ယုတ်မာတဲ့ ပထွေးကိုအခွင့်အရေးပေးမိတဲ့အခါ
မိုးသည်းထန်စွာရွာသွန်းနေတဲ့ ညတစ်ညမှာ ကျွန်မရဲ့ဘဝဟာ အမှောင်ထုထဲကို တစ်ဟုန်ထိုးတိုးဝင်သွားခဲ့တာပါ။ အိမ်ခေါင်မိုးပေါ်ကို တဖျောက်ဖျောက်ဆင်းနေတဲ့ မိုးစက်သံတွေက ကျွန်မရဲ့ ရင်ခုန်သံထက်တောင် ပိုကျယ်လောင်နေသလိုပဲ။ ဧည့်ခန်းထဲက သစ်သားကုလားထိုင်ဟောင်းပေါ်မှာ ထိုင်နေတဲ့ ဦးသာဒင်ကို ကြည့်ရင်း ကျွန်မရဲ့ ရင်ထဲမှာ အမုန်းတရားနဲ့ ကြောက်ရွံ့မှုတွေက ရောပြွမ်းနေပါတယ်။ ဦးသာဒင်ဆိုတာ ကျွန်မအမေ နောက်အိမ်ထောင်ပြုခဲ့တဲ့ ပထွေးပေါ့။ အမေဆုံးသွားခဲ့တာ သုံးနှစ်ရှိပြီဖြစ်ပေမဲ့ ဒီအိမ်ကြီးထဲမှာ ကျွန်မနဲ့ သူဟာ သူစိမ်းတရံစာထက်တောင် ပိုပြီး စိမ်းကားခဲ့ကြပါတယ်။ သူက အရက်သမား၊ လောင်းကစားသမား တစ်ယောက်ပါ။ အမေချန်ထားခဲ့တဲ့ အနည်းငယ်သော အမွေလေးတွေကိုလည်း သူပဲ ဖြုန်းတီးပစ်ခဲ့တာ။ ဒီနေ့တော့ သူကျွန်မကို အကူအညီတောင်းလာတယ်။ "နှင်း... ငါ့ကို နောက်ဆုံးတစ်ခေါက်လောက် ကူညီပါဦး။ ငါ့မှာ အကြွေးတွေ အရမ်းများနေလို့။ ဒီတစ်ခါသာ မဆပ်နိုင်ရင် သူတို့ ငါ့ကို သတ်တော့မယ်" တဲ့။ သူ့ရဲ့ မျက်လုံးတွေက နီမြန်းနေပြီး အသံတွေက တုန်ရီနေတာကို ကျွန်မမြင်နေရတယ်။ ကျွန်မစိတ်ထဲမှာ "သေပစ်လိုက်လေ၊ ရှင်သေမှ အားလုံးအေးမှာ" လို့ အော်ဟစ်ချင်နေပေမဲ့ အမေ နောက်ဆုံးထွက်သက်မှာ မှာသွားခဲ့တဲ့ စကားတစ်ခွန်းက ကျွန်မကို တားဆီးနေခဲ့တယ်။ "နှင်း... မင်းပထွေးကို ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် စောင့်ရှောက်ပေးပါဦးအေ" ဆိုတဲ့ စကားပါ။ ကျွန်မမှာရှိတဲ့ စုဆောင်းငွေလေးတွေက ကျွန်မရဲ့ အနာဂတ်အတွက်ပါ။ ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ တုန်ရီနေတဲ့ လက်တွေကို ကြည့်ရင်း ကျွန်မ စိတ်ပျော့သွားမိတယ်။ "ဒါ နောက်ဆုံးပဲနော် ဦးသာဒင်။ ဒီထက်ပိုပြီး ကျွန်မဆီက ဘာမှမမျှော်လင့်နဲ့" လို့ ပြောပြီး ကျွန်မရဲ့ စုဘူးလေးကို ထုတ်ပေးလိုက်မိတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ သူပြုံးလိုက်တဲ့ အပြုံးက ကျေးဇူးတင်တာလား၊ လှောင်ပြောင်တာလားဆိုတာ ကျွန်မ မခွဲခြားနိုင်ခဲ့ဘူး။ ကျွန်မဟာ ကိုယ့်သေတွင်းကိုယ် တူးမိနေပြီဆိုတာ အဲဒီအချိန်က မသိခဲ့တာ တကယ်ကို နောင်တရစရာပါ။
