ဆရာဝန်ဆိုးရဲ့ သူနာပြုအပေါ်လုပ်ရပ်ဆိုး
ဆရာဝန်ဆိုးရဲ့ သူနာပြုအပေါ်လုပ်ရပ်ဆိုး
ဆေးရုံရဲ့ အနံ့အသက်က ကျွန်မအတွက်တော့ အသက်ရှူရသလိုပဲ ရိုးအီနေခဲ့ပါပြီ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီနေ့က ကျွန်မဘဝရဲ့ အလှည့်အအေးဆုံး နေ့တစ်နေ့ ဖြစ်လာမယ်လို့ ဘယ်သူက သိနိုင်မှာလဲ။ ကျွန်မ နာမည်က နှင်း။ မြို့ကြီးက ပုဂ္ဂလိက ဆေးရုံကြီးတစ်ခုမှာ သူနာပြုလုပ်နေတာ ငါးနှစ်ရှိပြီ။ ကျွန်မမှာရှိတဲ့ အားနည်းချက်က လူတွေကို အလွယ်တကူ ယုံကြည်တတ်တာနဲ့ တစ်ဖက်လူရဲ့ ဒေါသကို ကြောက်တတ်တာပါပဲ။ အဲဒီအားနည်းချက်ကို ကောင်းကောင်းကြီး အသုံးချသွားခဲ့တာကတော့ ဒေါက်တာ မင်းသန့် ဆိုတဲ့ လူပါပဲ။ သူက ဆေးရုံမှာ လူချစ်လူခင်အများဆုံး၊ ခွဲစိတ်မှုတိုင်းမှာ အောင်မြင်မှုအရှိဆုံး ဆရာဝန်တစ်ယောက်။ သူ လျှောက်လာတဲ့ လမ်းတစ်လျှောက်မှာ အားလုံးက လေးစားသလို ကြည့်ကြတယ်။ ကျွန်မအတွက်တော့ သူဟာ ဘုရားသခင်လိုပဲ။ ကျွန်မတို့ရဲ့ ပထမဆုံး ဆုံတွေ့မှုက ခွဲစိတ်ခန်းထဲမှာပါ။ ကျွန်မရဲ့ လက်တွေ တုန်ယင်နေတုန်း သူက ကျွန်မလက်ကို အသာအယာကိုင်ပြီး "စိတ်အေးအေးထားပါ နှင်း၊ ကျွန်တော် မင်းဘေးမှာ ရှိတယ်" လို့ ပြောခဲ့တဲ့ အသံလေးဟာ ကျွန်မနှလုံးသားထဲမှာ အမြစ်တွယ်သွားခဲ့တယ်။
သူ့ရဲ့ ချုပ်ကိုင်မှုတွေက အရမ်းပါးနပ်လွန်းတယ်။ "နှင်း... တခြားယောက်ျားလေး သူနာပြုတွေနဲ့ အရမ်းမစကားပြောပါနဲ့၊ ကိုယ်က မင်းကို တန်ဖိုးထားလွန်းလို့ မနာလိုဖြစ်တာ" လို့ ပြောတဲ့အခါ ကျွန်မက အဲဒါကို အချစ်လို့ ထင်ခဲ့တယ်။ ကျွန်မရဲ့ ဖုန်းကို သူစစ်ဆေးတယ်၊ ကျွန်မ ဘယ်သွားသွား သူ့ကို အကြောင်းကြားရတယ်။ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ကျွန်မရဲ့ လူမှုပတ်ဝန်းကျင်က ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာထဲမှာ သူတစ်ယောက်တည်းသာ ရှိတော့တဲ့အထိ သူက ဖန်တီးခဲ့တယ်။ ကျွန်မကတော့ သူ့ရဲ့ အောင်မြင်မှု အရိပ်အောက်မှာ ပျော်မွေ့နေတဲ့ သူနာပြုမလေးတစ်ယောက်ပေါ့။ ကျွန်မရဲ့ အချစ်က မျက်ကန်းတစ်ယောက်လိုပဲ။ သူ ဘာပဲလုပ်လုပ်၊ ဘာပဲပြောပြော မှန်တယ်လို့ပဲ ထင်နေခဲ့မိတာ ကျွန်မရဲ့ အကြီးမားဆုံး အမှားပဲ။
