မယားငယ်ရဲ့ဘကိုယ်ဝန်
မယားငယ်ရဲ့ ကိုယ်ဝန်
မိုးသက်လေနှင် အေးစိမ့်လှသော ညဦးယံ၏ လေထုက ကျွန်မတို့၏ ဇိမ်ခံတိုက်ခန်းကျယ်ကြီးအတွင်းသို့ တိုးဝှေ့ဝင်ရောက်လာသည်။ ကျွန်မ၏ ဘဝသည် ဤတိုက်ခန်းကြီးကဲ့သို့ပင် အပြင်ပန်း၌ ခိုင်ခံ့တောက်ပသော်လည်း အတွင်း၌မူ ဟောင်းနွမ်းအက်ကွဲနေသည်ကို ကျွန်မကိုယ်တိုင်သာ သိခဲ့သည်။ ဧည့်ခန်းရှိ ဆိုဖာပေါ်တွင် ထိုင်နေရင်း နံရံပေါ်မှ ကျွန်မနှင့် နေလင်းတို့၏ မင်္ဂလာဓာတ်ပုံကြီးကို ငေးကြည့်နေမိသည်။ ထိုဓာတ်ပုံထဲတွင် ကျွန်မတို့သည် ကမ္ဘာပေါ်၌ အပျော်ဆုံးစုံတွဲဟု ထင်ရသည်။ နေလင်းက ကျွန်မကို ချစ်မြတ်နိုးစွာ ငုံ့ကြည့်နေပြီး၊ ကျွန်မကလည်း ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာ ပြုံးနေခဲ့သည်။
ကျွန်မသည် လုပ်ငန်းခွင်၌ အောင်မြင်သော အမျိုးသမီးတစ်ဦးဖြစ်သည်။ 'သီရိ' ဆိုလျှင် စီးပွားရေးလောကတွင် မသိသူမရှိ။ ကျွန်မ၏ မာန်မာန၊ ကျွန်မ၏ ကြိုးစားမှုတို့ဖြင့် တည်ဆောက်ထားသော ဤဘဝကို ကျွန်မ အလွန်တန်ဖိုးထားသည်။ သို့သော် ကျွန်မ၌ အားနည်းချက်တစ်ခု ရှိခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ နေလင်းအပေါ် အလွန်အမင်း ယုံကြည်ကိုးစားခဲ့ခြင်းနှင့် ကျွန်မတို့ကြားတွင် ကလေးတစ်ယောက် မထွန်းကားနိုင်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
နေလင်းသည် ကျွန်မ၏ ကုမ္ပဏီတွင် အထွေထွေမန်နေဂျာအဖြစ် တာဝန်ယူထားသူ။ သူသည် သိမ်မွေ့သည်၊ ဂရုစိုက်တတ်သည်ဟု ကျွန်မ ထင်မှတ်ခဲ့သည်။ သို့သော် လွန်ခဲ့သော သုံးလခန့်ကစ၍ သူ၏ ပြောင်းလဲမှုများကို ကျွန်မ သတိပြုမိလာသည်။ ဖုန်းကို အမြဲတစေ လော့ခ်ချထားခြင်း၊ ရုံးဆင်းချိန် နောက်ကျခြင်းနှင့် ကျွန်မ၏ အကြည့်များကို ရှောင်လွှဲခြင်းတို့က အချက်ပေးခေါင်းလောင်းသံများ ဖြစ်ခဲ့သည်။
ထိုညက နေလင်း အိမ်ပြန်နောက်ကျခဲ့သည်။ သူ
ထိုစာရွက်လေးကို ကိုင်ထားရင်း ကျွန်မ၏ လက်များ တုန်ယင်လာသည်။ 'နန်းမိုး' ဆိုသည်မှာ ကျွန်မ၏ ရုံးတွင် အလုပ်သင်အဖြစ် ဝင်ရောက်လုပ်ကိုင်နေသော အသက် ကျော် မိန်းကလေးငယ်လေး ဖြစ်သည်။ အပြစ်ကင်းစင်သော မျက်နှာနှင့် အေးဆေးလှသော ထိုမိန်းကလေးကို ကျွန်မကိုယ်တိုင် သဘောကျ၍ အနီးကပ်သင်ကြားပေးရန် ရွေးချယ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခုမူ ကျွန်မကိုယ်တိုင် မွေးထုတ်ပေးလိုက်သော မြွေဟောက်က ကျွန်မကို ပြန်လည်ပေါက်လိုက်ပြီလား။
