ငမိုးနှင့်အိုး
ငမိုးနှင့်အိုး
အပြင်လောကမှာတော့ သင်္ကြန်အတက်နေ့ရဲ့ ဆူညံသံတွေက ဟိန်းလို့။ ရွာလယ်လမ်းမကြီးတစ်ခုလုံး ရေပက်တဲ့သူတွေ၊ ခွက်စောင်းခုတ်သံတွေ၊ သံချပ်ထိုးသံတွေနဲ့ စည်ကားနေလိုက်တာ။ ကျွန်တော်ကတော့ အဲဒီစည်ကားမှုတွေနဲ့ လားလားမှမဆိုင်တဲ့ လူပိုတစ်ယောက်လိုပါပဲ။ ပခုံးပေါ်မှာ ပိုက်ကွန်စုတ်ကြီးကို တင်ပြီး ခပ်ယိုင်ယိုင်လျှောက်နေတဲ့ ကျွန်တော့်ကို လူတွေက မျက်စောင်းတခဲခဲနဲ့။
"ဟဲ့ကောင်လေးတွေ၊ အခါကြီးရက်ကြီးနော်၊ ကောင်းကောင်းနေကြ" ဆိုတဲ့ ဒေါ်ဖူးညိုကြီးရဲ့ စောင်းချိတ်သံက ကျွန်တော့်ကျောပြင်ကို လာမှန်တယ်။ သူတို့အမြင်မှာ ကျွန်တော်က "သူခိုးငမိုး" လေ။ ဗိုက်ဆာလို့ တစ်အိမ်က ကြက်ကလေးတစ်ကောင် ခိုးမိတာ၊ ဟင်းအိုးထဲက အသားတုံး နှိုက်မိတာကအစ ကျွန်တော့်မှာ နာမည်ပျက်က ကပ်နေတာ ကြာပြီ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် ဘာကြောင့် ဒီလိုဖြစ်နေရသလဲဆိုတာ ဘယ်သူမှ စာနာဖို့ မကြိုးစားကြဘူး။ အထူးသဖြင့် ကျွန်တော် သိပ်ချစ်ရတဲ့ "မိအေး" တောင်မှပေါ့။
မိအေး... သူက ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ တစ်ခုတည်းသော အလင်းရောင်လို့ ထင်ခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအလင်းရောင်က ကျွန်တော့်ကို အမြဲတမ်း အပူလောင်စေခဲ့တယ်။ "ကိုမိုး... ရှင် ဒီလို ပိုက်စုတ်ကြီးနဲ့ ငါးရှာနေလို့တော့ ကျွန်မကို ဘယ်တော့မှ တင့်တောင့်တင့်တယ် ထားနိုင်မှာမဟုတ်ဘူး။ ဟိုဘက်ရွာက ငွေသောင်းကလေ ကျွန်မအတွက် ဆွဲကြိုးတစ်ကုံး ဝယ်ပေးမယ်ပြောနေတာ" ဆိုတဲ့ သူမရဲ့ စကားလုံးတွေက ကျွန်တော့်နှလုံးသားကို ဓားနဲ့ မွှန်းနေသလိုပဲ။ ကျွန်တော်ကတော့ သူမကို စိတ်ဆိုးဖို့နေနေသာသာ၊ သူမလိုချင်တာကို ဘယ်လိုရှာပေးရမလဲဆိုတာပဲ အမြဲတွေးနေခဲ့တာ။
