အဖေ့ရဲ့ အမှန်တရားကိုသိလိုက်ရတဲ့အခါ
အဖေ့ရဲ့ အမှန်တရားကိုသိလိုက်ရတဲ့အခါ
ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာဟာ အဖေဆိုတဲ့ နေမင်းကြီးကို ဗဟိုပြုပြီး လည်ပတ်ခဲ့တာပါ။ ငယ်ငယ်ကတည်းက မိခင်မရှိတော့တဲ့ ကျွန်မအတွက် အဖေဟာ အဖေရော အမေပါ ဖြစ်ခဲ့တယ်။ ကျွန်မရဲ့ မှတ်ဉာဏ်ထဲမှာ အဖေဟာ အမြဲတမ်း ပြုံးနေတတ်ပြီး ကျွန်မကို ဂရုတစိုက် ယုယခဲ့တဲ့ သူတော်စင်တစ်ယောက်လိုပါပဲ။ အဖေက ကျွန်မကို "သမီးလေးက အဖေ့ရဲ့ အသက်ပဲ" လို့ အမြဲပြောလေ့ရှိတယ်။ အဲဒီစကားက ကျွန်မအတွက်တော့ လုံခြုံမှုအပြည့်ရှိတဲ့ ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းခဲ့တာပေါ့။ ကျွန်မတို့ရဲ့ နေအိမ်လေးဟာ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်ပြီး သန့်ရှင်းသပ်ရပ်နေတတ်တယ်။ အဖေက အရာရာကို စနစ်တကျ ရှိစေချင်တာ။ ကျွန်မ ဝတ်ရမယ့် အင်္ကျီအရောင်ကအစ၊ ကျွန်မ ပေါင်းသင်းရမယ့် သူငယ်ချင်းအဆုံး အဖေက အစစအရာရာ စီစဉ်ပေးခဲ့တယ်။ အဲဒီတုန်းကတော့ ဒါဟာ ချစ်ခြင်းမေတ္တာကြောင့်လို့ပဲ ကျွန်မ ထင်ခဲ့မိတာပါ။
"သမီး... အပြင်သွားရင် ဒီဂါဝန်လေးပဲ ဝတ်သွားနော်၊ အဖေ ရွေးပေးထားတာ သမီးနဲ့ ပိုလိုက်ဖက်တယ်" လို့ အဖေက ချိုသာစွာ ပြောတဲ့အခါ ကျွန်မက ခေါင်းငြိမ့်လက်ခံခဲ့တာချည်းပါပဲ။ ကျွန်မရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ဆုံးဖြတ်ချက်တွေဟာ အဖေ့ရဲ့ ဆန္ဒတွေအောက်မှာ တဖြည်းဖြည်း ပျော်ဝင်သွားခဲ့တယ်။ အဖေက ကျွန်မကို အရိပ်တကြည့်ကြည့် စောင့်ရှောက်တယ်။ ဖုန်းခေါ်ရင် ချက်ချင်းထူးရမယ်၊ စာပို့ရင် ချက်ချင်းပြန်ရမယ်။ အကယ်၍ ကျွန်မဘက်က မိနစ်ပိုင်းလောက် နောက်ကျသွားရင် အဖေ့ရဲ့ မျက်နှာမှာ ပေါ်လာတတ်တဲ့ နာကျင်ဟန်တွေကို ကျွန်မ မကြည့်ရက်ခဲ့ဘူး။ "သမီးက အဖေ့ကို ပစ်ထားတော့မလို့လား" ဆိုတဲ့ အမေးစကားတွေက ကျွန်မကို အပြစ်ရှိစိတ်တွေ ခံစားရစေတယ်။