ခြောက်လလောက် ကြာတဲ့အခါမှာတော့ သူ့ရဲ့ တကယ့်မျက်နှာဖုံးက တဖြည်းဖြည်း ကွာကျလာတယ်။ အစပိုင်းမှာ သူက ကျွန်မရဲ့ အလုပ်အမှားလေးတွေကို နူးနူးညံ့ညံ့ ပြုပြင်ပေးတတ်ပေမဲ့ နောက်ပိုင်းမှာတော့ လူနာတွေ၊ တခြားဝန်ထမ်းတွေ ရှေ့မှာတင် ကျွန်မကို အော်ဟစ်ငေါက်ငမ်းလာတယ်။ "မင်းက ဒီလောက်တောင် ထုံအတာလား နှင်း... ငါ မင်းကို ဘယ်လိုတောင် သည်းခံနေရလဲ သိလား" လို့ သူက လူပုံအလယ်မှာ ပြောချလိုက်တဲ့အခါ ကျွန်မရဲ့ သိက္ခာတွေ မြေခခဲ့ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ လူခြေတိတ်တဲ့အခါကျတော့ သူက ကျွန်မကို ဖက်ပြီး "ကိုယ်က မင်းကို တော်စေချင်လွန်းလို့ပါ၊ ကိုယ်က စိတ်ပူလို့ပါ" ဆိုတဲ့ စကားလုံးတွေနဲ့ ချော့မြူပြန်တယ်။ အဲဒီ အတက်အကျတွေကြားမှာ ကျွန်မရဲ့ စိတ်တွေက ဝေဝါးလာခဲ့ရတယ်။
အဲဒီနေ့ကစပြီး ဆေးရုံမှာ ကျွန်မဟာ "ပေါ့ဆတဲ့ သူနာပြု" ဆိုတဲ့ ဘွဲ့ကို ရခဲ့တယ်။ သူကတော့ အောင်မြင်တဲ့ ဆရာဝန်ကြီးအဖြစ် ဆက်ရှိနေတုန်းပဲ။ ကျွန်မကို အားလုံးက ကဲ့ရဲ့ကြပေမဲ့ သူကတော့ ကျွန်မကို "ကျေးဇူးတင်တယ်" လို့တောင် တစ်ခွန်းမပြောခဲ့ဘူး။ အဲဒီအစား ကျွန်မကို ပိုပြီး ကျွန်တစ်ယောက်လို ခိုင်းစေလာတယ်။ ညဘက်ဆိုရင် သူ့ရဲ့ သုတေသန စာတမ်းတွေကို ကျွန်မကို ရေးခိုင်းတယ်၊ သူ့ရဲ့ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ ကိစ္စတွေကအစ ကျွန်မက အကုန်လုပ်ပေးရတယ်။ ကျွန်မ ပင်ပန်းလို့ နားချင်တယ်လို့ ပြောရင် သူက "မင်းက ငါ့ကို တကယ်မချစ်ဘူးပဲ၊ မင်းအတွက် ငါက ဒီလောက်ပဲ အရေးပါတာလား" ဆိုတဲ့ စကားနဲ့ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မှုကို လုပ်တယ်။ ကျွန်မရဲ့ ဖုန်းကို ခေါ်ရင် တစ်ခါတည်းနဲ့ မကိုင်မိရင် သူက နာရီပေါင်းများစွာ စိတ်ဆိုးပြတယ်။ တွေကို ပြပြီး မပြန်ဘဲ ထားတတ်တဲ့ သူ့ရဲ့ အကျင့်က ကျွန်မကို ရူးမတတ် ခံစားရစေတယ်။ ကျွန်မဟာ သူ့ရဲ့ အချစ်ကို တောင်းခံနေရတဲ့ သူတောင်းစားတစ်ယောက်လို ဖြစ်နေခဲ့ပြီ။