နေလင်း ရေချိုးခန်းမှ ထွက်လာသောအခါ ကျွန်မ၏ လက်ထဲမှ စာရွက်ကို မြင်ပြီး တုန်လှုပ်သွားသည်။ သူ၏ မျက်နှာတွင် အပြစ်ရှိစိတ်ထက် ကြောက်ရွံ့မှုက ပို၍ ထင်ဟပ်နေသည်။
"သီရိ... ကိုယ် ရှင်းပြပါရစေ"
သူ၏ အသံက တိမ်ဝင်နေသည်။ ကျွန်မကတော့ စကားတစ်လုံးမှ မပြောနိုင်ဘဲ သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ ရင်ထဲတွင် မီးလောင်နေသော်လည်း မျက်ရည်က ထွက်မလာခဲ့ပါ။
"ဒါက... ဒါက မတော်တဆပါ သီရိရယ်။ ကိုယ် သူမကို မချစ်ပါဘူး။ အဲဒီညက ကိုယ် အရက်နည်းနည်း မူးသွားလို့..."
"မတော်တဆ?" ကျွန်မ၏ အသံက အေးစက်လှသည်။ "မတော်တဆဆိုတာ တစ်ကြိမ်ပဲ ဖြစ်တာလေ နေလင်း။ အခုက ကိုယ်ဝန်က သုံးလရှိနေပြီပဲ။ ရှင် ကျွန်မကို လိမ်နေတာ သုံးလရှိပြီပေါ့"
"မဟုတ်ဘူး... ကိုယ်လည်း အခုမှ သိတာ။ သူမက ကိုယ့်ကို အကျပ်ကိုင်နေတာ"
ကျွန်မ ရယ်ချင်စိတ်ပေါက်သွားသည်။ နေလင်းသည် အမြဲတမ်း ဤသို့ပင်။ အမှားလုပ်လျှင် သူတစ်ပါးအပေါ် ပုံချတတ်သူ။ ကျွန်မကလည်း သူ့ကို ချစ်လွန်း၍ ထိုအားနည်းချက်ကို ဖုံးကွယ်ပေးခဲ့မိသည်။ ကျွန်မသည် ဖုန်းကို ထုတ်ကာ နန်းမိုးထံသို့ ဖုန်းခေါ်လိုက်သည်။ နေလင်းက တားရန် ကြိုးစားသော်လည်း ကျွန်မက လက်ကာပြလိုက်သည်။
"နန်းမိုး... မနက်ဖြန် မနက် နာရီမှာ ငါတို့ ပုံမှန်တွေ့နေကျ ကော်ဖီဆိုင်ကို လာခဲ့ပါ။ မင်းနဲ့ ငါ ပြောစရာရှိတယ်"
တစ်ဖက်မှ တုန်တုန်ရင်ရင်ဖြင့် 'ဟုတ်ကဲ့' ဟု ပြန်ထူးသံကို ကြားရသည်။ ကျွန်မ ဖုန်းချလိုက်ပြီး နေလင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။
"ရှင်လည်း လိုက်ခဲ့ပါ။ ကျွန်မတို့ သုံးယောက် မျက်နှာချင်းဆိုင် ရှင်းရမယ်"
ထိုညက ကျွန်မတို့နှစ်ဦးစလုံး အိပ်မပျော်ခဲ့ကြပါ။ တစ်အိမ်တည်း၊ တစ်ခုတင်တည်းပေါ်မှာ ရှိနေသော်လည်း ကျွန်မတို့ကြားတွင် ကီလိုမီတာ ထောင်ပေါင်းများစွာ ဝေးကွာသွားသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ နေလင်း၏ သက်ပြင်းချသံများက ကျွန်မ၏ နားထဲတွင် ဆူညံနေသည်။ ကျွန်မ စဉ်းစားနေမိသည်မှာ 'ငါ ဘာမှားခဲ့သလဲ' ဆိုသည့် မေးခွန်းပင်။ ကျွန်မ ရှာသမျှ ငွေတွေ၊ ကျွန်မ တည်ဆောက်ခဲ့တဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာတွေက ဒီလို အရှက်တကွဲ ဖြစ်ဖို့အတွက်လား။
