လူကောင်းဟန်ဆောင်တဲ့ တဏှာကောင်
လူကောင်းဟန်ဆောင်တဲ့ တဏှာကောင်
အပြင်မှာ မိုးတွေက သည်းသည်းမည်းမည်း ရွာနေသည်။ ပြတင်းမှန်ကို လာမှန်တဲ့ မိုးစက်သံတွေက ကျွန်တော့်ရဲ့ စိတ်အစဉ်ကို ပိုပြီး တည်ငြိမ်သွားစေသလိုမျိုး။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ရုံးခန်းထဲမှာတော့ အေးစိမ့်နေတဲ့ လေအေးပေးစက်သံနဲ့အတူ စားပွဲပေါ်က ကော်ဖီနံ့က သင်းပျံ့နေတယ်။ ကျွန်တော့်နာမည်က ဦးထက်အောင်။ လူမှုပတ်ဝန်းကျင်မှာတော့ ဂုဏ်သရေရှိ လူကြီးလူကောင်းတစ်ယောက်၊ ပရဟိတသမားတစ်ယောက်၊ လူငယ်တွေကို လမ်းပြပေးတဲ့ အကြံပေးပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက်အဖြစ် လူသိများကြတယ်။ လူတိုင်းက ကျွန်တော့်ကို မြင်ရင် ဦးညွှတ်နှုတ်ဆက်ကြတယ်၊ လေးစားကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီ အဖြူရောင်မျက်နှာဖုံးရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ ဘယ်သူမှ မသိနိုင်တဲ့၊ ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင်တောင် တစ်ခါတလေ ရွံရှာမိတဲ့ တဏှာစိတ်အာသီသတွေ ကိန်းအောင်းနေတာကိုတော့ ဘယ်သူမှ ရိပ်မိမှာမဟုတ်ဘူး။
နွေနွေက ကျွန်တော့်ဆီကို ပထမဆုံးရောက်လာတဲ့နေ့က အဖြူရောင်ဂါဝန်လေးကို ဝတ်ထားတာ။ သူမရဲ့ မျက်လုံးတွေက ကြည်လင်နေပြီး ကျွန်တော့်ကို ကြည့်တဲ့အကြည့်တွေမှာ အားကိုးတကြီးနဲ့ ရိုသေမှုတွေ အပြည့်ရှိနေတယ်။ သူမက ကျွန်တော့်သူငယ်ချင်းဟောင်းတစ်ယောက်ရဲ့ သမီး။ မိဘတွေမရှိတော့တဲ့နောက်မှာ ကျွန်တော့်ဆီမှာ အလုပ်သင်အဖြစ် လာရောက်လုပ်ကိုင်တာပါ။ သူမကို မြင်မြင်ချင်းမှာပဲ ကျွန်တော့်ရဲ့ အမဲလိုက်ချင်တဲ့ စိတ်ရိုင်းတွေက နိုးထလာခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်က ကျွမ်းကျင်တဲ့ မုဆိုးတစ်ယောက်ပါ။ သားကောင်ကို အတင်းအဓမ္မ ဖမ်းဆီးတာထက်၊ သူ့အလိုလို ကျွန်တော့်ရဲ့ ပိုက်ကွန်ထဲ တိုးဝင်လာအောင် ဆွဲဆောင်ရတာကို ပိုနှစ်သက်တယ်။
"ဦးလေး... ဒီစာရွက်စာတမ်းတွေ ဘယ်မှာထားရမလဲဟင်"
သူမရဲ့ လေသံလေးက တိုးညှင်းပြီး နားထောင်လို့ ကောင်းလွန်းတယ်။ ကျွန်တော်က ခိုင်မာတဲ့ အပြုံးတစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်ပြီး သူမကို ခပ်အေးအေးပဲ ကြည့်လိုက်တယ်။
"ဒီမှာပဲ ထားလိုက်ပါ နွေနွေ။ ပင်ပန်းနေပြီလား... ဦးလေး ကော်ဖီတစ်ခွက် ဖျော်ပေးမယ်လေ"
