လင်မယားကြား အပိုလူဝင်လာတဲ့အခါ
သစ္စာတရား၏ အရိပ်အောက်မှာ ခိုလှုံခဲ့ရတဲ့ ခုနစ်နှစ်တာကာလဟာ ကျွန်တော့်အတွက်တော့ နွေဦးကဗျာတစ်ပုဒ်လို သာယာခဲ့ဖူးပါတယ်။ ကျွန်တော်နဲ့ မေ... ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက်ကြားမှာ ဘာအတားအဆီးမှ မရှိခဲ့ဘူးလို့ ထင်ခဲ့တာ။ မေဟာ သိမ်မွေ့တယ်၊ အေးချမ်းတယ်၊ ပြီးတော့ ကျွန်တော့်အပေါ် သိပ်ဂရုစိုက်တတ်တဲ့ ဇနီးကောင်းတစ်ယောက်ပါ။ အိမ်ပြန်ချိန်တိုင်း တံခါးဝမှာ ပြုံးပြီးကြိုနေတတ်တဲ့ မေ့မျက်နှာလေးဟာ ကျွန်တော့်ရဲ့ တစ်နေ့တာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုတွေကို ဆေးကြောပေးနိုင်တဲ့ တစ်ခုတည်းသော အေးမြတဲ့ စမ်းရေတွင်းပေါ့။ ဒါပေမဲ့ လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးလလောက်ကစပြီး အဲဒီစမ်းရေတွင်းလေးဟာ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ခမ်းခြောက်လာခဲ့တယ်။ မေ့ရဲ့ အပြုံးတွေဟာ အရင်လို မလတ်ဆတ်တော့ဘူး။ မျက်ဝန်းတွေထဲမှာ ကျွန်တော် ဖတ်လို့မရတဲ့ စာသားတွေ ပြည့်နှက်နေတတ်ပြီး ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက်ကြားက စကားပြောသံတွေဟာလည်း တိတ်ဆိတ်ခြင်းတွေနဲ့ အစားထိုးခံလာရတယ်။ အခန်းထဲမှာ အတူရှိနေပေမဲ့ မေဟာ ကျွန်တော့်ဆီမှာ မရှိတော့သလို ခံစားရတာဟာ ဘာကြောင့်လဲဆိုတာ ကျွန်တော် နားမလည်ခဲ့ဘူး။
ကျွန်တော်တို့ အိပ်ခန်းလေးထဲမှာ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ကျောခိုင်းအိပ်စက်တဲ့ ညတွေ များလာခဲ့တယ်။ မေ့ရဲ့ ကျောပြင်လေးကို ကြည့်ရင်း ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ မဖော်ပြတတ်တဲ့ လေဟာနယ်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာတယ်။ အရင်ကဆိုရင် ကျွန်တော့်ရင်ခွင်ထဲ တိုးဝင်ပြီး တစ်နေ့တာ အကြောင်းအရာတွေကို တတွတ်တွတ် ပြောပြတတ်တဲ့ မေဟာ အခုတော့ ဖုန်းလေးတစ်လုံးကို ကိုင်ပြီး ဘယ်သူနဲ့မှန်းမသိတဲ့ စာတိုလေးတွေကို ပြုံးပြုံးလေး ရိုက်နေတတ်တယ်။ အဲဒီ အပြုံး... ကျွန်တော့်ကို မပြဖူးတော့တဲ့ အဲဒီအပြုံးတွေက ကျွန်တော့်ကို သဝန်တိုမှုတွေထက် ပိုတဲ့ နာကျင်မှုတွေကို ပေးခဲ့တယ်။ မေ ပြောင်းလဲသွားပြီဆိုတာ ကျွန်တော် သိနေပေမဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်ညာနေခဲ့မိတယ်။ "မေ ပင်ပန်းနေလို့ ဖြစ်မှာပါ" လို့ တစ်ထောင်မကတဲ့ ဆင်ခြေတွေကို ကိုယ့်ဘာသာ ပေးနေခဲ့မိတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ တစ်ရက်မှာတော့ မေ့ရဲ့ ဖုန်းထဲကို ဝင်လာတဲ့ "ဇေယျာ" ဆိုတဲ့ အမည်နဲ့ မက်ဆေ့ခ်ျတစ်ခုက ကျွန်တော့်ရဲ့ ယုံကြည်မှုခံတပ်ကြီးကို မြေလှန်ပစ်လိုက်ပါတော့တယ်။
