မွေးစားသမီးအပေါ်ရက်စက်တဲ့ အဖေ
မွေးစားသမီးအပေါ်ရက်စက်တဲ့ အဖေ
အပြင်မှာ မိုးတွေသည်းထန်စွာ ရွာနေသည်။ ပြတင်းပေါက်မှန်ချပ်ပေါ်ကို ရိုက်ခတ်နေတဲ့ မိုးရေစက်တွေဟာ ကျွန်မရဲ့ ပါးပြင်ပေါ်က မျက်ရည်တွေနဲ့ အပြိုင် စီးဆင်းနေကြသလိုပါပဲ။ ဧည့်ခန်းထဲက နာရီအိုကြီးရဲ့ တချက်တချက် မြည်ဟည်းသံကလွဲလို့ အိမ်ကြီးတစ်အိမ်လုံးဟာ သင်္ချိုင်းကုန်းတစ်ခုလို တိတ်ဆိတ်ခြောက်ကပ်နေခဲ့တာ ကြာပါပြီ။ ဒီအိမ်ကြီးထဲမှာ ကျွန်မရယ်၊ အဖေရယ်၊ နောက်ပြီး ကျွန်မတို့ကြားမှာ အမြဲတမ်း ခြားနားနေတတ်တဲ့ တံတိုင်းကြီးတစ်ခုရယ်ပဲ ရှိပါတယ်။
ကျွန်မ အသက်ငါးနှစ်အရွယ်တုန်းက အမှတ်တရတစ်ခုကို အခုထိ မှတ်မိနေသေးတယ်။ အဲဒီတုန်းက အဖေဟာ ကျွန်မကို ချီပြီး ပန်းခြံထဲမှာ လှည့်ပတ်ပြေးဖူးခဲ့တယ်။ “အဖေ့သမီးလေးက ကမ္ဘာပေါ်မှာ အလှဆုံးပဲ” ဆိုတဲ့ စကားလေးက ကျွန်မရဲ့ ငယ်ဘဝကို လုံခြုံမှုတွေ ပေးခဲ့ဖူးတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီနွေးထွေးမှုတွေက ကျွန်မ အသက်ဆယ်နှစ်ပြည့်ပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ လေထဲကို လွင့်စင်ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သလိုပါပဲ။ အဖေဟာ ရုတ်တရက်ဆိုသလို ပြောင်းလဲသွားခဲ့တယ်။ ကျွန်မကို မြင်ရင် ရန်သူတစ်ယောက်လို ကြည့်တတ်လာတယ်၊ ကျွန်မရဲ့ တည်ရှိမှုကိုတောင် အသိအမှတ်မပြုချင်တော့တဲ့ ပုံစံမျိုး။
ဒီနေ့ ကျွန်မ ကုမ္ပဏီကနေ ရာထူးတိုးစာလေး ရခဲ့တယ်။ ဝမ်းသာအားရနဲ့ အိမ်ကို ပြန်လာပြီး အဖေ့ကို ပြောပြဖို့ ကြိုးစားခဲ့ပါတယ်။ အဖေက ဧည့်ခန်းထဲမှာ သတင်းစာဖတ်ရင်း ထိုင်နေတယ်။
“အဖေ... သမီး ဒီနေ့ ရာထူးတိုးတယ် သိလား၊ လစာလည်း တိုးတယ်...”