ကျွန်မရဲ့ ဘဝဟာ အမှောင်ထဲကို တဖြည်းဖြည်း ကျဆင်းလာတယ်။ မိဘတွေဆီ ဖုန်းမဆက်ဖြစ်တာ ကြာပြီ။ သူငယ်ချင်းတွေကလည်း ကျွန်မကို ဆက်သွယ်လို့မရတော့လို့ လက်လျှော့သွားကြပြီ။ ကျွန်မမှာ သူ တစ်ယောက်ပဲ ရှိတော့တယ်လို့ ကျွန်မ ထင်အောင် သူက အရာရာကို ဖန်တီးခဲ့တယ်။ တစ်ခါတလေ ညဘက်တွေမှာ ကျွန်မ မှန်ထဲကိုယ်ကိုယ်ပြန်ကြည့်ပြီး ငိုမိတယ်။ မောပန်းနွမ်းနယ်နေတဲ့ မျက်ဝန်းတွေ၊ အသက်မဲ့နေတဲ့ အပြုံးတွေ။ ဒါဟာ ကျွန်မ မဟုတ်တော့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူ့ကို မြင်လိုက်ရရင်ပဲ အဲဒီနာကျင်မှုတွေကို မေ့သွားပြန်ရော။ ဒါဟာ အချစ်မဟုတ်ဘူး၊ ဒါဟာ အဆိပ်သင့်နေတာဆိုတာကို သိပေမဲ့ ကျွန်မ ရုန်းမထွက်နိုင်ခဲ့ဘူး။
တစ်ရက်မှာတော့ ကျွန်မ မခံနိုင်တော့တဲ့ အဆုံး သူ့ကို ပြောလိုက်မိတယ် "မင်းသန့်... ကျွန်မ အရမ်းပင်ပန်းနေပြီ၊ ကျွန်မတို့ ခဏလောက် ဝေးဝေးနေကြရအောင်" လို့။ အဲဒီအချိန်မှာ သူပြလိုက်တဲ့ တုံ့ပြန်မှုက ကျွန်မ တစ်သက်လုံး မေ့မှာ မဟုတ်ဘူး။ သူက ဒေါသတကြီးနဲ့ ကျွန်မရဲ့ ပုခုံးကို ဆွဲကိုင်ပြီး နံရံမှာ ကပ်လိုက်တယ်။ "မင်းက ဘာလဲ... ငါ မင်းကို သိက္ခာဆယ်ပေးထားတာကို မေ့သွားပြီလား၊ မင်းသာ ငါ့ကို ထားသွားရင် ဆေးရုံက လူနာကိစ္စကို ငါ တရားစွဲခိုင်းမှာ၊ မင်း ထောင်ကျချင်လို့လား" တဲ့။ ကျွန်မ ကြောက်လွန်းလို့ တုန်ယင်နေခဲ့တယ်။ သူဟာ ကျွန်မ ချစ်ရတဲ့ လူသားမဟုတ်တော့ဘဲ စိတ္တဇလူသတ်သမားတစ်ယောက်လို ဖြစ်နေခဲ့ပြီ။ သူ ကျွန်မကို အသုံးချနေတာ၊ သူ ကျွန်မကို ခြိမ်းခြောက်နေတာ။ အဲဒီညကစပြီး ကျွန်မဟာ အကျဉ်းသားတစ်ယောက် ဖြစ်သွားခဲ့တယ်။
ကျွန်မ ညတိုင်း အိပ်မပျော်တော့ဘူး။ ဆေးရုံမှာလည်း သူနဲ့ အတူအလုပ်လုပ်ရတာဟာ ငရဲကျနေသလိုပဲ။ လူနာတွေရှေ့မှာ သူက အပြုံးချိုချိုနဲ့ စံပြဆရာဝန်၊ ကျွန်မကတော့ သူ့ရဲ့ စေခိုင်းသမျှကို ငြင်းဆန်ခွင့်မရှိတဲ့ အရုပ်။ သူက ကျွန်မရဲ့ အားနည်းချက်ကို သိတယ်၊ ကျွန်မက သူ့ကို မစွန့်လွှတ်နိုင်မှန်း သိတယ်။ အဲဒါကြောင့်ပဲ သူက ပိုပြီး ဆိုးသွမ်းလာတယ်။ တစ်ခါတလေ ကျွန်မကို
