ခေါင်ကမိုးမလုံလျှင်
ခေါင်ကမိုးမလုံလျှင်
လောကကြီးက တစ်ခါတလေကျတော့လည်း သိပ်ကို ရက်စက်တတ်လွန်းပါတယ်။ ကျွန်မတို့ရဲ့ ဘဝလေး စိမ်းလန်းစပြုကာရှိသေး၊ မုန်တိုင်းက အစောကြီး တိုက်ခတ်ခဲ့တာပါ။ ကျွန်မ နာမည်က မြတ်နိုး။ ကျွန်မ အမျိုးသားက ကိုမင်းသူ။ ကိုမင်းသူက ရိုးသားတယ်၊ အလုပ်ကြိုးစားတယ်၊ ကျွန်မအပေါ်မှာဆိုရင် အမြဲတမ်း အလိုလိုက်ပြီး ဂရုစိုက်တတ်တဲ့သူပါ။ ဒါပေမဲ့ သူ့မှာ အားနည်းချက်တစ်ခု ရှိခဲ့တယ်။ အဲဒါကတော့ ဒေါသကို မထိန်းနိုင်တာပါပဲ။ ရွာက ဆွေမျိုးနီးစပ်တော်သူတစ်ယောက်နဲ့ စကားများရာကနေ စိတ်မထိန်းနိုင်ဘဲ လက်ပါမိသွားတဲ့အချိန်မှာ ကိုမင်းသူ့လက်ထဲမှာ သွေးတွေ စွန်းထင်ခဲ့ရတယ်။ အဲဒီညက ရွာကနေ ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက်သား အထုပ်အပိုးလေးတွေနဲ့ တိတ်တိတ်လေး ထွက်ပြေးခဲ့ကြရတာ ဒီနေ့အထိ မျက်စိထဲက မထွက်သေးဘူး။ အမှောင်ထုထဲမှာ ကိုမင်းသူက ကျွန်မလက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားရင်း "မြတ်နိုး... ကိုယ့်ကြောင့် မင်းပါ ဒုက္ခရောက်ရပြီ။ ကိုယ် တကယ် နောင်တရပါတယ်" လို့ ပြောခဲ့တဲ့ စကားသံတွေက အခုထိ နားထဲမှာ ပဲ့တင်ထပ်နေတုန်း။ ကျွန်မကတော့ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူ့ကို မစွန့်လွှတ်နိုင်ခဲ့ဘူး။ ကိုယ့်ယောင်္ကျားဟာ ကိုယ့်ရဲ့ ကမ္ဘာပဲမဟုတ်လား။ ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက်လုံး သူစိမ်းတွေကြားမှာ ဘဝသစ်ကို ပြန်စဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြတယ်။ အဝေးက ရွာတစ်ရွာကို ရောက်လာတဲ့အခါမှာတော့ ကျွန်မတို့ရဲ့ နှလုံးသားတွေမှာ ကြောက်စိတ်ဝက်၊ မျှော်လင့်ချက်ဝက်နဲ့ ရှင်သန်ခဲ့ရပါတယ်။ ခေါင်မိုးက မလုံပေမဲ့ မိုးခိုစရာ အိမ်လေးတစ်လုံး ရခဲ့တာကိုပဲ ကျေးဇူးတင်နေမိတာပါ။ ကိုမင်းသူက ဒီရွာမှာ လူအများနဲ့ အဆင်ပြေအောင်၊ အထိုင်ကျအောင် အမြဲတမ်း ကြိုးစားတယ်။ ရွာလူကြီး အိမ်ကို မကြာခဏသွားတယ်၊ အကြံဉာဏ်တွေ တောင်းတယ်။ သူကတော့ ထင်တာပေါ့၊ ရွာလူကြီးဟာ သူ့ကို ကူညီမယ့်သူ၊ လမ်းညွှန်မယ့်သူလို့ပေါ့။ ဒါပေမဲ့ လူ့နှလုံးသားဆိုတာ အကန့်အသတ်မရှိ ယုတ်မာနိုင်တယ်ဆိုတာကို ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက်လုံး မသိခဲ့ကြပါဘူး။