ဦးသာဒင်ကို ပိုက်ဆံပေးပြီးတဲ့နောက် ရက်အနည်းငယ်မှာတော့ အိမ်ထဲမှာ ထူးဆူးတဲ့ ငြိမ်သက်ခြင်းတွေ စတင်စိုးမိုးလာပါတယ်။ သူဟာ အရင်လို အရက်မူးပြီး အော်ဟစ်တာမျိုးမရှိတော့ဘဲ တစ်နေကုန် အပြင်ထွက်သွားတတ်ပြီး ညဉ့်နက်မှ ပြန်လာတတ်တယ်။ ကျွန်မကတော့ ကုမ္ပဏီမှာ အလုပ်လုပ်ရင်း လူတောတိုးအောင် ကြိုးစားနေရတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ပါ။ တစ်နေ့မှာတော့ ကျွန်မ ရုံးကပြန်လာတဲ့အခါ အိမ်ရှေ့မှာ လူစိမ်းအချို့ ရပ်နေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ သူတို့က လူမိုက်ပုံစံတွေနဲ့ပါ။ ကျွန်မကို မြင်တာနဲ့ "ဟေ့... မင်းက သာဒင်ရဲ့ သမီးလား" လို့ မေးကြတယ်။ ကျွန်မ ရင်တွေ တုန်သွားခဲ့တယ်။ ဦးသာဒင်က ကျွန်မကို ဘာတွေများ ဒုက္ခပေးပြန်ပြီလဲ။ "ကျွန်မ သူ့သမီးမဟုတ်ဘူး" လို့ ငြင်းဆိုချင်ပေမဲ့ သူတို့က ကျွန်မကို ဝိုင်းထားကြတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ ဦးသာဒင်က အိမ်ထဲက ထွက်လာပြီး "သူမသိပါဘူးဗျာ၊ ကျွန်တော် အားလုံးကို စီစဉ်ထားပြီးသားပါ" လို့ ပြာပြာသလဲ ပြောတာကို ကြားလိုက်ရတယ်။ ကျွန်မ စိတ်ထဲမှာ သံသယတွေ အလိပ်လိုက် တက်လာတယ်။ သူဘာတွေကို စီစဉ်တာလဲ။ ညဘက်ရောက်တော့ ကျွန်မ သူ့ကို အကျိုးအကြောင်းမေးဖို့ ကြိုးစားခဲ့ပေမဲ့ သူက ကျွန်မကို ရှောင်ဖယ်နေခဲ့တယ်။ "နှင်း... နင့်အလုပ်ကို နင်လုပ်စမ်းပါ။ ငါ့ကိစ္စတွေထဲ ဝင်မပါနဲ့" လို့ သူက ခပ်ရိုးရိုးပဲ ပြောတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ မျက်လုံးတွေက တစ်ခုခုကို ဖုံးကွယ်ထားသလိုပါပဲ။ ကျွန်မရဲ့ ဖုန်းထဲကိုလည်း အမည်မသိနံပါတ်တွေကနေ ခြိမ်းခြောက်တဲ့ မက်ဆေ့ခ်ျတွေ ရောက်လာတတ်တယ်။ "မင်းအဖေဆီက ပိုက်ဆံတွေ မြန်မြန်ပြန်ရအောင် ပြောပါ" တဲ့။ ကျွန်မမှာရှိတဲ့ အခွင့်အရေးလေးတစ်ခုကို ပေးမိလိုက်တာက ကျွန်မကို ငရဲတွင်းထဲ ဆွဲချနေသလို ခံစားလာရတယ်။ ကျွန်မရဲ့ အလုပ်မှာလည်း အာရုံမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ အမှားမှားအယွင်းယွင်းတွေ ဖြစ်လာခဲ့တယ်။ ပတ်ဝန်းကျင်ကလည်း ကျွန်မကို "လောင်းကစားသမားရဲ့ သမီး" ဆိုပြီး ကွယ်ရာမှာ အတင်းပြောလာကြတယ်။ ကျွန်မ ဘဝဟာ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ အက်ကြောင်းတွေ ထလာခဲ့ပါပြီ။