မြစ်ဆိပ်ကို ရောက်တော့ ဘသာတင့်က ရေထဲမှာ မေတ္တာသုတ် ရွတ်နေလေရဲ့။ "အောက်နားသွားကွာ၊ ငါ ဒီမှာ ရေသတ္တဝါတွေအတွက် မေတ္တာပို့နေတာ" တဲ့။ သူ့သား ငမူးတစ်နေကုန် မူးနေတာကိုကျ မထိန်းနိုင်ဘဲ လူတကာကို ဆရာလုပ်ချင်တဲ့ အဘိုးကြီး။ ကျွန်တော် ဘာမှပြန်မပြောဘဲ အောက်ဘက်ကို ဆင်းလာခဲ့တယ်။ ခါးလောက်နက်တဲ့ ရေထဲကို ဆင်းလိုက်တော့ ရေအေးအေးက ကိုယ်ပေါ်ကို ထိမှန်သွားတယ်။ ပိုက်ကို ဖြန့်ချလိုက်ပေမဲ့ စိတ်ထဲမှာတော့ အားမရဘူး။ ငါးရဖို့ထက် မိအေးအတွက် ငွေရဖို့က ပိုအရေးကြီးနေတာ။
ကျွန်တော့်ဘဝက ဒီပိုက်စုတ်ကြီးလိုပါပဲ။ အပေါက်အပြဲတွေနဲ့၊ ဘာကိုမှ လုံအောင် မဖမ်းထားနိုင်ဘူး။ မိအေးရဲ့ အချစ်ကိုလည်း ကျွန်တော် ဖမ်းမထားနိုင်ဘူး။ သူမက ကျွန်တော့်ကို လိုချင်တာရှိမှ ခေါ်တတ်တာ။ "ကိုမိုး... ကျွန်မ အင်္ကျီအသစ်လေး လိုချင်တယ်" လို့ ပြောတဲ့အခါမျိုးမှာပဲ ကျွန်တော့်ကို နူးနူးညံ့ညံ့ ဆက်ဆံတာ။ ကျန်တဲ့အချိန်ဆို ကျွန်တော်က သူမအတွက် အမှိုက်တစ်စလိုပါပဲ။ ဒါကို သိနေရက်နဲ့ ကျွန်တော်က ဘာလို့ ရုန်းမထွက်နိုင်ရတာလဲ။
ပိုက်ကို သုံးခါလောက် ပစ်ပြီးပြီ၊ ဘာမှမရဘူး။ စိတ်ပျက်လက်ပျက်နဲ့ ရေထဲက တက်ဖို့ပြင်တုန်း ခြေထောက်က တစ်ခုခုကို သွားတိုက်မိတယ်။ မာမာလုံးလုံးကြီး။ ပထမတော့ ကြောက်စိတ်ဝင်သွားမိတာ။ လိပ်လား၊ မြွေလားပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ဖျတ်ကနဲ သတိရလိုက်တာက ဒီမြစ်ကမ်းပါးတွေ ပြိုတုန်းက လူတွေ ရွှေအိုး၊ ငွေအိုးတွေ တွေ့ဖူးတယ်ဆိုတာပဲ။
နှလုံးခုန်သံတွေ မြန်လာတယ်။ ကျွန်တော် ရေထဲကို ငုပ်ချလိုက်တယ်။ လက်နဲ့ စမ်းကြည့်တော့ တကယ့်ကို အိုးတစ်လုံးဗျ။ ရွှံ့တွေကြားမှာ နစ်နေတာ။ အားကုန်သုံးပြီး ဆွဲထုတ်လိုက်တော့ အတော်လေး လေးတဲ့ အိုးတစ်လုံး ပါလာတယ်။ ကမ်းပေါ်ကို ခပ်သုတ်သုတ် တက်ခဲ့ပြီး ချုံပုတ်ထဲမှာ အိုးကို ဝှက်ထားလိုက်တယ်။ အိုးနှုတ်ခမ်းကို ပိတ်ထားတဲ့ ရွှံ့စေးတွေကို ဖယ်ကြည့်ချင်ပေမဲ့ တစ်စုံတစ်ယောက် မြင်သွားမှာ စိုးရိမ်လို့ အိမ်ကိုပဲ အမြန်သယ်လာခဲ့တယ်။
"ဒီအိုးထဲမှာ ရွှေတွေသာ ပါရင်... မိအေးကို ငါ လက်ထပ်နိုင်ပြီ"
