မသန်စွမ်းမိန်းကလေးကို ယုတ်မာတဲ့လူ

 မသန်စွမ်းမိန်းကလေးကို ယုတ်မာတဲ့လူ

ကျွန်တော့်ရဲ့ ဘဝဟာ အမှောင်ထုထဲမှာ လမ်းပျောက်နေတဲ့ လှေတစ်စင်းလိုပါပဲ။ လူတွေက ကျွန်တော့်ကို မြင်ရင် အောင်မြင်တဲ့ လူငယ်တစ်ယောက်၊ ရုပ်ရည်သန့်ပြန့်ပြီး စကားပြောကောင်းသူတစ်ယောက်လို့ ထင်ကြလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ရင်ဘတ်ထဲမှာတော့ ပုပ်အက်နေတဲ့ အမာရွတ်တစ်ခု ရှိတယ်။ အဲဒီအမာရွတ်ကတော့ နွေးနွေး ဆိုတဲ့ မိန်းကလေးပဲ။ သူမက ကျွန်တော့်ထက် နှစ်နှစ်လောက် ငယ်တယ်။ ငယ်စဉ်က ပိုလီယိုရောဂါကြောင့် ညာဘက်ခြေထောက်တစ်ဖက်က သိမ်နေပြီး ဝှီးချဲလေးနဲ့ပဲ သွားလာလှုပ်ရှားရသူပါ။ ဒါပေမဲ့ သူမရဲ့ မျက်နှာကတော့ အမြဲတမ်း ကြည်လင်နေတတ်တယ်။ သူမရဲ့ အပြုံးတွေက နွေဦးက လေပြေညင်းလေးတွေလို အေးမြလွန်းလှပါတယ်။

ကျွန်တော် နွေးနွေးနဲ့ စတွေ့တာက မြို့ပြင်က ရပ်ကွက်လေးတစ်ခုမှာပါ။ ကျွန်တော်က အဲဒီအချိန်မှာ အလုပ်မရှိ အကိုင်မရှိ၊ သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ လေလွင့်နေတဲ့ ကောင်လေးတစ်ယောက်ပေါ့။ နွေးနွေးကတော့ သူမရဲ့ အိမ်ရှေ့က ကွမ်းယာဆိုင်လေးမှာ ပန်းထိုးတဲ့အလုပ်ကို တစိုက်မတ်မတ် လုပ်နေတတ်တယ်။ သူမရဲ့ လက်ချောင်းလေးတွေက ပန်းပွင့်လေးတွေပေါ်မှာ ကပြနေသလိုပဲ၊ သိပ်လှတာ။ ကျွန်တော် သူမကို ချဉ်းကပ်ခဲ့တာက တကယ်တော့ ချစ်လို့မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်တော့် သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ လောင်းကြေးထပ်ခဲ့လို့ပါ။

"ဟေ့ကောင် ကောင်းထက်၊ မင်း တကယ်တော်ရင် ဟိုဝှီးချဲနဲ့ ကောင်မလေးကို မင်းကို ချစ်အောင် လုပ်ပြစမ်းပါ" လို့ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်က ခနဲ့တဲ့တဲ့ ပြောခဲ့ရာကနေ စတာပါ။ ကျွန်တော်ကလည်း မာနကြီးသူဆိုတော့ "ရတာပေါ့ကွာ၊ ငါ့အတွက် ဒါက စာကလေးချေးပါ" လို့ ပြန်ပြောခဲ့မိတယ်။ အဲဒီနေ့ကစပြီး ကျွန်တော် နွေးနွေးဆီကို နေ့တိုင်းသွားခဲ့တယ်။ သူမကို ကူညီသယောင်၊ ဂရုစိုက်သယောင်နဲ့ ဟန်ဆောင်ခဲ့တယ်။