ကျွန်မရဲ့ စကားသံက တုန်ရီနေခဲ့တယ်။ အဖေ့ဆီက ချီးကျူးစကားတစ်ခွန်းလောက်ပဲ ကျွန်မ မျှော်လင့်ခဲ့တာပါ။ ဒါပေမဲ့ အဖေက သတင်းစာကို အသာလေး ချလိုက်ပြီး ကျွန်မကို ခြေဆုံးခေါင်းဆုံး ရွံရှာသလို ကြည့်လိုက်တယ်။
“ဒါလေးနဲ့ ငါ့ကို လာကြွားမနေနဲ့၊ နင်က ဒီအိမ်မှာ ကပ်စားနေတဲ့ မွေးစားသမီးဆိုတာကို မမေ့နဲ့။ နင် ဘယ်လောက်ပဲ ရာထူးတိုးတိုး ငါ့အတွက်တော့ အပိုတွေပဲ။ သွား... ငါ့မျက်စိရှေ့က ထွက်သွားစမ်း”
အဖေ့ရဲ့ စကားလုံးတွေက ချွန်ထက်တဲ့ ဓားတစ်စင်းလို ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသားကို မညှာမတာ မွှန်းနှိပ်သွားခဲ့တယ်။ ကျွန်မ ဘာအပြစ်လုပ်ခဲ့လို့လဲ။ ကျွန်မက အဖေ့ကို အမြဲတမ်း ချစ်ခဲ့တာ၊ အဖေ့ကို ပြုစုခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ အဖေကတော့ ကျွန်မကို မွေးစားသမီးဆိုတဲ့ ခေါင်းစဉ်အောက်မှာ အမြဲတမ်း နှိမ်ချဆက်ဆံခဲ့တယ်။ ကျွန်မ အိပ်ခန်းထဲကို ပြေးဝင်ပြီး ခေါင်းအုံးကို ဖိကာ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးမိပါတယ်။ ကျွန်မရဲ့ ဖုန်းထဲမှာ အဖေ့ဆီ ပို့ထားတဲ့ စာတိုလေးတွေ အများကြီး။ “အဖေ နေကောင်းရဲ့လား”၊ “အဖေ ဘာစားချင်လဲ”၊ “သမီး ဒီနေ့တော့ စောစောပြန်လာမယ်” စတဲ့ စာတွေ။ အဲဒီစာတွေအားလုံးကို အဖေက ဖတ်ပြီးသား ဖြစ်နေပေမယ့် တစ်ခါမှ ပြန်စာမပို့ခဲ့ဖူးဘူး။ အဲဒီ တိတ်ဆိတ်မှုတွေက စကားလုံးတွေထက် ပိုပြီး နာကျင်ရပါတယ်။
အချိန်တွေ ကြာလာလေလေ အဖေ့ရဲ့ ရက်စက်မှုတွေက ပိုပြီး ဆိုးဝါးလာလေလေပါပဲ။ တစ်ခါတလေ အဖေဟာ အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ ကျွန်မကို အော်ဟစ်ဆဲဆိုတတ်တယ်။ ကျွန်မ ချက်ထားတဲ့ ထမင်းဟင်းတွေကို သွန်ပစ်တတ်တယ်။ အိမ်မှာ အလုပ်သမားတွေ ရှိပေမယ့် ကျွန်မကိုပဲ အိမ်အလုပ်အားလုံး ခိုင်းစေခဲ့တယ်။
“နင် ဒီအိမ်မှာ နေချင်ရင် ငါခိုင်းတာ လုပ်ရမယ်၊ ငါ့ကို ကျေးဇူးဆပ်ရမယ်”
အဖေ့ရဲ့ အသံက အေးစက်ပြီး ခါးသီးလွန်းတယ်။ ကျွန်မ မနက်စောစောထပြီး အိမ်အလုပ်တွေ လုပ်ရတယ်၊ ပြီးမှ ရုံးသွားရတယ်။ ရုံးက ပြန်လာရင်လည်း အဖေ့အတွက် အဝတ်အစားတွေ လျှော်ပေးရတယ်၊ အိမ်ကို သန့်ရှင်းရေး လုပ်ရတယ်။ ကျွန်မရဲ့ သူငယ်ချင်းတွေက ကျွန်မကို သနားကြတယ်။ “မေနှင်း... နင် အဲဒီအိမ်က ထွက်လာခဲ့ပါတော့၊ နင် ရှာတာနဲ့ နင် တစ်ယောက်တည်း ကောင်းကောင်း နေလို့ရတာပဲ” လို့ သူတို့ ပြောကြတယ်။
ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ မထွက်သွားနိုင်ခဲ့ဘူး။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကျွန်မရဲ့ ရင်ထဲမှာ အဖေ့အပေါ် ထားတဲ့ သံယောဇဉ်က ကြီးမားလွန်းနေလို့ပါ။ ကျွန်မ ငယ်စဉ်က ရရှိခဲ့ဖူးတဲ့ နွေးထွေးမှုလေးကို ပြန်ရနိုးနဲ့ မျှော်လင့်ချက်ကလေးတစ်ခုကို ဆုပ်ကိုင်ထားခဲ့တာ။ ဒါဟာ ကျွန်မရဲ့ အားနည်းချက်ဆိုတာကိုလည်း ကျွန်မ သိပါတယ်။