အဲဒီအတွေးက ကျွန်တော့်ကို ရူးမတတ် ပျော်ရွှင်စေခဲ့တယ်။ အိမ်ရောက်တော့ တံခါးကို အလုံပိတ်၊ မီးခွက်လေးကို ခပ်မှိန်မှိန်ထွန်းပြီး အိုးကို ကြည့်နေမိတယ်။ အိုးက ရှေးဟောင်းအိုးပုံစံမျိုး။ အဝကို ပိတ်ထားတဲ့ အဖုံးကလည်း တင်းကျပ်နေတယ်။ အိုးကို ပွတ်သပ်နေရင်း ကျွန်တော် မိအေးအကြောင်းပဲ စဉ်းစားနေမိတယ်။ သူမသာ ဒါကို မြင်ရင် သိပ်ပျော်မှာပဲ။ ကျွန်တော့်ကိုလည်း "သူခိုး" လို့ မခေါ်တော့ဘဲ "လင်ရတနာ" လို့ ခေါ်မှာလား။
ဒါပေမဲ့ စိတ်ထဲမှာ စိုးရိမ်စိတ်တစ်ခုကလည်း ဝင်လာတယ်။ ဒီအိုးက တကယ်ပဲ ရွှေအိုးလား။ ဒါမှမဟုတ် တစ်ခုခုလား။ ကျွန်တော့်ဘဝမှာ ကံကောင်းခြင်းဆိုတာ ကြာကြာမခံတတ်ဘူးလေ။ မိအေးကို ဖုန်းဆက်ဖို့ ပြင်လိုက်ပေမဲ့ ခဏ ပြန်အောင့်ထားလိုက်တယ်။ သူမကို အံ့သြသွားအောင် လုပ်ချင်တာ။ ဒါပေမဲ့ ခဏနေတော့ သူမဆီက ဖုန်းဝင်လာတယ်။
"ကိုမိုး... ရှင် ဘာတွေလုပ်နေတာလဲ။ ခုနက မြစ်ဆိပ်မှာ ဘသာတင့်က ရှင် တစ်ခုခု ရသွားသလိုလို ပြောနေတယ်။ ရှင် တစ်ခုခု တွေ့တာလား"
သူမရဲ့ အသံက စိုးရိမ်တာထက် စူးစမ်းချင်စိတ်က ပိုနေတယ်။ ကျွန်တော် နှလုံးသားထဲမှာ လှိုက်ခနဲ ဖြစ်သွားတယ်။ သူမက ကျွန်တော့်ကို သတိရလို့ ဆက်တာမဟုတ်ဘဲ ရတနာအကြောင်း သိချင်လို့ ဆက်တာကိုး။ "အေး... ငါ... ငါ တစ်ခုခုတော့ တွေ့တယ် မိအေး။ နင် အိမ်ကို ခဏ လာခဲ့ပါလား" လို့ ကျွန်တော် တုန်ရင်စွာနဲ့ ပြောလိုက်မိတယ်။
မိအေး ရောက်လာတယ်။ သူမရဲ့ မျက်လုံးတွေက တောက်ပနေတယ်။ အိမ်ထဲကို ရောက်ရောက်ချင်း တံခါးကို ပိတ်လိုက်ပြီး "ဘယ်မှာလဲ... ရှင် တွေ့တဲ့အိုးက ဘယ်မှာလဲ" လို့ အတင်းမေးတော့တာပဲ။ ကျွန်တော်က အိပ်ရာအောက်က အိုးကို ထုတ်ပြလိုက်တယ်။
"အိုး... အတော်လေး ကြီးတာပဲ။ ဒါ ရွှေအိုး ဖြစ်မှာ ကိုမိုး။ ရှင် ဒါကို ဖွင့်ကြည့်ပြီးပြီလား"
"မဖွင့်ရသေးဘူး မိအေး။ နင့်ကို စောင့်နေတာ"
သူမက အိုးကို ပွတ်သပ်နေတဲ့ ပုံစံက ကျွန်တော့်ကို ပွတ်သပ်တာထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုပြီး ကြင်နာမှု ပါနေသလိုပဲ။ "ကိုမိုး... ဒီအိုးထဲမှာ ရွှေတွေ ပါရင်လေ၊ ကျွန်မတို့ ရွာကနေ ထွက်သွားကြရအောင်။ မြို့မှာ အိမ်ကြီးကြီးဝယ်ပြီး နေကြမယ်။ ရှင်လည်း သူခိုးနာမည် ပျောက်သွားတာပေါ့" တဲ့။ သူမရဲ့ စကားလုံးတွေက ချိုမြိန်ပေမဲ့ ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာတော့ ခါးသက်သက် ခံစားချက်ကြီးက ဝင်လာတယ်။ သူမက ကျွန်တော့်ကို ချစ်လို့ ရွာက ထွက်ချင်တာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ဒီရွှေတွေနဲ့ ဘဝအသစ်ကို တစ်ယောက်တည်း စံစားချင်တာလား။