"နွေး... ဒီနေ့ ပန်းထိုးတာ အများကြီး ပြီးသွားပြီလား" လို့ ကျွန်တော် မေးလိုက်တိုင်း သူမက ရှက်ကိုးရှက်ကန်းနဲ့ ပြုံးပြတတ်တယ်။ သူမရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ ကျွန်တော့်ကို ယုံကြည်မှုတွေ ပြည့်လျှံနေတာကို မြင်ရတိုင်း ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ တစ်ချက်တစ်ချက်တော့ လိပ်ပြာမလုံသလို ခံစားရတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ မာနက အမှန်တရားကို ဖုံးကွယ်ထားခဲ့တယ်။ သူမကတော့ ကျွန်တော့်ကို သူမရဲ့ ကမ္ဘာတစ်ခုလုံးလို့ မှတ်ယူထားခဲ့တာ ကျွန်တော် အဲဒီတုန်းက သတိမထားမိခဲ့ဘူး။ သူမရဲ့ လက်ကလေးတွေကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး "ကိုယ် နွေးကို တစ်သက်လုံး စောင့်ရှောက်မှာပါ" လို့ ပြောခဲ့တဲ့ စကားတွေက ကျွန်တော့်အတွက်တော့ ဇာတ်ညွှန်းတစ်ခုသာ ဖြစ်ပေမဲ့ သူမအတွက်တော့ အသက်သွေးကြော ဖြစ်နေခဲ့တာပါ။

အချိန်တွေ ကြာလာတာနဲ့အမျှ ကျွန်တော်နဲ့ နွေးနွေးကြားမှာ သံယောဇဉ်တွေ ရှိလာပြီလို့ လူတွေက ထင်ကြတယ်။ ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင်လည်း တစ်ခါတလေကျရင် ဒါဟာ ဟန်ဆောင်မှုလား၊ တကယ်လားဆိုတာ ဝေခွဲမရဖြစ်လာတတ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ သူငယ်ချင်းတွေကတော့ ကျွန်တော့်ကို နေ့တိုင်း သတိပေးနေကြတုန်းပဲ။ "မင်း အပိုင်ရပြီဆိုရင် သူ့ဆီက ရှိသမျှလေးတွေ ယူပြီး ထွက်ခဲ့တော့လေ၊ အချိန်ဆွဲမနေနဲ့" ဆိုတဲ့ စကားတွေက ကျွန်တော့် နားထဲမှာ ပဲ့တင်ထပ်နေတယ်။

နွေးနွေးရဲ့ မိဘတွေက သူမအတွက်ဆိုပြီး စုဆောင်းပေးထားတဲ့ ငွေကြေးလေးတွေ ရှိတယ်ဆိုတာ ကျွန်တော် သိလိုက်ရတယ်။ အဲဒီငွေတွေက နွေးနွေးရဲ့ ခြေထောက်ကို ခွဲစိတ်ဖို့နဲ့ နောက်နာဂတ်အတွက် လုံခြုံမှုပေးဖို့ စုထားတာပါ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ လောဘက အဲဒီနေရာမှာ စပြီး နိုးထလာခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် အဲဒီအချိန်မှာ အကြွေးတွေ တင်နေသလို၊ သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ ပျော်ပါးဖို့ ပိုက်ဆံကလည်း လိုနေတာကိုး။

"နွေး... ကိုယ့်ကို ကူညီပါဦး။ ကိုယ် အလုပ်တစ်ခု စလုပ်ချင်လို့၊ ပိုက်ဆံ နည်းနည်း လိုနေတယ်" လို့ ကျွန်တော် မျက်နှာငယ်လေးနဲ့ ပြောလိုက်တယ်။ နွေးနွေးက ဘာမှ ပြန်မမေးဘူး။ သူမရဲ့ မျက်လုံးတွေက ကျွန်တော့်ကို အပြည့်အဝ ယုံကြည်နေတဲ့ အရိပ်အယောင်တွေပဲ ရှိတယ်။ "ကိုကြီး အဆင်ပြေမယ်ဆိုရင် နွေး ပေးပါ့မယ်။ ဒါက နွေးရဲ့ ခွဲစိတ်ဖို့အတွက် စုထားတာဆိုပေမဲ့ ကိုကြီးရဲ့ အနာဂတ်က ပိုအရေးကြီးပါတယ်" တဲ့။ သူမရဲ့ အဲဒီစကားက ကျွန်တော့်ရင်ကို ဓားနဲ့ မွှန်းလိုက်သလိုပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်ကတော့ အဲဒီဓားဒဏ်ရာကို လျစ်လျူရှုပြီး သူမရဲ့ ဘဝကို ဖျက်ဆီးဖို့ ခြေလှမ်းပြင်ခဲ့တယ်။