တစ်ရက်မှာ ကျွန်တော် အလုပ်က စောစောပြန်လာတော့ မေ အိမ်မှာ မရှိဘူး။ သူ့ရဲ့ ဖုန်းကတော့ ထမင်းစားပွဲပေါ်မှာ ကျန်ရစ်ခဲ့တယ်။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ ဖုန်းမျက်နှာပြင် လင်းလာပြီး "ဒီနေ့ ဆေးရုံမှာ တွေ့မယ်နော်... ကိုယ်စောင့်နေမယ်" ဆိုတဲ့ စာတိုလေး ပေါ်လာတယ်။ "ဇေယျာ" တဲ့။ ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ မီးတောင်တစ်ခု ပေါက်ကွဲသွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ ဇေယျာဆိုတာ ဘယ်သူလဲ။ ဘာလို့ မေနဲ့ ဆေးရုံမှာ တွေ့ရမှာလဲ။ မေ တစ်ခုခုဖြစ်နေလို့လား ဆိုတဲ့ စိုးရိမ်စိတ်ထက်၊ မေ ကျွန်တော့်ကို လိမ်ညာပြီး တခြားယောကျ်ားတစ်ယောက်နဲ့ ချိန်းတွေ့နေတယ်ဆိုတဲ့ သံသယက ပိုပြီး ကြီးစိုးသွားခဲ့တယ်။ ကျွန်တော်တို့ အိမ်ထောင်ရေးထဲကို ကျွန်တော် မသိတဲ့ "အပိုလူ" တစ်ယောက် ဝင်လာပြီဆိုတာ သေချာသွားတဲ့ အခိုက်အတန့်ပေါ့။ အဲဒီညကစပြီး ကျွန်တော့်ရဲ့ ကမ္ဘာဟာ မှောင်မိုက်သွားခဲ့ရတယ်။
မေ အိမ်ပြန်ရောက်လာတော့ ကျွန်တော် ဘာမှမမေးခဲ့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ နှုတ်ဆိတ်နေမှုတွေဟာ မေ့အတွက်တော့ အေးစက်တဲ့ ဓားသွားတွေ ဖြစ်နေမှာပဲ။ မေကတော့ အရင်လိုပဲ ကျွန်တော့်အတွက် ထမင်းပြင်ပေးတယ်၊ အဝတ်အစားတွေ ပြင်ပေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့မျက်လုံးတွေကို ကျွန်တော် တည့်တည့်ကြည့်တဲ့အခါတိုင်း သူက အကြည့်လွှဲသွားတတ်တယ်။ အဲဒီ အကြည့်လွှဲမှုတွေကပဲ သူ့မှာ တစ်ခုခု ဖုံးကွယ်ထားတယ်ဆိုတာကို သက်သေပြနေသလိုပါပဲ။ ကျွန်တော့်စိတ်ထဲမှာတော့ မေ့ကို အရင်လို မချစ်နိုင်တော့ဘူးလို့ ခံစားလာရတယ်။ ယုံကြည်မှု မရှိတဲ့ ချစ်ခြင်းမေတ္တာဟာ သေနေတဲ့ သစ်ပင်တစ်ပင်လိုပါပဲ။ အပေါ်ယံမှာ စိမ်းလန်းနေသလို ထင်ရပေမဲ့ အမြစ်တွေကတော့ ပုပ်ဆွေနေပြီ။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အိမ်ထောင်ရေးဟာလည်း ပြိုလဲဖို့ အသင့်ဖြစ်နေတဲ့ အဆောက်အအုံအိုကြီးတစ်ခုလို တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ယိုင်နဲ့လာခဲ့ပါပြီ။
ဒုတိယအဆင့်မှာတော့ ကျွန်တော် မေ့နောက်ကို တိတ်တဆိတ် လိုက်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ မေ ဘယ်သွားသလဲ၊ ဘယ်သူနဲ့ တွေ့သလဲဆိုတာကို ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့ချင်ခဲ့မိတယ်။ စနေနေ့ မနက်ခင်းတစ်ခုမှာ မေ အပြင်သွားဖို့ ပြင်ဆင်နေတယ်။ "မေ... ဘယ်သွားမလို့လဲ" လို့ ကျွန်တော် မေးတော့ သူက "သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ဆီ ခဏသွားမလို့ပါ ကိုကို" လို့ အေးအေးဆေးဆေးပဲ ပြန်ဖြေတယ်။ သူ့ရဲ့ လိမ်ညာမှုတွေက သိပ်ကို ပိရိလွန်းလို့ ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ ခါးသက်သွားရတယ်။ မေ အိမ်က ထွက်သွားပြီး ဆယ်မိနစ်လောက်အကြာမှာ ကျွန်တော် နောက်ကနေ လိုက်သွားခဲ့တယ်။ မေ ရောက်သွားတဲ့ နေရာကတော့ မြို့ထဲက နာမည်ကြီး ပုဂ္ဂလိက ဆေးရုံတစ်ခုပဲ။ အဲဒီမှာ အရပ်ရှည်ရှည်၊ ရုပ်ရည်သန့်သန့် ယောကျ်ားတစ်ယောက်က မေ့ကို ပြုံးပြီး ကြိုနေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ အဲဒီလူက မေ့ရဲ့ ပုခုံးကို အသာအယာ ဖက်လိုက်တာကို မြင်လိုက်ရတဲ့ အခိုက်အတန့်မှာ ကျွန်တော့်ရဲ့ သွေးတွေဟာ ဆူပွက်လာခဲ့တယ်။
ကျွန်တော် သူတို့အနားကို ပြေးသွားပြီး ထိုးကြိတ်ပစ်ချင်တဲ့ စိတ်ကို အ কষ্টে ထိန်းထားခဲ့ရတယ်။ မေဟာ အဲဒီလူနဲ့အတူ ဆေးရုံထဲက အခန်းတစ်ခုထဲကို ဝင်သွားတယ်။ ကျွန်တော် အပြင်မှာ ရပ်ပြီး စောင့်နေခဲ့တယ်။ နာရီဝက်လောက် ကြာတော့ သူတို့ ပြန်ထွက်လာကြတယ်။ မေ့ရဲ့ မျက်နှာမှာ မျက်ရည်စတွေ ရှိနေသလိုပဲ။ အဲဒီလူက မေ့ရဲ့ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး တစ်ခုခုကို နှစ်သိမ့်နေပုံရတယ်။ ကျွန်တော် ဘာမှ ဆက်မကြည့်နိုင်တော့ဘူး။ နှလုံးသားထဲမှာ အပ်ပေါင်းသောင်းခြောက်ထောင်နဲ့ အထိုးခံရသလို နာကျင်လွန်းလို့ အသက်ရှူဖို့တောင် ခက်ခဲလာတယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ မေ... ကျွန်တော် သိပ်ချစ်ရတဲ့ မေဟာ တခြားလူတစ်ယောက်ရဲ့ ရင်ခွင်ထဲမှာ ခိုလှုံနေပြီပေါ့။ ကျွန်တော် အိမ်ကို အမြန်ပြန်လာပြီး မေ့ရဲ့ ပစ္စည်းတွေကို အခန်းပြင် ထုတ်ပစ်ချင်စိတ်တွေ ပေါက်လာတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် မလုပ်နိုင်ခဲ့ဘူး။ ကျွန်တော် မေ့ကို သိပ်ချစ်လွန်းလို့လား၊ ဒါမှမဟုတ် ဒီအခြေအနေကို ရင်မဆိုင်ရဲလို့လား ဆိုတာ ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင်တောင် မသိတော့ပါဘူး။
ညရောက်တော့ မေ အိမ်ပြန်လာတယ်။ ကျွန်တော် ဧည့်ခန်းမှာ မှောင်မှောင်မည်းမည်းနဲ့ ထိုင်နေခဲ့တယ်။ မေ မီးဖွင့်လိုက်တဲ့အခါ ကျွန်တော့်ရဲ့ နာကျင်နေတဲ့ မျက်နှာကို မြင်ပြီး သူ လန့်သွားတယ်။ "ကိုကို... ဘာလို့ ဒီမှာ ထိုင်နေတာလဲ" လို့ သူက မေးတယ်။ ကျွန်တော် ဘာမှ ပြန်မပြောဘဲ သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေမိတယ်။ "ဇေယျာဆိုတာ ဘယ်သူလဲ မေ" လို့ ကျွန်တော် ခပ်အေးအေးပဲ မေးလိုက်တယ်။ မေ့ရဲ့ မျက်နှာမှာ သွေးဆုတ်သွားသလို ဖြူလျော့သွားတယ်။ သူ နှုတ်ခမ်းတွေ တုန်ရင်နေပေမဲ့ ဘာမှ ပြန်မပြောဘူး။ "မင်း ငါ့ကို ဘယ်လောက်တောင် လိမ်နေဦးမှာလဲ။ ဒီနေ့ ဆေးရုံမှာ မင်းတို့ နှစ်ယောက် ဖက်နေတာကို ငါကိုယ်တိုင် မြင်ခဲ့တယ်" လို့ ကျွန်တော် အော်ဟစ်လိုက်မိတယ်။ မေဟာ အသံတိတ် ငိုကြွေးနေခဲ့တယ်။ သူ ဘာမှ ပြန်မရှင်းပြဘူး။ "တော်ပြီ မေ... ငါတို့ လမ်းခွဲကြရအောင်။ မင်း အဲဒီလူဆီကိုပဲ သွားလိုက်ပါ" လို့ ပြောပြီး ကျွန်တော် အိမ်ပြင်ကို ထွက်လာခဲ့တယ်။
