မင်းဖြစ်ချင်သော ငခွေး

 မင်းဖြစ်ချင်သော ငခွေး

ကျွန်တော့်လက်ထဲတွင် ဘီးတစ်ချောင်းရှိသည်။ တစ်နေ့လျှင် သုံးကြိမ်၊ ဆံပင်ကို အသေအချာ ဖြီးသင်ရခြင်းမှာ ကျွန်တော့်ဘဝ၏ တစ်ခုတည်းသော ဂုဏ်ယူစရာဖြစ်သည်။ ကျွန်တော့်နာမည်က ငခွေး။ နာမည်မှာတင် ခွေးရုပ်ပေါက်နေသော်လည်း ကျွန်တော့်စိတ်ထဲတွင်တော့ နန်းဆန်သော မာန်မာနတို့ ကိန်းအောင်းနေခဲ့သည်။ ကျွန်တော့်ကို စလေအရပ်က သူဌေးအိမ်မှာ ကျွန်အဖြစ် ရောင်းစားခဲ့ကြသည်။ ကျွန်တော့်မိဘတွေက ဆင်းရဲလွန်းလို့ဟု အကြောင်းပြသော်လည်း၊ တကယ်တော့ ကျွန်တော်သည် သူတို့အတွက် ရောင်းကုန်တစ်ခုမျှသာ ဖြစ်ခဲ့သည်။ သူတစ်ပါးအိမ်မှာ ကျွန်ခံရသော်လည်း ကျွန်တော်သည် ပန်းနံ့သာကို ကြိုက်သည်။ ဝတ်ကောင်းစားလှကို မက်မောသည်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဖြူစင်တဲ့ အသားအရေနဲ့ လှပတဲ့ မျက်နှာကို မှန်ထဲကြည့်တိုင်း "ငါဟာ ဒီလိုနေရာမျိုးမှာ သေသွားရမယ့်သူ မဟုတ်ဘူး" ဆိုတဲ့ အတွေးက ရင်ဘတ်ထဲမှာ အမြဲတမ်း တမြည့်မြည့် လောင်မြိုက်နေတတ်သည်။

တစ်နေ့တွင် ကျွန်တော့်သခင်က ကျွန်တော့်ကို ပုဂံသို့ လှေထိုးသားအဖြစ် လွှတ်လိုက်သည်။ ထိုညက ကျွန်တော် မက်ခဲ့သော အိပ်မက်သည် ကျွန်တော့်ဘဝကို တစ်ဆစ်ချိုး ပြောင်းလဲပစ်ခဲ့သည်။ ကျွန်တော့်ချက်ထဲက အူတွေ ထွက်လာပြီး ပုဂံမြို့ကြီးကို ပတ်ပတ်လည် ဝိုင်းရံသွားသည်ဟူသော ထူးဆန်းသော အိပ်မက်။ မိုးသောက်သောအခါ မြစ်ထဲတွင် လှေထိုးနေရင်း ကျွန်တော့်ဝါးလုံး၌ မနောလင်ပန်းတစ်ချပ် ငြိပါလာသည်။ သို့သော် ကျွန်တော် မယူခဲ့။ ထိုရွှေလင်ပန်းကို ယူလိုက်လျှင် ကျွန်တော့်အိပ်မက် ပျက်ပြယ်သွားမည်ကို ကြောက်မိသည်။ အစစ်အမှန်ထက် အိပ်မက်ကို ပိုမက်မောခဲ့သော ကျွန်တော့်၏ ရူးသွပ်မှုပင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ပုဂံရောက်သောအခါ ပုရောဟိတ်အိမ်သို့ အိပ်မက်အဓိပ္ပာယ် သွားမေးခဲ့သည်။ ပုရောဟိတ် မရှိသဖြင့် ဇနီးဖြစ်သူ ပုဏ္ဏေးမကြီးက "ဘုန်းကြီးပြီး အသက်ရှည်လိမ့်မည်" ဟုသာ ရိုးရိုးလေး ဟောလိုက်သည်။ ကျွန်တော် မကျေနပ်ပါ။ ကျွန်တော့်ရင်ထဲက ပွက်လောရိုက်နေသော ရည်မှန်းချက်တွေက ထိုထက်မက ပိုကြီးမားသည်ဟု ခံစားနေရသည်။ ကျွန်တော် ပြန်အထွက်တွင် ပုရောဟိတ်ကြီးနှင့် တိုးသည်။ သူသည် ကျွန်တော့်ကို အသေအချာ ကြည့်ပြီး အိမ်ထဲ ပြန်ခေါ်သွားသည်။ သူ၏ ဇနီးဖြစ်သူ၏ ဆံထုံးကို ဖြတ်ပြီး အိမ်ပြင်ပစ်လိုက်ရာ ထိုဆံထုံးကို မိုးကြိုးပစ်သည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကျွန်တော့်ကိုယ်ထဲတွင် သွေးတွေ ဆူပွက်လာသည်။

