ပထွေးရဲ့ အဓ္မကျင့်မှုကိုခံရတဲ့သမီး
အရိပ်မည်းကြီးတစ်ခုလို ကျွန်မဘဝထဲကို တိုးဝင်လာခဲ့တဲ့ အတိတ်က အဖြစ်အပျက်တွေဟာ တွေးလိုက်တိုင်း ရင်ဘတ်ထဲမှာ ဓားနဲ့အမွှန်းခံရသလို နာကျင်လှပါတယ်။ တစ်ခါတုန်းက ကျွန်မဟာ တောက်ပတဲ့ အနာဂတ်တွေ၊ လှပတဲ့ အိမ်မက်တွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ပါ။ အဖေဆုံးပြီးတဲ့နောက်မှာ အမေက ကျွန်မကို တစ်ဦးတည်းသောသမီးအဖြစ် ရင်ဝယ်ပိုက်ပြီး ရုန်းကန်ခဲ့ရတာ။ အမေ့ကို သနားလို့၊ အမေ့ရဲ့ ပင်ပန်းမှုတွေကို သက်သာစေချင်လို့ ကျွန်မဟာ စာကိုလည်း ကြိုးစားခဲ့သလို အိမ်မှုကိစ္စတွေကိုလည်း တစ်ဖက်တစ်လမ်းက ကူညီခဲ့ပါတယ်။ ကျွန်မ အသက် ဆယ့်ရှစ်နှစ်အရွယ်မှာ အမေက နောက်အိမ်ထောင်ပြုဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့တယ်။ အဲဒီလူက ဦးဘသိန်းတဲ့။ စတွေ့ခါစမှာ ဦးဘသိန်းက သဘောကောင်းပြီး ကြင်နာတတ်တဲ့သူတစ်ယောက်လို့ ထင်ရပါတယ်။ အမေ့ကိုလည်း ဂရုစိုက်တယ်၊ ကျွန်မကိုလည်း သမီးအရင်းတစ်ယောက်လို ပညာရေးအတွက် ထောက်ပံ့ပေးမယ်လို့ ကတိပေးခဲ့တယ်။ ကျွန်မတို့အိမ်လေးဟာ အရင်ကထက် ပိုပြီး ပြည့်စုံလာခဲ့သလို၊ အဖေ့နေရာမှာ အစားထိုးမရပေမဲ့ အားကိုးစရာ လူကြီးတစ်ယောက်ရှိလာပြီလို့ ကျွန်မ ယုံကြည်ခဲ့မိတာ အမှားကြီးတစ်ခုမှန်း အဲဒီအချိန်က မသိခဲ့ဘူး။ အိမ်မှာ အမေမရှိတဲ့အချိန်တွေဆိုရင် ဦးဘသိန်းက ကျွန်မကို ထူးထူးခြားခြား ဂရုစိုက်တတ်လာတယ်။ "သမီး... ဒီစာအုပ်လေး ဖတ်ကြည့်ပါလား" ဆိုတာမျိုးကနေစလို့၊ ကျွန်မရဲ့ ပုခုံးကို ခဏခဏ ပုတ်တာ၊ ခေါင်းကို ပွတ်တာမျိုးတွေအထိ ရှိလာခဲ့တယ်။ ကျွန်မကတော့ သူ့ကို ဖခင်တစ်ယောက်လိုပဲ သဘောထားပြီး အလိုက်မသိခဲ့မိဘူး။ အဲဒီယုံကြည်မှုကပဲ ကျွန်မဘဝကို ချောက်ထဲတွန်းချမယ့် ပထမဆုံးခြေလှမ်း ဖြစ်လာခဲ့ပါတယ်။
ဦးဘသိန်းရဲ့ အပြုအမူတွေက တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ပုံမှန်မဟုတ်တော့တာကို ကျွန်မ စတင်သတိပြုမိလာတယ်။ အမေက ဈေးရောင်းထွက်ချိန်မှာ သူက အလုပ်မသွားဘဲ အိမ်မှာနေပြီး ကျွန်မ ရေချိုးချိန်တွေ၊ အဝတ်အစားလဲချိန်တွေကို ချောင်းကြည့်တတ်လာတယ်။ ကျွန်မ တစ်ကိုယ်လုံး ကြက်သီးမွေးညင်းတွေ ထလာရလောက်အောင် စက်ဆုပ်ဖွယ်ကောင်းတဲ့ အကြည့်တွေနဲ့ သူ ကျွန်မကို ကြည့်နေတတ်တယ်။ တစ်နေ့တော့ ကျွန်မ အခန်းထဲမှာ စာကျက်နေတုန်း သူ ဝင်လာပြီး