အဲဒီညကစပြီး ကျွန်တော် အိမ်မပြန်တော့ဘူး။ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ရဲ့ အိမ်မှာပဲ သွားနေခဲ့တယ်။ မေက ကျွန်တော့်ဆီ ဖုန်းတွေ အခါခါ ခေါ်ပေမဲ့ ကျွန်တော် တစ်ခါမှ မကိုင်ခဲ့ဘူး။ "မြင်ရုံနဲ့တင် လုံလောက်ပြီ၊ ရှင်းပြချက်တွေ မလိုတော့ဘူး" လို့ ကျွန်တော် ကိုယ့်ဘာသာ ဆုံးဖြတ်ထားခဲ့တယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဒေါသနဲ့ မာနက မေ့အပေါ်ထားတဲ့ ချစ်ခြင်းတွေကို လွှမ်းမိုးသွားခဲ့ပြီ။ ဒါပေမဲ့ တစ်ပတ်လောက်အကြာမှာ ကျွန်တော့်ဆီကို ဖုန်းတစ်လုံး ဝင်လာတယ်။ အဲဒါ မေ့ဆီက မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်တော် ဆေးရုံမှာ မြင်ခဲ့တဲ့ အဲဒီလူ... ဇေယျာဆီကပါ။ "မင်းနဲ့ တွေ့ချင်တယ်၊ မေ အခု အရမ်း အခြေအနေ မကောင်းဘူး" တဲ့။ ကျွန်တော် ရယ်ချင်သွားတယ်။ သူ့မိန်းမ မဟုတ်တဲ့ လူတစ်ယောက်က ကျွန်တော့်မိန်းမ အကြောင်း လာပြောနေတာကိုး။ ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ အသံထဲမှာ တကယ့်ကို စိုးရိမ်ပူပန်မှုတွေ ပါနေတာကြောင့် ကျွန်တော် တွေ့ဖို့ သဘောတူလိုက်တယ်။
ကျွန်တော်တို့ ဆေးရုံက ကော်ဖီဆိုင်လေးမှာ တွေ့ကြတယ်။ ဇေယျာက ကျွန်တော့်ကို မြင်မြင်ချင်းပဲ စာအိတ်တစ်အိတ် ကမ်းပေးတယ်။ "ဒါက မေ့ရဲ့ ဆေးမှတ်တမ်းတွေပါ။ မေက ဒါတွေကို မင်းကို မသိစေချင်ဘူး။ မင်းကို စိတ်မဆင်းရဲစေချင်လို့ သူ အဆုံးထိ ဖုံးကွယ်ထားခဲ့တာ" လို့ သူက ပြောတယ်။ ကျွန်တော် နားမလည်သလိုနဲ့ စာအိတ်ကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်တယ်။ အဲဒီမှာ ရေးထားတဲ့ စာသားတွေက ကျွန်တော့်ရဲ့ ကမ္ဘာကြီးကို ပြောင်းပြန်လှန်ပစ်လိုက်သလိုပါပဲ။ "Pancreatic Cancer Stage " (မုန့်ချိုအိတ်ကင်ဆာ နောက်ဆုံးအဆင့်) တဲ့။ ကျွန်တော့်လက်တွေ တုန်ယင်လာပြီး အသက်ရှူရတာ ကျပ်လာတယ်။ ဇေယျာက ဆက်ပြောပြတယ်။ "ကျွန်တော်က မေ့ရဲ့ ငယ်သူငယ်ချင်းပါ၊ ပြီးတော့ သူ့ရဲ့ အထူးကုဆရာဝန်လည်း ဟုတ်ပါတယ်။ မေ ဒီရောဂါ ရှိနေတာ သိတာ သုံးလရှိပြီ။ သူ ကုသမှုခံယူဖို့ ငြင်းဆန်ခဲ့တယ်။ မင်းကိုလည်း မပြောဖို့ ကျွန်တော့်ကို အထပ်ထပ် တောင်းပန်ခဲ့တယ်။ သူ သေသွားရင် မင်း ပိုပြီး ခံစားရမှာ စိုးလို့ သူနဲ့ မင်းကြားမှာ အက်ကြောင်းတွေ ဖြစ်အောင် သူ တမင် ဖန်တီးခဲ့တာ။ မင်း သူ့ကို မုန်းသွားရင် သူ မရှိတော့တဲ့အခါ မင်း နာကျင်မှု နည်းသွားမလားဆိုတဲ့ အတွေးနဲ့ပေါ့..."
