လူမိုက်နှင့်ငွေ
လူမိုက်နှင့်ငွေ
“စာမတတ်ရင် ခွေးဖြစ်မယ်” ဆိုတဲ့ အမေ့ရဲ့ စကားသံက ကျွန်တော့်နားထဲမှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ စွဲကပ်နေခဲ့တဲ့ ကျိန်စာတစ်ခုလိုပါပဲ။ ကျွန်တော်က မောင်ချမ်းသာ၊ အမေနဲ့ အဖေ မျှော်လင့်သလို တကယ်ပဲ ပညာတတ်ကြီးဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။ ဆယ်တန်းကို ဂုဏ်ထူးတွေနဲ့အောင်၊ ဘွဲ့ရ၊ နောက်တော့ အစိုးရကျောင်းဆရာတစ်ယောက် ဖြစ်လာခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ အမေပြောခဲ့တဲ့ စကားက တစ်ဝက်ပဲ မှန်ခဲ့ပုံရပါတယ်။ ကျွန်တော် စာတတ်ခဲ့ပေမဲ့၊ လောကကြီးရဲ့ ငွေကြေးဓမ္မတာရှေ့မှာတော့ ကျွန်တော့်ဘဝက ခွေးတစ်ကောင်ထက် မသာတဲ့ အခြေအနေကို ရောက်နေခဲ့ရတာ အမှန်ပဲ။
ကျွန်တော့်ညီ ဖိုးတောက်ကတော့ ကျွန်တော်နဲ့ ဆန့်ကျင်ဘက်။ သူက ခုနစ်တန်းတောင် မအောင်ခဲ့ဘူး။ ကျောင်းပြေးတယ်၊ ရန်ဖြစ်တယ်၊ နောက်ဆုံးတော့ အရပ်ထဲမှာ နာမည်ကြီး လူမိုက်ဖြစ်လာခဲ့တယ်။ အမေက သူ့ကို အမြဲနှိမ်ခဲ့ပေမဲ့ အခုတော့ ဖိုးတောက်က ရပ်ကွက်ထဲမှာ နန်းတော်တမျှ ခမ်းနားတဲ့ တိုက်ကြီးနဲ့၊ ကားအကောင်းစားတွေနဲ့ စံပယ်နေနိုင်ပြီ။ ကျွန်တော်ကတော့ ဖုန်းဆိုးတောထဲက ကျောင်းလေးမှာ မြေစာမှုန်တွေကြား စာသင်ရင်း၊ လခထုတ်ရက်ကို လက်မှတ်ထိုး စောင့်နေရတဲ့ ဘဝ။
အမေက ကျွန်တော့်အိမ်ကို မကြာခဏ လာတတ်ပါတယ်။ လာတိုင်းလည်း သက်ပြင်းချတယ်။ “ချမ်းသာရယ် … နင့်ညီကတော့ တစ်နေ့တခြား ချမ်းသာလာလိုက်တာ၊ နင့်မှာတော့ ဟောင်းနွမ်းနေတဲ့ အင်္ကျီလေးတစ်ထည်နဲ့ပဲ” လို့ ပြောတတ်တယ်။ ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ နာကျင်ရပါတယ်။ ကိုယ်တိုင်က ပညာတတ် ဖြစ်ပါလျက်နဲ့ မိဘကို ကောင်းကောင်းမွန်မွန် မထားနိုင်တာ၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်တောင် မနည်းရပ်တည်နေရတာကို တွေးမိတိုင်း ကိုယ့်အသိပညာတွေက ငွေကြေးရှေ့မှာ ဒူးထောက်နေရသလို ခံစားရတယ်။