တစ်ရက်တော့ ကျွန်မ ဖျားနေလို့ ရုံးမသွားနိုင်ဘဲ အိမ်မှာ အနားယူနေခဲ့တယ်။ အဖေက ကျွန်မ
“အပျင်းမကြီးနဲ့၊ ထ... သွားပြီး ခြံထဲက မြက်တွေ ရှင်းစမ်း။ နေမကောင်းဘူးဆိုတာ နင် ဆင်ခြေပေးနေတာ မဟုတ်လား”
ကျွန်မ ခေါင်းတွေ မူးနောက်နေတဲ့ ကြားကနေ အဖေ့ကို အားကိုးတကြီး ကြည့်မိတယ်။ “အဖေ... သမီး တကယ် နေမကောင်းလို့ပါ၊ ကိုယ်တွေလည်း အရမ်းပူနေတယ်” လို့ ပြောလိုက်မိပေမယ့် အဖေကတော့ ဂရုမစိုက်ဘူး။
“ငါ့ကို လာပြီး မျက်ရည်မပြနဲ့၊ နင့်မိဘတွေက နင့်ကို လမ်းဘေးမှာ ပစ်ထားခဲ့ကတည်းက နင်ဟာ လူပိုပဲ။ ငါက ကယ်ထားလို့သာ နင် အခုလို လူတလုံးသူတလုံး ဖြစ်နေတာ။ သွား... ငါခိုင်းတာ လုပ်”
အဲဒီနေ့က မိုးဖွဲဖွဲလေးတွေ ကြားမှာ ကျွန်မ တုန်တုန်ရီရီနဲ့ ခြံထဲက မြက်တွေကို ရှင်းနေခဲ့ရတယ်။ မျက်ရည်တွေက မိုးရေတွေနဲ့ ရောထွေးကုန်တယ်။ ကျွန်မရဲ့ အတွင်းစိတ်က အော်ဟစ်နေမိတယ် - “အဖေ... သမီးကို ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် မုန်းနေရတာလဲ”။ ကျွန်မရဲ့ ငယ်ဘဝကို ပြန်ကြည့်တဲ့အခါ အဖေနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ ပုံရိပ်တွေဟာ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ဝေဝါးလာပြီး နာကျင်မှုတွေကပဲ အစားထိုး ဝင်ရောက်လာခဲ့ပါတယ်။
ကျွန်မ အသက် နှစ် ပြည့်တဲ့နေ့မှာ ထူးခြားတဲ့ အဖြစ်အပျက်တစ်ခု ဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။ အဲဒီနေ့က ကျွန်မအတွက်တော့ အထူးခြားဆုံးနေ့တစ်နေ့ ဖြစ်အောင် ဖန်တီးချင်ခဲ့တယ်။ ကျွန်မ လစာလေးတွေ စုပြီး အဖေ ကြိုက်တတ်တဲ့ နာရီအကောင်းစားလေးတစ်လုံးကို ဝယ်ခဲ့တယ်။ ပြီးတော့ အဖေ့အတွက် အကြိုက်ဆုံး ဟင်းတွေကို ချက်ပြုတ်ပြီး စောင့်နေခဲ့ပါတယ်။
အဖေ အိမ်ပြန်လာတဲ့အခါ ကျွန်မက ပြုံးရွှင်စွာနဲ့ ကြိုဆိုခဲ့တယ်။
“အဖေ... ဒီနေ့ သမီး မွေးနေ့လေ၊ သမီး အဖေ့အတွက် လက်ဆောင် ဝယ်ထားတယ်”
ကျွန်မက လက်ဆောင်ဗူးလေးကို ကမ်းပေးလိုက်ပေမယ့် အဖေက လှမ်းမယူဘူး။ သူက ကျွန်မကို စိုက်ကြည့်ပြီး လက်ဆောင်ဗူးကို ပုတ်ချလိုက်တယ်။ ဗူးထဲက နာရီလေးဟာ ကြမ်းပြင်ပေါ်ကို ပြုတ်ကျပြီး မှန်ကွဲသွားခဲ့တယ်။
“ငါ့ကို ဒီလို အရာတွေနဲ့ လာပြီး အရည်မရ အဖတ်မရ လုပ်မနေနဲ့။ နင့်မွေးနေ့ဆိုတာ ငါ့အတွက်တော့ အမင်္ဂလာနေ့ပဲ။ နင် ဒီအိမ်ကို ရောက်လာကတည်းက ငါ့ဘဝက ပျက်စီးခဲ့တာ”