"မိအေး... ငါတို့ ဒါကို ခွဲပြီး မကြည့်သင့်ဘူးလား"
"မခွဲနဲ့ဦး ကိုမိုး။ နေဦး... ကျွန်မ ငမူးကို သွားခေါ်လိုက်ဦးမယ်။ သူက ဒီလို ရှေးဟောင်းပစ္စည်းတွေအကြောင်း သိတယ်"
ကျွန်တော် မှင်သက်သွားတယ်။ ငမူး? ဘသာတင့်ရဲ့သား၊ အရက်သမား ငမူးကိုမှ ဘာလို့ သွားခေါ်မှာလဲ။ "ဘာလို့ သူလဲ မိအေး။ ငါတို့နှစ်ယောက်ထဲ သိရင် မပြီးဘူးလား" လို့ မေးလိုက်တော့ သူမရဲ့ မျက်နှာက ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားတယ်။
"ရှင်ကလည်း... ရှင့်မှာက ဦးနှောက်မှ မရှိတာ။ ဒါက ရွှေအစစ်လား၊ ကြေးလား ရှင် သိလို့လား။ ငမူးက မြို့ကို ခဏခဏ ရောက်ဖူးတယ်၊ သူ သိတယ်။ ရှင် ကျွန်မကို မယုံဘူးလား"
သူမရဲ့ "မယုံဘူးလား" ဆိုတဲ့ စကားလုံးက ကျွန်တော့်ကို ပိတ်ဆို့လိုက်ပြန်တယ်။ ကျွန်တော်က သူမကို အမြဲတမ်း ယုံကြည်ပေးခဲ့ရတာလေ။ သူမက ကျွန်တော့်ရဲ့ အားနည်းချက်ကို ကောင်းကောင်းသိတယ်။ ကျွန်တော်က သူမကို စိတ်မဆိုးရက်ဘူးဆိုတာကိုပေါ့။ မိအေး အပြင်ကို ထွက်သွားတယ်။ ကျွန်တော် အိုးဘေးမှာ တစ်ယောက်တည်း ကျန်ခဲ့တယ်။ စိတ်ထဲမှာ မတင်မကျ ဖြစ်နေတာက တဖြည်းဖြည်း ကြီးထွားလာတယ်။
ဖုန်းလေးကို ထုတ်ကြည့်မိတော့ မိအေးနဲ့ ငမူးရဲ့ ဖေ့စ်ဘွတ်ခ်မှာ သူတို့နှစ်ယောက် တူတူတွဲရိုက်ထားတဲ့ ပုံတွေ၊ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် မန်းရှင်းခေါ်ထားတာတွေကို ကျွန်တော် မမြင်ချင်ယောင် ဆောင်ခဲ့တာ ကြာပြီ။ အခု သူမက သူ့ကို သွားခေါ်တယ်ဆိုတော့... ကျွန်တော့် ရင်ထဲမှာ မီးစနဲ့ ထိုးသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ ကျွန်တော်ဟာ သူမအတွက် ရတနာရှာပေးတဲ့ ငွေရှာစက် သက်သက်ပဲလား။