ကျွန်တော်က ဂရုတစိုက်ရှိတဲ့ လူကြီးလူကောင်းတစ်ယောက်လို ပြုမူတယ်။ သူမအတွက် မုန့်ဝယ်ပေးတယ်၊ အလုပ်မှာ အဆင်မပြေတာရှိရင် စိတ်ရှည်လက်ရှည် သင်ပေးတယ်။ သူမက ကျွန်တော့်ကို "လူသားဆန်တဲ့ နတ်ဘုရား" တစ်ပါးလို သတ်မှတ်လာအောင် ကျွန်တော်က တစ်ဆင့်ချင်း စီစဉ်ခဲ့တာပါ။ သူမရဲ့ ယုံကြည်မှုကို ရယူဖို့အတွက် ကျွန်တော့်ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်အချိန်တွေကို ရင်းနှီးခဲ့တယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အတွင်းစိတ်မှာတော့ သူမရဲ့ နုပျိုတဲ့ ကိုယ်လုံးလေးကို ဘယ်လိုပုံစံနဲ့ သိမ်းပိုက်ရမလဲဆိုတဲ့ အတွေးတွေက တရိပ်ရိပ် တက်နေခဲ့တယ်။ ဒါဟာ ကျွန်တော့်အတွက်တော့ ကစားပွဲတစ်ခုလိုပါပဲ။
အချိန်တွေ ကြာလာတာနဲ့အမျှ နွေနွေက ကျွန်တော့်ကို ပိုပြီး ရင်းနှီးလာတယ်။ သူမရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေ၊ သူမရဲ့ ဝမ်းနည်းမှုတွေကို ကျွန်တော့်ကို ပြောပြလာတယ်။ ကျွန်တော်ကတော့ အမြဲတမ်း နားထောင်ပေးသူ ကောင်းတစ်ယောက်အဖြစ် ဟန်ဆောင်နေခဲ့တယ်။ တစ်ညမှာတော့ ကုမ္ပဏီက အလုပ်တွေများလို့ နှစ်ယောက်တည်း ညနက်ထိ အလုပ်လုပ်ဖြစ်ကြတယ်။ အပြင်မှာ မိုးကလည်း သည်းနေသလို လျှပ်စီးတွေကလည်း တစ်ဖြဖြ လက်နေတယ်။
"နွေနွေ... ကြောက်နေလား"
ကျွန်တော်က သူမရဲ့ ပုခုံးလေးကို အသာအယာ ကိုင်လိုက်တယ်။ သူမက တုန်တုန်ရီရီနဲ့ ကျွန်တော့်ကို ကြည့်တယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ သူမရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ ကြောက်ရွံ့မှုထက် ကျွန်တော့်ကို အားကိုးတဲ့ အရိပ်အယောင်တွေကို ပိုမြင်ရတယ်။ ကျွန်တော်က သူမကို ရင်ခွင်ထဲ ဆွဲသွင်းလိုက်တယ်။ ဒါဟာ ပထမဆုံး အထိအတွေ့ပဲ။ သူမက ရုန်းကန်ဖို့ ကြိုးစားပေမဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ "နူးညံ့တဲ့ စကားလုံးတွေ" အောက်မှာ သူမက ငြိမ်သက်သွားခဲ့တယ်။
"ဦးလေး မင်းကို ချစ်လို့ပါ နွေနွေရယ်... ဦးလေး မင်းကို စောင့်ရှောက်ချင်လို့ပါ"
ကျွန်တော့်ရဲ့ စကားလုံးတွေက အဆိပ်သင့်နေတဲ့ ပျားရည်တွေလိုပဲ။ သူမက နုံအလွန်းတယ်။ ဒါမှမဟုတ် ကျွန်တော့်ကို အလွန်အမင်း ယုံကြည်လွန်းတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။ အဲဒီညမှာပဲ ကျွန်တော့်ရဲ့ တဏှာစိတ်တွေကို လွတ်ထုတ်လိုက်ပြီး သူမရဲ့ အပြစ်ကင်းစင်မှုကို ကျွန်တော် ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့တယ်။ သူမ ငိုနေခဲ့တာကို ကျွန်တော် သိပေမဲ့ ကျွန်တော် ဂရုမစိုက်ခဲ့ဘူး။ ကျွန်တော့်အတွက်ကတော့ ဒါဟာ အောင်ပွဲတစ်ခုပဲ။ မနက်ရောက်တော့ ကျွန်တော်က ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သလိုမျိုး အေးအေးဆေးဆေးပဲ။ သူမကို ပိုက်ဆံအချို့ပေးပြီး လိုချင်တာဝယ်ဖို့ ပြောခဲ့တယ်။ သူမကတော့ ကြေကွဲနေတဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ ကျွန်တော့်ကို ကြည့်နေခဲ့တယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်တော် မသိခဲ့တာက ဒါဟာ ကျရှုံးခြင်းရဲ့ အစဆိုတာပါပဲ။