ကျွန်တော် သူမဆီက ပိုက်ဆံတွေကို တစ်ပြားမကျန် ယူခဲ့တယ်။ အဲဒီနေ့က မိုးတွေ သည်းကြီးမည်းကြီး ရွာနေခဲ့တာ။ သူမက ကျွန်တော့်ကို အိမ်ပေါက်ဝအထိ ဝှီးချဲလေးနဲ့ လိုက်ပို့ပေးရှာတယ်။ "ကိုကြီး... အလုပ်တွေ အောင်မြင်ပါစေနော်။ နွေး ဒီမှာပဲ စောင့်နေပါ့မယ်" လို့ သူမက ပြောခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် သူမကို နောက်ဆုံးအကြိမ် လှည့်ကြည့်ခဲ့ပေမဲ့ ဘာစကားမှ ပြန်မပြောခဲ့ဘူး။ ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာတော့ "ငါ မင်းဆီကို ဘယ်တော့မှ ပြန်မလာတော့ဘူး နွေး" လို့ တိတ်တဆိတ် ရေရွတ်ခဲ့မိတယ်။ ကျွန်တော်ဟာ မသန်စွမ်းတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ ယုံကြည်မှုကို ခုတုံးလုပ်ပြီး သူမရဲ့ နောက်ဆုံးမျှော်လင့်ချက်ကိုပါ ခိုးယူသွားတဲ့ ယုတ်မာတဲ့ လူတစ်ယောက် ဖြစ်သွားခဲ့ပါပြီ။

ကျွန်တော် မြို့ကို တက်လာခဲ့တယ်။ နွေးနွေးဆီက ယူလာတဲ့ ပိုက်ဆံတွေနဲ့ ပျော်ပါးလိုက်၊ အကြွေးဆပ်လိုက်နဲ့ အချိန်တွေ ကုန်လွန်သွားခဲ့တယ်။ သူမရဲ့ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုတွေကို ကျွန်တော် လုံးဝ လက်မခံခဲ့ဘူး။ အစပိုင်းမှာတော့ တစ်နေ့ကို အခါနှစ်ဆယ်လောက် ခေါ်ပေမဲ့ နောက်ပိုင်းမှာတော့ တစ်နေ့တစ်ခါ၊ အဲဒီကနေ တစ်ပတ်တစ်ခါပဲ ခေါ်လာတော့တယ်။ ကျွန်တော် ဖုန်းကို ကြည့်လိုက်တိုင်း 'နွေး' ဆိုတဲ့ နာမည်လေး ပေါ်လာရင် "စိတ်ရှုပ်လိုက်တာ" ဆိုပြီး ဖုန်းကို ချပစ်တတ်ခဲ့တယ်။

တစ်ခါတလေမှာတော့ သူမက မက်ဆေ့ခ်ျလေးတွေ ပို့တတ်တယ်။ "ကိုကြီး နေကောင်းလား"၊ "ထမင်းပုံမှန် စားရဲ့လား"၊ "နွေးကို စိတ်ဆိုးနေတာလား" ဆိုတဲ့ စကားလုံးလေးတွေပေါ့။ ကျွန်တော် တစ်ခါမှ ပြန်စာမပို့ခဲ့ဘူး။ ကျွန်တော်ကတော့ မြို့ပြရဲ့ မီးရောင်အောက်မှာ မိန်းကလေးအသစ်တွေ၊ သူငယ်ချင်းအသစ်တွေနဲ့ ပျော်ရွှင်နေခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ညနက်လို့ တစ်ယောက်တည်း ဖြစ်သွားတဲ့ အချိန်တိုင်းမှာတော့ နွေးနွေးရဲ့ ဖြူစင်တဲ့ မျက်နှာလေးက ကျွန်တော့်မျက်စိထဲကို ပြန်ပြန်ရောက်လာတတ်တယ်။

