိုနေတာပဲ။ ကျွန်တော် နယ်ကပြန်လာပြီး စာရင်းစစ်ကြည့်တော့မှ သိလိုက်ရတာ။ မင်းခန့်ကို မေးတော့ သူက မျက်နှာပျက်ပျက်နဲ့ "သူရ... ငါ မင်းကို မပြောရဲလို့။ မေ က ငါ့ဆီကနေ ခဏခဏ ငွေလာချေးနေတယ်ကွာ။ သူ့အိမ်ကိစ္စဆိုပြီး ပြောလို့ ငါလည်း မင်းကို အသိမပေးဘဲ ထုတ်ပေးလိုက်မိတာ" တဲ့။
ကျွန်တော် ဆွံ့အသွားတယ်။ မေဟာ ငွေကို အလဟဿ သုံးတတ်သူမဟုတ်သလို၊ ကျွန်တော့်ကို မပြောဘဲ မင်းခန့်ဆီမှာ ငွေသွားချေးစရာ အကြောင်းမရှိဘူး။ ဒါပေမဲ့ မင်းခန့်က သူထုတ်ပေးလိုက်တဲ့ ငွေလက်ခံဖြတ်ပိုင်းအတုတွေကို ပြလာတဲ့အခါ ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ မီးစနဲ့ ထိုးသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။
အဲဒီနောက်ပိုင်း မေက ကျွန်တော့်ဖုန်းတွေကို မဖြေတော့ဘူး။ ဖုန်းခေါ်ရင် အမြဲတမ်း စက်ပိတ်ထားတတ်တယ်။ စာပို့ရင်လည်း Seen ဖြစ်ပေမဲ့ ပြန်စာမလာတော့ဘူး။ ကျွန်တော် မေ့ဆီ သွားတွေ့တိုင်း မေက မျက်နှာမကောင်းဘူး။ ငိုထားတဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ ကျွန်တော့်ကို ကြည့်ပြီး "သူရ... အခုချိန်မှာ ဘာမှမမေးပါနဲ့ဦး" လို့ပဲ ပြောတတ်တယ်။
မင်းခန့်ကတော့ ကျွန်တော့်ဘေးမှာ အမြဲရှိနေပြီး "မင်း မေ့ကို သိပ်မယုံနဲ့ဦး သူရ။ ငါကြားတာတော့ သူ တခြားတစ်ယောက်နဲ့ ပတ်သက်နေတယ်လို့ သတင်းထွက်နေတယ်" လို့ ခပ်တိုးတိုး ကောလာဟလတွေကို ရိုက်သွင်းပေးနေခဲ့တယ်။
ကျွန်တော် ဒေါသတွေ ထွက်လာတယ်။ မေက ကျွန်တော့်ကို သစ္စာဖောက်နေတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ငွေတွေခိုးပြီး ဘာတွေလုပ်နေတာလဲ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အားနည်းချက်က ဒေါသကြီးတာပဲ။ စဉ်းစားဆင်ခြင်ဉာဏ်ထက် ခံစားချက်က ရှေ့ပြေးသွားခဲ့တယ်။ မင်းခန့်ကတော့ ကျွန်တော့်ဒေါသကို လောင်စာထည့်ပေးနေတဲ့ သူယုတ်မာမှန်း အဲဒီတုန်းက မသိခဲ့ဘူး။
အခန်း (သုံး) — ပြိုလဲခြင်းနှင့် သစ္စာဖောက်မှု၏ အထွတ်အထိပ်
တစ်ညမှာတော့ မင်းခန့်က ကျွန်တော့်ဆီ ဖုန်းဆက်လာတယ်။ "သူရ... မင်း အခုချက်ချင်း ဟိုတယ် (X) ကို လာခဲ့။ မေ့ကို ငါ တစ်ယောက်နဲ့ တွေ့ထားတယ်။ မင်း ကိုယ်တိုင်လာကြည့်တာ ကောင်းမယ်" တဲ့။