တစ်ရက်တော့ ဖိုးတောက် ကျွန်တော့်အိမ်ကို ရောက်လာတယ်။ သူ့ဆီကနေ ထွက်နေတဲ့ ဈေးကြီးတဲ့ ရေမွှေးနံ့က ကျွန်တော့်ရဲ့ စာအုပ်ဟောင်းနံ့တွေ ပြည့်နေတဲ့ အိမ်လေးထဲမှာ သိသိသာသာကို စိမ်းသက်နေခဲ့တယ်။ သူက ဆိုဖာအစုတ်လေးပေါ်မှာ ထိုင်ရင်း ကျွန်တော့်ကို မထီမဲ့မြင် ကြည့်တယ်။
“အစ်ကိုကြီး … အမေက ပြောတယ်၊ အစ်ကိုကြီးတို့ အခက်အခဲ ဖြစ်နေတယ်ဆို။ ဒီမှာ ကျွန်တော် ဆန်တစ်အိတ်နဲ့ ဆီတစ်ပိဿာ ပို့ခိုင်းလိုက်တယ်” လို့ သူက ခပ်ပေါ့ပေါ့ ပြောတယ်။
ကျွန်တော့်ရဲ့ မာနက ဆတ်ခနဲ တုန်သွားတယ်။ “ဖိုးတောက် … မင်းရှာနေတဲ့ ငွေတွေက ဘယ်လိုငွေတွေလဲဆိုတာ ငါသိတယ်။ ငါ့မှာ ဆန်ရှိတယ်၊ မင်းပစ္စည်းတွေ ပြန်ယူသွားပါ” လို့ ကျွန်တော် တင်းတင်းမာမာ ပြောလိုက်မိတယ်။
ဖိုးတောက်က ရယ်တယ်။ အဲဒီရယ်သံက ကျွန်တော့်ကို ရိုက်နှက်လိုက်သလိုပဲ။ “အစ်ကိုကြီးရာ … စာတတ်တာက ဗိုက်မဝဘူးဗျ။ အမေကသာ အစ်ကိုကြီးကို ပညာတတ်ကြီးဆိုပြီး မြှောက်နေတာ၊ တကယ်တော့ အစ်ကိုကြီးက ကျွန်တော့်ထက် အောက်ကျနောက်ကျ ဖြစ်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား။ မာနက စားလို့မရဘူး အစ်ကိုကြီးရဲ့”
အဲဒီနေ့ကစပြီး ကျွန်တော်နဲ့ ကျွန်တော့်ညီကြားမှာ နားလည်မှုလွဲတာထက် ပိုတဲ့ အမုန်းတရားနဲ့ အားကျခြင်း ရောယှက်နေတဲ့ သံယောဇဉ်ဆိုးကြီးတစ်ခု စတင်ခဲ့ပါတယ်။ ဖိုးတောက်က ကျွန်တော့်ကို ငွေနဲ့ ပေါက်ပြီး စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ နှိပ်စက်မှုကို စတင်ကျူးလွန်ခဲ့တာပါပဲ။
လတွေ ကုန်လွန်လာတာနဲ့အမျှ ကျွန်တော့်ရဲ့ စီးပွားရေးက ပိုပြီး ကျပ်တည်းလာခဲ့တယ်။ ကျွန်တော့်ဇနီးကလည်း နာတာရှည်ရောဂါတစ်ခု စဖြစ်လာတယ်။ ဆေးဖိုးဝါးခက ကျောင်းဆရာလခနဲ့ ဘယ်လိုမှ မလောက်တော့ဘူး။ အဲဒီအချိန်မှာ ဖိုးတောက်ရဲ့ ဇနီး မနှင်းက ကျွန်တော်တို့ဆီ ရောက်လာတယ်။ မနှင်းက ချဲဒိုင်၊ ထီဒိုင်ဆိုတော့ စကားပြောရင် အင်မတန် လည်ပတ်တယ်။
“အစ်ကိုကြီးရယ် … ကိုဖိုးတောက်က စိတ်ရင်းကောင်းပါတယ်။ အစ်ကိုကြီးကို ကူညီချင်လို့ သူက အမြဲပြောနေတာ။ အခု အစ်မကြီး နေမကောင်းဘူးဆိုတော့ ဒီပိုက်ဆံလေး ယူထားလိုက်ပါ” ဆိုပြီး ငွေထုပ်ကြီးကို စားပွဲပေါ် တင်ပေးတယ်။