ကျွန်တော့် မျက်ဝန်းထဲက မျက်ရည်တွေဟာ ထိန်းမရဘဲ စီးကျလာတယ်။ ကျွန်တော် သိပ်ရက်စက်ခဲ့မိတာပဲ။ မေဟာ သူ့ရဲ့ နောက်ဆုံးအချိန်တွေကို ကျွန်တော့်ကို ကာကွယ်ပေးဖို့အတွက် နာကျင်မှုပေါင်းများစွာနဲ့ ဖြတ်သန်းနေခဲ့တာ။ ကျွန်တော်ကတော့ သူ့ကို သံသယစိတ်တွေနဲ့ စွပ်စွဲခဲ့တယ်၊ လမ်းခွဲဖို့ ပြောခဲ့တယ်။ "မေ အခု ဘယ်မှာလဲ" လို့ ကျွန်တော် မေးတော့ ဇေယျာက "သူ အရေးပေါ်ခန်းထဲမှာ... အခြေအနေက သိပ်မကောင်းတော့ဘူး" လို့ တိုးတိုးလေး ပြောတယ်။ ကျွန်တော် ခြေကုန်တင် ပြေးခဲ့မိတယ်။ ဆေးရုံရဲ့ အနံ့အသက်တွေ၊ လူနာတင်ယာဉ်တွေရဲ့ အသံတွေက ကျွန်တော့်ကို ပိုပြီး ခြောက်လှန့်နေသလိုပဲ။ အရေးပေါ်ခန်းရှေ့ ရောက်တော့ ကျွန်တော် မှန်တံခါးကနေ တစ်ဆင့် မေ့ကို ကြည့်လိုက်တယ်။ ပိုက်မျိုးစုံ တပ်ထားရတဲ့ မေ၊ ဖြူဖျော့ပြီး ပိန်ချုံးသွားတဲ့ မေ့ကို ကြည့်ရင်း ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ တစ်စစီ ကြေမွသွားရတယ်။
ကျွန်တော် အထဲကို ဝင်သွားပြီး မေ့လက်ကလေးကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်တယ်။ မေက မျက်လုံးလေးကို အ কষ্টে ဖွင့်ကြည့်တယ်။ ကျွန်တော့်ကို မြင်တော့ သူ့မျက်ဝန်းထဲမှာ အပြုံးရိပ်လေး ယှက်သန်းသွားတယ်။ "ကိုကို... မေ... တောင်းပန်ပါတယ်" လို့ သူက အားမရှိတဲ့ အသံလေးနဲ့ ပြောတယ်။ "မဟုတ်ဘူး မေ... ကိုကိုက တောင်းပန်ရမှာ။ ကိုကို မင်းကို မယုံခဲ့ဘူး။ ကိုကိုက သိပ်ညံ့တဲ့ ယောကျ်ားတစ်ယောက်ပါ" လို့ ပြောရင်း ကျွန်တော် ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုမိတော့တယ်။ မေက ကျွန်တော့်လက်ကို အားယူပြီး ပြန်ဆုပ်ကိုင်တယ်။ "မေ့ကို... မမုန်းပါနဲ့နော်။ ကိုကို့ကို ပျော်စေချင်လို့... အဲဒါကြောင့်..." စကားလုံးတွေက ထွက်မလာတော့ဘူး။ မေ့ရဲ့ အသက်ရှူသံတွေက တဖြည်းဖြည်းနဲ့ နှေးကွေးလာတယ်။ စက်ပစ္စည်းတွေရဲ့ အသံက တရှည်တလျား မြည်သွားတဲ့ အခိုက်အတန့်မှာ ကျွန်တော့်ရဲ့ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး ရပ်တန့်သွားခဲ့ပါပြီ။