"မင်းက လူယုတ်မာပဲ ကောင်းထက်" လို့ ကျွန်တော့်ရဲ့ အတွင်းစိတ်က ခဏခဏ ပြောနေပေမဲ့ ကျွန်တော်ကတော့ အဲဒီအသံကို အရက်နဲ့ ဖိနှိပ်ထားခဲ့တယ်။ လအနည်းငယ် ကြာလာတဲ့အခါမှာတော့ နွေးနွေးဆီက ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုတွေ လုံးဝ ရပ်တန့်သွားခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် ဝမ်းသာရမလိုလို၊ ဝမ်းနည်းရမလိုလို ခံစားချက်မျိုး ဖြစ်မိတယ်။ "အေးလေ... သူလည်း သိသွားပြီပေါ့၊ ငါက သူ့ကို အသုံးချသွားတာဆိုတာ" လို့ တွေးပြီး ကျွန်တော့်ဘဝကို ကျွန်တော် ဆက်လျှောက်ခဲ့တယ်။

ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ အောင်မြင်မှုတွေက ကြာရှည်မခံခဲ့ပါဘူး။ ကျွန်တော် လုပ်သမျှ အလုပ်တွေ အဆင်မပြေဖြစ်လာတယ်၊ ပိုက်ဆံတွေ ကုန်သွားတယ်၊ သူငယ်ချင်းဆိုသူတွေကလည်း ကျွန်တော် ဆင်းရဲသွားတဲ့အခါမှာ တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် စွန့်ခွာသွားကြတယ်။ ကျွန်တော် နောက်ဆုံးမှာတော့ လမ်းဘေးက ခွေးတစ်ကောင်လို အထီးကျန်သွားခဲ့တယ်။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ ကျွန်တော် နွေးနွေးကို သတိရမိတယ်။ သူမသာဆိုရင် ကျွန်တော့်ကို ဘယ်တော့မှ စွန့်ခွာမှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတဲ့ အသိက ကျွန်တော့်ကို နှိပ်စက်လာတော့တယ်။ ကျွန်တော် ပြုလုပ်ခဲ့တဲ့ လုပ်ရပ်တွေအတွက် နောင်တတွေက တစ်ဖြည်းဖြည်းနဲ့ ကြီးထွားလာခဲ့ပါပြီ။

ကျွန်တော် လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးနှစ်လောက်က ထွက်လာခဲ့တဲ့ ရပ်ကွက်လေးကို ပြန်သွားဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ နွေးနွေးကို တွေ့ပြီး တောင်းပန်ချင်တယ်၊ သူမဆီက ယူခဲ့တဲ့ ပိုက်ဆံတွေကိုတော့ အခုချက်ချင်း ပြန်မပေးနိုင်သေးပေမဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ကျန်ရှိတဲ့ ဘဝကို သူမအတွက် အသုံးချချင်တယ်လို့ တွေးခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် ရပ်ကွက်ထဲကို ရောက်တဲ့အခါ အရာအားလုံးက ပြောင်းလဲနေပြီ။ သူမတို့ အိမ်ရှေ့က ကွမ်းယာဆိုင်လေးလည်း မရှိတော့ဘူး။ အိမ်လေးကလည်း ဟောင်းနွမ်းပြီး လူသူကင်းမဲ့နေသလိုပဲ။

ကျွန်တော် အိမ်ရှေ့မှာ ရပ်နေတုန်း ဘေးအိမ်က ဒေါ်ကြီးတစ်ယောက်က ထွက်လာပြီး "မင်း... ကောင်းထက် မဟုတ်လား" လို့ မေးတယ်။ ကျွန်တော် ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်တော့ သူမရဲ့ မျက်လုံးတွေက ဒေါသနဲ့ ဝမ်းနည်းမှုတွေ ရောပြွမ်းသွားတယ်။ "မင်း ပြန်လာသေးတယ်ပေါ့လေ... ယုတ်မာလိုက်တဲ့ လူ။ နွေးနွေးလေးကို မင်း ဘယ်လောက်တောင် နှိပ်စက်ခဲ့လဲ မင်းသိလား" တဲ့။ ကျွန်တော် ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်ဘဲ ခေါင်းငုံ့နေမိတယ်။