ကျွန်တော် ငြင်းချင်ပေမဲ့ ကုတင်ပေါ်မှာ ညည်းတွားနေတဲ့ ဇနီးသည်ကို ကြည့်ပြီး လက်ခံလိုက်ရတယ်။ အဲဒီအချိန်ကစပြီး ကျွန်တော်ဟာ ဖိုးတောက်ရဲ့ လောင်းရိပ်အောက်ကို လုံးလုံးလျားလျား ကျရောက်သွားခဲ့တာပါ။ ဖိုးတောက်က ကျွန်တော့်ကို ငွေပေးရုံတင် မဟုတ်ဘူး၊ သူ့ရဲ့ အမှုအခင်းတွေ၊ မြေယာကိစ္စတွေမှာ ပညာတတ် တစ်ယောက်အနေနဲ့ စာချုပ်စာတမ်းတွေ လုပ်ပေးဖို့ ခိုင်းလာတယ်။
“အစ်ကိုကြီးက စာတတ်တာပဲ၊ ဒီစာချုပ်လေးတွေမှာ ဥပဒေနဲ့ ညီမညီ ကြည့်ပေးစမ်းပါ” လို့ သူက အမိန့်ပေးသလို ပြောတတ်လာတယ်။
ကျွန်တော် ကန့်ကွက်ရင် သူက “အစ်ကိုကြီးရဲ့ မိန်းမ ဆေးဖိုးတွေက ဘယ်ကလာတယ် ထင်လို့လဲ” ဆိုတဲ့ စကားတစ်ခွန်းနဲ့တင် ကျွန်တော့်ပါးစပ်ကို ပိတ်ပစ်လိုက်တယ်။ ဒါဟာ ချစ်ခြင်းမေတ္တာ မဟုတ်ဘူး၊ ငွေနဲ့ ထိန်းချုပ်ထားတဲ့ ကျွန်ပြုခြင်း တစ်မျိုးပဲဆိုတာ ကျွန်တော် သိလာခဲ့တယ်။
ဖိုးတောက်ရဲ့ တိုက်ကြီးကို သွားရတိုင်း ကျွန်တော်ဟာ လူမဟုတ်သလို ခံစားရတယ်။ ဖိုးတောက်ရဲ့ တပည့်တွေက ကျွန်တော့်ကို “ဆရာကြီး … ဆရာကြီး” လို့ ခေါ်ကြပေမဲ့ သူတို့ရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ လှောင်ပြောင်ရိပ်တွေ ပါနေတာ ကျွန်တော် မြင်တယ်။ သူတို့အတွက် ကျွန်တော်က သူတို့ ဆရာရဲ့ ပိုက်ဆံစားနေတဲ့ အစေခံ တစ်ယောက်လိုပါပဲ။
ဖိုးတောက်ကတော့ ပိုပြီး ရဲတင်းလာတယ်။ သူက အာဏာပိုင်တွေနဲ့ ပေါင်းပြီး အရပ်ထဲမှာ လူမိုက်အာဏာကို အပြည့်အဝ သုံးလာတယ်။ တစ်ညမှာတော့ သူ ကျွန်တော့်ဆီ ရောက်လာပြီး ထူးဆန်းတဲ့ တောင်းဆိုမှုတစ်ခု လုပ်တယ်။
“အစ်ကိုကြီး နာမည်နဲ့ ဒီမြေကွက်ကို ဝယ်ထားပေးပါ၊ အစ်ကိုကြီးက ကျောင်းဆရာဆိုတော့ ဘယ်သူမှ မသင်္ကာဘူး” တဲ့။
ကျွန်တော် ငြင်းပါတယ်။ “ဒါက မတရားတဲ့ နည်းနဲ့ ရထားတဲ့ မြေတွေဆိုတာ ငါသိတယ်။ ငါ့နာမည်ကို အပုပ်မခံနိုင်ဘူး” လို့ ပြောလိုက်တော့ ဖိုးတောက်က ဒေါသတကြီးနဲ့ ထိုင်ရာက ထလိုက်တယ်။
“အစ်ကိုကြီး … အစ်ကိုကြီးက သိပ်မြတ်နိုးလှချည်လား အဲဒီ ဂုဏ်ဒြပ်ကို။ အစ်ကိုကြီးမှာ ဘာရှိလို့လဲ။ အခု ကျွန်တော် ပေးထားတဲ့ ငွေတွေကို ပြန်ပေးနိုင်ရင် အစ်ကိုကြီး သဘောအတိုင်းနေ၊ ပြန်မပေးနိုင်ရင်တော့ ကျွန်တော် ခိုင်းတာလုပ်”