နောက်တစ်နေ့ မနက်တွင် ကျွန်မတို့ သုံးယောက် ဆုံဖြစ်ကြသည်။ နန်းမိုးသည် ဗိုက်ကလေးကို အသာအယာ ကိုင်ထားရင်း ခေါင်းငုံ့ကာ ထိုင်နေသည်။ သူမ၏ မျက်နှာတွင် ကြောက်ရွံ့မှုများ ပြည့်နှက်နေသော်လည်း မျက်လုံးထဲတွင်တော့ တစ်စုံတစ်ခုကို စွဲလန်းနေသော အရိပ်အယောင်ကို တွေ့ရသည်။
"နန်းမိုး... မင်းမှာ ငါ့ယောကျ်ားနဲ့ ရတဲ့ ကိုယ်ဝန် ရှိနေတယ်ဆိုတာ ဟုတ်သလား"
ကျွန်မ၏ တည်ငြိမ်လှသော အသံကြောင့် နေလင်းပင် လန့်သွားသည်။ နန်းမိုးက မျက်ရည်များ ဝဲလျက် ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
"ဟုတ်ပါတယ် အမကြီး... ညီမ တောင်းပန်ပါတယ်။ ညီမ... ညီမ အမကြီးကို မပြိုင်ရဲပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒီကလေးက..."
"ကလေးက ဘာဖြစ်လဲ"
"ဦးနေလင်းက ပြောတယ်... အမကြီးမှာ ကလေးမရနိုင်ဘူးတဲ့။ သူက ကလေးအရမ်းလိုချင်နေတာဆိုတော့..."
ထိုစကားက ကျွန်မ၏ နှလုံးသားကို ဓားဖြင့် အချက်ပေါင်းများစွာ မွှန်းလိုက်သကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ ကျွန်မ၏ အားနည်းချက်ကို အသုံးချပြီး သူတို့နှစ်ယောက် ဖောက်ပြန်ခဲ့ကြသည်ပေါ့။ နေလင်းက ခေါင်းငုံ့ထားဆဲ။ ကျွန်မ၏ မာန်မာနက ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ချလိုက်သည်။
"ကောင်းပြီ။ ဒီကိုယ်ဝန်ကို ဖျက်ချလိုက်ပါ။ မင်း လိုချင်တဲ့ ငွေပမာဏကို ပြော။ ပြီးတော့ ဒီမြို့ကနေ ထွက်သွားပါ"
နေလင်းက ထိတ်လန့်တကြား မော့ကြည့်လာသည်။ "သီရိ... မင်း ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ။ ဒါ ကိုယ့်သွေးသားလေ"
"ရှင် ငြိမ်ငြိမ်နေစမ်း နေလင်း။ ရှင့်ကြောင့် ကျွန်မတို့ မိသားစု နာမည်ပျက်ရတော့မယ်။ ဒီကလေး ရှိနေသရွေ့ ကျွန်မအတွက် ဆူးငြောင့်ခလုတ်ပဲ"
သို့သော် နန်းမိုးက ခေါင်းခါယမ်းလိုက်သည်။ "မလုပ်နိုင်ဘူး အမကြီး။ ညီမ ဒီကလေးကို မဖျက်နိုင်ဘူး။ ညီမ ဘာငွေမှ မလိုချင်ပါဘူး။ ညီမကို ဒီအတိုင်းလေးပဲ နေခွင့်ပြုပါ"