ဒေါ်ကြီးက ဆက်ပြောပြတယ်။ "နွေးနွေးက မင်း သူမကို အသုံးချနေတာကို အစကတည်းက သိတယ် ကောင်းထက်။ မင်း သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ လောင်းကြေးထပ်ထားတာကိုလည်း သူမ ကြားခဲ့ဖူးတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူမက ပြောတယ်... 'သူ ကျွန်မကို လှည့်စားနေတာ ဖြစ်နိုင်ပေမဲ့၊ ကျွန်မကတော့ သူ့ကို တကယ်ချစ်တာပါ။ သူ ပိုက်ဆံလိုနေတယ်ဆိုတာလည်း အမှန်ပဲ ဖြစ်မှာပါ၊ ဒါကြောင့် ကျွန်မ ပေးလိုက်တာ' တဲ့။ မင်း ထွက်သွားပြီးတဲ့နောက် သူမ နေ့တိုင်း ဖုန်းဆက်ခဲ့တာ မင်းကို လွမ်းလို့တင် မဟုတ်ဘူး၊ မင်း ပိုက်ဆံတွေ ကုန်သွားရင် ဒုက္ခရောက်မှာ စိုးလို့ ထပ်ကူညီချင်လို့တဲ့"

ကျွန်တော့် ရင်ဘတ်တစ်ခုလုံး အက်ကွဲသွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ သူမ သိနေခဲ့တာလား။ သိရက်နဲ့ ကျွန်တော့်ကို အဆုံးအရှုံးခံခဲ့တာလား။ "သူမ အခု ဘယ်မှာလဲ ဒေါ်ကြီး" လို့ ကျွန်တော် တုန်တုန်ရင်ရင်နဲ့ မေးလိုက်တယ်။ ဒေါ်ကြီးက မျက်ရည်တွေကို သုတ်ပြီး "သူမ မရှိတော့ဘူး ကောင်းထက်။ မင်း ယူသွားတဲ့ ပိုက်ဆံတွေက သူမရဲ့ ခြေထောက်ခွဲစိတ်ဖို့တင် မဟုတ်ဘူး၊ သူမရဲ့ နှလုံးရောဂါအတွက် ကုသဖို့ စုထားတာ။ အဲဒီအချိန်က ခွဲစိတ်လိုက်ရင် သူမ အသက်ရှင်နိုင်သေးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ မင်းကို ပိုက်ဆံပေးလိုက်တော့ သူမ ဆေးကုဖို့ မတတ်နိုင်တော့ဘူး။ ပြီးခဲ့တဲ့ တစ်နှစ်ကပဲ သူမ ဆုံးသွားပြီ" တဲ့။ ကျွန်တော် ဒူးထောက်ကျသွားခဲ့တယ်။ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး ကျွန်တော့်အပေါ် ပြိုကျလာသလိုပါပဲ။

ကျွန်တော် နွေးနွေးရဲ့ အုတ်ဂူလေးရှေ့မှာ ထိုင်နေမိတယ်။ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်နေပြီး လေတိုးသံလေးတွေကပဲ ကျွန်တော့်ကို ပြစ်တင်ရှုံ့ချနေသလို ခံစားရတယ်။ ကျွန်တော့်လက်ထဲမှာတော့ သူမရဲ့ အမေက ပေးလိုက်တဲ့ ဒိုင်ယာရီစာအုပ်လေး တစ်အုပ်ရှိတယ်။ အဲဒီစာအုပ်ထဲမှာ နွေးနွေးက ကျွန်တော့်အတွက် နောက်ဆုံး ရေးသားခဲ့တဲ့ စာလေးတွေ ပါပါတယ်။