အဲဒီညက ကျွန်တော် အိပ်မပျော်ခဲ့ဘူး။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်ကြည့်တော့ ပညာတတ် ကျောင်းဆရာ မောင်ချမ်းသာဆိုတာ မရှိတော့ဘဲ၊ လူမိုက်တစ်ယောက်ရဲ့ ငွေတွေအောက်မှာ ပျော်ကျနေတဲ့ ဖယောင်းရုပ်တစ်ခုလို ဖြစ်နေခဲ့ပြီ။
ကျွန်တော့်ဇနီးရဲ့ ကျန်းမာရေးက ပိုဆိုးလာတယ်။ ဖိုးတောက်ဆီက ရတဲ့ ငွေတွေနဲ့ ကုသနေပေမဲ့ စိတ်ဆင်းရဲမှုကြောင့်လားမသိ၊ သူမရဲ့ မျက်နှာက တစ်နေ့တခြား ညှိုးနွမ်းလာခဲ့တယ်။ တစ်ရက်မှာတော့ သူမက ကျွန်တော့်လက်ကို ကိုင်ပြီး ပြောတယ်။
“ကိုချမ်းသာ … ကျွန်မတို့ ဒီငွေတွေကို မယူကြရအောင်ပါလား။ ဖိုးတောက်ဆီက ငွေတွေက ပူလွန်းလို့ ကျွန်မ အသက်ရှူရတာ ကျပ်လာပြီ။ ကျွန်မ သေရင်တောင် သိက္ခာရှိရှိ သေပါရစေ” လို့ ငိုပြီး ပြောရှာတယ်။
အဲဒီစကားက ကျွန်တော့်နှလုံးသားကို ဓားနဲ့ မွှန်းလိုက်သလိုပါပဲ။ ကျွန်တော် ဖိုးတောက်ဆီ သွားခဲ့တယ်။ သူ့ကို အပြတ်ပြောဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့တာပါ။ ဒါပေမဲ့ သူ့အိမ်ကို ရောက်တဲ့အခါ မြင်လိုက်ရတဲ့ မြင်ကွင်းက ကျွန်တော့်ကို တုန်လှုပ်သွားစေတယ်။
ဖိုးတောက်က ဧည့်ခန်းထဲမှာ တစ်ယောက်တည်း အရက်သောက်နေတယ်။ သူ့မျက်နှာမှာ ဒဏ်ရာတွေနဲ့။ သူက ကျွန်တော့်ကို မြင်တော့ အားကိုးတကြီး ကြည့်တယ်။
“အစ်ကိုကြီး … ကျွန်တော့်ကို ကယ်ပါဦး။ ဟိုကောင်တွေ ကျွန်တော့်ကို ထောင်ချောက်ဆင်နေပြီ။ ရဲတွေကလည်း ကျွန်တော့်နောက်ကို လိုက်နေပြီ။ ဒီစာရွက်တွေကို အစ်ကိုကြီး သိမ်းထားပေးပါ” လို့ ပြောရင်း အိတ်တစ်အိတ်ကို ကမ်းပေးတယ်။
အဲဒီအိတ်ထဲမှာ ငွေတွေတင်မကဘူး၊ သူလုပ်ခဲ့တဲ့ မကောင်းမှုတွေရဲ့ မှတ်တမ်းတွေ၊ စာချုပ်စာတမ်းတွေ အကုန်ပါတယ်။ ကျွန်တော် စိတ်ပျက်သွားတယ်။ “မင်း ဘာလို့ ဒီလောက်အထိ မိုက်ရတာလဲ ဖိုးတောက်။ ငါပြောသားပဲ၊ စာမတတ်ရင် ခွေးဖြစ်မယ်ဆိုတာ … အခုတော့ မင်းဘဝက ပြေးစရာ မြေမရှိတော့ဘူး မဟုတ်လား” လို့ အော်ဟစ်လိုက်မိတယ်။