ကျွန်မရဲ့ လက်မောင်းကို ခပ်တင်းတင်း ဆုပ်ကိုင်ခဲ့တယ်။ "နှင်း... သမီးက အရမ်းလှလာတာပဲနော်" ဆိုတဲ့ သူ့ရဲ့ စကားသံက ကျွန်မ နားထဲမှာ ခါးသီးနေခဲ့တယ်။ ကျွန်မ ရုန်းထွက်ပြီး အမေ့ကို ပြောပြဖို့ ကြိုးစားခဲ့ပေမဲ့ အမေကတော့ ဦးဘသိန်းကို အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်နေသူပါ။ "သမီးကလည်း... ဦးဘသိန်းက သူ့သမီးလေးမို့ ချစ်လို့စတာနေမှာပေါ့၊ လူကြီးကို အဲဒီလို မစွပ်စွဲရဘူး" တဲ့။ အမေ့ရဲ့ ငြင်းဆိုမှုက ကျွန်မရဲ့ အသံကို တိတ်ဆိတ်သွားစေခဲ့တယ်။ ကျွန်မရဲ့ ရည်းစားဖြစ်သူ ကျော်စွာနဲ့ လက်ထပ်ဖို့ စီစဉ်ထားတဲ့ ကိစ္စတွေကလည်း တဖြည်းဖြည်း နီးကပ်လာနေပြီ။ ကျော်စွာက ကျွန်မကို အရမ်းချစ်ပြီး ဂရုစိုက်တဲ့သူပါ။ ဒါပေမဲ့ အိမ်က အခြေအနေတွေကို သူ့ကို ပြောပြဖို့ ကျွန်မမှာ သတ္တိမရှိခဲ့ဘူး။ မိသားစုရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာ၊ အမေ့ရဲ့ ပျော်ရွှင်မှုတွေကို ငဲ့ကွက်ပြီး ကျွန်မဟာ ခံစားချက်တွေကို ရင်ထဲမှာပဲ မြိုသိပ်ထားခဲ့ရတယ်။ အဲဒီညက မိုးတွေ အရမ်းရွာနေခဲ့တာ။ အမေက နယ်က အမျိုးတွေဆီ သွားနေတုန်း၊ အိမ်မှာ ကျွန်မနဲ့ ဦးဘသိန်း နှစ်ယောက်တည်း ရှိနေတဲ့အချိန်။ အဲဒီအချိန်ဟာ ကျွန်မဘဝရဲ့ အမှောင်မိုက်ဆုံးည ဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်တုန်းကမှ မတွေးခဲ့မိဘူး။
အဲဒီညမှာပဲ ကျွန်မရဲ့ ဘဝတစ်ခုလုံး ကျိုးပျက်သွားခဲ့ရတယ်။ အခန်းတံခါးကို အတင်းတွန်းဖွင့်ပြီး ဝင်လာတဲ့ ဦးဘသိန်းရဲ့ မျက်လုံးတွေထဲမှာ လူသားဆန်မှု တစ်စက်မှ မရှိတော့ဘူး။ ကျွန်မ ဘယ်လောက်ပဲ ငိုယိုတောင်းပန်ပါစေ၊ ဘယ်လောက်ပဲ ရုန်းကန်ပါစေ၊ တိရစ္ဆာန်တစ်ကောင်လို ရုန်းကြွနေတဲ့ သူ့ရဲ့ ရမ္မက်ဇောတွေကို ကျွန်မ မတားဆီးနိုင်ခဲ့ဘူး။ အိမ်ပြင်မှာ ရွာနေတဲ့ မိုးသံတွေက ကျွန်မရဲ့ အော်ဟစ်သံတွေကို ဝါးမြိုသွားခဲ့တယ်။ ကျွန်မ ခံစားလိုက်ရတဲ့ နာကျင်မှုက ခန္ဓာကိုယ်ထက် စိတ်နှလုံးထဲမှာ ပိုပြီး ပြင်းထန်ခဲ့တယ်။ "နင့်အမေကို ပြောရင် နင့်အမေ ဘဝပျက်သွားမှာနော်၊ ပြီးတော့ နင့်ရည်းစား ကျော်စွာလည်း နင့်ကို လက်ခံမှာမဟုတ်ဘူး" ဆိုတဲ့ သူ့ရဲ့ ခြိမ်းခြောက်သံတွေက ကျွန်မကို လူသေတစ်ယောက်လို ဖြစ်သွားစေခဲ့တယ်။ အဲဒီနောက်ပိုင်းမှာ ကျွန်မဟာ အသက်ရှိနေတဲ့ အလောင်းတစ်ကောင်လို ဖြစ်လာခဲ့တယ်။ အလုပ်မှာလည်း အာရုံမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ အမှားမှားအယွင်းယွင်းတွေ လုပ်မိလို့ အလုပ်ကနေ ထုတ်ပယ်ခြင်း ခံလိုက်ရတယ်။ ကျော်စွာဆီက လာတဲ့ ဖုန်းတွေကိုလည်း ကျွန်မ မကိုင်ရဲတော့ဘူး။ သူပို့တဲ့ မက်ဆေ့ချ်တွေကို ဖတ်ပြီး ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်ဘဲ ငိုနေရုံကလွဲလို့ ဘာမှ မတတ်နိုင်ခဲ့ဘူး။ ကျွန်မရဲ့ အနားကို သူတိုးလာတိုင်း ကျွန်မဟာ ကြောက်လန့်တကြား နောက်ဆုတ်မိနေခဲ့တယ်။ "နှင်း... မင်း ဘာဖြစ်နေတာလဲ၊ ကိုယ့်ကို တစ်ခုခု ပြောပါဦး" ဆိုတဲ့ သူ့ရဲ့ တောင်းဆိုမှုတွေကို ကျွန်မရဲ့ နှုတ်ခမ်းတွေက အဖြေမပေးနိုင်ခဲ့ဘူး။ ကျွန်မဟာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ရွံရှာလွန်းလို့ ဘယ်သူ့မျက်နှာကိုမှ မကြည့်ရဲတော့တဲ့အထိ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာတွေ ပြိုလဲကုန်ပြီ။
ဘဝက ပိုပြီး ဆိုးရွားလာခဲ့တယ်။ အလုပ်မရှိတော့သလို၊ ကျော်စွာနဲ့လည်း အဆက်အသွယ်တွေ ဖြတ်လိုက်ရတယ်။ နောက်ဆုံးမှာတော့ ကျွန်မဟာ အားလုံးကို ဖွင့်ပြောဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့တယ်။ အမေ့ကို ဦးဘသိန်း လုပ်ခဲ့သမျှ အကုန်ပြောပြတဲ့အခါမှာ အမေ့ဆီက ရလာတဲ့ တုံ့ပြန်မှုက ကျွန်မကို နောက်တစ်ကြိမ် သတ်လိုက်သလိုပါပဲ။ အမေက ကျွန်မကို နားလည်ပေးမယ့်အစား "နင်ကပဲ မြူဆွယ်လို့ ဖြစ်တာနေမှာပေါ့၊ ငါ့ယောက်ျားကို နင်က ဖျက်ဆီးတာလား" ဆိုပြီး ကျွန်မကို ပါးရိုက်ခဲ့တယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်မ သိလိုက်ရတာက အမေဟာ အမှန်တရားထက် သူမရဲ့ အိမ်ထောင်ရေး တည်မြဲမှုကို ပိုပြီး တန်ဖိုးထားနေတယ်ဆိုတာပါပဲ။ အမေကိုယ်တိုင်က ဦးဘသိန်းရဲ့ အပြုအမူတွေကို ရိပ်မိနေခဲ့ပေမဲ့ အထီးကျန်မှာကို ကြောက်လို့ လျစ်လျူရှုထားခဲ့တာ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသားဟာ အဲဒီနေ့မှာပဲ အပိုင်းပိုင်းအစစ ကြေမွသွားခဲ့ရတယ်။ ကျွန်မ ချစ်ရတဲ့သူ၊ ကျွန်မ ယုံကြည်ရတဲ့သူတွေ အားလုံးက ကျွန်မကို ကျောခိုင်းသွားကြပြီ။ ကျွန်မမှာ ဘာမှ မကျန်တော့ဘူး။ အလုပ်လည်းမရှိ၊ မိသားစုလည်းမရှိ၊ ချစ်သူလည်းမရှိတော့တဲ့ ကျွန်မဘဝဟာ သုဿန်တစ်ခုလို ခြောက်ကပ်သွားခဲ့တယ်။ အိမ်ကနေ ဆင်းလာခဲ့တဲ့နေ့က မိုးတွေ ရွာနေတုန်းပဲ။ ကျွန်မ လက်ထဲမှာ အဝတ်အစား တချို့ပါတဲ့ အိတ်တစ်လုံးကလွဲလို့ ဘာမှ မရှိဘူး။ ကျွန်မ ဘယ်ကို သွားရမလဲ မသိခဲ့ပေမဲ့ ဒီငရဲတွင်းထဲမှာတော့ ဆက်မနေနိုင်တော့ဘူးဆိုတာ သေချာခဲ့တယ်။
အခုဆိုရင် ကျွန်မဟာ မြို့စွန်က အဆောင်သေးသေးလေးတစ်ခုမှာ တစ်ယောက်တည်း နေထိုင်နေပါတယ်။ တစ်နေ့တာကို အသက်ဆက်ဖို့အတွက် ပင်ပင်ပန်းပန်း အလုပ်လုပ်နေရပေမဲ့ စိတ်ထဲမှာတော့ အမြဲတမ်း ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေတုန်းပါပဲ။ ကျော်စွာ တခြားမိန်းကလေးတစ်ယောက်နဲ့ လက်ထပ်လိုက်ပြီဆိုတဲ့ သတင်းကို ကြားတဲ့နေ့က ကျွန်မ တစ်ညလုံး ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုခဲ့မိတယ်။ ကျွန်မသာ အစကတည်းက သတ္တိရှိရှိ ဖွင့်ပြောခဲ့ရင်၊ ဒါမှမဟုတ် အမေကသာ ကျွန်မဘက်က ရပ်တည်ပေးခဲ့ရင် ကျွန်မတို့ဘဝတွေ ဒီလို ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ တွေးမိတိုင်း နောင်တတွေက တရိပ်ရိပ် တက်လာတတ်တယ်။ ဦးဘသိန်းကတော့ အခုထိ အမေနဲ့အတူ ပျော်ပျော်ပါးပါး နေထိုင်နေတုန်းပဲလို့ သိရတယ်။ ဒါပေမဲ့ သိပ်မကြာခင်မှာပဲ သတင်းတစ်ခု ကြားလိုက်ရတယ်။ ဦးဘသိန်းက အမေ့ရဲ့ စုဆောင်းထားတဲ့ ငွေတွေကို ယူပြီး တခြားမိန်းကလေးတစ်ယောက်နဲ့ ထွက်ပြေးသွားခဲ့ပြီတဲ့။ အမေဟာ အခုတော့ အထီးကျန်စွာနဲ့ နောင်တရနေရှာမှာပါ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီနောင်တတွေက ကျွန်မရဲ့ ဆုံးရှုံးသွားတဲ့ ဘဝကို ပြန်မပေးနိုင်တော့ဘူး။ ကျွန်မရဲ့ ငယ်ရွယ်နုပျိုမှုတွေ၊ အိမ်မက်တွေနဲ့ သန့်ရှင်းတဲ့ ဘဝဟာ အဖတ်ဆယ်မရအောင် ပျက်စီးသွားခဲ့ပြီ။ မှန်ထဲမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်ကြည့်တဲ့အခါ အရင်က နှင်းဆိုတဲ့ မိန်းကလေးကို မတွေ့ရတော့ဘူး။ တွေ့ရတာကတော့ နာကျင်မှုတွေနဲ့ ထုဆစ်ထားတဲ့၊ မျက်လုံးတွေထဲမှာ အသက်မဲ့နေတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်ကိုပဲ။ ဘဝဟာ တစ်ခါတစ်လေမှာ အရမ်းကို ရက်စက်တတ်လွန်းပါတယ်။ ကိုယ်အယုံကြည်ရဆုံးသူတွေက ကိုယ့်ကို အနက်ရှိုင်းဆုံး ဒဏ်ရာတွေ ပေးတတ်ကြတာကို ကျွန်မ ကိုယ်တိုင် သင်ခန်းစာ ရခဲ့ပါပြီ။
ဘဝမှာ အယုံလွယ်ခြင်းဟာ ကိုယ့်လည်ပင်းကို ကြိုးကွင်းစွပ်လိုက်တာနဲ့ အတူတူပါပဲ၊ အမှန်တရားကို မျိုသိပ်ထားခြင်းက အေးချမ်းမှုကို မပေးနိုင်ဘဲ ကိုယ့်ဘဝကိုပဲ တဖြည်းဖြည်းချင်း လောင်မြိုက်ဖျက်ဆီးသွားတတ်ပါတယ်။