ကျွန်မ ကြောင်အသွားခဲ့တယ်။ “သမီး ဘာလုပ်မိလို့လဲ အဖေ... သမီးကို ပြောပြပါ၊ အဖေ ဘာလို့ ဒီလောက် မုန်းနေရတာလဲ” လို့ အော်ဟစ်မေးမိတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ အဖေက ကျွန်မရဲ့ ပါးကို ဖြတ်ခနဲ ရိုက်လိုက်တယ်။
“နင် ဘာမှ သိစရာမလိုဘူး၊ နင်က ငါ့အတွက်တော့ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတစ်ခုပဲ။ အခု ချက်ချင်း ဒီအိမ်က ထွက်သွားတော့၊ ငါ နင့်မျက်နှာကို ထပ်မမြင်ချင်တော့ဘူး”
ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာကြီး တစ်ခုလုံး ပြိုလဲသွားခဲ့သလိုပါပဲ။ အဖေက ကျွန်မကို အိမ်ပေါ်က ဆင်းခိုင်းလိုက်ပြီ။ ကျွန်မမှာ ဘယ်ကို သွားရမလဲ မသိဘူး။ ကျွန်မရဲ့ အဝတ်အစား အိတ်ကလေးကို ဆွဲပြီး အိမ်ကြီးထဲကနေ ထွက်လာခဲ့ရတယ်။ လှည့်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ အိမ်ကြီးရဲ့ မီးရောင်အောက်မှာ အဖေ့ရဲ့ ကျောပြင်ကြီးကို မြင်နေရတယ်။ အဲဒီကျောပြင်ဟာ အရမ်းကို တောင့်တင်းခိုင်မာနေပေမယ့် ကျွန်မအတွက်တော့ အေးစက်လွန်းတဲ့ တောင်တန်းကြီးတစ်ခုလိုပါပဲ။
ကျွန်မ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ရဲ့ အိမ်မှာ ခဏတာ ခိုလှုံခဲ့ရတယ်။ ညတိုင်း ကျွန်မ ငိုမိတယ်။ အဖေ ပို့လိုက်တဲ့ "" တောင် မဖြစ်တော့တဲ့ စာတိုလေးတွေကို ကြည့်ပြီး ကျွန်မရဲ့ ဘဝကို ကျွန်မ နောင်တရမိတယ်။ ကျွန်မကို မချစ်တဲ့လူတစ်ယောက်ကို ကျွန်မ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် စွဲလန်းနေခဲ့တာလဲ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ မသိခဲ့တာက အဲဒီ ရက်စက်မှုတွေရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ အင်မတန်မှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းတဲ့ အမှန်တရားတစ်ခု ရှိနေခဲ့တယ်ဆိုတာပါပဲ။
အိမ်က ထွက်လာပြီး သုံးလလောက် ကြာတဲ့အခါမှာတော့ ကျွန်မဆီကို ဖုန်းတစ်လုံး ဝင်လာခဲ့တယ်။ ဖုန်းဆက်တဲ့သူက ကျွန်မတို့ အိမ်နီးချင်း ဒေါ်ဒေါ်ဖြစ်ပါတယ်။
“သမီး... မေနှင်း၊ အိမ်ကို အမြန်ပြန်လာခဲ့ပါဦး၊ နင့်အဖေ ဆေးရုံတင်လိုက်ရပြီ။ အခြေအနေ သိပ်မကောင်းဘူး”
ကျွန်မရဲ့ ရင်ထဲမှာ ဗလောင်ဆူသွားခဲ့တယ်။ အဖေ ကျွန်မကို နှင်ထုတ်ခဲ့ပေမယ့် ကျွန်မရဲ့ ခြေထောက်တွေက ဆေးရုံဆီကို အလိုလို ပြေးမိသား ဖြစ်နေခဲ့တယ်။ ဆေးရုံရောက်တော့ အဖေက အရေးပေါ်ခန်းထဲမှာ။ ကျွန်မ အဖေ့ရဲ့
“လူနာက အသည်းကင်ဆာ နောက်ဆုံးအဆင့်ရောက်နေပြီ သမီး။ သူ အောင့်ခံထားတာ ကြာပြီ၊ အခုတော့ ခန္ဓာကိုယ်က မခံနိုင်တော့ဘူး”
ကျွန်မ နားမလည်နိုင်တော့ဘူး။ အသည်းကင်ဆာ? အဖေ ဘယ်တုန်းကတည်းက ဖြစ်နေတာလဲ။ ကျွန်မကို ဘာလို့ တစ်ခွန်းမှ မပြောခဲ့တာလဲ။ ကျွန်မ အဖေ့
“သမီး...”