ကျွန်မတို့ရဲ့ ဆက်ဆံရေးဟာ ကြည့်ရတာတော့ အရမ်းချစ်ကြတဲ့ သားအဖတွေလိုပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ ရင်ထဲမှာတော့ တစ်ခါတစ်လေ မွန်းကြပ်မှုအနည်းငယ် ခံစားရတတ်တယ်။ ဒါကိုလည်း အဖေ့အပေါ် အပြစ်လုပ်မိသလို ခံစားရတာမို့လို့ ကျွန်မကိုယ်တိုင်ပဲ ပြန်ဖျောက်ဖျက်ပစ်ခဲ့တယ်။ အဖေက ကျွန်မအတွက် အရာရာကို စတေးခဲ့တာပဲလေ။ သူ့ရဲ့ ငယ်ရွယ်နုပျိုမှုတွေ၊ သူ့ရဲ့ ပျော်ရွှင်မှုတွေကို ကျွန်မအတွက်ပဲ ပေးဆပ်ခဲ့တာလို့ သူကိုယ်တိုင်လည်း ပြောလေ့ရှိသလို၊ ပတ်ဝန်းကျင်ကလည်း ချီးမွမ်းကြတယ်။ ကျွန်မကတော့ အဲဒီ ချီးမွမ်းခန်းတွေနဲ့ အဖေ့ရဲ့ "အချစ်" ဆိုတဲ့ နူးညံ့တဲ့ ကြိုးတွေကြားမှာ အကျဉ်းကျနေမှန်း အဲဒီအချိန်က လုံးဝ မသိခဲ့ပါဘူး။ ကျွန်မဘဝရဲ့ အစိတ်
ကျွန်မ အသက် နှစ်ဆယ့်နှစ်နှစ်မှာ မင်းခန့်နဲ့ တွေ့ခဲ့တယ်။ သူက ကျွန်မဘဝထဲကို ဝင်လာတဲ့ ပထမဦးဆုံးသော နေရောင်ခြည်လိုပါပဲ။ သူ့ရဲ့ လွတ်လပ်တဲ့ အတွေးအခေါ်တွေ၊ သူ့ရဲ့ ရိုးသားတဲ့ အချစ်တွေက ကျွန်မကို အဖေ့ရဲ့ လွှမ်းမိုးမှုအပြင်ဘက်က ကမ္ဘာသစ်တစ်ခုကို မြင်အောင် ပြခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ ကြောက်ခဲ့တယ်။ အဖေ သိသွားရင် ဘယ်လိုဖြစ်မလဲဆိုတာကိုပေါ့။ တစ်ရက်မှာတော့ ကျွန်မတို့အကြောင်းကို အဖေ သိသွားခဲ့တယ်။ အဖေက တခြားသူတွေလို ဒေါသတကြီး မအော်ဟစ်ခဲ့ပါဘူး။ အဲဒီအစား သူဟာ အရမ်းကို ဝမ်းနည်းပူဆွေးသွားတဲ့ ပုံစံမျိုးနဲ့ ကျွန်မကို ကြည့်ခဲ့တယ်။
"သမီး... အဖေ့ကို အသိမပေးဘဲ ဘာလို့ ဒီလိုတွေ လုပ်ရတာလဲ။ အဖေ့မှာတော့ သမီးတစ်ယောက်ပဲ ရှိတာပါ" လို့ အဖေက မျက်ရည်တွေနဲ့ ပြောခဲ့တယ်။ အဲဒီညကစပြီး အဖေ နေမကောင်းဖြစ်တော့တာပဲ။ အစားမစား၊ စကားမပြောဘဲ အိပ်ရာထဲမှာပဲ ငြိမ်နေခဲ့တယ်။ ကျွန်မမှာ မင်းခန့်ကို ချစ်တဲ့စိတ်ထက် အဖေ့အပေါ် အပြစ်ရှိတဲ့စိတ်က ပိုကြီးစိုးလာခဲ့တယ်။ မင်းခန့်နဲ့ တွေ့ဖို့ ချိန်းထားတဲ့နေ့တွေမှာ အဖေက ရုတ်တရက် ရင်ဘတ်အောင့်တာမျိုး၊ သွေးတိုးတာမျိုးတွေ ဖြစ်လာတတ်တယ်။ ကျွန်မ ဖုန်းကို မင်းခန့်ဆီက စာတွေဝင်လာတိုင်း အဖေက ဘေးနားကနေ သက်ပြင်းအရှည်ကြီး ချတတ်တယ်။
"မင်းခန့်က လူကောင်းတစ်ယောက် မဟုတ်ဘူးလို့ အဖေ ထင်တယ် သမီး။ သူက သမီးကို အဖေ့ဆီကနေ ခိုးထုတ်သွားမယ့်သူပဲ" လို့ အဖေက ခဏခဏ ရိုက်သွင်းခဲ့တယ်။ ကျွန်မ စိတ်တွေ ရှုပ်ထွေးလာတယ်။ မင်းခန့်က ကျွန်မကို ပျော်ရွှင်စေပေမယ့် အဖေကတော့ ကျွန်မကြောင့် နာကျင်နေရတယ်လို့ ကျွန်မ ယုံကြည်ခဲ့တယ်။ နောက်ပိုင်းမှာ မင်းခန့်ဆီက ဖုန်းတွေလာရင် ကျွန်မ မကိုင်ရဲတော့ဘူး။ စာတွေပို့ရင်လည်း ပြပြီး မပြန်ဖြစ်တော့ဘူး။ ကျွန်မဘက်က အေးစက်သွားတာကို မင်းခန့် သိလာတယ်။ သူ ကျွန်မအိမ်ရှေ့အထိ လာပြီး တွေ့ဖို့ ကြိုးစားခဲ့ပေမယ့် အဖေက သူ့ကို နှင်ထုတ်ခဲ့တယ်။ အဖေ ဘာတွေ ပြောလိုက်လဲဆိုတာ ကျွန်မ မသိခဲ့ပေမယ့် အဲဒီနေ့ကစပြီး မင်းခန့် ကျွန်မဆီကို ဘယ်တော့မှ ပြန်မလာတော့ဘူး။ အဖေကတော့ ကျွန်မကို ဖက်ထားပြီး "မပူပါနဲ့ သမီး၊ သမီးနားမှာ အဖေ အမြဲရှိတယ်၊ ဘယ်သူကမှ သမီးကို အဖေ့လောက် မချစ်နိုင်ဘူး" လို့ နှစ်သိမ့်ခဲ့တယ်။ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာတော့ တစ်ခုခု ကျိုးပဲ့သွားသလို ခံစားလိုက်ရပေမယ့် အဖေ့ရဲ့ ရင်ခွင်ထဲမှာပဲ ငြိမ်သက်နေခဲ့မိတယ်။
မင်းခန့် ထွက်သွားပြီးနောက်ပိုင်း ကျွန်မဘဝဟာ ပိုပြီးတော့ တိတ်ဆိတ်လာခဲ့တယ်။ ကျွန်မ အပြင်ထွက်တာတွေ လုံးဝ မရှိသလောက် ဖြစ်သွားပြီး အိမ်ထဲမှာပဲ အဖေ့ကို ပြုစုရင်း အချိန်ကုန်ခဲ့တယ်။ အဖေ့ရဲ့ ကျန်းမာရေးကလည်း တစ်နေ့တခြား ချို့ယွင်းလာသလိုလို ဖြစ်လာတာကြောင့် ကျွန်မ သူ့အနားကနေ ခွာလို့ မရတော့ဘူး။ သူကလည်း ကျွန်မကို တစ်မိနစ်တောင် အပျောက်မခံဘူး။ ကျွန်မ ရေချိုးခန်းထဲ ဝင်ရင်တောင် "သမီး ရှိသေးလား" လို့ အပြင်ကနေ လှမ်းလှမ်းမေးတတ်တဲ့အထိပဲ။ အဲဒီလို အခြေအနေတွေက ကျွန်မကို တဖြည်းဖြည်းနဲ့ စိတ်ကျရောဂါလိုမျိုး ခံစားရစေတယ်။ ကျွန်မရဲ့ ငယ်ရွယ်နုပျိုမှုတွေဟာ ဒီအိမ်ကြီးထဲမှာပဲ ပျောက်ဆုံးနေခဲ့တယ်။
ကျွန်မ သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ အဆက်အသွယ် ပြတ်သွားတာ ကြာပြီ။ အဖေက သူငယ်ချင်းတွေဆိုတာ အရေးမကြီးဘူး၊ မိသားစုကသာ အဓိက လို့ အမြဲပြောလေ့ရှိတယ်။ ကျွန်မရဲ့ လူမှုကွန်ရက် အကောင့်တွေကိုလည်း အဖေက စစ်ဆေးတတ်တယ်။ "သမီးကို ဘေးရန်ကနေ ကာကွယ်ပေးတာပါ" ဆိုတဲ့ စကားတစ်ခွန်းနဲ့တင် ကျွန်မရဲ့ လွတ်လပ်ခွင့်မှန်သမျှ ပိတ်ပင်ခံခဲ့ရတယ်။ တစ်ခါတစ်လေ ကျွန်မ မှန်ထဲမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်ကြည့်တဲ့အခါ ကျွန်မရဲ့ မျက်လုံးတွေထဲမှာ အသက်ဓာတ် မရှိတော့တာကို တွေ့ရတယ်။ ကျွန်မဟာ အဖေ လိုသလို ပုံသွင်းထားတဲ့ ရုပ်သေးရုပ်တစ်ရုပ် ဖြစ်နေခဲ့ပြီ။