"အမောင်... အမောင်ဟာ မကြာခင် ပုဂံပြည်ကို အစိုးရတဲ့ မင်းဖြစ်လိမ့်မယ်။ အဲဒီအခါကျရင် ငါ့ကို မမေ့ပါနဲ့"

ထိုစကားသည် ကျွန်တော့်နားထဲတွင် နတ်သံကဲ့သို့ စွဲထင်ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ ကျွန်တော်သည် ကျွန်မဟုတ်တော့။ ကျွန်တော်သည် နောင်တစ်ချိန်တွင် ဘုရင်ဖြစ်မည့်သူ။ ထိုအတွေးက ကျွန်တော့်ကို ယစ်မူးစေခဲ့သည်။ သို့သော် ထိုယစ်မူးမှုနောက်ကွယ်မှာ မည်မျှကြီးမားသော သွေးစွန်းမှုတွေ ရှိလာမည်ကို ကျွန်တော် လျစ်လျူရှုခဲ့မိသည်။

စလေကို ပြန်ရောက်သောအခါ ကျွန်တော့်သခင်၏ ညှဉ်းပန်းမှုကို ကျွန်တော် မခံနိုင်တော့ပါ။ ကျွန်တော့်ကိုယ်ထဲတွင် ဘုရင်ဖြစ်မည့် သွေးတွေ စီးဆင်းနေပြီဟု ယုံကြည်နေသဖြင့် ကျွန်တော့်ကို ကျွန်တစ်ယောက်လို ဆက်ဆံခြင်းကို နာကျည်းလာသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ကျွန်တော် ထွက်ပြေးခဲ့သည်။ ပုဂံပြည်၏ တန်နက်မင်းထံတွင် ခစားခဲ့သည်။ တန်နက်မင်းသည် ကျွန်တော့်ကို မြင်မြင်ချင်း သနားတော်မူသည်။ ကျွန်တော့်၏ ရုပ်ရည်နှင့် အပြောအဆိုကို သဘောကျသဖြင့် "မြင်းခံ" ရာထူး ပေးခဲ့သည်။

တန်နက်မင်းသည် မြင်းကို အလွန်ချစ်သော မင်းဖြစ်သည်။ ညဉ့်နက်သော်လည်း မြင်းတင်းကုပ်ကို လာတတ်သည်။ ကျွန်တော့်အပေါ်တွင်လည်း အလွန်ကြင်နာသည်။ ကျွန်တော် စားဖို့၊ ဝတ်ဖို့ကို သူကိုယ်တိုင် ဂရုစိုက်ပေးတတ်သည်။ သို့သော် ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာတော့ အဆိပ်တွေ ပွားနေခဲ့သည်။ သူ ကျွန်တော့်ကို ကြင်နာလေလေ၊ ကျွန်တော်က သူ့ကို ဖယ်ရှားပြီး ထိုပလ္လင်ပေါ် တက်ချင်လေလေ ဖြစ်လာသည်။