နောက်ပိုင်းရက်တွေမှာ နွေနွေက အရင်လို မဟုတ်တော့ဘူး။ သူမက စကားနည်းလာပြီး အမြဲတမ်း ငိုင်နေတတ်တယ်။ ကျွန်တော်ကတော့ သူမကို ကျွန်တော့်ရဲ့ အလိုဆန္ဒတွေအတွက် အသုံးချရတာကို မရပ်တန့်ခဲ့ဘူး။ တစ်ခါတလေကျရင် သူမက ငြင်းဆန်ဖို့ ကြိုးစားတတ်ပေမဲ့ ကျွန်တော်က "ငါ့ရဲ့ ဂုဏ်သတင်းကို ငဲ့ကြည့်စမ်း၊ နွေနွေ... မင်း ဒီအကြောင်းတွေကို ပြောရင် ဘယ်သူက မင်းကို ယုံမှာလဲ။ ငါက လူကြီးလူကောင်း တစ်ယောက်လေ" ဆိုတဲ့ စကားလုံးတွေနဲ့ ခြိမ်းခြောက်ခဲ့တယ်။
ကျွန်တော့်ရဲ့ နှလုံးသားက ကျောက်တုံးလို မာကျောနေခဲ့တယ်။ သူမကို တစ်ခါတစ်ရံ စိတ်ဆိုးမာန်ဆိုးနဲ့ ပြောဆိုမိတယ်၊ သူမရဲ့ ခံစားချက်တွေကို နင်းခြေခဲ့တယ်။ အလုပ်မှာလည်း သူမကို အပြစ်ရှာပြီး အနိုင်ကျင့်လာတယ်။ ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ သူမရဲ့ မျက်ရည်တွေကို မြင်ရတာက ကျွန်တော့်ရဲ့ အမျိုးသားမာနကို ပိုပြီး တက်ကြွစေလို့ပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ဆီကို ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုတွေ ဝင်လာတတ်တယ်။ နွေနွေဆီက မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အတိတ်က ကျွန်တော် ဖျက်ဆီးခဲ့ဖူးတဲ့ တခြားသော မိန်းကလေးတွေဆီက။ သူတို့က ကျွန်တော့်ကို ခြိမ်းခြောက်လာကြတယ်။
ကျွန်တော် ပြာယာခတ်လာတယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ လူကြီးလူကောင်း ပုံရိပ်ကြီး ပျက်စီးသွားမှာကို ကျွန်တော် အကြောက်ဆုံးပဲ။ နွေနွေကတော့ အဲဒီအချိန်တွေမှာ ကျွန်တော့်ဘေးမှာ တိတ်တိတ်လေး ရှိနေပေးခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် သူမကို အော်ဟစ်ဆဲဆိုနေရင်တောင် သူမက ကျွန်တော့်အတွက် ရေတစ်ခွက် လာချပေးတတ်တယ်။ သူမရဲ့ အေးစက်နေတဲ့ အပြုံးက ကျွန်တော့်ကို တစ်ခါတလေ ကြောက်လန့်စေတယ်။ သူမ ဘာတွေ တွေးနေသလဲဆိုတာ ကျွန်တော် မသိခဲ့ဘူး။ သူမရဲ့ ဖုန်းထဲမှာ ကျွန်တော့်ဆီက လာတဲ့ မက်ဆေ့ခ်ျတွေ၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ စက်ဆုပ်ရွံရှာဖွယ်ကောင်းတဲ့ စကားလုံးတွေကို သူမက မဖျက်ဘဲ သိမ်းထားတာကို ကျွန်တော် မတော်တဆ တွေ့လိုက်ရတဲ့နေ့မှာတော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဒေါသက အထွတ်အထိပ်ကို ရောက်သွားခဲ့တယ်။
"မင်း ဒါတွေကို ဘာလုပ်မလို့လဲ နွေနွေ! မင်း ငါ့ကို ဖျက်ဆီးမလို့လား!"