အဖေ့ရဲ့ အသံက တိုးညှင်းလွန်းလှတယ်။ အဖေ ကျွန်မကို “သမီး” လို့ ခေါ်လိုက်တာလား။ နှစ်ပေါင်းများစွာ ဝေးကွာခဲ့တဲ့ အဲဒီခေါ်သံလေးကြောင့် ကျွန်မ မျက်ရည်တွေ ထိန်းမရအောင် စီးကျလာခဲ့တယ်။
“အဖေ... ဘာလို့လဲ၊ ဘာလို့ သမီးကို မပြောခဲ့တာလဲ”
အဖေက အားယူပြီး စကားပြောဖို့ ကြိုးစားတယ်။ “သမီး... အဖေ့ကို ခွင့်လွှတ်ပါ၊ အဖေက သမီးကို အဖေ့ကို မုန်းစေချင်ခဲ့တာ။ အဖေ သေသွားတဲ့အခါ သမီး သိပ်မခံစားရအောင်၊ အဖေ မရှိတော့ရင် သမီး ကိုယ့်ခြေထောက်ပေါ်ကိုယ် ရပ်တည်နိုင်အောင် အဖေ ရက်စက်ပြခဲ့တာပါ”
အဲဒီအချိန်မှာပဲ အဖေ့ရဲ့ ရှေ့နေက ကျွန်မဆီကို စာအိတ်တစ်အိတ် ကမ်းပေးတယ်။ အဲဒီစာအိတ်ထဲမှာ အဖေ့ရဲ့ ဒိုင်ယာရီနဲ့ စာရွက်စာတမ်းအချို့ ရှိနေတယ်။ ကျွန်မ စာတွေကို ဖတ်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်လှုပ်သွားခဲ့ရတယ်။
အမှန်တရားကတော့... ကျွန်မဟာ အဖေ့ရဲ့ မွေးစားသမီး မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်မဟာ အဖေ့ရဲ့ အရင်းခေါက်ခေါက် သမီးလေးပါ။ ဒါပေမဲ့ အဖေဟာ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်းများစွာက လူသတ်မှုတစ်ခုမှာ ပါဝင်ပတ်သက်ခဲ့ဖူးတယ်။ သူဟာ သူ့ရဲ့ အမှားတစ်ခုကြောင့် လူတစ်ယောက်ကို မတော်တဆ သေစေခဲ့ပြီး ထောင်ကျခဲ့ဖူးတယ်။ ကျွန်မ ဆယ်နှစ်အရွယ်မှာ သူ ထောင်က လွတ်လာခဲ့တာပါ။ အဖေဟာ သူ့ရဲ့ ရာဇဝတ်သားဆိုတဲ့ အရိပ်က ကျွန်မရဲ့ အနာဂတ်ကို မဖျက်ဆီးစေချင်ခဲ့ဘူး။ ကျွန်မကို “မွေးစားသမီး” လို့ လိမ်ညာပြောဆိုခဲ့တာဟာ ကျွန်မက ရာဇဝတ်သားတစ်ယောက်ရဲ့ သမီးဆိုတဲ့ ဂုဏ်ပုဒ်ကို မခံယူစေချင်လို့ပါ။ သူ ရက်စက်ခဲ့တာဟာ ကျွန်မကို သူ့အနားကနေ ဝေးရာကို တွန်းပို့ပြီး သန့်ရှင်းတဲ့ ဘဝတစ်ခုကို ပိုင်ဆိုင်စေချင်လို့ပါ။
ဒိုင်ယာရီထဲက စာလုံးတိုင်းဟာ ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသားကို
“သမီးလေး... မေနှင်း၊ မင်းကို ရိုက်လိုက်တဲ့ အခါတိုင်း အဖေ့လက်တွေ တုန်နေခဲ့တယ်။ မင်းကို ဆဲဆိုလိုက်တဲ့ အခါတိုင်း အဖေ့ရင်ထဲမှာ သွေးထွက်ခဲ့ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဖေက သေလူဖြစ်နေပြီ။ အဖေ့အနားမှာ မင်းရှိနေရင် မင်းပါ လိုက်ပြီး ပူလောင်ရလိမ့်မယ်။ အဖေ့ကို မုန်းလိုက်ပါ သမီး၊ မုန်းလေလေ မင်းအတွက် ပိုကောင်းလေလေပဲ...”