"ငခွေး... မြင်းချေးတွေကို တွင်းထဲထည့်ပြီး ခြောက်အောင်လုပ်ထား။ ပြီးရင် မီးရှို့"

မင်းကြီး၏ ထိုစကားကို ကျွန်တော်က အမိန့်ဟု မမြင်ဘဲ ကျွန်တော့်ကို နှိမ့်ချသည်ဟု ထင်မြင်ခဲ့သည်။ ကျွန်တော်သည် မြင်းချေးတွင်းကို တူးနေရင်း စိတ်ထဲမှာတော့ မင်းကြီးကို သတ်မည့် အစီအစဉ်ကို ဆွဲနေခဲ့သည်။ တစ်ညတွင် မင်းကြီးသည် မြင်းတင်းကုပ်သို့ ရောက်လာသည်။ မောင်းမငယ်တစ်ယောက်နှင့် စကားပြောနေသော မင်းကြီး၏ နောက်ကျောကို ကြည့်ရင်း ကျွန်တော့်လက်တွေ တုန်ယင်နေခဲ့သည်။ ဤသူသည် ကျွန်တော့်ကို ခိုကိုးရာ ပေးခဲ့သူဖြစ်သည်။ ဤသူသည် ကျွန်တော့်ကို ကျွန်ဘဝက ကယ်တင်ခဲ့သူဖြစ်သည်။ သို့သော်... ကျွန်တော် ဘုရင်ဖြစ်ချင်သည်။

ကျွန်တော် မင်းကြီးကို မြင်းချေးတွင်းထဲသို့ အရှိန်ကုန် တွန်းချလိုက်သည်။ မင်းကြီး၏ အော်သံသည် မြင်းတင်းကုပ်၏ တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွဲသွားခဲ့သည်။ ရွှံ့ညွန်နှင့် မြင်းချေးတွေကြားတွင် ရုန်းကန်နေသော မင်းကြီးကို ကျွန်တော် အေးစက်စက် ကြည့်နေခဲ့သည်။ မောင်းမငယ်ကိုလည်း ကျွန်တော့်အလိုသို့ ပါလာအောင် ခြိမ်းခြောက်လိုက်သည်။ ထိုညမှာပင် ကျွန်တော်သည် ဘုရင်ဖြစ်ရန် ပထမဆုံးသော ခြေလှမ်းကို သွေးနှင့် ခင်းလိုက်လေတော့သည်။

ကျွန်တော် ဘုရင်ဖြစ်လာခဲ့ပြီ။ စလေငခွေးဟု လူတွေက ခေါ်ကြသည်။ ကျွန်တော့်ကို အချို့က မင်းခွေးဟု ပြောင်းခေါ်သော်လည်း "ခွေး" ဆိုသည့် အမည်က ကျွန်တော့်နောက်က အရိပ်လို လိုက်နေဆဲဖြစ်သည်။ ကျွန်တော်သည် အမျက်ဒေါသ ကြီးသူဖြစ်လာသည်။ အစားအသောက်ကို မတရားစားသည်။ မှူးမတ်တွေကို နှိပ်ကွပ်သည်။ ကျွန်တော့်ကို ကြောက်ရွံ့နေကြသော မျက်လုံးတွေကို ကြည့်ရသည်မှာ ကျွန်တော့်အတွက်တော့ အောင်ပွဲတစ်ခုလိုပင်။ သို့သော် ညဘက်တွေမှာ ကျွန်တော် အိပ်မပျော်ပါ။ မြင်းချေးတွင်းထဲက တန်နက်မင်း၏ အော်သံကို ကြားနေရသလို ခံစားရသည်။

ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ ရှိသမျှ အမုန်းတွေကို ကျွန်တော့်ကို နှိပ်စက်ခဲ့ဖူးသော စလေက သခင်ဟောင်းအပေါ် ပုံချလိုက်သည်။ ကျွန်တော်သည် စလေကို စစ်ချီခဲ့သည်။ ကျွန်တော့်ကို ကျွန်အဖြစ် ရောင်းစားခဲ့သော၊ နှိပ်စက်ခဲ့သော သခင်ကို ဖမ်းဆီးခဲ့သည်။ သူ့ကို သတ်ရုံနှင့် ကျွန်တော် မကျေနပ်ပါ။ သူ့ကို မြင်ရုံနှင့်တင် ကျွန်တော့်အတိတ်က ကျွန်ဘဝကို ပြန်သတိရနေသဖြင့် သူ့ကိုသာမက၊ သူ့နှင့် ရုပ်ချင်းတူသူ အားလုံးကိုပါ ဖမ်းခိုင်းလိုက်သည်။

ကျွန်တော်သည် သူတို့ကို ရေကန်ထဲသို့ ချခိုင်းသည်။ ထို့နောက် ဆင်ပေါ်ကနေပြီး လှံနှင့် ထိုးသတ်သည်။ "ဝက်တွေ... မင်းတို့အားလုံး ဝက်တွေပဲ" ဟု အော်ဟစ်ကာ သတ်ဖြတ်နေရင်း ကျွန်တော့်ပါးစပ်က ရယ်မောနေမိသော်လည်း မျက်လုံးထဲမှာတော့ မျက်ရည်တွေ ဝဲနေခဲ့သည်။ ကျွန်တော် ဘာကြောင့် ဒီလောက်ထိ ရက်စက်နေရတာလဲ။ ကျွန်တော် ဖြစ်ချင်ခဲ့တာ ဒါလား။ ကျွန်တော် ရယူခဲ့သော အာဏာသည် ကျွန်တော့်ကို လူသားတစ်ယောက်အဖြစ်ကနေ တိရစ္ဆာန်တစ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်ခဲ့ပြီလား။

နန်းတော်ထဲတွင် ကျွန်တော့်ကို ချစ်သူမရှိ။ အားလုံးက ကြောက်ရွံ့ကြရုံသာ။ ကျွန်တော့်ဘေးတွင် ရှိနေသော ပုရောဟိတ်ကြီးပင်လျှင် ကျွန်တော့်ကို ကြည့်သော မျက်လုံးတွေက အရင်လို မဟုတ်တော့။ သူ့မျက်လုံးထဲမှာ သနားခြင်းတွေ၊ ထိတ်လန့်ခြင်းတွေ ရောပြွမ်းနေသည်။

တစ်ရက်တွင် ကျွန်တော်သည် ပုရောဟိတ်ကြီးကို သီးသန့် ခေါ်ယူတွေ့ဆုံခဲ့သည်။ ကျွန်တော့်ရင်ထဲက မွန်းကျပ်မှုတွေကို မခံနိုင်တော့သဖြင့် "ဆရာကြီး... ကျွန်တော် ဘာလို့ ဒီလောက် စိတ်မချမ်းသာရတာလဲ။ ကျွန်တော် ဖြစ်ချင်တာတွေ အားလုံး ဖြစ်နေပြီပဲ" ဟု မေးမိသည်။

ပုရောဟိတ်ကြီးသည် သက်ပြင်းကို လေးလံစွာ ချလိုက်ပြီး ကျွန်တော့်ကို ကြည့်သည်။ "အရှင်... အရှင် မသိသေးတဲ့ အမှန်တရားတစ်ခု ရှိတယ်"

သူ ပြောလိုက်သော စကားကြောင့် ကျွန်တော့်တစ်ကိုယ်လုံး အေးစက်သွားသည်။ သူ၏ စာအဟောင်းတွေထဲတွင် ပါရှိသော မှတ်တမ်းအရ၊ ကျွန်တော့်ကို ရောင်းစားခဲ့သော စလေက သခင်သည် တကယ်တော့ ကျွန်တော့်ကို ကယ်တင်ခဲ့သူ ဖြစ်နေသည်။ ကျွန်တော့်မိဘတွေက ကျွန်တော့်ကို သတ်ပစ်ရန် ကြံစည်နေချိန်တွင် ထိုသခင်က ငွေပေးပြီး ကျွန်တော့်အသက်ကို ဝယ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ ကျွန်တော့်ကို ခိုင်းစေခဲ့ခြင်းမှာလည်း ကျွန်တော့်၏ မာန်မာနကို ချိုးနှိမ်ပြီး ဘဝကို နားလည်စေချင်၍ ဖြစ်သည်ဟု ဆိုသည်။

ပို၍ နာကျင်စရာကောင်းသည်မှာ တန်နက်မင်း အကြောင်းပင်။ တန်နက်မင်းသည် ကျွန်တော့်ကို မြင်းခံအဖြစ် ခန့်ထားချိန်ကတည်းက ကျွန်တော့်၏ အိပ်မက်အကြောင်းကို ပုရောဟိတ်ကြီးထံမှ ကြားသိထားပြီးဖြစ်သည်။ မင်းကြီးသည် သားသမီးမရှိသဖြင့် ကျွန်တော့်ကို သားအဖြစ် မွေးစားရန်နှင့် ပလ္လင်ကို လွှဲအပ်ရန် အစီအစဉ်ရှိခဲ့သည်။ ထိုညက မြင်းချေးတွင်းကို မီးရှို့ခိုင်းခြင်းမှာ ကျွန်တော့်ကို စမ်းသပ်ခြင်း မဟုတ်ဘဲ၊ နန်းတွင်းက ကန့်ကွက်မည့်သူတွေကို အကြောင်းပြရန်အတွက် ကျွန်တော့်ကို အလုပ်ကြိုးစားသူ တစ်ယောက်အဖြစ် ပြချင်၍သာ ဖြစ်သည်။

"မင်းကြီးက အရှင့်ကို နန်းလွှဲပေးဖို့အတွက် အမိန့်စာတောင် ရေးထားခဲ့တာပါ... ဒါပေမဲ့ အရှင်က စိတ်စောပြီး..."

ကျွန်တော့်လက်ထဲက ဝိုင်ခွက် မြေပေါ်သို့ ကျကွဲသွားသည်။ ကျွန်တော် သတ်ခဲ့သော လူတွေ၊ ကျွန်တော် အငြိုးထားခဲ့သော လူတွေဟာ တကယ်တော့ ကျွန်တော့်ကို အကောင်းဆုံးဖြစ်စေချင်ခဲ့သူတွေလား။ ကျွန်တော့်ရဲ့ မာန်မာနနဲ့ သံသယတွေက ကျွန်တော့်ကို ကျွေးခဲ့တဲ့ လက်ကို ပြန်ကိုက်စေခဲ့တာလား။ ကျွန်တော်သည် နန်းတော်ဆောင်ထဲတွင် တစ်ယောက်တည်း အော်ဟစ်ငိုကြွေးမိသည်။ သို့သော် နောက်ကျသွားပါပြီ။ အမှန်တရားဆိုသည်မှာ တစ်ခါတရံတွင် လူကို ကယ်တင်ရန် မဟုတ်ဘဲ၊ ပို၍ နာကျင်စွာ သေဆုံးစေရန် ရောက်ရှိလာတတ်သည်ကို ကျွန်တော် သိလိုက်ရသည်။

ကျွန်တော့်ဘဝ၏ နောက်ဆုံးနေ့သည် ရောက်လာခဲ့ပြီ။ ကျွန်တော်သည် ကိုယ့်အပြစ်ကို ကိုယ်သိသဖြင့် ပို၍ ကြမ်းတမ်းလာခဲ့သည်။ မှူးမတ်တွေက ကျွန်တော့်ကို လုပ်ကြံရန် ပူးပေါင်းလိုက်ကြသည်ကို ကျွန်တော် သိသည်။ သို့သော် ကျွန်တော် မတားဆီးခဲ့ပါ။ ဤသို့သော ဘဝမျိုးဖြင့် ဆက်ရှင်သန်နေရခြင်းထက် သေဆုံးခြင်းက ပို၍ အေးချမ်းလိမ့်မည်ဟု ထင်မိသည်။