တစ်နာရီလောက် ကြာတော့ မိအေး ပြန်ရောက်လာတယ်။ သူမနဲ့အတူ ငမူးလည်း ပါလာတယ်။ ငမူးက မူးနေတဲ့ပုံစံနဲ့ အိမ်ထဲကို ဝင်လာပြီး "ဘယ်မှာလဲဟ... ငမိုး ရတဲ့ ရွှေအိုးက" လို့ အော်ပြောတယ်။ ကျွန်တော် ဒေါသထွက်ပေမဲ့ အောင့်ထားလိုက်ရတယ်။ သူတို့နှစ်ယောက်က ကျွန်တော့်ရှေ့မှာတင် အိုးကို ဝိုင်းကြည့်နေကြတာ၊ ကျွန်တော်ကတော့ ဘေးမှာ လူပိုတစ်ယောက်လိုပဲ။
"ဒါ... ဒါက ရှေးဟောင်းအိုးဗျ။ အထဲမှာ ရွှေဒင်္ဂါးတွေ ပါနိုင်တယ်" ငမူးက အိုးကို လှုပ်ကြည့်ရင်း ပြောတယ်။
"ဒါဆို ခွဲလိုက်ရအောင်လေ" မိအေးက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောတယ်။
ကျွန်တော်က ကြားထဲက ဖြတ်ပြောလိုက်တယ် "နေဦး... ဒါ ငါရှာတွေ့တာ။ ငါပဲ ခွဲမယ်"
ကျွန်တော် တူတစ်ချောင်းကို ယူပြီး အိုးကို ခွဲဖို့ ပြင်လိုက်တယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ မိအေးက ကျွန်တော့်လက်ကို လှမ်းဆွဲလိုက်တယ်။ "ကိုမိုး... နေဦး။ ရှင်က အခု သူခိုးနာမည် ထွက်နေတာ။ ဒီအိုးကို ခွဲလို့ ရွှေတွေ ထွက်လာရင် ရွာကလူတွေ သိသွားရင် ရှင့်ကို လုကြမှာပေါ့။ ငမူးက ဒါကို မြို့ကို ယူသွားပြီး ရောင်းပေးလိမ့်မယ်။ ပြီးမှ ကျွန်မတို့ ပိုက်ဆံ ခွဲယူကြတာပေါ့"
"ဘာ... ငမူးကို ပေးလိုက်ရမယ် ဟုတ်လား"
"ကိုမိုး... ရှင် ကျွန်မကို မယုံဘူးလားလို့ မေးနေတယ်လေ။ ရှင် ကျွန်မကို တကယ်ချစ်ရင် ဒါကို ငမူးလက်ထဲ ထည့်ပေးလိုက်။ ကျွန်မတို့ ဘဝအတွက်လေ"
မိအေးရဲ့ မျက်ဝန်းတွေထဲမှာ မျက်ရည်တွေ ဝေ့နေသလိုပဲ။ အဲဒီ မျက်ရည်တွေက အစစ်လား၊ အတုလား ကျွန်တော် မသိဘူး။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်တော် သိလိုက်တာက... မိအေးဟာ ကျွန်တော့်ကို မချစ်ဘူးဆိုတာပဲ။ သူမ ချစ်တာက ဒီအိုးထဲက ရတနာကို။ ပြီးတော့ သူမဟာ ငမူးနဲ့ ပေါင်းပြီး ကျွန်တော့်ကို လိမ်နေတာ။ ကျွန်တော် ဘာမှပြန်မပြောဘဲ အိုးကို ငမူးလက်ထဲ ထည့်ပေးလိုက်တယ်။
ငမူးက အိုးကို ပွေ့ပြီး အိမ်ပြင်ကို ထွက်သွားတယ်။ မိအေးကတော့ ကျွန်တော့်ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး "ကိုမိုး... ရှင် ခဏ စောင့်နေနော်။ ကျွန်မ ငမူးနဲ့အတူ လိုက်သွားပြီး သေချာ စီစဉ်လိုက်ဦးမယ်" ဆိုပြီး လိုက်သွားတော့တာပဲ။