ရွာသစ်ကို ရောက်ပြီး သိပ်မကြာခင်မှာပဲ ကျွန်မရဲ့ ဘဝထဲကို အရိပ်မည်းကြီးတစ်ခု တိုးဝင်လာခဲ့တယ်။ တစ်ရက်မှာ ကျွန်မ အိမ်ရှေ့မှာ အဝတ်လှန်းနေတုန်း ရွာလူကြီး ဦးဘသောင်းက အိမ်ရှေ့ကနေ ဖြတ်သွားတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ သူ့ရဲ့ အကြည့်တွေက ကျွန်မဆီမှာ ရပ်တန့်နေခဲ့တာ။ အဲဒီအကြည့်တွေက ကြောက်စရာကောင်းလွန်းတယ်။ ရိုးသားတဲ့ အကြည့်မျိုးမဟုတ်ဘဲ တစ်ခုခုကို ငတ်မွတ်နေတဲ့၊ ယုတ်မာတဲ့ အငွေ့အသက်တွေ ပါနေတာကို ကျွန်မရဲ့ မိန်းမသားအသိနဲ့ သိနေခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကိုမင်းသူ့ကိုတော့ ကျွန်မ ဘာမှမပြောခဲ့ဘူး။ သူကမှ လူသတ်မှုတစ်ခုကြောင့် စိတ်မလုံခြုံဘဲ ဖြစ်နေရတာ၊ နောက်ထပ် စိုးရိမ်ပူပန်မှုတွေ မပေးချင်တော့ဘူး။ ကိုမင်းသူကတော့ ရွာလူကြီးကို အားကိုးတကြီးနဲ့ ရိုရိုသေသေ ဆက်ဆံနေတုန်းပဲ။ ဦးဘသောင်းကလည်း သိပ်ကို အကွက်ကျတယ်။ ကိုမင်းသူ့ကို သူ့အိမ်ကို ခေါ်ပြီး စကားတွေ ပြောတယ်၊ ရင်းနှီးအောင် လုပ်တယ်။ ကျွန်မကတော့ ရင်ထဲမှာ တစ်ထိတ်ထိတ်နဲ့ပေါ့။ တစ်နေ့မှာတော့ ဦးဘသောင်းက ရွာသားတွေကို သူ့အိမ်မှာ စုခေါ်လိုက်တယ်။ "ဟိုဘက် တောစပ်မှာ စားကျက်မြေကောင်းတွေ ရှိတယ်လို့ ကြားတယ်။ အဲဒီမြေတွေက တကယ်ပဲ ကျွဲနွားတွေအတွက် အဆင်ပြေမလားဆိုတာ သွားပြီး အကဲဖြတ်ပေးဖို့ လူလိုနေတယ်" တဲ့။ သူရွေးလိုက်တဲ့ လေးယောက်ထဲမှာ ကိုမင်းသူ ပါသွားတယ်။ ကိုမင်းသူကတော့ ဝမ်းသာအားရပဲ။ "မြတ်နိုး... ကိုယ် ဒီအလုပ်ကို ကောင်းကောင်း လုပ်နိုင်ရင် ရွာလူကြီးက ငါတို့ကို ဒီထက် ပိုပြီး မျက်နှာသာပေးတော့မှာ။ တို့ဘဝတွေ အဆင်ပြေသွားမှာပါ" လို့ သူက ပြောခဲ့တယ်။ ကျွန်မကတော့ သူ့ကို သွားပါလို့ မတားရက်ခဲ့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ရင်ထဲမှာတော့ မကောင်းတဲ့ နိမိတ်တစ်ခုခုကို ခံစားနေရသလိုပဲ။ ခရီးက ရက်အနည်းငယ် ကြာမယ်တဲ့။ ကိုမင်းသူတို့အဖွဲ့ ထွက်သွားတဲ့နေ့ကစပြီး ကျွန်မ အိမ်ထဲက အိမ်ပြင်မထွက်ဘဲ တံခါးတွေကို တင်းတင်းပိတ်ပြီး နေခဲ့တယ်။ ကိုမင်းသူ မရှိတဲ့ညတွေက သိပ်ကို ရှည်လျားလွန်းပါတယ်။ အမှောင်ထဲမှာ ကြောက်ရွံ့မှုတွေက ကျွန်မကို ဝါးမြိုဖို့ ကြိုးစားနေသလိုပဲ။
ကိုမင်းသူ ထွက်သွားတဲ့ ပထမဆုံးညမှာပဲ ကျွန်မရဲ့ ကြောက်ရွံ့မှုတွေက လက်တွေ့ဖြစ်လာခဲ့တယ်။ တစ်အိမ်လုံး တိတ်ဆိတ်နေတဲ့အချိန်၊ တောသံ တောင်သံတွေပဲ ကြားနေရတဲ့ အခါမှာ အိမ်နံရံကို လက်နဲ့ ပုတ်လိုက်တဲ့ အသံကို ကြားလိုက်ရတယ်။ ကျွန်မ ရင်ဘတ်ထဲမှာ နှလုံးခုန်သံတွေက ဗုံတီးနေသလိုပဲ။ "ဘယ်သူလဲ" လို့ ကျွန်မ တုန်ရီနေတဲ့ အသံနဲ့ မေးလိုက်မိတယ်။ "ငါ... ရွာလူကြီးပါဟ" ဆိုတဲ့ အသံကို ကြားလိုက်ရတဲ့အခါမှာ ကျွန်မ တစ်ကိုယ်လုံး အေးစက်သွားခဲ့တယ်။ "ဒီအချိန်ကြီး ဘာလာလုပ်တာလဲရှင့်... ဘာများဖြစ်လို့ပါလိမ့်" လို့ ကျွန်မက ပြန်မေးတော့၊ ဦးဘသောင်းက "သမီးရယ်... သမီးကို မြင်လိုက်ရကတည်းက အဘရင်ထဲမှာ ဘယ်လိုဖြစ်သွားမှန်းကို မသိဘူးကွယ်။ သမီးကို အဘပိုင်ဆိုင်ချစ်စိတ်တွေ ဖြစ်မိတယ်ကွယ့်" လို့ ပြောလာခဲ့တယ်။ ကျွန်မ ရွံရှာလွန်းလို့ ငိုတောင် မငိုနိုင်တော့ဘူး။ "အဘ... ကျွန်မမှာ ယောင်္ကျားရှိပါတယ်၊ ကျွန်မကို သမီးတစ်ယောက်လို သဘောထားပါ" လို့ ကျွန်မက တောင်းပန်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူကတော့ လက်မလျှော့ဘူး။ နံရံကို ဆက်တိုက်ပုတ်ရင်း၊ သူ့ရဲ့ ယုတ်မာတဲ့ စကားလုံးတွေကို တစ်ခွန်းပြီး တစ်ခွန်း ထွေးအန်နေခဲ့တယ်။ အဲဒီညက ကျွန်မ ဘုရားစာတွေကို တတွတ်တွတ်ရွတ်ရင်း မိုးလင်းတဲ့အထိ တံခါးနားကနေ မခွာဘဲ ထိုင်နေခဲ့တယ်။ ဒုတိယညမှာလည်း သူ ထပ်ရောက်လာပြန်တယ်။ ဒီတစ်ခါတော့ သူက ခြိမ်းခြောက်လာတယ်။ "မင်းယောင်္ကျားက လူသတ်သမားဆိုတာ ငါသိတယ်နော်။ ငါသာ တိုင်လိုက်ရင် သူ ဘဝပျက်သွားမှာ။ မင်း ငါ့စကား နားထောင်ရင် အားလုံး အေးအေးဆေးဆေး ဖြစ်သွားမှာပေါ့" တဲ့။ ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာကြီး ပြိုကျသွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ ကျွန်မ ချစ်တဲ့ ကိုမင်းသူ့ကို ကာကွယ်ပေးနိုင်ဖို့အတွက် ကျွန်မ ဘာလုပ်ရမလဲ။ ကိုမင်းသူ့ရဲ့ အသက်က ကျွန်မရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ပေါ်မှာ မူတည်နေပြီလား။