ဦးသာဒင် ထွက်သွားပြီး တစ်ပတ်အကြာမှာတော့ ကျွန်မဆီကို ဖုန်းတစ်လုံး ဝင်လာတယ်။ ဆေးရုံကပါ။ ဦးသာဒင် ဆေးရုံမှာ အသည်းအသန်ဖြစ်နေတယ်လို့ သိရတယ်။ ကျွန်မ ပထမတော့ မသွားဖို့ ဆုံးဖြတ်ထားပေမဲ့ တစ်စုံတစ်ခုက ကျွန်မကို တွန်းပို့နေသလို ခံစားရလို့ ရောက်သွားခဲ့တယ်။ ဆေးရုံကုတင်ပေါ်မှာ ပိန်လှီပြီး အသက်ရှုစက် တပ်ထားရတဲ့ ဦးသာဒင်ကို မြင်တော့ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ ထူးဆန်းတဲ့ ဝေဒနာတစ်ခု ခံစားလိုက်ရတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ သူနာပြုဆရာမလေး တစ်ယောက်က ကျွန်မဆီကို စာအိတ်တစ်အိတ် လာပေးတယ်။ "ဒါက ဦးလေးကြီး အသိစိတ်ရှိတုန်းက သမီးကိုပေးဖို့ မှာထားတာပါ" တဲ့။ ကျွန်မ တုန်ရီနေတဲ့ လက်တွေနဲ့ စာအိတ်ကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်မိတယ်။ အထဲမှာ စာရွက်အချို့နဲ့ ဓာတ်ပုံဟောင်းလေး တစ်ပုံပါတယ်။ အဲဒီဓာတ်ပုံက ကျွန်မအမေနဲ့ ဦးသာဒင်တို့ လူငယ်ဘဝက ပုံလေးပါ။ စာရွက်တွေကို ဖတ်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာကြီး တစ်ခုလုံး ချာချာလည်သွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ ဦးသာဒင်ဟာ ကျွန်မ ထင်သလို ယုတ်မာတဲ့ လူတစ်ယောက် မဟုတ်ခဲ့ပါဘူး။ သူ လောင်းကစားလုပ်ခဲ့တာ၊ ပိုက်ဆံတွေ ဖြုန်းခဲ့တာတွေ အားလုံးက ကျွန်မအမေရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေကို ဖုံးကွယ်ပေးဖို့ ဖြစ်နေခဲ့တာပါ။ ကျွန်မအမေမှာ ကျွန်မ မသိတဲ့ အကြွေးဟောင်းတွေ အများကြီး ရှိခဲ့တာ။ အဲဒီအကြွေးရှင်တွေက ကျွန်မကို ဒုက္ခပေးမှာစိုးလို့ သူက လူဆိုးအဖြစ် ခံယူပြီး အကြွေးတွေကို လိုက်ဆပ်ပေးနေခဲ့တာပါ။ သူ ကျွန်မဆီက တောင်းသွားတဲ့ ပိုက်ဆံတွေကလည်း ကျွန်မကို ခြိမ်းခြောက်နေတဲ့သူတွေကို ပေးလိုက်ရတာပါ။ ပိုပြီး ထိတ်လန့်စရာကောင်းတဲ့ အမှန်တရားကတော့... ဦးသာဒင်ဟာ ကျွန်မရဲ့ တကယ့် ဖခင်အရင်း ဖြစ်နေတာပါပဲ။ အမေက ကျွန်မကို သူစိမ်းတစ်ယောက်နဲ့ ရခဲ့တယ်လို့ အမြဲပြောခဲ့ပေမဲ့ အမှန်တရားကတော့ ဦးသာဒင်နဲ့ အမေဟာ လက်မထပ်ခင်ကတည်းက ချစ်ခဲ့ကြပြီး ကျွန်မကို ရခဲ့တာပါ။ ဒါပေမဲ့ အမေက သူ့ကို အထင်လွဲပြီး တခြားလူနဲ့ လက်ထပ်ခဲ့တာ။ အမေဆုံးခါနီးမှာ အမှန်တရားကို သူ့ကို ပြောပြခဲ့ပြီး ကျွန်မကို စောင့်ရှောက်ဖို့ မှာခဲ့တာပါ။
သင်ခန်းစာ- လူတစ်ယောက်ရဲ့ အပေါ်ယံ လုပ်ရပ်တွေထက် သူတို့ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကို မြင်အောင်ကြည့်ပါ။ နောင်တဆိုတာ နောက်ကျမှ သိရတဲ့ အမှန်တရားတွေရဲ့ အကျိုးဆက်ဖြစ်လို့ လူသားချင်းအပေါ် စာနာမှုကို အမြဲဦးစားပေးပါ။