အဖေ့ရဲ့ နာကျင်မှုတွေ၊ အဖေ့ရဲ့ အလိုမကျမှုတွေဟာ ကျွန်မရဲ့ တာဝန်တွေ ဖြစ်လာတယ်။ အဖေ စိတ်ဆိုးမှာကို ကြောက်လို့ ကျွန်မ ကိုယ်ပိုင်ဆန္ဒတွေကို မြှုပ်နှံထားခဲ့ရတယ်။ ကျွန်မဟာ အဖေ့ရဲ့ ပျော်ရွှင်မှုအတွက် အသုံးတော်ခံနေရတဲ့ ကျွန်တစ်ယောက်လို ခံစားလာရပေမယ့် အဲဒီအတွေးကို ကျွန်မ ချက်ချင်း ပြန်ဖျောက်ပစ်တယ်။ "ဒါက ငါ့အဖေပဲ၊ ငါ့ကို ကျွေးမွေးစောင့်ရှောက်ခဲ့တဲ့သူပဲ" ဆိုပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်လည် ချုပ်ကိုင်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ညနက်သန်းခေါင်တွေမှာတော့ ကျွန်မ ခေါင်းအုံးကို ဖိပြီး တိတ်တိတ်လေး ငိုခဲ့မိတာ အကြိမ်ကြိမ်ပါပဲ။ ကျွန်မရဲ့ ဘဝက ဘာကြောင့် ဒီလောက်အထိ လေးလံနေရတာလဲဆိုတာ ကျွန်မ နားမလည်နိုင်ခဲ့ဘူး။
အမှန်တရားဆိုတာ ဖုံးကွယ်ထားလို့ မရတဲ့အရာမျိုးပဲ။ တစ်နေ့မှာတော့ အဖေက အရေးပေါ် ဆေးရုံတက်လိုက်ရတယ်။ နှလုံးရောဂါအခြေအနေ ဆိုးရွားသွားလို့တဲ့။ အဖေ သတိမရခင်မှာ ကျွန်မ အိမ်ကို ခဏပြန်ပြီး အဖေ့အတွက် လိုအပ်တဲ့ အဝတ်အစားတွေ သွားယူခဲ့တယ်။ အဖေ့ရဲ့ အိပ်ခန်းထဲက ဗီဒိုထဲမှာ အဝတ်အစားတွေ ရှာရင်းနဲ့ နောက်ဆုံးထောင့်က သေတ္တာအိုလေး တစ်လုံးကို တွေ့ခဲ့မိတယ်။ အဲဒီသေတ္တာလေးက သော့ခတ်ထားပေမယ့် သော့အိမ်က ဟောင်းနွမ်းနေတာကြောင့် အသာလေး ဆွဲဖွင့်လိုက်ရုံနဲ့ ပွင့်သွားခဲ့တယ်။
သေတ္တာထဲမှာ တွေ့လိုက်ရတဲ့ အရာတွေကြောင့် ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာကြီး တစ်ခုလုံး ပြိုလဲသွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ အဲဒီထဲမှာ မင်းခန့် ကျွန်မဆီ ပေးပို့ခဲ့တဲ့ စာတွေ အပုံလိုက် ရှိနေတယ်။ မင်းခန့်က ကျွန်မကို ပစ်သွားတာ မဟုတ်ဘူး။ သူ ကျွန်မဆီကို နေ့တိုင်း စာရေးခဲ့တယ်၊ ကျွန်မကို လာတွေ့ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ အဖေက အဲဒီစာတွေကို လမ်းခုလတ်ကနေ ဖြတ်ယူထားခဲ့တာ။ ပိုပြီး တုန်လှုပ်စရာ ကောင်းတာက မင်းခန့်ရဲ့ ဖုန်းနံပါတ်ကနေ ကျွန်မဆီကို ပို့ထားတဲ့ "ငါ နင့်ကို မချစ်တော့ဘူး၊ လမ်းခွဲရအောင်" ဆိုတဲ့ စာတိုဟာလည်း အဖေကိုယ်တိုင် မင်းခန့်ရဲ့ ဖုန်းကို ခိုးယူပြီး ပို့ခဲ့တာဆိုတဲ့ အထောက်အထားတွေကို တွေ့လိုက်ရတာပဲ။