ကျွန်တော် သူမကို ရိုက်နှက်မိခဲ့တယ်။ သူမက လဲကျသွားပေမဲ့ မငိုဘူး။ သူမက ကျွန်တော့်ကို စိုက်ကြည့်ပြီး "ဦးလေးကို ကျွန်မ တကယ်ချစ်ခဲ့တာပါ... ဒါပေမဲ့ ဦးလေးက လူမဟုတ်ဘူး" လို့ တိုးတိုးလေး ပြောခဲ့တယ်။ အဲဒီညမှာပဲ သူမ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တယ်။ သူမရဲ့
ရက်အနည်းငယ်အကြာမှာတော့ ကျွန်တော့်ဆီကို ရဲတွေ ရောက်လာတယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ စိတ်ထဲမှာတော့ "အင်း... ငါတော့ သွားပြီ၊ သူမ အကုန်တိုင်လိုက်ပြီ ထင်တယ်" လို့ တွေးပြီး ဒူးတွေ တုန်နေခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ရဲတွေ ပြောတဲ့စကားက ကျွန်တော့်ကို ဆွံ့အသွားစေခဲ့တယ်။
"ဦးထက်အောင်... မနွေနွေက ကားအက်စီးဒင့်နဲ့ ဆုံးသွားပါပြီ။ သူမရဲ့ ကိုယ်ပေါ်မှာ ဦးလေးရဲ့ ကုမ္ပဏီက ငွေအလွဲသုံးစားလုပ်မှုတွေနဲ့ တခြားသူတွေရဲ့ ခြိမ်းခြောက်မှုတွေကို သူမက အကုန်လက်ခံပြီး ဖြေရှင်းပေးခဲ့တဲ့ အထောက်အထားတွေ တွေ့ရတယ်။ ပြီးတော့ သူမဆီမှာ ဦးလေးကို အသရေဖျက်ဖို့ ကြိုးစားနေတဲ့သူတွေကို သူမက ပိုက်ဆံပေးပြီး နှုတ်ပိတ်ထားခဲ့တဲ့ စာချုပ်တွေလည်း တွေ့ရတယ်"
ကျွန်တော် မှင်သက်သွားတယ်။ သူမက ကျွန်တော့်ကို ဖျက်ဆီးဖို့ ကြိုးစားနေတာမဟုတ်ဘဲ ကျွန်တော့်ရဲ့ အပြစ်တွေကို သူမရဲ့ ပုခုံးပေါ်တင်ပြီး ထမ်းပိုးသွားခဲ့တာလား။ သူမက ကျွန်တော့်ဆီက အနိုင်ကျင့်မှုတွေကို ခံယူရင်းနဲ့တောင် ကျွန်တော့်ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို ကာကွယ်ပေးသွားခဲ့တာလား။ ကတော့ အဲဒီမှာတင် မရပ်သေးဘူး။ သူမရဲ့ နောက်ဆုံးကျန်ရစ်တဲ့ ဒိုင်ယာရီထဲမှာ ကျွန်တော် ဖတ်လိုက်ရတဲ့ စကားလုံးတွေက ကျွန်တော့်နှလုံးသားကို ဓားနဲ့ မွှန်းလိုက်သလိုပါပဲ။
"ဦးလေးက လူကောင်းဟန်ဆောင်ရတာကို အရမ်းနှစ်သက်တယ်ဆိုတာ ကျွန်မသိတယ်။ ဒါကြောင့် ဦးလေး စိတ်ချမ်းသာအောင် ဦးလေးရဲ့ မျက်နှာဖုံးကို ကျွန်မ ဘယ်တော့မှ မခွာချခဲ့ဘူး။ ဦးလေးရဲ့ တဏှာစိတ်တွေကြားမှာ ကျွန်မ ခံစားခဲ့ရပေမဲ့၊ တစ်နေ့မှာတော့ ဦးလေး လူကောင်းအစစ် ဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်မ မျှော်လင့်ခဲ့တယ်... အခုတော့ ကျွန်မ ပင်ပန်းနေပြီ။ ဦးလေးရဲ့ အပြစ်တွေကို ကျွန်မနဲ့အတူ ယူသွားပေးပါ့မယ်။ ဦးလေး လူကောင်းတစ်ယောက်အဖြစ် ဆက်နေပါတော့..."