ထိုနေ့မှစ၍ ကျွန်မ၏ ဘဝသည် တဖြည်းဖြည်း ပြိုလဲလာခဲ့သည်။ ကျွန်မသည် နန်းမိုးကို အလုပ်မှ ထုတ်ပစ်ခဲ့သည်။ သို့သော် နေလင်းက သူမကို တိတ်တဆိတ် ထောက်ပံ့နေဆဲဖြစ်ကြောင်း ကျွန်မ သိလိုက်ရသည်။ ကျွန်မ ဒေါသတကြီးဖြင့် နေလင်းနှင့် ရန်ဖြစ်ခဲ့သည်။ ကျွန်မတို့၏ ရန်ပွဲများက အိမ်ထဲတွင်သာမက ရုံးအထိပါ ပျံ့နှံ့လာခဲ့သည်။
ကျွန်မ၏ အာရုံစူးစိုက်မှုများ လျော့နည်းလာသည်နှင့်အမျှ ကုမ္ပဏီ၏ လုပ်ငန်းများတွင် အမှားအယွင်းများ စတင်လာသည်။ အဓိက ဖောက်သည်ကြီးတစ်ဦးက ကျွန်မတို့၏ မိသားစုရေး ရှုပ်ထွေးမှုများကို အကြောင်းပြ၍ စာချုပ်ဖျက်သိမ်းသွားသည်။ ကျွန်မ တည်ဆောက်ခဲ့သော အောင်မြင်မှု နန်းတော်ကြီးသည် အုတ်တစ်ချပ်ချင်း ပြုတ်ကျလာနေပြီ ဖြစ်သည်။ ကျွန်မ ညဘက်ဆိုလျှင် အိပ်ဆေးမပါဘဲ အိပ်မပျော်တော့ပါ။ ဖုန်းထဲတွင် နေလင်းဆီသို့ မက်ဆေ့ခ်ျပေါင်းများစွာ ပို့ခဲ့သော်လည်း သူက '' ပြပြီး ပြန်စာမပို့တော့ပါ။ သူသည် နန်းမိုးဆီတွင်သာ အချိန်ကုန်ဆုံးနေခဲ့သည်။
တစ်လခန့် ကြာပြီးနောက်...
ကျွန်မ ကုမ္ပဏီ၏ ဘုတ်အဖွဲ့အစည်းအဝေးတစ်ခုကို တက်ရောက်ရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် ရှေ့နေတစ်ဦး ရောက်လာသည်။ သူ၏ လက်ထဲတွင် ပါလာသော စာရွက်စာတမ်းများက ကျွန်မကို လူသေတစ်ယောက်ကဲ့သို့ မှင်သက်သွားစေခဲ့သည်။
"ဒါ... ဒါက ဘာလဲ"
"ဒါက ဦးနေလင်း တင်ပြထားတဲ့ ကွာရှင်းပြတ်စဲခွင့် လျှောက်ထားလွှာနဲ့ ကုမ္ပဏီရဲ့ ရှယ်ယာလွှဲပြောင်းမှု မှတ်တမ်းတွေပါ"
ကျွန်မ နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် ဖတ်ကြည့်မိသည်။ နေလင်းသည် လွန်ခဲ့သော နှစ်နှစ်ကတည်းက ကျွန်မ မသိအောင် ကုမ္ပဏီ၏ ရှယ်ယာအချို့ကို သူ၏ အမည်ပေါက် ပြောင်းလဲထားခဲ့သည်။ ထို့ပြင် သူသည် ကျွန်မ၏ စိတ်ကျန်းမာရေးမကောင်းကြောင်း၊ လုပ်ငန်းကို ဦးဆောင်နိုင်စွမ်း မရှိတော့ကြောင်း အထောက်အထားများဖြင့် ဘုတ်အဖွဲ့ကို တင်ပြထားသည်။
