မှိုင်းတိုက်ခံနေရသူများ
မှိုင်းတိုက်ခံနေရသူများ
ဧည့်ခန်းထဲက ရုပ်သံလိုင်းတစ်ခုရဲ့ ဒရာမာဇာတ်လမ်းတွဲဆီက အော်ဟစ်ငိုယိုသံတွေ၊ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အညှိုးတကြီး တုံ့ပြန်နေတဲ့ စကားလုံးကြမ်းကြမ်းတွေက အိမ်လေးရဲ့ ဆိတ်ငြိမ်မှုကို ရိုက်ခွဲနေတာ ကြာလှပြီ။ ကျွန်တော် အိမ်ပြန်ရောက်တိုင်း မြင်တွေ့ရတဲ့ မြင်ကွင်းကတော့ တူညီနေဆဲပါပဲ။ အလင်းမှိန်မှိန်အောက်မှာ တီဗီဖန်သားပြင်ကို မျက်တောင်မခတ်တမ်း စိုက်ကြည့်နေတဲ့ ဇနီးသည် "စု" ရဲ့ မျက်နှာဟာ ဖန်သားပြင်ကလာတဲ့ ရောင်စုံအလင်းတန်းတွေအောက်မှာ တစ်ခါတလေ ဒေါသကြောင့် နီမြန်းနေတတ်သလို၊ တစ်ခါတလေလည်း ကြေကွဲမှုတွေကြောင့် အရည်လဲ့နေတတ်တယ်။ ကျွန်တော် ဘေးနားမှာ ရပ်နေတာကိုတောင် သူမ သတိမထားမိဘူး။ ကျွန်တော့်ရဲ့ တစ်နေ့တာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုတွေကို ဝေမျှဖို့ သူမဆီမှာ နေရာလွတ် မရှိတော့သလိုပါပဲ။ "ဆရာပြောခဲ့တာ မှန်လိုက်တာ" လို့ ကျွန်တော် စိတ်ထဲကနေ ရေရွတ်မိတယ်။ ကျွန်တော့်ဆရာက တစ်ခါက ပြောဖူးတယ်၊ အနုပညာဆိုတာ လူတွေရဲ့ စိတ်နှလုံးကို နူးညံ့အောင် လုပ်ပေးရမှာ၊ ခုတော့ စီးပွားရေးဈေးကွက်နောက်ကို လိုက်ရင်းနဲ့ လူတွေရဲ့ ဒေါသနဲ့ အမုန်းတရားတွေကို မီးလောင်ရာလေပင့်ပေးနေသလို ဖြစ်နေပြီတဲ့။ စုကတော့ အဲဒီအဆိပ်အတောက်တွေကြားထဲမှာ နစ်မွန်းနေခဲ့တာ ကြာပါပြီ။ "စု ... ထမင်းစားရအောင်လေ၊ ကိုယ် ဗိုက်ဆာလှပြီ" လို့ ကျွန်တော် ခပ်တိုးတိုး ခေါ်လိုက်ပေမယ့် သူမဆီက ပြန်လာတဲ့ အသံက အေးစက်စက်နိုင်လှတယ်။ "ခဏလေးပါကိုဟိန်းရယ်၊ ဇာတ်ရှိန်တက်နေတာကို။ ဟိုမှာကြည့်စမ်း၊ အဲဒီလင်ခိုးမက အိမ်ထောင်ရှင်မကို ဘယ်လောက် နှိပ်စက်နေသလဲဆိုတာ။ ယောက်ျားတွေကလည်း အားလုံး အတူတူပဲ၊ ဘယ်လောက်ကောင်းကောင်း ဖောက်ပြန်ဖို့ပဲ ချောင်းနေကြတာ" တဲ့။ သူမ စကားလုံးတွေက ကျွန်တော့်ရင်ကို ဆူးလို စူးဝင်သွားတယ်။ ကျွန်မတို့ကြားမှာ အရင်ကရှိခဲ့တဲ့ နူးညံ့တဲ့ စကားပြောဆိုမှုတွေ၊ ယုံကြည်မှုတွေဟာ ခုတော့ တီဗီထဲက ဇာတ်ကောင်တွေရဲ့ လုပ်ရပ်တွေအောက်မှာ ပြာပုံဖြစ်နေသလိုပါပဲ။
ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ ပြိုလဲမှုတွေက အဲဒီလို သိမ်မွေ့တဲ့ နေရာလေးကနေ စတင်ခဲ့တာပါ။ အလုပ်မှာလည်း စီမံကိန်းအသစ်တစ်ခုအတွက် ဖိအားတွေ များနေတဲ့ကြားက စုရဲ့ အဆမတန် သံသယစိတ်တွေကို ကျွန်တော် ရင်ဆိုင်နေရတယ်။ တစ်ရက်မှာတော့ ကုမ္ပဏီက လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက် အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ဆီက အလုပ်ကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ညဘက် ဖုန်းဝင်လာတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ စုရဲ့ မျက်လုံးတွေက တီဗီထဲက ရန်လိုနေတဲ့ ဇာတ်ကောင်တစ်ယောက်ရဲ့ မျက်လုံးတွေအတိုင်း ဖြစ်သွားတာ ကျွန်တော် မြင်လိုက်ရတယ်။ "ဘယ်သူလဲ ... ဘာလို့ ဒီအချိန်ကြီး ဆက်တာလဲ။ ရှင်တို့ ဇာတ်လမ်းတွေ ခင်းနေကြတာ မဟုတ်လား" ဆိုတဲ့ စွပ်စွဲချက်က ဘာအထောက်အထားမှ မရှိဘဲ ပွင့်ထွက်လာတယ်။ ကျွန်တော် ရှင်းပြဖို့ ကြိုးစားပေမယ့် သူမက နားမထောင်တော့ဘူး။ "ကျွန်မ သိတယ်၊ တီဗီထဲမှာလည်း အဲဒီလိုပဲ စတာ။ အလုပ်ကိစ္စဆိုပြီး စကားပြောရင်းနဲ့ နောက်ဆုံးတော့ ဖောက်ပြန်ကြတာပဲ" တဲ့။ မှိုင်းတိုက်ခံထားရတဲ့ စိတ်တစ်ခုဟာ လက်တွေ့ဘဝနဲ့ ဖန်သားပြင်ပေါ်က ဒရာမာကို ခွဲခြားနိုင်စွမ်း မရှိတော့ဘူး။ သူမဟာ သူမရဲ့ ဘဝကို ရုပ်သံဇာတ်လမ်းတွဲတစ်ခုလို သဘောထားပြီး ကျွန်တော့်ကို ဗီလိန်တစ်ယောက်လို ကြည့်လာတယ်။ အဲဒီညကစပြီး ကျွန်တော်တို့ အိပ်ခန်းလေးဟာ စစ်တလင်းတစ်ခုလို အေးစက်သွားခဲ့တယ်။ တစ်အိမ်တည်း နေပေမယ့် ကျွန်တော်တို့ကြားမှာ မိုင်ပေါင်းကုဋေကုဋာ ဝေးကွာသွားခဲ့ပြီ။
အခြေအနေတွေက တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ပိုဆိုးလာတယ်။ စုဟာ ကျွန်တော့်ဖုန်းကို ခိုးစစ်တာ၊ ကျွန်တော့်နောက်ကို လူလွှတ်ပြီး စောင့်ကြည့်တာတွေအထိ လုပ်လာတယ်။ အလုပ်မှာလည်း ကျွန်တော် အာရုံမစိုက်နိုင်တော့ဘူး။ တစ်ရက်မှာတော့ စုဟာ ကျွန်တော့်ရုံးကို ရုတ်တရက် ရောက်လာပြီး လူပုံအလယ်မှာ ကျွန်တော့်ကိုရော၊ ဟိုဘက်က အမျိုးသမီးကိုပါ အရှက်ခွဲတော့တာပဲ။ သူမ ပြောလိုက်တဲ့ စကားလုံးတွေ၊ တုံ့ပြန်ပုံတွေဟာ သူမ နေ့တိုင်းကြည့်နေတဲ့ ဇာတ်လမ်းတွဲထဲက အတိုင်းပဲ။ "နင်တို့လို မိန်းမမျိုးက သူများလင်ကို လုဖို့ပဲ သိတာ" ဆိုတဲ့ အော်ဟစ်သံတွေက ရုံးခန်းတစ်ခုလုံးကို တုန်ခါသွားစေတယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာ၊ နှစ်ပေါင်းများစွာ တည်ဆောက်ခဲ့တဲ့ အလုပ်အကိုင်ဟာ မိနစ်ပိုင်းအတွင်းမှာတင် ပြိုလဲသွားခဲ့ရတယ်။ ကုမ္ပဏီက လူကြီးတွေက ဒီလို ပုဂ္ဂိုလ်ရေး ရှုပ်ထွေးမှုတွေကို လက်မခံနိုင်ဘူးဆိုပြီး ကျွန်တော့်ကို အလုပ်ကနေ နားဖို့ ပြောလာတယ်။ အိမ်ပြန်ရောက်တဲ့လမ်းမှာ ကျွန်တော်ဟာ လူသေတစ်ယောက်လို ဖြစ်နေခဲ့ပြီ။ အိမ်ထဲဝင်လိုက်တော့ စုက ဆိုဖာပေါ်မှာ ထိုင်ပြီး ငိုနေတယ်။ အဲဒါဟာ နောင်တကြောင့် ငိုတဲ့မျက်ရည် မဟုတ်ဘူး။ သူမကိုယ်သူမ ဇာတ်လမ်းတွဲထဲက အနှိပ်စက်ခံ ဇနီးသည်တစ်ယောက်လို ခံစားပြီး ကျနေတဲ့ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားတဲ့ မျက်ရည်တွေ။ "ကျွန်မ ရှင့်ကို ဆုံးမလိုက်နိုင်ပြီ။ ကျွန်မကို လာကစားလို့ မရဘူးဆိုတာ ရှင် သိသွားပြီမလား" လို့ သူမက ပြောတယ်။ ကျွန်တော့်ဘဝတစ်ခုလုံး ပြိုလဲသွားတာကို သူမက အောင်ပွဲတစ်ခုလို မြင်နေတာ။
ကျွန်တော့်ရဲ့ စိတ်ဓာတ်တွေ အောက်ဆုံးထိ ထိုးကျသွားခဲ့တယ်။ အလုပ်မရှိ၊ ဂုဏ်သိက္ခာမရှိတော့တဲ့ လူတစ်ယောက်အတွက် အိမ်ဟာ ငရဲခန်းတစ်ခု ဖြစ်လာတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဆိုးဆုံးက အဲဒါ မဟုတ်သေးဘူး။ တစ်ညမှာတော့ စု အိပ်ပျော်နေတုန်း သူမရဲ့ ဖုန်းထဲကို မက်ဆေ့ခ်ျတစ်ခု ဝင်လာတာကို ကျွန်တော် မြင်လိုက်ရတယ်။ စပ်စုချင်စိတ်နဲ့ ဖွင့်ကြည့်မိတဲ့အခါ ကျွန်တော့်တစ်ကိုယ်လုံး တောင့်တင်းသွားခဲ့တယ်။ စုဟာ အွန်လိုင်းပေါ်က လူစိမ်းတစ်ယောက်နဲ့ အချစ်ဇာတ်လမ်း ခင်းနေခဲ့တာပဲ။ မက်ဆေ့ခ်ျတွေထဲမှာ သူမက "ကျွန်မ ယောက်ျားက ကျွန်မကို နှိပ်စက်တယ်၊ ဖောက်ပြန်နေတယ်၊ ကျွန်မ ဘဝက အရမ်းသနားဖို့ကောင်းတယ်" ဆိုပြီး လုပ်ကြံပြောဆိုထားတာတွေ အပြည့်။ သူမဟာ သူမ ကြည့်နေတဲ့ ဇာတ်လမ်းတွဲတွေထဲကအတိုင်း "တတိယလူ" ရဲ့ နှစ်သိမ့်မှုကို ရှာဖွေဖို့အတွက် ကျွန်တော့်ကို လူယုတ်မာတစ်ယောက် ဖြစ်အောင် ပုံဖော်ခဲ့တာပါ။ အံ့ဩစရာကောင်းတဲ့ အလှည့်အပြောင်းကတော့ သူမဟာ မှိုင်းတိုက်ခံရသူတင် မဟုတ်ဘဲ အဲဒီအဆိပ်အတောက်တွေကို အသုံးချပြီး သူမကိုယ်တိုင်လည်း ဇာတ်ညွှန်းရေးဆရာမ ဖြစ်နေခဲ့တာပဲ။ ကျွန်တော့်ကို ရုံးမှာ လာရောက်အရှက်ခွဲတာဟာလည်း ဟိုဘက်က လူစိမ်းကို သူမ ဘယ်လောက် ခံစားနေရသလဲဆိုတာ ပြဖို့အတွက် ပြကွက်တစ်ခု သက်သက်ပဲ။ ကျွန်တော်ဟာ သူမရဲ့ စိတ်ကူးယဉ်ဇာတ်လမ်းထဲမှာ အသုံးချခံရတဲ့ အရုပ်တစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့မှန်း သိလိုက်ရတဲ့အချိန်မှာတော့ ရင်ထဲမှာ ဘာနာကျင်မှုမှတောင် မရှိတော့ဘဲ ထုံကျင်သွားတော့တယ်။
အရာအားလုံး ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပါပြီ။ ကျွန်တော် အဝတ်အစားအနည်းငယ်ကို ထည့်ပြီး အိမ်ကနေ ထွက်လာခဲ့တယ်။ စုကတော့ တီဗီရှေ့မှာ အိပ်ပျော်နေတုန်းပဲ။ ဖန်သားပြင်ပေါ်မှာတော့ နောက်ထပ် ဇာတ်လမ်းတွဲအသစ်တစ်ခုရဲ့ ကြော်ငြာက လင်းလက်နေတယ်။ "အချစ်ကြောင့် ဖြစ်လာတဲ့ ကလဲ့စားချေမှု" တဲ့။ ကျွန်တော် အိမ်တံခါးကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ပိတ်လိုက်တယ်။ ကျွန်တော့်မှာ အလုပ်မရှိတော့ဘူး၊ မိသားစု မရှိတော့ဘူး၊ အချစ်ဆိုတာကိုလည်း မယုံကြည်တော့ဘူး။ လမ်းပေါ်ကို လျှောက်လာရင်း ဘေးဘီကို ကြည့်မိတော့ အိမ်တိုင်းလိုလိုက ပြတင်းပေါက်တွေဆီက တီဗီရဲ့ ရောင်စုံအလင်းတန်းတွေကို မြင်နေရတယ်။ လူတွေဟာ သူတို့ရဲ့ လက်တွေ့ဘဝကို စွန့်လွှတ်ပြီး သူတစ်ပါး ဖန်တီးထားတဲ့ အတုအယောင် ဒရာမာတွေထဲမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပျောက်ဆုံးနေကြတာ။ ကျွန်တော်ဟာ အဲဒီမှိုင်းတိုက်မှုတွေရဲ့ သားကောင်ဖြစ်ခဲ့ရသလို၊ စုဟာလည်း သူမကိုယ်သူမ မှိုင်းတိုက်ရင်း ပျက်စီးသွားခဲ့တာပါပဲ။ လေအေးတစ်ခုက ကျွန်တော့်ကို ဖြတ်တိုက်သွားတယ်။ ဒီညဟာ တိတ်ဆိတ်လွန်းနေပေမယ့် ကျွန်တော့်နားထဲမှာတော့ တီဗီထဲက အော်ဟစ်သံတွေက ပဲ့တင်ထပ်နေဆဲ။ ဘဝဆိုတာ ရုပ်ရှင်တစ်ကား မဟုတ်ဘူးဆိုတာကို ကျွန်တော်တို့ သိလိုက်ရတဲ့အချိန်မှာတော့ ဘာမှ ပြန်ပြင်လို့ မရတော့တဲ့ အပျက်အစီးတွေပဲ ကျန်တော့တယ်။
"အတုအယောင် မှိုင်းတိုက်မှုတွေအောက်မှာ ကိုယ့်ရဲ့ လက်တွေ့ဘဝကို အဆုံးရှုံးမခံပါနဲ့။ တီဗီဖန်သားပြင်က သရုပ်ဆောင်တွေက ဇာတ်သိမ်းရင် မိတ်ကပ်ဖျက်ပြီး အိမ်ပြန်ကြပေမယ့်၊ သင်ကတော့ သင့်ဘဝရဲ့ အမှားတွေကို ဆေးကြောဖို့ မိတ်ကပ်ဖျက်ဆေး မရှိနိုင်လို့ပါပဲ။"