ချစ်သူက သစ္စာဖောက်တဲ့အခါ
ကျိုးပဲ့သွားတဲ့ ကြေးမုံပြင်တစ်ခုကို ပြန်ဆက်ရင်တောင် အက်ကြောင်းတွေက ထင်ကျန်နေဦးမှာပဲဆိုတာ ကျွန်မ အစကတည်းက သိခဲ့သင့်တယ်။ အပြင်မှာ မိုးက တဖွဲဖွဲရွာနေတယ်။ ပြတင်းပေါက်မှန်ပေါ်မှာ တွဲခိုနေတဲ့ မိုးရေစက်ကလေးတွေဟာ ကျွန်မရဲ့ မျက်ရည်တွေလိုပဲ အရှိန်မသတ်နိုင်ဘဲ စီးကျနေကြတယ်။ အိမ်ရှေ့ခန်းမှာ ကလေးနှစ်ယောက် ဆော့ကစားနေတဲ့ ရယ်မောသံတွေကို ကြားနေရပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာကြီးကတော့ တိတ်ဆိတ်လွန်းလို့ ကိုယ့်နှလုံးခုန်သံကိုယ်တောင် ပြန်ကြားနေရတယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်နှစ်က ဒီလိုအချိန်မှာပဲ ကျွန်မရဲ့ ယုံကြည်မှုတွေ ပထမဆုံးအကြိမ် ရိုက်ခွဲခံခဲ့ရဖူးတယ်။ အဲ့ဒီတုန်းက သူ ကျွန်မခြေထောက်ကို ဖက်ပြီး ငိုခဲ့တယ်။ "နောက်တစ်ခါ မဖြစ်စေရပါဘူး၊ ကလေးတွေမျက်နှာကို ကြည့်ပြီး တစ်ခါလောက် ခွင့်လွှတ်ပေးပါ" တဲ့။ ချစ်ရတဲ့သူရဲ့ မျက်ရည်နဲ့ ကလေးတွေရဲ့ အနာဂတ်ကို ငဲ့ပြီး ကျွန်မ နှလုံးသားကို အပ်နဲ့ထိုးပြီး ချုပ်ခဲ့ရတယ်။ ကျွန်မတို့ကြားမှာ အရင်လို နွေးထွေးတဲ့ နားလည်မှုတွေ ပြန်ရှိလာပြီလို့ ကျွန်မ ထင်ခဲ့တာ။ သူဟာ အိမ်ကို အချိန်မှန်ပြန်လာတယ်၊ ကလေးတွေကို ဂရုစိုက်ပြတယ်၊ ကျွန်မကိုလည်း အလိုလိုက်သလိုလို ရှိခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒါတွေအားလုံးဟာ နောင်တအစစ်အမှန်မဟုတ်ဘဲ ကျွန်မရဲ့ သံသယတွေကို ဖုံးကွယ်ဖို့ အကာအကွယ်တွေမှန်း ကျွန်မ မသိခဲ့ဘူး။ ကျွန်မတို့ရဲ့ အိမ်ထောင်ရေးဟာ အပြင်ပန်းကြည့်ရင် သာယာနေသယောင်ရှိပေမဲ့ အတွင်းထဲမှာတော့ ပိုးထိုးနေတဲ့ သစ်သားတိုင်ကြီးလို တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ဆွေးမြည့်နေခဲ့တာပါ။ ကျွန်မ သူ့ကို အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်ပေးခဲ့မိတာကပဲ ကျွန်မရဲ့ အမှားဖြစ်ခဲ့လေသလား။
အခန်း (နှစ်) — အမှောင်ဖုံးသော အမှန်တရား
လူတစ်ယောက်ဟာ တစ်ခါသစ္စာဖောက်ဖူးရင် နောက်တစ်ခါ ထပ်ဖောက်ပြန်တတ်တယ်ဆိုတာ တကယ်ပဲလားလို့ လူတွေမေးရင် ကျွန်မ အခုတော့ "ဟုတ်တယ်" လို့ပဲ ဖြေရတော့မယ်။ မနေ့ညက သူ့ဖုန်းထဲကို ဝင်လာတဲ့ မက်ဆေ့ခ်ျတစ်ခုက ကျွန်မ တည်ဆောက်ထားသမျှ သဲနန်းတော်ကြီးကို ဝုန်းခနဲ ပြိုကျစေခဲ့တယ်။ "ဒီနေ့လည်း လာဦးမလား မောင်" တဲ့။ ပို့ထားတဲ့သူက မာဆတ်တစ်ခုက ကောင်မလေးတစ်ယောက်။ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ မီးတောင်တစ်ခု ပေါက်ကွဲသွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ ခြေဖျားလက်ဖျားတွေ အေးစက်ပြီး တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်လာခဲ့တယ်။ ကျွန်မ သူ့ကို နှိုးပြီး အကျိုးအကြောင်း မေးတဲ့အခါ သူက ပထမတော့ ငြင်းသေးတယ်။ နောက်တော့ သက်သေတွေ ပြလိုက်တော့မှ ခေါင်းငုံ့သွားတယ်။ "ဒါက အပျော်သဘောပါ နှင်းရယ်၊ ဘာမှ အတည်တကျ ပတ်သက်မှု မရှိပါဘူး၊ ယောင်္ကျားလေးပဲဟာ အလုပ်ပင်ပန်းလို့ သွားရတာပါ" တဲ့။ သူ့ပါးစပ်က ထွက်လာတဲ့ စကားလုံးတိုင်းဟာ ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသားကို ဓားနဲ့ အချက်ပေါင်းများစွာ မွှန်းနေသလိုပဲ။ "အပျော်" တဲ့လား။ သူ အပျော်ရှာနေတဲ့ အချိန်မှာ ကျွန်မက အိမ်မှာ ကလေးနှစ်ယောက်နဲ့ ဝေယျာဝစ္စတွေကြား ရုန်းကန်နေခဲ့တာ။ သူ့အတွက်က အပျော်ဖြစ်ပေမဲ့ ကျွန်မအတွက်ကတော့ ဘဝတစ်ခုလုံးကို ပေးဆပ်ထားရတာပါ။ သူက ကျွန်မရဲ့ တန်ဖိုးကို ခြေဖဝါးအောက်မှာ ထည့်နင်းခြေလိုက်တာပဲ။ ပြီးခဲ့တဲ့ တစ်ခါတုန်းက ပေးခဲ့တဲ့ ကတိတွေ၊ မျက်ရည်တွေဟာ ဘယ်ရောက်သွားပြီလဲ။ ကျွန်မကို အတုံးအရုံး ရှုံးနိမ့်စေတာက သူ့ရဲ့ ဖောက်ပြန်မှုထက် "အပျော်ပါ" ဆိုတဲ့ ပေါ့ပျက်ပျက် စကားလုံးက ပိုနာကျင်ရတယ်။ ကျွန်မဟာ သူ့အတွက် "အပျော်" တစ်ခုထက်တောင် တန်ဖိုးမရှိတော့ဘူးလား။
အခန်း (သုံး) — စိတ်ဝိညာဉ်၏ ပြိုလဲမှု
အဲ့ဒီညကစပြီး ကျွန်မရဲ့ ညတွေဟာ အိပ်မက်ဆိုးတွေ ဖြစ်လာခဲ့တယ်။ သူကတော့ ဘာမှမဖြစ်သလိုပဲ နောက်ရက်မှာ ပုံမှန်အတိုင်း နေဖို့ ကြိုးစားတယ်။ ကျွန်မကို ချော့တယ်။ အရင်လိုပဲ "မှားသွားပါတယ်" လို့ ပြောတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာတော့ အရာအားလုံးက သေဆုံးသွားခဲ့ပြီ။ ကျွန်မ မှန်ထဲမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်ကြည့်မိတဲ့အခါ စိမ်းသက်နေတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်ကိုပဲ မြင်ရတော့တယ်။ မျက်ကွင်းတွေ ညိုကျနေပြီး အသက်မဲ့နေတဲ့ မျက်လုံးတွေ။ ကျွန်မ ဘာလို့ ဒီလောက်အထိ သည်းခံနေရတာလဲ။ ကလေးတွေအတွက်လား။ ကလေးတွေက သူတို့အမေ ဒီလောက် နာကျင်နေတာကို မြင်နေရတာဟာ သူတို့အတွက် ကောင်းကျိုး ဖြစ်ပါ့မလား။ ကျွန်မ သူ့ကို ကြည့်လိုက်တိုင်း ဟိုမိန်းမနဲ့ ပတ်သက်နေမယ့် ပုံရိပ်တွေကိုပဲ မြင်ယောင်နေမိတယ်။ သူ ကျွန်မကို လာထိရင်တောင် ရွံရှာစိတ်က အလိုလို ပေါ်လာတယ်။ "ဘာမှ မပတ်သက်ပါဘူး" လို့ သူပြောပေမဲ့ ဖုန်းထဲက လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ ခေါ်ဝေါ်တဲ့ စကားလုံးတွေကို ကျွန်မ မေ့လို့မရဘူး။ တစ်ခါ ဖောက်ပြန်တုန်းက ကလေးတွေ မျက်နှာနဲ့ ခွင့်လွှတ်ခဲ့လို့ သူက ကျွန်မကို "ခွင့်လွှတ်လွယ်တဲ့ မိန်းမ" လို့ သတ်မှတ်သွားတာလား။ ကျွန်မမှာ အင်အားမရှိတော့ဘူး။ သူ့ကို ပြန်ချစ်ဖို့နေနေသာသာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်ချစ်ဖို့တောင် အင်အားတွေ ကုန်ခမ်းနေပြီ။ တစ်သက်လုံး ဒီလိုလူမျိုးနဲ့ အတူတူ အိပ်စက်ပြီး အတူတူ စားသောက်သွားရတော့မှာလားလို့ တွေးမိတိုင်း အသက်ရှူရတာ ကျပ်တည်းလာတယ်။ ကျွန်မရဲ့ ဘဝဟာ အိမ်ထောင်ရေးဆိုတဲ့ လှောင်အိမ်ထဲမှာ ပိတ်မိနေတဲ့ ငှက်ကလေးတစ်ကောင်လိုပဲ။
အခန်း (လေး) — အလှည့်အပြောင်းနှင့် ဆုံးဖြတ်ချက်
တစ်ပတ်လောက် ကြာတဲ့အခါ ထူးဆန်းတဲ့ အဖြစ်အပျက်တစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့တယ်။ သူ အလုပ်က ပြန်မလာဘူး။ ဖုန်းဆက်တော့လည်း မကိုင်ဘူး။ ကျွန်မ စိုးရိမ်စိတ်နဲ့ ဒေါသစိတ် ရောပြွန်းပြီး သူ့ရုံးကို လိုက်သွားခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ရုံးမှာ သူ မရှိဘူး။ အဲ့ဒီအချိန်မှာပဲ ကျွန်မရဲ့ ဖုန်းထဲကို အမည်မသိ နံပါတ်တစ်ခုကနေ ဓာတ်ပုံတစ်ပုံ ရောက်လာတယ်။ အဲ့ဒါက သူနဲ့ ဟိုမိန်းမ ကားတစ်စီးပေါ်မှာ ရယ်မောနေတဲ့ ပုံပဲ။ ကျွန်မ ရင်ဘတ်ကြီး တစ်ခုလုံး ဆွဲဖြဲခံလိုက်ရသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ ထူးဆန်းတာက ကျွန်မ မငိုတော့ဘူး။ မျက်ရည်တွေက ခမ်းခြောက်သွားပြီထင်တယ်။ ကျွန်မ အိမ်ကို ပြန်လာပြီး သူ့အဝတ်အစားတွေကို အိတ်ထဲ ထည့်လိုက်တယ်။ ကျွန်မ မျှော်လင့်ချက်တွေ အားလုံးကိုလည်း အဲ့ဒီအိတ်ထဲမှာပဲ အသေသတ်လိုက်ပြီ။ ညနက်မှ သူ ပြန်လာတဲ့အခါ ကျွန်မက ဧည့်ခန်းမှာ မီးပိတ်ပြီး စောင့်နေခဲ့တယ်။ သူ မီးဖွင့်လိုက်တဲ့အခါ ကျွန်မကို မြင်ပြီး လန့်သွားတယ်။ "နှင်း... ဘာလို့ မအိပ်သေးတာလဲ" တဲ့။ ကျွန်မ ဘာမှမပြောဘဲ အိတ်တွေကို သူ့ရှေ့ ချပေးလိုက်တယ်။ "ရှင် သွားချင်တဲ့နေရာ သွားနိုင်ပြီ၊ ဒီတစ်ခါတော့ ကျွန်မ ရှင်နဲ့ ကလေးတွေကြားမှာ အသုံးချခံ အဖြစ် မနေတော့ဘူး" လို့ အေးစက်စက် ပြောလိုက်တယ်။ သူက ပျာပျာသလဲနဲ့ တောင်းပန်ပြန်တယ်။ "မဟုတ်ဘူး နှင်း၊ ဒါက အထင်လွဲတာပါ၊ ကိုယ် ရှင်းပြပါရစေ" တဲ့။ ကျွန်မ သူ့ကို စိုက်ကြည့်ပြီး "ရှင် ရှင်းပြစရာ မလိုတော့ဘူး။ ရှင် ကျွန်မကို သတ်ခဲ့တာ နှစ်ခါရှိပြီ။ ပထမတစ်ခါတုန်းက ကျွန်မ ရှင်ပြောတဲ့ နောင်တတွေကို ယုံပြီး အသက်ပြန်ဆက်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ခါတော့ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ ရှင့်အတွက် နေရာ မရှိတော့ဘူး" လို့ ပြောပြီး အခန်းထဲ ဝင်ခဲ့လိုက်တယ်။ သူ အပြင်ကနေ တံခါးကို ထုပြီး ငိုယိုနေပေမဲ့ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာတော့ ဘာခံစားချက်မှ မရှိတော့တဲ့ ကျောက်ရုပ်တစ်ခုလို ဖြစ်နေခဲ့ပြီ။