ဖိုးတောက်က ခါးခါးသီးသီး ရယ်တယ်။ “စာတတ်တဲ့ အစ်ကိုကြီးကရော ဘာထူးလဲ။ ကျွန်တော့်ဆီက ငွေကို ယူပြီး ရှင်သန်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား။ ကျွန်တော်က ခွေးဖြစ်ရင် အစ်ကိုကြီးက အဲဒီခွေး ကျွေးတဲ့ အစာကို စားနေတဲ့သူပဲ။ ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်လုံးက အတူတူပဲ အစ်ကိုကြီးရဲ့”
အဲဒီစကားက ကျွန်တော့်ကို အဆုံးစွန်အထိ နာကျင်စေခဲ့တယ်။ ဖိုးတောက်က သူ့ရဲ့ အမှားတွေကို ကျွန်တော့်အပေါ် ပုံချနေသလို၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ မာနကိုလည်း နင်းခြေပစ်လိုက်တာပါ။ အဲဒီညမှာပဲ ဖိုးတောက်ကို ရဲတွေ လာဖမ်းသွားတယ်။ ရပ်ကွက်ထဲမှာတော့ “လူမိုက် ဖိုးတောက် အဖမ်းခံရပြီ” ဆိုတဲ့ သတင်းက ဟိုးလေးတကျော် ဖြစ်သွားခဲ့တယ်။
ဒါပေမဲ့ တကယ့် ထိတ်လန့်စရာက နောက်မှ လာတာပါ။ ဖိုးတောက် အဖမ်းခံရပြီး နောက်ရက်မှာတင် သူ့ဇနီး မနှင်းက ကျွန်တော့်ဆီ ရောက်လာတယ်။ သူမရဲ့ မျက်နှာမှာ ပူဆွေးရိပ် တစ်စွန်းတစ်စတောင် မရှိဘူး။
“အစ်ကိုကြီး … ကိုဖိုးတောက် ပေးထားတဲ့ အိတ်ကို ကျွန်မကို ပေးပါ” လို့ အေးအေးဆေးဆေး ပြောတယ်။
ကျွန်တော်က “ဒါတွေက သက်သေတွေပဲ၊ ရဲကို အပ်ရမှာပေါ့” လို့ ပြန်ပြောတော့ သူမက မဲ့ပြုံး ပြုံးတယ်။
“အစ်ကိုကြီး … ကိုဖိုးတောက်ကို ရဲတိုင်တာ ဘယ်သူလဲ သိလား။ ကျွန်မကိုယ်တိုင်ပဲ။ သူက လူမိုက်သာ ဖြစ်တာ၊ သိပ်စိတ်ကူးယဉ်လွန်းတယ်။ အခု သူထောင်ထဲသွားပြီဆိုတော့ ဒီပစ္စည်းတွေ အကုန်လုံးက ကျွန်မတို့ပိုင်ပြီ။ အစ်ကိုကြီးလည်း ဝေစုရမှာပေါ့”
ကျွန်တော် မှင်တက်သွားတယ်။ ကျွန်တော့်ညီကို သူ့ဇနီးကိုယ်တိုင်က သစ္စာဖောက်ခဲ့တာလား။ ငွေကြောင့် လူတွေက ဒီလောက်အထိ ယုတ်မာနိုင်ကြသလား။
မနှင်းရဲ့ စကားတွေက ကျွန်တော့်နားထဲမှာ မိုးကြိုးပစ်လိုက်သလိုပဲ။ သူမက ဆက်ပြောတယ်။ “အစ်ကိုကြီးရဲ့ နာမည်နဲ့ ဝယ်ထားတဲ့ မြေကွက်တွေ၊ အိမ်တွေ အားလုံးက အခုတော့ အစ်ကိုကြီးပိုင်တာ ဖြစ်သွားပြီ။ ကိုဖိုးတောက်ကတော့ ဘာမှ မသိဘဲ ထောင်ထဲမှာ ဆွေးရုံပဲ ရှိတော့မယ်။ အစ်ကိုကြီး ကျောင်းဆရာ ဘဝကနေ နားလိုက်ပါတော့။ အခု အစ်ကိုကြီးက သူဌေးကြီး ဖြစ်သွားပြီ”
ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ ရွံရှာမှုတွေ၊ နာကျင်မှုတွေ ရောပြွမ်းနေခဲ့တယ်။ ကျွန်တော့်ညီ ဖိုးတောက်က မိုက်ခဲ့တာ မှန်ပေမဲ့၊ သူက သူ့မိသားစုနဲ့ သူ့အစ်ကိုအပေါ်မှာတော့ စိတ်ရင်းနဲ့ ကူညီခဲ့တာ ဖြစ်နိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ ငွေတွေကပဲ သူ့ကို ပြန်သတ်ခဲ့တာပါ။
ကျွန်တော် ဖိုးတောက်ကို ထောင်ထဲမှာ သွားတွေ့ခဲ့တယ်။ သူက အရင်လို မဟုတ်တော့ဘူး။ မျက်တောင်တွေ စင်းကျပြီး လူကလည်း ပိန်ချောင်နေပြီ။ ကျွန်တော့်ကို မြင်တော့ သူက ငိုတယ်။
“အစ်ကိုကြီး … မနှင်းကို ဂရုစိုက်ပေးပါဦး။ ကျွန်တော့်မှာ ဘာမှ မရှိတော့ဘူး။ အစ်ကိုကြီး နာမည်နဲ့ ထားခဲ့တဲ့ ပစ္စည်းတွေ အားလုံးကို ရောင်းပြီး အမေနဲ့ အစ်ကိုကြီးတို့ ကောင်းကောင်းနေကြပါ” လို့ သူက တောင်းပန်တိုးလျှိုးနေရှာတယ်။
သူ ဘာမှ မသိသေးဘူး။ သူ့မိန်းမက သူ့ကို သစ္စာဖောက်သွားတာကို သူ မသိသေးဘူး။ ကျွန်တော် အမှန်အတိုင်း ပြောဖို့ ကြိုးစားပေမဲ့ သူ့ရဲ့ မျှော်လင့်ချက် မျက်လုံးတွေကို ကြည့်ပြီး စကားလုံးတွေက လည်ချောင်းထဲမှာပဲ တစ်ဆို့နေခဲ့တယ်။
အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်တော့်ခေါင်းထဲကို အတွေးတစ်ခု ဝင်လာတယ်။ အကယ်၍ ကျွန်တော်ကသာ အဲဒီပစ္စည်းတွေကို လက်ခံလိုက်ရင်၊ ကျွန်တော်ကလည်း မနှင်းနဲ့ အတူတူ သစ္စာဖောက် တစ်ယောက် ဖြစ်သွားမှာ မဟုတ်လား။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ဇနီးရဲ့ ဆေးဖိုးတွေ၊ အမေ့ရဲ့ ရှေ့ရေးတွေက အဲဒီငွေတွေပေါ်မှာ မူတည်နေတယ်။
ကျွန်တော် ထောင်ထဲက ထွက်လာတော့ မိုးတွေ သည်းကြီးမဲကြီး ရွာနေတယ်။ ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာတော့ မိုးထက် ပိုပြင်းတဲ့ ခံစားချက်တွေ ပြည့်နှက်နေတယ်။ ငွေဆိုတာ ဘာလဲ။ စာတတ်တဲ့သူကို ခွေးဖြစ်စေသလား၊ ဒါမှမဟုတ် လူမိုက်ကို ခွေးဖြစ်စေသလား။ တကယ်တော့ ငွေက လူတိုင်းကို ခွေးဖြစ်စေတာပါပဲ။
ကျွန်တော် အိမ်ပြန်ရောက်တော့ မနှင်းက ဧည့်ခန်းမှာ ထိုင်စောင့်နေတယ်။ သူမက စာချုပ်အချို့ကို ကမ်းပေးတယ်။ “ဒါလေးတွေမှာ လက်မှတ်ထိုးလိုက်ရင် အားလုံး ပြီးပြီ အစ်ကိုကြီး”