ကျွန်တော် ရင်ဘတ်တစ်ခုလုံး ပေါက်ကွဲမတတ် ခံစားရရင်း အဲဒီနေရာကို ပြေးသွားခဲ့တယ်။ ဟိုတယ်ရဲ့ အခန်းတစ်ခုရှေ့မှာ မင်းခန့်ကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ သူက အခန်းတံခါးကို ဖွင့်ပြတယ်။ အထဲမှာ မေ ရှိနေတယ်။ ဒါပေမဲ့ မေက တစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ဘူး။ မင်းခန့် ပြထားတဲ့ "တခြားတစ်ယောက်" ဆိုသူနဲ့ မဟုတ်ဘဲ၊ အခန်းထဲမှာ မေက အထုပ်အပိုးတွေနဲ့ ငိုနေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။
"မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ မေ" လို့ ကျွန်တော် အော်ဟစ်လိုက်မိတယ်။ မေက ကျွန်တော့်ကို မြင်တော့ ထိတ်လန့်သွားပြီး "သူရ... မဟုတ်ဘူး... ဒါကလေ..." လို့ စကားတွေ ထစ်ငေါ့နေခဲ့တယ်။
မင်းခန့်က ကြားထဲကနေ ဝင်ပြောတယ်။ "သူရ... သူ မင်းဆီက ငွေတွေယူပြီး ထွက်ပြေးဖို့ လုပ်နေတာ။ ငါ တားရင်းနဲ့ ဒီကို ရောက်လာတာ" တဲ့။ မေက မင်းခန့်ကို ကြည့်ပြီး "ရှင်... ရှင် ဘယ်လိုတောင် ယုတ်မာရတာလဲ" လို့ အော်ငိုတယ်။
ကျွန်တော် မစဉ်းစားတော့ဘူး။ ကျွန်တော့်ရှေ့မှာ မြင်နေရတဲ့ မြင်ကွင်း၊ မင်းခန့်ရဲ့ ပြောစကားတွေနဲ့ မေ့ရဲ့ မျက်ရည်တွေကို အထင်မှားမှုတွေနဲ့ ရောထွေးပြီး မေ့ကို ပါးတစ်ချက် ရိုက်လိုက်မိတယ်။ "သွားတော့ မေ... မင်းကို ငါ ဘယ်တော့မှ မတွေ့ချင်တော့ဘူး" လို့ ပြောပြီး ကျွန်တော် အခန်းထဲက ပြေးထွက်လာခဲ့တယ်။
အဲဒီညကစပြီး ကျွန်တော် မေနဲ့ အဆက်အသွယ် အပြီးဖြတ်လိုက်တယ်။ ကျွန်တော့်ဘဝမှာ ယုံကြည်ရဆုံးက မင်းခန့်ပဲ ကျန်တော့တယ်လို့ ထင်ခဲ့တာ။ လုပ်ငန်းတွေကိုလည်း သူ့ကိုပဲ အပ်နှံလိုက်ပြီး ကျွန်တော် အရက်ထဲမှာပဲ နှစ်မြှုပ်နေခဲ့တယ်။ မေက ကျွန်တော့်ဆီ ဖုန်းတွေ ခဏခဏ ဆက်ပေမဲ့ ကျွန်တော် တစ်ခါမှ မကိုင်ခဲ့ဘူး။ အသံချန်ထားတဲ့ Message တွေကိုလည်း နားမထောင်ဘဲ ဖျက်ပစ်ခဲ့တယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ မာနနဲ့ ဒေါသက အမှန်တရားကို ဖုံးကွယ်ထားခဲ့တယ်။
အခန်း (လေး) — အမှန်တရားနောက်ကျမှသိခြင်းနှင့် ရင်နင့်ဖွယ် လှည့်ကွက်