အခုဆိုရင် ကျွန်တော်ဟာ လူမှုပတ်ဝန်းကျင်မှာ အရင်ကထက်တောင် ပိုပြီး လေးစားခြင်း ခံနေရတဲ့သူ ဖြစ်နေပြီ။ လူတွေက "ဦးထက်အောင်ဟာ သူ့ရဲ့ တပည့်မလေး ဆုံးသွားတာကိုတောင် ဒီလောက်အထိ ဝမ်းနည်းနေတာ... တကယ်ကို စိတ်ထားကောင်းတဲ့သူပဲ" လို့ ချီးမွမ်းကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီချီးမွမ်းသံတွေက ကျွန်တော့်အတွက်တော့ ငရဲမီးလိုပဲ ပူလောင်လွန်းတယ်။
ကျွန်တော် ညတိုင်း အိပ်မပျော်ဘူး။ မျက်စိမှိတ်လိုက်တိုင်း နွေနွေရဲ့ ကြေကွဲနေတဲ့ မျက်နှာကိုပဲ မြင်ယောင်နေမိတယ်။ ကျွန်တော် သူမကို တောင်းပန်ချင်တယ်၊ ကျွန်တော် မှားခဲ့ပါတယ်လို့ ပြောချင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူမက မရှိတော့ဘူး။ ကျွန်တော် ပြုပြင်ချင်တဲ့ အချိန်မှာ အရာအားလုံးက နောက်ကျသွားခဲ့ပြီ။ ကျွန်တော်ဟာ လူကောင်းဟန်ဆောင်တဲ့ တဏှာကောင် မဟုတ်တော့ဘူး။ ကျွန်တော်ဟာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေဖို့ သတ္တိမရှိဘဲ၊ ကိုယ်တိုင် ဖန်တီးခဲ့တဲ့ "လူကောင်း" ဆိုတဲ့ မျက်နှာဖုံးအကျဉ်းထောင်ထဲမှာ တစ်သက်လုံး ပိတ်မိနေတဲ့ လူဖျင်းတစ်ယောက် ဖြစ်သွားခဲ့ပြီ။
ကျွန်တော် သူမရဲ့ အုတ်ဂူရှေ့မှာ ဒူးထောက်ပြီး ငိုကြွေးနေမိတယ်။ မိုးတွေကတော့ အရင်ညကလိုပဲ သည်းကြီးမည်းကြီး ရွာနေတုန်းပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ခါမှာတော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ အပြစ်တွေကို ဆေးကြောပေးမယ့် မိုးစက်တွေ မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်တော့်ကို ထာဝရ နောင်တရစေမယ့် မိုးစက်တွေသာ ဖြစ်တယ်။ ကျွန်တော် ရရှိထားတဲ့ ဂုဏ်ပကာသနတွေ၊ ပိုက်ဆံတွေက ကျွန်တော့်ရဲ့ လောင်မြိုက်နေတဲ့ စိတ်ကို မငြှိမ်းသတ်နိုင်တော့ဘူး။
နောက်ကျမှ နားလည်ခဲ့တဲ့ အချစ်၊ နောက်ကျမှ သိခဲ့ရတဲ့ တန်ဖိုးတွေက လူတစ်ယောက်ကို အရှင်လတ်လတ် ငရဲကျစေတယ်ဆိုတာ ကျွန်တော် အခုမှ ကောင်းကောင်းကြီး သိလိုက်ရပါတော့တယ်။ ကျွန်တော်ဟာ နွေနွေရဲ့ အသက်နဲ့လဲပြီး ရယူခဲ့တဲ့ ဒီ "လူကောင်း" ဆိုတဲ့ ဘွဲ့ထူးကြီးကို ထမ်းပိုးရင်း၊ တစ်သက်လုံး နောင်တတွေနဲ့ နေထိုင်သွားရတော့မှာပါ။ အပြင်ပန်းမှာတော့ ကျွန်တော်က သူတော်စင်ကြီးပေါ့။ ဒါပေမဲ့ အတွင်းထဲမှာတော့ ကျွန်တော်ဟာ ပုပ်ပွနေတဲ့ အလောင်းကောင် တစ်ခုထက် မပိုတော့ဘူး။
သင်ခန်းစာ - လူတစ်ယောက်ရဲ့ တန်ဖိုးကို သူရှိနေစဉ်မှာ မသိဘဲ၊ သူဆုံးရှုံးသွားမှ သိမြင်လာတဲ့ နောင်တဟာ ကမ္ဘာပေါ်မှာ အနာကျင်ရဆုံး အပြစ်ဒဏ် ဖြစ်သည်။ လူကောင်းဟန်ဆောင်ခြင်းထက် လူကောင်းဖြစ်အောင် ကြိုးစားခြင်းကသာ စစ်မှန်သော ငြိမ်းချမ်းမှုကို ပေးနိုင်မည်။