ကျွန်မ အဖေ့ရဲ့ လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားမိတယ်။ “အဖေ... မဟုတ်ဘူး၊ သမီး အဖေ့ကို မမုန်းဘူး၊ ဘယ်တုန်းကမှ မမုန်းခဲ့ဘူး။ အဖေ ဘာလို့ အားလုံးကို တစ်ယောက်တည်း ထမ်းထားခဲ့တာလဲ”
အဖေက ကျွန်မကို ကြည့်ပြီး ပြုံးလိုက်တယ်။ အဲဒီအပြုံးဟာ ကျွန်မ ငယ်စဉ်က တွေ့ခဲ့ဖူးတဲ့ နွေးထွေးတဲ့ အပြုံးမျိုး။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအပြုံးဟာ ခဏတာပါပဲ။ အဖေ့ရဲ့ လက်တွေက တဖြည်းဖြည်း အေးစက်လာတယ်၊ စက်ပစ္စည်းတွေရဲ့ မြည်သံကလည်း တစ်ဆက်တည်း ဖြစ်သွားခဲ့တယ်။ အဖေ ထွက်သွားပါပြီ။ ကျွန်မကို ချစ်လွန်းလို့ ရက်စက်ပြခဲ့တဲ့ အဖေဟာ ကျွန်မကို ထာဝရ ထားရစ်ခဲ့ပါပြီ။
အခုဆိုရင် ကျွန်မ အဲဒီအိမ်ကြီးထဲမှာ တစ်ယောက်တည်း ပြန်ရောက်နေခဲ့ပြီ။ ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ခါတော့ အိမ်ကြီးက မခြောက်ကပ်တော့ဘူး။ အဖေ့ရဲ့ ချစ်ခြင်းမေတ္တာတွေက အိမ်တစ်အိမ်လုံးမှာ ပျံ့လွင့်နေသလို ခံစားရတယ်။ အဖေ့ရဲ့ ရက်စက်မှုတွေဟာ ကျွန်မကို ကာကွယ်ပေးခဲ့တဲ့ လက်နက်တွေဆိုတာ ကျွန်မ သိလိုက်ရချိန်မှာတော့ အရာအားလုံးက နောက်ကျသွားခဲ့ပါပြီ။
ကျွန်မ အဖေ့ရဲ့ ကုလားထိုင်ဟောင်းလေးမှာ ထိုင်ရင်း အပြင်က မိုးရွာတာကို ငေးကြည့်နေမိတယ်။ အဖေ ပေးခဲ့တဲ့ ဒဏ်ရာတွေဟာ အခုတော့ အမာရွတ်တွေ ဖြစ်ကုန်ပါပြီ။ အဲဒီအမာရွတ်တွေက ကျွန်မကို အမြဲတမ်း သတိပေးနေမှာပါ။ ချစ်ခြင်းမေတ္တာဆိုတာ အမြဲတမ်း နူးညံ့နေတတ်တာ မဟုတ်ဘူး၊ တစ်ခါတလေမှာ ချစ်ခြင်းမေတ္တာဟာ အရမ်းကို ခါးသီးပြီး နာကျင်စရာကောင်းတဲ့ ပုံစံနဲ့လည်း လာတတ်တယ်ဆိုတာကိုပေါ့။
ကျွန်မ အဖေ့ဆီကို နောက်ဆုံး စာတိုလေးတစ်စောင် ပို့လိုက်မိတယ်။ “အဖေ... သမီးကို စောင့်နေပေးပါ၊ နောက်ဘဝမှာတော့ သမီးတို့ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းနဲ့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ချစ်ကြရအောင်နော်”။ ဖုန်းမျက်နှာပြင်ပေါ်မှာ "" ဆိုတာလေး ပေါ်မလာတော့ပေမယ့် အဖေ သိနေလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်မ ယုံကြည်ပါတယ်။
နိဂုံးချုပ်သင်ခန်းစာ - လူသားတို့ရဲ့ ချစ်ခြင်းမေတ္တာဟာ တစ်ခါတလေမှာ အလင်းရောင်အဖြစ် မလာဘဲ အမှောင်ထုအဖြစ် ရုပ်ဖျက်လာတတ်ပါတယ်။ တစ်ဖက်လူရဲ့ ရက်စက်မှုနောက်ကွယ်မှာ သင် မမြင်နိုင်တဲ့ ပူလောင်မှုတွေနဲ့ စတေးမှုတွေ ရှိနေနိုင်တာမို့ အမုန်းတရားကို မွေးမြူခြင်းထက် နားလည်ပေးဖို့ ကြိုးစားခြင်းကသာ နောက်ကျမှရမယ့် နောင်တတွေကို တားဆီးပေးနိုင်ပါလိမ့်မယ်။