ခြောက်လခန့် ကြာသွားတဲ့အခါမှာတော့ အရာအားလုံးက အဆုံးသတ်သွားခဲ့တယ်။ မင်းခန့်ဟာ ဆိုင်ကငွေတွေ အားလုံးကို လိမ်လည်ထုတ်ယူပြီး နိုင်ငံခြားကို ထွက်ပြေးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ကြောင်း ရဲစခန်းက ဖုန်းဆက်လာမှ ကျွန်တော် သိလိုက်ရတယ်။ ကျွန်တော့်မှာ ဘာမှမကျန်တော့ဘူး။ အိမ်ရော၊ ဆိုင်ရော၊ စုဆောင်းငွေတွေရော အားလုံး ဆုံးရှုံးသွားခဲ့ပြီ။
ကျွန်တော် လူယုံတောမှာ မြွေကိုက်ခံလိုက်ရတာ။ ဒါပေမဲ့ အဆိုးဆုံးက အဲဒါမဟုတ်သေးဘူး။ ကျွန်တော် အိမ်ကို သိမ်းဆည်းရင်းနဲ့ မေ့ဆီက ပေးစာအဟောင်းလေး တစ်စောင်ကို ဖုန်တွေကြားထဲမှာ တွေ့လိုက်ရတယ်။ အဲဒါက မေ ကျွန်တော့်ဆီ ပေးဖို့ ကြိုးစားခဲ့ပေမဲ့ မင်းခန့်က ကြားထဲက ဖျောက်ထားခဲ့တဲ့ စာတစ်စောင်ပေါ့။
စာထဲမှာ ရေးထားတာက... "သူရ... ရှင် မင်းခန့်ကို သိပ်မယုံပါနဲ့။ သူ ကျွန်မကို ခြိမ်းခြောက်နေတယ်။ ရှင့်ရဲ့ လုပ်ငန်းက ငွေတွေကို သူ ခိုးယူနေတာကို ကျွန်မ သိသွားလို့၊ အဲဒါကို ရှင့်ကို ပြောရင် ရှင့်အသက်ကို အန္တရာယ်ပြုမယ်လို့ သူ ပြောတယ်။ ပြီးတော့ ကျွန်မ အမေ ဆေးရုံတက်နေရတဲ့ ကိစ္စကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး သူက ငွေထုတ်ပေးမယ်၊ ဒါပေမဲ့ ရှင့်ကို လမ်းခွဲပေးရမယ်လို့ ဆိုတယ်။ သူရ... ကျွန်မ ရှင့်ကို သစ္စာမဖောက်ခဲ့ပါဘူး။ ရှင့်ကို ကာကွယ်ချင်လို့သာ ကျွန်မ အားလုံးကို မြိုသိပ်ထားခဲ့တာပါ" တဲ့။
ကျွန်တော် ရင်ဘတ်ကို လက်နဲ့ဖိပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ် ဒူးထောက်ကျသွားခဲ့တယ်။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ မေ့ရဲ့ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ဆီက ဖုန်းဝင်လာတယ်။ "သူရ... နင့်ကို ငါ ပြောသင့် မပြောသင့် စဉ်းစားနေတာ ကြာပြီ။ မေ ဆုံးသွားပြီ။ အမေ့အတွက် ဆေးဖိုးရှာရင်းနဲ့ သူ အလုပ်တွေ အပင်ပန်းခံလုပ်ခဲ့တာ၊ နှလုံးရောဂါအခံက ဖောက်ပြီး မနေ့ကပဲ ဆုံးသွားတာ။ နင့်ကို သူ နောက်ဆုံးအချိန်အထိ စောင့်ခဲ့သေးတယ်"