ကျွန်တော် အိမ်ထဲမှာ တစ်ယောက်တည်း ကျန်ခဲ့တယ်။ ညဉ့်နက်လာတယ်။ သူတို့ ပြန်မလာတော့ဘူး။ ကျွန်တော် သိလိုက်ပြီ။ သူတို့ ကျွန်တော့်ကို ထားခဲ့ပြီ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ မျှော်လင့်ချက်တွေ၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ အချစ်တွေ အားလုံးကို အိုးနဲ့အတူ သယ်သွားကြပြီ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်မှာ အစီအစဉ်တစ်ခု ရှိခဲ့ပါတယ်။ အဲဒီအိုးက... ကျွန်တော် တကယ်တွေ့ခဲ့တဲ့ အိုးမဟုတ်ဘူး။
ကျွန်တော် မြစ်ထဲမှာ တကယ်တွေ့ခဲ့တာက အိုးနှစ်လုံးဗျ။ တစ်လုံးက အခု သူတို့ ယူသွားတဲ့ အိုးစုတ်၊ အထဲမှာ ခဲကျိုး၊ ကျောက်ခဲတွေပဲ ထည့်ထားတာ။ နောက်တစ်လုံးကတော့ တကယ့် ရွှေအိုး။ အဲဒီ ရွှေအိုးကို ကျွန်တော် မြစ်ကမ်းစပ်က ချုံထဲမှာပဲ ဖွက်ထားခဲ့တာ။ ကျွန်တော် မိအေးကို စမ်းသပ်ချင်လို့ အိုးအတုကို အိမ်သယ်လာခဲ့တာ။ အခုတော့... ကျွန်တော့်ရဲ့ စမ်းသပ်မှုက အောင်မြင်သွားခဲ့ပါပြီ။ နှလုံးသားတစ်ခုလုံး ပြာကျသွားတဲ့အထိ အောင်မြင်သွားတာပါ။
နောက်တစ်နေ့ မနက်မှာတော့ ရွာထဲမှာ သတင်းက ပျံ့နေပြီ။ ငမူးနဲ့ မိအေးတို့ ရွာကနေ ပျောက်သွားကြပြီတဲ့။ သူတို့ ယူသွားတဲ့ အိုးထဲမှာ ဘာမှမရှိဘူးဆိုတာ သိတဲ့အချိန် သူတို့ ဘယ်လောက် ဒေါသထွက်မလဲဆိုတာ ကျွန်တော် တွေးကြည့်မိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်လည်း မပျော်နိုင်ပါဘူး။
ကျွန်တော် မြစ်ကမ်းစပ်ကို ပြန်သွားခဲ့တယ်။ ချုံထဲမှာ ဝှက်ထားတဲ့ တကယ့် ရွှေအိုးလေးကို ထုတ်ကြည့်လိုက်တယ်။ အိုးထဲမှာ ရွှေဒင်္ဂါးတွေက ဝင်းလက်နေတာပဲ။ ဒါတွေရှိရင် ကျွန်တော် သူဌေးဖြစ်ပြီ။ ဒါတွေရှိရင် ကျွန်တော် ဘဝသစ်ကို တည်ဆောက်လို့ရပြီ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာတော့ ဟာလာဟင်းလင်းကြီး ဖြစ်နေတုန်းပဲ။