ကျွန်မ အပြေးအလွှားဖြင့် နေလင်းရှိရာ နန်းမိုး၏ တိုက်ခန်းလေးဆီသို့ သွားခဲ့သည်။ ထိုနေရာတွင် မြင်လိုက်ရသော မြင်ကွင်းက ကျွန်မကို ထာဝရ နာကျင်စေခဲ့သည်။ နေလင်းသည် နန်းမိုး၏ ဗိုက်ကလေးကို နားထောင်ရင်း ပြုံးနေသည်။ သူတို့သည် ပျော်ရွှင်သော မိသားစုလေးတစ်ခုကဲ့သို့ပင်။
"နေလင်း! ရှင် ဘာတွေ လုပ်နေတာလဲ" ကျွန်မ အော်ဟစ်လိုက်သည်။
နေလင်းက တည်ငြိမ်စွာ ထလာသည်။ "သီရိ... မင်း အနားယူသင့်ပြီ။ မင်းက အမြဲတမ်း အောင်မြင်မှုနဲ့ ငွေနောက်ပဲ လိုက်နေတာ။ ငါ့ကို လူတစ်ယောက်လို မဆက်ဆံခဲ့ဘူး။ နန်းမိုးကတော့ ငါ့ကို မိသားစုတစ်ခုရဲ့ နွေးထွေးမှုကို ပေးနိုင်တယ်။ ပြီးတော့ ငါ့မှာ အခု အမွေဆက်ခံမယ့်သူ ရှိပြီ"
"ဒါဆို... ဒါတွေ အားလုံးက ရှင့်အစီအစဉ်ပေါ့လေ။ နန်းမိုးကို အသုံးချပြီး ကျွန်မကို ဖယ်ထုတ်တာပေါ့"
နန်းမိုးက ကျွန်မကို သနားစရာ အကြည့်ဖြင့် ကြည့်ကာ ပြောသည်။ "အမကြီးကို အမှန်အတိုင်း ပြောပြရမလား။ ညီမတို့က ဦးနေလင်းနဲ့ အမကြီး မယူခင်ကတည်းက ချစ်သူတွေပါ။ အမကြီးက ချမ်းသာလို့သာ ဦးနေလင်းက အမကြီးကို ယူခဲ့တာ။ ညီမက အမြဲတမ်း နောက်ကွယ်မှာပဲ ရှိနေခဲ့တာပါ"
ကျွန်မ၏ ကမ္ဘာကြီး တစ်ခုလုံး ပြိုကျသွားသည်။ ကျွန်မသည် သူတို့နှစ်ယောက်အတွက် လှေကားထစ်တစ်ခုမျှသာ ဖြစ်ခဲ့သည်။ ကျွန်မ၏ ချစ်ခြင်း၊ ကျွန်မ၏ ကြိုးစားမှု၊ ကျွန်မ၏ ဂုဏ်သိက္ခာ... အားလုံးသည် လှည့်စားမှုများအောက်တွင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။
"ထွက်သွားပါ သီရိ။ မင်းမှာ ဘာမှမရှိတော့ဘူး။ ကုမ္ပဏီလည်း ငါ့လက်ထဲမှာ၊ အိမ်လည်း ငါ့နာမည်နဲ့ပဲ။ မင်းမှာ ကျန်တာဆိုလို့ မင်းရဲ့ အချည်းနှီးဖြစ်တဲ့ မာနပဲ ရှိတော့တယ်"
ကျွန်မ ထိုနေရာမှ မည်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်ကို မမှတ်မိတော့ပါ။ လမ်းမပေါ်တွင် မိုးများ ရွာချနေသည်။ ကျွန်မသည် လူတကာ၏ ကဲ့ရဲ့လှောင်ပြောင်မှုများ၊ သတင်းစာမျက်နှာပေါ်မှ ကျရှုံးသွားသော စီးပွားရေးလုပ်ငန်းရှင် အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ ပုံရိပ်များကို မြင်ယောင်ရင်း လမ်းဘေးတွင် ဒူးထောက်ထိုင်ချလိုက်မိသည်။ ကျွန်မတွင် ဘာမှမရှိတော့ပါ။ အလုပ်၊ မိသားစု၊ ချစ်သူ... အားလုံးသည် ကျွန်မ၏ လက်ထဲမှ လွင့်စင်သွားခဲ့ပြီ။
ခြောက်လခန့် ကြာပြီးနောက်...