အခုဆိုရင် မေ မရှိတော့တာ တစ်နှစ်ပြည့်ခဲ့ပြီ။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အိမ်လေးထဲမှာ မေ့ရဲ့ ပုံရိပ်တွေက နေရာအနှံ့ ရှိနေဆဲပဲ။ မေ ချန်ထားခဲ့တဲ့ ပစ္စည်းလေးတွေ၊ မေ စိုက်ခဲ့တဲ့ ပန်းပင်လေးတွေက ကျွန်တော့်ကို မေ့အကြောင်း အမြဲ သတိပေးနေတတ်တယ်။ ကျွန်တော် နားလည်လိုက်ရတာ တစ်ခုရှိပါတယ်။ တစ်ခါတလေမှာ ကျွန်တော်တို့ မြင်တွေ့နေရတဲ့ အရာတွေဟာ အမှန်တရား မဟုတ်တတ်ဘူးဆိုတာပါပဲ။ ကျွန်တော်တို့ကြားက "အပိုလူ" ဆိုတာ ဇေယျာ မဟုတ်ခဲ့ဘူး။ အဲဒီ အပိုလူဟာ ကျွန်တော့်ရဲ့ "သံသယ" နဲ့ "မာန" တွေသာ ဖြစ်ခဲ့တာပါ။ အဲဒီ အပိုလူတွေကြောင့်ပဲ ကျွန်တော်ဟာ မေ့ရဲ့ နောက်ဆုံးအချိန်တွေကို မေတ္တာတွေနဲ့ နွေးထွေးအောင် မလုပ်ပေးနိုင်ခဲ့ဘဲ နာကျင်မှုတွေနဲ့ပဲ ကုန်ဆုံးစေခဲ့မိတယ်။
အိမ်ထောင်ရေးတစ်ခုမှာ သစ္စာရှိဖို့တင် မကဘူး၊ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ပွင့်လင်းဖို့နဲ့ ယုံကြည်ဖို့ကလည်း သိပ်ကို အရေးကြီးပါတယ်။ ကျွန်တော်ဟာ မေ့ကို အရမ်းချစ်ခဲ့ပေမဲ့ မေ့ရဲ့ နှလုံးသားကိုတော့ နားမလည်ခဲ့ဘူး။ အခုတော့ ကျွန်တော့်မှာ ကျန်ရစ်ခဲ့တာက နောင်တတွေနဲ့ ခြောက်ကပ်နေတဲ့ အိမ်လေးတစ်လုံးပါပဲ။ မေ့ရဲ့ ဂူရှေ့မှာ ပန်းစည်းလေး ချပေးတိုင်း ကျွန်တော် အမြဲ ပြောဖြစ်တဲ့ စကားတစ်ခွန်း ရှိပါတယ်။ "နောင်ဘဝဆိုတာ ရှိခဲ့ရင် ကိုကို့ကို အမှန်တရားတွေ မြင်နိုင်တဲ့ မျက်စိမျိုး ပေးသနားပါ မေ... ကိုကို မင်းကို သိပ်လွမ်းတယ်" တဲ့။ ဒါပေမဲ့ မေကတော့ ပြန်မဖြေတော့ပါဘူး။ လေတိုးသံတွေကြားမှာ မေ့ရဲ့ အပြုံးလေးတွေကိုပဲ ကျွန်တော် လိုက်ရှာနေမိပါတော့တယ်။
သင်ခန်းစာ - ချစ်ခြင်းမေတ္တာဆိုသည်မှာ အတူရှိနေရုံနှင့် မပြည့်စုံပါ။ တစ်ဖက်လူ၏ တိတ်ဆိတ်ခြင်းနောက်ကွယ်က နာကျင်မှုကို မြင်နိုင်စွမ်းရှိမှသာ ထိုမေတ္တာသည် စစ်မှန်သော အကာအကွယ်တစ်ခု ဖြစ်လာနိုင်ပေလိမ့်မည်။ တစ်ခါတရံ သံသယသည် အမှန်တရားထက် ပို၍ လူသတ်တတ်သည်။