ကျွန်တော် ရွှေအိုးကို ကြည့်ရင်း မိအေးရဲ့ စကားလုံးတွေကို ကြားယောင်နေမိတယ်။ "ကိုမိုး... ရှင် ကျွန်မကို မယုံဘူးလား" တဲ့။ ယုံခဲ့မိလို့လည်း အခုလို နာကျင်နေရတာပေါ့။ ကျွန်တော် ရွှေအိုးကို ပွေ့ပြီး မြစ်ထဲကို ခပ်ဝေးဝေး စိုက်ကြည့်နေမိတယ်။ ဒီရွှေတွေက ကျွန်တော့်ကို အချစ်စစ် မပေးနိုင်ဘူး။ ဒီရွှေတွေက ကျွန်တော့်ကို မိအေးရဲ့ လှည့်စားမှုကနေ မကယ်တင်နိုင်ခဲ့ဘူး။
ကျွန်တော် ရွှေအိုးကို မြစ်ထဲကို ပြန်ပစ်ချလိုက်ဖို့ စဉ်းစားမိတယ်။ ဒါပေမဲ့... နေဦးလေ။ ကျွန်တော် ဘာလို့ အရှုံးပေးရမှာလဲ။ မိအေးက ကျွန်တော့်ကို အသုံးချခဲ့သလို၊ ကျွန်တော်လည်း ဒီရတနာတွေကို အသုံးချပြီး ဘဝသစ်ကို စရမယ်။ ဒါပေမဲ့ အချစ်အတွက် မဟုတ်တော့ဘူး။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်အတွက်ပဲ။
ကျွန်တော် ရွှေအိုးကို ပိုက်စုတ်ကြီးနဲ့ ပြန်အုပ်လိုက်တယ်။ ပြီးတော့ ရွာလမ်းမကြီးအတိုင်း ပြန်လျှောက်လာခဲ့တယ်။ လူတွေက ကျွန်တော့်ကို အရင်လိုပဲ မျက်စောင်းထိုးနေကြတုန်း။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် ဂရုမစိုက်တော့ဘူး။ ကျွန်တော့်ရဲ့ "အိုး" က ကွဲသွားပြီ၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒီ အိုးကွဲထဲကနေ ကျွန်တော်ဟာ လူသစ်တစ်ယောက်အဖြစ် ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီ။
မိအေးနဲ့ ငမူး... သူတို့ ဘယ်မှာပဲ ရှိနေပါစေ၊ သူတို့ ယူသွားတဲ့ "အိုးအလွတ်" ကြီးက သူတို့ကို တစ်သက်လုံး ခြောက်လှန့်နေပါလိမ့်မယ်။ ကျွန်တော်ကတော့ ဒီ "ရွှေအိုး" နဲ့အတူ သူတို့ ဘယ်တော့မှ မရောက်နိုင်တဲ့ နေရာတစ်ခုကို သွားတော့မယ်။
အချစ်ဆိုတာ အိုးတစ်လုံးလိုပါပဲ။ သေချာ မကိုင်တွယ်တတ်ရင် ကွဲသွားတတ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ အိုးကွဲသွားလို့ ဝမ်းနည်းမနေပါနဲ့။ အိုးဟောင်း ကွဲမှသာ အိုးသစ်တစ်လုံးကို ပြန်ဝယ်ခွင့် ရမှာမို့လို့ပါ။
နောက်ဆုံးသင်ခန်းစာ - လှည့်စားတတ်တဲ့ အချစ်ဟာ အပေါက်အပြဲများတဲ့ အိုးတစ်လုံးလိုပါပဲ။ ဘယ်လောက်ပဲ ရတနာတွေ ထည့်ထည့်၊ ဘယ်တော့မှ ပြည့်လျှံလာမှာ မဟုတ်ဘူး။ ခြောက်ကပ်နေတဲ့ နှလုံးသားကို ရွှေနဲ့ မလဲပါနဲ့။