မိုးလင်းခါနီးမှာတော့ ကျွန်မ စိတ်ကို ဒုံးဒုံးချလိုက်တယ်။ ကိုမင်းသူ့ကို ကာကွယ်ဖို့ဆိုရင် ကျွန်မကိုယ်ကျွန်မ စတေးရတော့မယ်လို့ ထင်ခဲ့မိတာ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအချိန်မှာပဲ အိမ်ရှေ့မှာ ခြေသံတွေ ကြားလိုက်ရတယ်။ ကိုမင်းသူ ပြန်လာတာလား။ မဟုတ်ဘူး၊ အဲဒါ ကိုမင်းသူ မဟုတ်ဘူး။ ရွာသားတစ်ယောက်က ပြေးလာပြီး အိမ်တံခါးကို ဒုန်းဒုန်းတောက် ခေါက်တယ်။ "မမြတ်နိုး... မမြတ်နိုး... မြန်မြန်ထွက်ခဲ့ပါဦး။ ကိုမင်းသူ... ကိုမင်းသူတို့အဖွဲ့ တောထဲမှာ တောဆင်ရိုင်းတွေနဲ့ တိုးပြီး..." သူ ဆက်မပြောနိုင်တော့ဘူး။ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ အလုံးကြီးတစ်ခု ဆို့တက်လာခဲ့တယ်။ ကျွန်မ ရူးမတတ် ပြေးထွက်သွားခဲ့တယ်။ တောစပ်ကို ရောက်တဲ့အခါမှာတော့ ကိုမင်းသူ့ကို ဝါးညှပ်ကုတင်ပေါ်မှာ လဲလျောင်းနေတာ တွေ့လိုက်ရတယ်။ သွေးတွေ၊ သွေးတွေက တစ်ကိုယ်လုံးမှာ။ "ကိုမင်းသူ... ကိုမင်းသူ" လို့ ကျွန်မ အော်ခေါ်ပေမဲ့ သူကတော့ မျက်လုံး မပွင့်တော့ဘူး။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ ကျွန်မရဲ့ အနောက်ကနေ ဦးဘသောင်းရဲ့ အသံကို ကြားလိုက်ရတယ်။ "နှမြောစရာပဲ သမီးရယ်။ အဘက သူ့ကို စားကျက်မြေရှာခိုင်းတာ မဟုတ်ဘူး။ အဘ စေခိုင်းထားတဲ့ လူတွေက သူ့ကို တောထဲမှာ အဆုံးစီရင်ခိုင်းလိုက်တာ။ ဒါပေမဲ့ တောဆင်ရိုင်းတွေက အဘအစား အလုပ်လုပ်ပေးသွားတာပဲ။ အခုတော့ သမီးမှာ ဘယ်သူမှ မရှိတော့ဘူး။ အဘဆီကိုပဲ လာခဲ့တော့" တဲ့။ သူက ကျွန်မရဲ့ ပခုံးကို လှမ်းကိုင်တယ်။ ကျွန်မ ရုန်းကန်လိုက်ပြီး သူ့မျက်နှာကို တင်းနေအောင် ရိုက်လိုက်မိတယ်။ "ယုတ်မာလှချည်လား" လို့ ကျွန်မ အော်ဟစ်ငိုယိုရင်း ကိုမင်းသူ့ရဲ့ ရုပ်အလောင်းပေါ်မှာ မှောက်ရက်လဲကျသွားခဲ့တယ်။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ တစ်ခုခု ထူးဆန်းနေတာကို ကျွန်မ သတိထားမိလိုက်တယ်။ ကိုမင်းသူ့ရဲ့ လက်က ကျွန်မလက်ကို အားနည်းစွာနဲ့ တင်းတင်းလေး ပြန်ညှစ်လိုက်တာပါ။ သူ မသေသေးဘူး။ သူ အသက်ရှင်နေသေးတယ်!