"ကိုကြီး... ကိုကြီး ပျော်နေမယ်လို့ နွေး ယုံကြည်ပါတယ်။ နွေးကို ထားခဲ့တာအတွက် ကိုကြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အပြစ်မတင်ပါနဲ့။ နွေးက ကိုကြီးအတွက် အသုံးဝင်တဲ့ လူတစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့ရရင်ပဲ ကျေနပ်ပါပြီ။ ကိုကြီးကို တစ်ခုပဲ တောင်းဆိုချင်တယ်... နောက်တစ်ခါ ဘယ်သူ့ကိုမှ မလိမ်ပါနဲ့တော့။ အထူးသဖြင့် ကိုကြီးကို တကယ်ချစ်တဲ့ လူတွေကိုပေါ့။ နွေးကတော့ ကိုကြီးကို အမြဲတမ်း ခွင့်လွှတ်ပြီးသားပါ" တဲ့။

စာလုံးလေးတွေက ကျွန်တော့်မျက်ရည်တွေကြောင့် ဝေဝါးသွားခဲ့တယ်။ သူမဟာ ကျွန်တော့်ရဲ့ ယုတ်မာမှုတွေကို မေတ္တာနဲ့ တုံ့ပြန်သွားခဲ့တယ်။ ကျွန်တော်ကတော့ အဲဒီမေတ္တာကို ခြေနဲ့နင်းပြီး ရွှေကို ရှာခဲ့တဲ့ လူမိုက်တစ်ယောက်ပါ။ ကျွန်တော် အခု ပိုက်ဆံမရှိဘူး၊ ဂုဏ်ဒြပ်မရှိဘူး၊ ကျွန်တော့်ကို ချစ်မယ့်လူလည်း မရှိတော့ဘူး။ ကျွန်တော့်မှာ ရှိတာကတော့ တစ်သက်လုံး ပေးဆပ်လို့ မကုန်နိုင်တဲ့ နောင်တတွေပါပဲ။

နွေးနွေးရဲ့ အုတ်ဂူလေးကို ပွတ်သပ်ရင်း ကျွန်တော် ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးမိတယ်။ "နွေး... ကိုကြီး တောင်းပန်ပါတယ်။ ကိုကြီး အရမ်း နောက်ကျသွားပြီလား" လို့ မေးလိုက်ပေမဲ့ တုံ့ပြန်သံကတော့ လေထုထဲမှာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တယ်။ ကျွန်တော်ဟာ သူမရဲ့ ခြေထောက်တွေကို ခိုးယူသွားရုံတင်မကဘဲ သူမရဲ့ အသက်ကိုပါ သတ်လိုက်တဲ့ လူသတ်သမားတစ်ယောက်ပါ။

ကျွန်တော် ဒီကနေ့အထိ လူတောမတိုးရဲဘဲ အထီးကျန်စွာ ရှင်သန်နေရဆဲပါ။ ညတိုင်းမှာတော့ ဝှီးချဲလေးရဲ့ တကျီကျီမြည်သံနဲ့ နွေးနွေးရဲ့ နူးညံ့တဲ့ အပြုံးလေးကို မြင်ယောင်နေမိတယ်။ ဒါဟာ ကျွန်တော့်အတွက် ငရဲပါပဲ။ ကျွန်တော် ပြုခဲ့တဲ့ အပြစ်တွေက ကျွန်တော့်ကို တစ်သက်လုံး ကျိန်စာတိုက်နေတော့မှာပါ။ ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို ကစားစရာလို သဘောထားခဲ့တဲ့ ကျွန်တော့်အတွက် ဒီထက်ပိုတဲ့ ပေးဆပ်မှု မရှိနိုင်တော့ပါဘူး။

သင်ခန်းစာ - လူတစ်ယောက်ရဲ့ ရိုးသားဖြူစင်မှုကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး နင်းခြေခဲ့ရင်၊ သင် ပြန်လည်ရရှိမယ့် နောင်တက သင့်ဘဝတစ်ခုလုံးကို ဝါးမြိုသွားပါလိမ့်မယ်။ နောက်ကျမှ နားလည်ခြင်းဟာ ကမ္ဘာပေါ်မှာ အနာကျင်ရဆုံး ဝေဒနာတစ်ခုပါပဲ။