ကျွန်တော်သည် ရေကန်ထဲတွင် ဆင်ဖြင့် ရေကစားရန် ထွက်လာခဲ့သည်။ ကျွန်တော့်၏ ဆင်ကဲကို မှူးမတ်တွေက တံစိုးလက်ဆောင်ပေးပြီး ဆင်ကကြိုးကို ဖြတ်ခိုင်းထားသည်ကို ကျွန်တော် မြင်နေရသည်။ ရေကန်ထဲ ရောက်သောအခါ ဆင်ကသည် လည်ထွက်သွားပြီး ကျွန်တော်သည် ရေထဲသို့ ကျသွားခဲ့သည်။ ကျွန်တော် ရုန်းကန်နေစဉ်မှာပင် ကန်ဘေးမှာ ဝိုင်းစောင့်နေသော မှူးမတ်ဗိုလ်ပါတွေက ကျွန်တော့်ကို ရွှံ့ညွန်တွေနှင့် တစ်ယောက်တစ်လက် ဝိုင်းပစ်ကြသည်။

"ငခွေး... မင်းဖြစ်ချင်တဲ့ မင်းဘဝက ဒါပဲလား" ဟု တစ်စုံတစ်ယောက်က အော်ပြောလိုက်သည်ကို ကြားလိုက်ရသည်။

ကျွန်တော့်မျက်နှာပေါ်သို့ ရွှံ့တွေ ကျလာသည်။ ကျွန်တော် သတ်ခဲ့သော လူတွေ၏ မျက်နှာတွေကို ရွှံ့ညွန်တွေကြားထဲတွင် မြင်နေရသည်။ တန်နက်မင်း၏ နူးညံ့သော အပြုံး၊ စလေက သခင်၏ ကြမ်းတမ်းသော်လည်း စေတနာပါသော စကားများ။ ကျွန်တော်သည် ထိုသူတို့၏ မေတ္တာကို မမြင်ဘဲ၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မြှောက်ပင့်ပေးမည့် အာဏာကိုသာ မြင်ခဲ့သည်။

ကျွန်တော်သည် ရွှံ့ညွန်တွေကြားထဲတွင် နစ်မြုပ်နေရင်း သေဆုံးသွားခဲ့သည်။ ကျွန်တော် သတ်ခဲ့သော ဝက်တွေလို၊ ခွေးတွေလိုပင် ရေထဲတွင် ညွန်နစ်ပြီး သေခဲ့ရသည်။ ထိုရေကန်ကို "ညွန်တလက်ဖက်ကန်" ဟု ခေါ်တွင်ကျန်ရစ်မည် ဖြစ်သလို၊ ကျွန်တော့်နာမည်သည်လည်း သမိုင်းတွင် "မင်းဆိုးမင်းညစ်" အဖြစ် ကမ္ပည်းတင်ကျန်ရစ်တော့မည်။

မသေမီ ကျွန်တော် မြင်လိုက်ရသည်မှာ ထန်းပင်လောက်ကြီးသော ဘီလူးတစ်ကောင် နန်းရင်ပြင်တွင် ရပ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုဘီလူးသည် တခြားသူ မဟုတ်၊ ကျွန်တော့်၏ လောဘနှင့် အမုန်းတရားတွေ ပေါင်းစပ်ထားသော ကျွန်တော့်၏ ကိုယ်ပွားသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

သင်ခန်းစာ - အမှန်တရားကို မျက်ကွယ်ပြုပြီး ရယူခဲ့သော အောင်မြင်မှုသည် မိမိကိုယ်ကို ပြန်လည် ဝါးမြိုမည့် ငရဲတွင်းသာ ဖြစ်သည်။ အမှန်တရားသည် နာကျင်သော်လည်း၊ မုသားဖြင့် တည်ဆောက်ထားသော ဘဝသည် ပို၍ ပျက်စီးလွယ်တတ်သည်။