ကိုမင်းသူက အသက်ကို လုပြီး ရှူနေရင်းကနေ သူ့ရဲ့ ဘေးနားက ဓားမြှောင်လေးကို လှမ်းကိုင်လိုက်တယ်။ အဲဒီဓားက သူ အမြဲတမ်း ခါးမှာ ချိတ်ထားတတ်တဲ့ ဓားလေးပါ။ သူက အားကုန်သုံးပြီး ဦးဘသောင်းရဲ့ ခြေထောက်ကို ထိုးစိုက်လိုက်တယ်။ ဦးဘသောင်းက အော်ဟစ်ပြီး လဲကျသွားတဲ့အချိန်မှာ ရွာသားတွေလည်း ဝိုင်းလာကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကိုမင်းသူကတော့ ကျွန်မကို ကြည့်ပြီး ပြုံးနေခဲ့တယ်။ "မြတ်နိုး... ကိုယ်... ကိုယ် မင်းကို ကာကွယ်ပေးချင်ခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ ကိုယ့်ရဲ့ ဒေါသက... အခုတော့... ငါတို့ နှစ်ယောက်လုံးရဲ့ ဘဝကို... ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ပြီ" လို့ သူက ပြောရင်း အသက်ရှူရပ်သွားခဲ့တယ်။ ကျွန်မရဲ့ အမိုးအကာ၊ ကျွန်မရဲ့ ခေါင်မိုးဟာ ပြိုကျသွားခဲ့ပြီ။ ကိုမင်းသူ သေဆုံးသွားပြီးနောက်မှာ ဦးဘသောင်းရဲ့ ယုတ်မာမှုတွေလည်း ပေါ်ပေါက်ကုန်တယ်။ ရွာသားတွေက ဦးဘသောင်းကို ဖမ်းဆီးလိုက်ကြပေမဲ့ ကျွန်မအတွက်တော့ ဘာမှ အဓိပ္ပာယ်မရှိတော့ဘူး။ ကိုမင်းသူက လူသတ်မှုတစ်ခုကြောင့် ထွက်ပြေးခဲ့ရတယ်၊ အခုလည်း ရွာလူကြီးကို ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်ခဲ့ပြန်တယ်။ ကျွန်မတို့ရဲ့ အချစ်က အမှားတွေနဲ့ စတင်ခဲ့ပြီး၊ သွေးတွေနဲ့ အဆုံးသတ်ခဲ့ရတာပါ။ အခုဆိုရင် ကျွန်မဟာ အထီးကျန်စွာနဲ့ ရွာဟောင်းကို ပြန်လာခဲ့ရတယ်။ ကျွန်မရဲ့ အိမ်လေးမှာ ခေါင်မိုးက မလုံတော့ဘူး။ မိုးရွာတဲ့ညတိုင်း ကျွန်မ စိုရွှဲနေခဲ့ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒါက မိုးရေကြောင့် မဟုတ်ပါဘူး၊ ကျွန်မရဲ့ မျက်ရည်တွေကြောင့်ပါ။ ခေါင်က မိုးမလုံတဲ့အခါ အိမ်ထဲက လူတွေပဲ ဒုက္ခရောက်ရသလို၊ အမှားတစ်ခုကို အမှားတစ်ခုနဲ့ ဖုံးအုပ်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တဲ့ ကျွန်မတို့ရဲ့ ဘဝဟာလည်း ဒီလိုပဲ ပျက်စီးခဲ့ရတာပါ။
အမှားတစ်ခုကို အမှန်နဲ့ မပြင်ဘဲ ထွက်ပြေးရုံနဲ့ မလုံခြုံနိုင်ပါဘူး။ ခေါင်မိုး မခိုင်ခံ့ရင် မိုးမလုံသလို၊ လူတစ်ယောက်ရဲ့ သီလနဲ့ စိတ်ဓာတ်မခိုင်ခံ့ရင်လည်း ဘယ်လောက်ပဲ ဝေးဝေးပြေးပြေး၊ ကံကြမ္မာရဲ့ မုန်တိုင်းဒဏ်ကို ရှောင်လွှဲလို့ မရနိုင်ပါဘူး။