အခန်း (ငါး) — နောင်တနှင့် နောက်ကျကျန်ရစ်ခြင်း
နောက်သုံးလအကြာမှာတော့ ကျွန်မတို့ တရားဝင် ကွာရှင်းခဲ့ကြတယ်။ သူကတော့ အစပိုင်းမှာ လက်မခံချင်ဘူး။ အမျိုးမျိုး နည်းလမ်းပေါင်းစုံနဲ့ ပြန်ချော့တယ်။ လက်ဆောင်တွေ ပေးတယ်၊ ကလေးတွေကို အကြောင်းပြပြီး တွေ့ဖို့ ကြိုးစားတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ စိတ်ကတော့ သံမဏိလို မာကျောသွားခဲ့ပြီ။ တစ်နေ့တော့ သူ ကျွန်မဆီကို ဖုန်းဆက်လာတယ်။ သူ့အသံက အရင်လို မဟုတ်ဘဲ အားနည်းနေတယ်။ "နှင်း... ကိုယ် အခုမှ သိတော့တယ်။ ကိုယ် ပျော်ရွှင်မှုလို့ ထင်ခဲ့တဲ့အရာတွေက တကယ်တော့ အမှိုက်တွေပဲ။ ကိုယ့်ဘေးမှာ နှင်းမရှိတော့မှ ကိုယ် ဘယ်လောက် လူမွဲဖြစ်သွားလဲဆိုတာ သိရတယ်။ ကိုယ့်ကို တစ်ခါလောက်ပဲဖြစ်ဖြစ် နောက်ဆုံးအကြိမ် အခွင့်အရေး ထပ်ပေးလို့ မရဘူးလား" တဲ့။ ကျွန်မ ပြတင်းပေါက်ကနေ အပြင်က ပွင့်နေတဲ့ ပန်းကလေးတွေကို ကြည့်ရင်း ခပ်အေးအေးပဲ ပြန်ပြောလိုက်တယ်။ "ကိုမင်း... ရှင် နားလည်သွားတာ ဝမ်းသာပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ရှင် နားလည်တာ နောက်ကျသွားပြီ။ ရှင် ဖောက်ပြန်ခဲ့တုန်းက ရှင် ဖောက်ပြန်ခဲ့တာက ကျွန်မ တစ်ယောက်တည်းကို မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်မတို့ တည်ဆောက်ခဲ့တဲ့ မိသားစုရဲ့ ယုံကြည်မှုနဲ့ ကျွန်မရဲ့ အချစ်တွေကိုပါ သတ်ပစ်ခဲ့တာ။ အခု ကျွန်မ ရှင်မရှိဘဲ ပိုပြီး အေးချမ်းနေတယ်။ ကျွန်မ ရှင်နဲ့ ရှိစဉ်ကထက် ပိုပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်ချစ်တတ်လာပြီ။ ရှင့်ရဲ့ နောင်တတွေကို ကျွန်မ လက်ခံပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ရှင့်ကိုတော့ ကျွန်မရဲ့ ဘဝထဲ ပြန်အဝင်မခံနိုင်တော့ဘူး။" ကျွန်မ ဖုန်းကို ချလိုက်တယ်။ ရင်ထဲမှာ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေပေမဲ့ ပေါ့ပါးသွားသလို ခံစားရတယ်။ လူတစ်ယောက်ဟာ သူ့ဆီမှာ ရှိနေတဲ့ ရတနာရဲ့ တန်ဖိုးကို ပျောက်ဆုံးသွားမှ သိတတ်ကြတာ ထုံးစံပဲ။ ကျွန်မကတော့ အတိတ်ရဲ့ အကျဉ်းသားအဖြစ်ကနေ လွတ်မြောက်သွားပြီ။ သူကတော့ သူကိုယ်တိုင် ဖန်တီးခဲ့တဲ့ နောင်တမီးတောက်ထဲမှာ တစ်သက်လုံး လောင်မြိုက်နေရတော့မှာပါ။
နိဂုံးချုပ်သင်ခန်းစာ။ ။ "ယုံကြည်မှုဆိုတာ စက္ကူတစ်ရွက်လိုပါပဲ၊ တစ်ခါ ခြေမွခံလိုက်ရရင် ဘယ်လောက်ပဲ ပြန်ဖြန့်ဖြန့် အရင်လို ချောမွေ့အောင် ဘယ်တော့မှ လုပ်လို့မရနိုင်တော့ပါဘူး။"