ကျွန်မသည် မြို့ပြင်ရှိ သေးငယ်သော အိမ်ခန်းလေးတစ်ခုတွင် တစ်ယောက်တည်း နေထိုင်နေသည်။ ကျွန်မ၏ တောက်ပသော ဝတ်စုံများ၊ ဇိမ်ခံကားများ မရှိတော့ပါ။ ကျွန်မသည် ရိုးရှင်းသော အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ကာ စာကြည့်တိုက်တစ်ခုတွင် အလုပ်ဝင်နေသည်။
တစ်နေ့တွင် သတင်းစာထဲ၌ နန်းမိုး ကလေးမွေးဖွားသည့် သတင်းနှင့် နေလင်း၏ ကုမ္ပဏီအသစ် ဖွင့်လှစ်သည့် သတင်းကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ဓာတ်ပုံထဲတွင် သူတို့သည် ပျော်ရွှင်နေကြသည်။ ကျွန်မ၏ ရင်ထဲတွင် နာကျင်မှု ရှိနေသေးသော်လည်း ယခင်ကဲ့သို့ မပူလောင်တော့ပါ။
ကျွန်မ မှားခဲ့သည်။ ကျွန်မသည် လူတစ်ယောက်၏ စိတ်နှလုံးကို ငွေနှင့် အောင်မြင်မှုဖြင့် ဝယ်ယူ၍ ရသည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့သည်။ ကျွန်မသည် အပေါ်ယံ အလှအပများကိုသာ တည်ဆောက်နေရင်း အတွင်းစိတ်၏ လိုအပ်ချက်များကို မျက်ကွယ်ပြုခဲ့သည်။ နေလင်း၏ သစ္စာဖောက်မှုသည် ဆိုးဝါးလှသော်လည်း ကျွန်မကိုယ်တိုင်ကလည်း ထိုသစ္စာဖောက်မှု ဖြစ်လာရန် လမ်းခင်းပေးခဲ့သူ ဖြစ်သည်။
ညနေခင်းတစ်ခုတွင် ကျွန်မ ကမ်းခြေတွင် လမ်းလျှောက်နေရင်း ကလေးငယ်တစ်ဦး မိခင်ဖြစ်သူ၏ လက်ကို ဆွဲကာ ပြေးလွှားနေသည်ကို တွေ့ရသည်။ ကျွန်မ ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း ပြုံးလိုက်မိသည်။ ကျွန်မ ဘဝတွင် ဘယ်တော့မှ မရနိုင်တော့မည့် အရာတစ်ခု။
မယားငယ်ရဲ့ ကိုယ်ဝန်ဆိုတာ ကျွန်မအတွက်တော့ ကျွန်မဘဝရဲ့ အမှောင်ဆုံး အိပ်မက်ဆိုးတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့ပေမဲ့၊ တစ်ဖက်မှာတော့ အဲဒီကိုယ်ဝန်ကပဲ ကျွန်မကို အတုအယောင်တွေနဲ့ တည်ဆောက်ထားတဲ့ ဘဝထဲကနေ ဆွဲထုတ်ပေးခဲ့တာပါ။ အခုတော့ ကျွန်မမှာ ဘာမှမရှိတော့ပေမဲ့ တစ်ခုတော့ ရှိပါတယ်။ အဲဒါကတော့ 'မိမိကိုယ်ကိုယ် ပြန်လည်တွေ့ရှိခြင်း' ပါပဲ။
ကျွန်မသည် ငြိမ်သက်နေသော ပင်လယ်ပြင်ကို ကြည့်ရင်း သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်သည်။ အတိတ်က နာကျင်မှုတွေက လှိုင်းလုံးတွေလိုပဲ တဖြည်းဖြည်း လွင့်ပါးသွားပါလိမ့်မည်။ သို့သော် ထိုလှိုင်းလုံးများ ချန်ရစ်ခဲ့သော အမှတ်အသားများကတော့ ကျွန်မ၏ နှလုံးသားတွင် ထာဝရ ကျန်ရစ်နေမည်သာ။
သင်ခန်းစာ- တစ်ခါတစ်ရံတွင် ကျွန်ုပ်တို့သည် အရာအားလုံးကို ပိုင်ဆိုင်ရန် ကြိုးစားရင်း၊ မိမိကိုယ်တိုင် ပျောက်ဆုံးသွားတတ်သည်။ အစစ်အမှန်မဟုတ်သော ချစ်ခြင်းကို ဖက်တွယ်ထားခြင်းထက်၊ အမှန်တရား၏ ခါးသီးမှုကို ခံယူပြီး အသစ်ကစခြင်းက ပို၍ မြင့်မြတ်ပါသည်။