ကျွန်တော် စာချုပ်တွေကို ကြည့်လိုက်တယ်။ အဲဒီစာချုပ်တွေက ဖိုးတောက်ရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှု အားလုံးကို ကျွန်တော့်ဆီကနေ မနှင်းဆီကို လွှဲပြောင်းပေးမယ့် စာချုပ်တွေပါ။ သူမက ကျွန်တော့်ကို အသုံးချပြီး ဖိုးတောက်ရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေကို သိမ်းယူဖို့ ကြိုးစားနေတာ။
“ငါ လက်မှတ်မထိုးနိုင်ဘူး” လို့ ကျွန်တော် ခပ်တိုးတိုး ပြောလိုက်တယ်။
မနှင်းရဲ့ မျက်နှာက ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားတယ်။ “အစ်ကိုကြီး … မိုက်မဲမနေနဲ့။ အစ်ကိုကြီး လက်မှတ်မထိုးရင် အစ်ကိုကြီးပါ ထောင်ထဲ ရောက်သွားနိုင်တယ်။ ကိုဖိုးတောက်ရဲ့ ငွေမည်းတွေကို လက်ခံခဲ့တာ အစ်ကိုကြီး မဟုတ်ဘူးလား။ အစ်ကိုကြီးရဲ့ နာမည်နဲ့ မြေတွေ ဝယ်ထားတာ သက်သေတွေ အားလုံး ကျွန်မဆီမှာ ရှိတယ်”
ဒါဟာ ခြိမ်းခြောက်မှုပဲ။ ကျွန်တော်ဟာ ပညာတတ် တစ်ယောက် ဖြစ်ပါလျက်နဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်ရဲ့ လက်ခုပ်ထဲက ရေ ဖြစ်နေခဲ့ပြီ။
ကျွန်တော် ဘာလုပ်သင့်သလဲ။ ကျွန်တော့်မှာ ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ဘူး။ ကျွန်တော် လက်မှတ်ထိုးလိုက်ရင် ကျွန်တော်ဟာ သူဌေးတစ်ယောက် ဖြစ်လာမယ်၊ ဒါပေမဲ့ သိက္ခာမဲ့တဲ့ သူဌေး။ လက်မှတ်မထိုးရင်တော့ ကျွန်တော်ဟာ ထောင်ထဲ ရောက်မယ်၊ ဒါမှမဟုတ် ဆင်းရဲတွင်းမှာပဲ သေဆုံးသွားမယ်။
အဲဒီညမှာပဲ ကျွန်တော် ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ချလိုက်တယ်။ ကျွန်တော် သိမ်းထားတဲ့ ဖိုးတောက်ရဲ့ အိတ်ထဲက သက်သေတွေ အားလုံးကို ယူပြီး ရဲစခန်းကို သွားခဲ့တယ်။ မနှင်းရဲ့ သစ္စာဖောက်မှုတွေ၊ ဖိုးတောက်ရဲ့ မကောင်းမှုတွေ၊ နောက်ပြီး ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင် ပါဝင်ပတ်သက်ခဲ့တဲ့ အမှားတွေ အားလုံးကို ဝန်ခံလိုက်ပါတယ်။
ကျွန်တော် သိက္ခာကို ငွေနဲ့ မလဲနိုင်တော့ဘူး။
မနှင်းလည်း အဖမ်းခံရတယ်။ ဖိုးတောက်ကတော့ သူ့ရဲ့ မိုက်ပြစ်တွေအတွက် ထောင်ဒဏ် နှစ်ရှည် ကျခံလိုက်ရတယ်။ ကျွန်တော်ကတော့ အစိုးရဝန်ထမ်း ဘဝကနေ ထုတ်ပယ်ခံရပြီး ထောင်ဒဏ် အနည်းငယ် ကျခံခဲ့ရတယ်။