ကျွန်တော့် ကမ္ဘာကြီး တစ်ခုလုံး ပြိုကျသွားတယ်။ ကျွန်တော် ယုတ်မာတယ်လို့ ထင်ခဲ့တဲ့ သူငယ်ချင်းက တကယ်ပဲ ယုတ်မာခဲ့တာမှန်ပေမဲ့၊ အဲဒီယုတ်မာမှုကို ပံ့ပိုးပေးခဲ့တာက ကျွန်တော့်ရဲ့ မိုက်မဲတဲ့ ယုံကြည်မှုနဲ့ ဒေါသတွေပဲ။ မေဟာ ကျွန်တော့်အတွက် အနစ်နာခံခဲ့တာတွေကို ကျွန်တော်က သစ္စာဖောက်လို့ သတ်မှတ်ပြီး သူမရဲ့ နောက်ဆုံးအချိန်မှာတောင် နာကျင်အောင် လုပ်ခဲ့မိတယ်။
အခန်း (ငါး) — နောင်တ၏ အကြွင်းအကျန်နှင့် နောက်ဆုံးသင်ခန်းစာ
အခုတော့ ကျွန်တော်ဟာ အထီးကျန်တဲ့ အခန်းလေးထဲမှာ တစ်ယောက်တည်း။ မင်းခန့်ကို ရဲက ဖမ်းမိသွားပြီလို့ ကြားပေမဲ့ ကျွန်တော့်အတွက် ဘာမှ အဓိပ္ပာယ်မရှိတော့ဘူး။ ငွေတွေ ပြန်ရလည်း မေက ပြန်မလာတော့ဘူးလေ။ ကျွန်တော် နေ့တိုင်း မေ့ရဲ့ ဓာတ်ပုံလေးကို ကြည့်ပြီး တောင်းပန်နေမိတယ်။
"မေရယ်... ကိုယ် မှားခဲ့ပါတယ်။ ကိုယ့်မျက်စိရှေ့က မြင်ကွင်းကိုပဲ ယုံပြီး မင်းရဲ့ နှလုံးသားကို မမြင်ခဲ့မိဘူး။ ကိုယ့်သူငယ်ချင်းကို ယုံသလောက် မင်းကို မယုံခဲ့မိတဲ့ ကိုယ့်အမှားတွေပါ"
မိုးတွေကတော့ အရင်လိုပဲ ရွာနေဆဲ။ ဒါပေမဲ့ အရင်ကလို နွေးထွေးတဲ့ လက်ဖက်ရည်ဝိုင်းတွေ၊ ချိုမြိန်တဲ့ အနာဂတ် အိပ်မက်တွေ မရှိတော့ဘူး။ ကျွန်တော့်မှာ ကျန်ရစ်တာက အေးစက်နေတဲ့ အမှတ်တရတွေနဲ့ ဘယ်တော့မှ ပျောက်ကွယ်မသွားမယ့် နောင်တတွေပဲ။
ဖုန်းထဲက မေ ချန်ထားခဲ့တဲ့ Voice Message လေးကို ကျွန်တော် အကြိမ်ကြိမ် ပြန်နားထောင်မိတယ်။ "သူရ... ရှင့်ကို ကျွန်မ ချစ်ပါတယ်။ ဘာတွေပဲဖြစ်ဖြစ် ရှင့်ကို မုန်းဖို့ ကျွန်မ မကြိုးစားပါဘူး" တဲ့။ အဲဒီအသံလေးက ကျွန်တော့်ရင်ကို ဓားနဲ့ မွှန်းနေသလိုပါပဲ။
လူတစ်ယောက်ရဲ့ ယုတ်မာမှုဟာ စည်းစိမ်ဥစ္စာကို ဖျက်ဆီးရုံတင်မကဘူး၊ လူနှစ်ယောက်ရဲ့ ဘဝနဲ့ သန့်ရှင်းတဲ့ မေတ္တာတွေကိုပါ မြေလှန်ပစ်နိုင်စွမ်း ရှိတယ်ဆိုတာ ကျွန်တော် သင်ခန်းစာ ရခဲ့ပါပြီ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီသင်ခန်းစာအတွက် ကျွန်တော် ပေးလိုက်ရတဲ့ အဖိုးအခကတော့ သိပ်ကို ကြီးမားလွန်းခဲ့ပါတယ်။
သင်ခန်းစာ။ ။ "ယုံကြည်မှုဆိုတာ ဖန်သားပြင်လိုပဲ၊ တစ်ခါအက်ကြောင်းထင်သွားရင် ပြန်ပြင်လို့ မရတော့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအက်ကြောင်းကို ဖြစ်စေတာက ရန်သူ့လက်ထက် မိမိရဲ့ မိုက်မဲတဲ့ စိတ်အဆင်အခြင် ဖြစ်နေတတ်တာကို သတိပြုပါ။"