ဒါပေမဲ့ ဘုရားသခင်က ကျွန်မကို လမ်းဆုံးအထိ အမှောင်ထဲမှာ ထားမထားခဲ့ပါဘူး။ အလှည့်အပြောင်းကတော့ ဆေးရုံကို လူနာသစ်တစ်ယောက် ရောက်လာတဲ့နေ့မှာ စတာပဲ။ အဲဒီလူနာက ဒေါ့တာ မင်းသန့်ရဲ့ ဇနီးဟောင်းဖြစ်သူရဲ့ အစ်မဖြစ်နေတယ်။ သူက ကျွန်မကို မြင်တော့ သနားစရာကောင်းတဲ့ အကြည့်နဲ့ ကြည့်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောတယ် "ညီမလေး... သူ့လက်ထဲက မြန်မြန်ရုန်းထွက်ပါ၊ သူက ဒီလိုပဲ မိန်းကလေးတွေကို သူ့ရဲ့ ရုပ်သေးရုပ်လို အသုံးချတတ်တာ၊ ငါ့ညီမလေးလည်း သူ့ကြောင့် စိတ္တဇဆေးရုံ ရောက်သွားခဲ့ရပြီ" တဲ့။ ကျွန်မရဲ့ တစ်ကိုယ်လုံး အေးစက်သွားတယ်။ သူက အရင်က အိမ်ထောင်ကျဖူးတယ်ဆိုတာ ကျွန်မကို လုံးဝ မပြောခဲ့ဘူး။ ပြီးတော့ အဲဒီလူနာ ပြောပြတဲ့ နောက်ကွယ်က အကြောင်းအရာတွေက ကျွန်မကို တုန်လှုပ်စေခဲ့တယ်။
ဒေါက်တာ မင်းသန့်က ဆေးရုံမှာ တရားမဝင် ဆေးစမ်းသပ်မှုတွေ လုပ်နေတယ်ဆိုတာ ကျွန်မ သိလိုက်ရတယ်။ သူက လူနာတွေကို သူစမ်းသပ်ချင်တဲ့ ဆေးတွေ ထိုးပေးပြီး အကျိုးအမြတ်တွေ ရယူနေတာ။ ကျွန်မကို အပြစ်တင်ခဲ့တဲ့ လူနာကိစ္စကလည်း အမှားမဟုတ်ဘူး၊ သူ တမင်လုပ်ခဲ့တာ။ အဲဒီဆေးကြောင့် လူနာ ဘာဖြစ်သွားမလဲဆိုတာ သူ သိချင်လို့ စမ်းသပ်ခဲ့တာပဲ။ ကျွန်မဟာ သူ့ရဲ့ အချစ်တော် မဟုတ်ဘူး၊ သူ့ရဲ့ အမှုတွဲမှာ အသုံးချဖို့ အသင့်ရှိနေတဲ့ ဓားစာခံတစ်ယောက်ပဲ။ ကျွန်မ ချက်ချင်းပဲ သူ့ရဲ့ ရုံးခန်းထဲက လျှို့ဝှက်အံဆွဲတွေကို လိုက်ရှာမိတယ်။ သူ မရှိတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်မ သက်သေတွေကို ရှာဖွေခဲ့တယ်။ နောက်ဆုံးတော့ ကျွန်မ တွေ့ခဲ့ပါပြီ။ သူ စမ်းသပ်ခဲ့တဲ့ လူနာစာရင်းတွေ၊ သူရရှိခဲ့တဲ့ ငွေကြေးအထောက်အထားတွေ။
ဒါပေမဲ့ တံခါးပွင့်သွားတဲ့ အသံနဲ့အတူ သူ ဝင်လာခဲ့တယ်။ သူ့ရဲ့ မျက်လုံးတွေက နီမြန်းနေပြီး လက်ထဲမှာ ခွဲစိတ်ဓားတစ်ချောင်း ပါလာတယ်။ "နှင်း... မင်းက ငါ့ကို သစ္စာဖောက်ချင်တာလား" လို့ သူက တိုးတိုးလေး မေးတယ်။ ကျွန်မ ကြောက်ပေမဲ့ ဒီတစ်ခါတော့ မတုန်ယင်တော့ဘူး။ "ရှင်က လူသတ်သမားပဲ၊ ကျွန်မကို ချစ်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး၊ ရှင့်ရဲ့ အပြစ်တွေကို ဖုံးကွယ်ဖို့ ကျွန်မကို သုံးခဲ့တာ" လို့ ကျွန်မ အော်ပြောလိုက်တယ်။ သူက ရယ်လိုက်တယ်။ "ဟုတ်တယ်လေ... ဒါပေမဲ့ ဘယ်သူက မင်းစကားကို ယုံမှာလဲ၊ မင်းက ဆေးစွဲနေတဲ့ သူနာပြုတစ်ယောက်ဆိုတာ ဆေးရုံတစ်ခုလုံး သိအောင် ငါလုပ်ထားပြီးသား" တဲ့။ သူက ကျွန်မရဲ့ လက်မောင်းကို ဆွဲပြီး ဆေးတစ်လုံးကို အတင်းထိုးဖို့ ကြိုးစားတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ
အမှုကိစ္စတွေ အားလုံးပြီးသွားတဲ့အခါ သူ ထောင်ကျသွားခဲ့တယ်။ ဆေးရုံကလည်း သူ့ကို ထုတ်ပယ်လိုက်သလို၊ ကျွန်မကိုလည်း ပေါ့ဆမှုတွေအတွက် အလုပ်ကနေ ခေတ္တရပ်နားလိုက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ မဝမ်းနည်းပါဘူး။ ကျွန်မ ရခဲ့တဲ့ သင်ခန်းစာက ဘဝအတွက် အကြီးမားဆုံး ဆုလာဘ်ပဲ။ ကျွန်မဟာ အရင်ကလို အားနွဲ့တဲ့ မိန်းကလေး မဟုတ်တော့ဘူး။ ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသားမှာ အမာရွတ်တွေ အများကြီး ကျန်ရစ်ခဲ့ပေမဲ့ အဲဒီအမာရွတ်တွေက ကျွန်မကို ပိုပြီး ကြံ့ခိုင်စေတယ်။
အခုတော့ ကျွန်မ မြို့လေးတစ်မြို့မှာ စေတနာ့ဝန်ထမ်း သူနာပြုအဖြစ် အလုပ်လုပ်နေတယ်။ ညဘက်တွေမှာ သူ့ရဲ့ ဖုန်းခေါ်သံတွေကို စောင့်ဆိုင်းရတဲ့ ဝေဒနာ မရှိတော့ဘူး။ တစ်ဖက်လူရဲ့ ဒေါသကို ကြောက်ပြီး တုန်ယင်နေရတဲ့ ဘဝ မဟုတ်တော့ဘူး။ တစ်ခါတလေတော့လည်း နှမြောမိသား။ အချစ်စစ်လို့ ထင်ခဲ့တဲ့ အရာတွေက လှည့်စားမှုတွေ ဖြစ်နေခဲ့တာကိုပေါ့။ သူက ကျွန်မကို ဖျက်ဆီးခဲ့တယ်လို့ ထင်ခဲ့ပေမဲ့ တကယ်တော့ သူက ကျွန်မရဲ့ အတွင်းက ခွန်အားတွေကို နှိုးဆွပေးသွားခဲ့တာပဲ။ ကျွန်မရဲ့
ကျွန်မကို လူတွေက မေးတတ်ကြတယ် "ဘာလို့ သူ့ကို အဲဒီလောက်ထိ သည်းခံခဲ့တာလဲ" လို့။ ကျွန်မ ပြုံးပြီးပဲ ပြန်ဖြေလိုက်တယ် "အချစ်က မျက်စိကန်းစေတာ မဟုတ်ဘူး၊ အချစ်က ကျွန်မတို့ကို ယုံကြည်မှုလွန်ကဲစေတာပါ၊ အဲဒီယုံကြည်မှုကို မထိုက်တန်တဲ့သူဆီ ပေးမိတဲ့အခါ အချစ်က အဆိပ်ဖြစ်သွားတာပဲ" လို့။ အခုတော့ ကျွန်မမှာ နောင်တ မရှိတော့ဘူး။ နာကျင်မှုတွေကနေ သင်ခန်းစာယူပြီး ကျွန်မ ရှေ့ဆက်နေပြီ။ ကျွန်မရဲ့ ပခုံးပေါ်က အဖြူရောင် ဝတ်စုံလေးက အခုမှပဲ တကယ် သန့်ရှင်းစင်ကြယ်သွားသလို ခံစားရတယ်။
သင်ခန်းစာ - အချစ်ဆိုတာ သင့်ကို အကျဉ်းချထားတဲ့ လှောင်အိမ်မဟုတ်ဘဲ သင့်ကို ပျံသန်းစေတဲ့ တောင်ပံတွေသာ ဖြစ်သင့်သည်။ သင့်တန်ဖိုးကို နင်းခြေပြီးမှ ပေးတဲ့အချစ်ဟာ အချစ်မဟုတ်ဘဲ အဆိပ်သာ ဖြစ်သည်။