ထောင်ထဲက ထွက်လာတဲ့နေ့မှာ အမေက ကျွန်တော့်ကို လာကြိုတယ်။ အမေက အိုမင်းသွားပြီ။ ကျွန်တော့်ကို ကြည့်ပြီး အမေက ငိုတယ်။
“အမေ မှားခဲ့တယ် ချမ်းသာရယ် … အမေက စာတတ်ရင် ခွေးမဖြစ်ဘူးလို့ ထင်ခဲ့တာ။ တကယ်တော့ စိတ်ဓာတ်မခိုင်မာရင် ဘယ်လောက်ပဲ စာတတ်တတ်၊ ဘယ်လောက်ပဲ ငွေရှိရှိ ခွေးဖြစ်တာပါပဲလား”
ကျွန်တော့်ဇနီးကတော့ ကျွန်တော် ထောင်ထဲမှာ ရှိနေတုန်း ကွယ်လွန်သွားခဲ့ရှာပြီ။ ကျွန်တော့်မှာ ဘာမှ မရှိတော့ဘူး။ ငွေလည်း မရှိဘူး၊ သိက္ခာလည်း မရှိဘူး၊ ချစ်ရသူလည်း မရှိတော့ဘူး။ ကျန်ရှိနေတာကတော့ အမေ့ရဲ့ တွဲလက်နဲ့ နာကျင်စရာ ကောင်းတဲ့ အတိတ်တွေပဲ။
ကျွန်တော် အခုတော့ လမ်းဘေးမှာ စာအုပ်အဟောင်းလေးတွေ ရောင်းရင်း အသက်မွေးနေပါတယ်။ ဖိုးတောက်ဆီက ရတဲ့ သင်ခန်းစာကတော့ … ငွေဆိုတာ လူကို ကယ်တင်နိုင်သလို၊ လူ့ဘဝကိုလည်း အဆိပ်ခတ်နိုင်တယ် ဆိုတာပါပဲ။ စာတတ်ခြင်း၊ မတတ်ခြင်းထက် အရေးကြီးတာက လူပီသဖို့ပဲ ဆိုတာကို ကျွန်တော် အသက်ကြီးမှ သိလိုက်ရပါတယ်။
ဖိုးတောက်ကတော့ ထောင်ထဲမှာ ရှိနေတုန်းပဲ။ ကျွန်တော် သူ့ဆီ သွားတွေ့တိုင်း သူက ဘာမှ မပြောဘဲ ငိုနေတတ်တယ်။ ကျွန်တော်တို့ ညီအစ်ကို နှစ်ယောက်လုံးက ငွေဆိုတဲ့ ကျော့ကွင်းထဲမှာ မိခဲ့တဲ့ သားကောင်တွေပါပဲ။
ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ နောက်ဆုံး သင်ခန်းစာကတော့ -
"ငွေက လူကို အစွမ်းထက်စေနိုင်ပေမဲ့၊ စိတ်ဓာတ်ကသာ လူကို တန်ဖိုးရှိစေတာပါ။ သိက္ခာကို ငွေနဲ့ ဝယ်လို့မရသလို၊ အသိပညာကိုလည်း မတရားတဲ့ နည်းလမ်းတွေမှာ အသုံးချရင် အဲဒီအသိပညာက ကိုယ့်ကို ပြန်သတ်မယ့် ဓားသွား ဖြစ်လာတတ်ပါတယ်။"
လူမိုက်ရဲ့ ငွေက လူမိုက်ကိုပဲ သေစေတာ မဟုတ်ဘူး၊ ဘေးက ပညာတတ်ကိုပါ အပုပ်နံ့ လှိုင်စေတာ အမှန်ပါပဲ။ ကျွန်တော်ဟာ စာတတ်တဲ့ ခွေးတစ်ကောင် ဖြစ်ခဲ့ဖူးတယ်ဆိုတာကိုတော့ ဘယ်တော့မှ မေ့မှာ မဟုတ်ပါဘူး။
နိဂုံးချုပ်သင်ခန်းစာ -
“ဘဝမှာ အရေးကြီးဆုံးက ဘယ်လောက်တတ်သလဲ၊ ဘယ်လောက်ချမ်းသာသလဲဆိုတာထက် … ကိုယ့်ရဲ့ အသိတရားကို ငွေကြေးရဲ့ အောက်ခြေမှာ အနင်းမခံဖို့ပဲ ဖြစ်ပါတယ်။”