ဒါတင်မကသေးဘူး။ ကျွန်မ အမေ ဆုံးပါးသွားခဲ့တာဟာ မတော်တဆမှု မဟုတ်ဘူးဆိုတဲ့ မှတ်တမ်းအချို့ကိုလည်း တွေ့ခဲ့ရတယ်။ အမေဟာ အဖေ့ရဲ့ ချုပ်ကိုင်မှုတွေကနေ ထွက်ပြေးဖို့ ကြိုးစားရင်းနဲ့ စိတ်ဓာတ်ကျပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အဆုံးစီရင်သွားခဲ့တာ။ အဖေက အမေ့ကိုလည်း ကျွန်မကို လုပ်သလိုမျိုးပဲ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ အထီးကျန်အောင်၊ ဘယ်သူမှ မရှိတော့ဘူးလို့ ထင်လာအောင် ဖန်တီးခဲ့တာ။ ကျွန်မ သိလိုက်ရတဲ့ အမှန်တရားက အဖေဟာ ကျွန်မကို ချစ်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး။ သူဟာ ကျွန်မကို သူ့ရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုတစ်ခုလိုပဲ သဘောထားပြီး သူ့နားကနေ ထွက်မသွားနိုင်အောင် နည်းမျိုးစုံနဲ့ နှိပ်စက်ခဲ့တာ။ "အချစ်" ဆိုတဲ့ နာမည်ကို သုံးပြီး ကျွန်မရဲ့ ဘဝကို ဖျက်ဆီးခဲ့တာ။ မျက်ရည်တွေဟာ ထိန်းမရအောင် စီးကျလာခဲ့တယ်။ ကျွန်မ ယုံကြည်ကိုးကွယ်ခဲ့တဲ့ အဖေဆိုတဲ့ လူဟာ တကယ်တော့ ကျွန်မဘဝရဲ့ အဆိုးဝါးဆုံးသော ရန်သူ ဖြစ်နေခဲ့တာပါလား။
ကျွန်မ ဆေးရုံကို ပြန်ရောက်တဲ့အခါ အဖေက သတိရနေပြီ။ ကျွန်မကို မြင်တာနဲ့ အဖေက အားနည်းတဲ့ အသံနဲ့ "သမီး... အဖေ့နား လာပါဦး" လို့ ခေါ်တယ်။ အရင်ကဆိုရင် ကျွန်မ ပြေးသွားမိမှာပဲ။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ကျွန်မရဲ့ ခြေလှမ်းတွေက တောင့်တင်းနေခဲ့တယ်။ ကျွန်မ အဖေ့ကို ကြည့်လိုက်တယ်။ အဲဒီ မျက်နှာဟာ အရင်လို ကြင်နာတတ်တဲ့ အဖေ့မျက်နှာ မဟုတ်တော့ဘူး။ ကျွန်မကို ချုပ်နှောင်ထားတဲ့ သံကွင်းတွေကိုပဲ မြင်နေရတော့တယ်။
"ဘာလို့လဲ အဖေ... ဘာလို့ ကျွန်မကို ဒီလိုလုပ်ရတာလဲ" လို့ ကျွန်မ အသံတိုးတိုးနဲ့ မေးလိုက်တယ်။ အဖေ့ရဲ့ မျက်လုံးတွေက ချက်ချင်းပဲ ပြောင်းလဲသွားတယ်။ သူ သိသွားပြီဆိုတာ သူ နားလည်လိုက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူက နောင်တရတဲ့ ပုံစံမပြဘဲ အေးစက်စက်နဲ့ပဲ ပြန်ပြောခဲ့တယ်။ "အဖေက သမီးကို ချစ်လို့ပါ။ တခြားသူတွေက သမီးကို အဖေ့လောက် မဂရုစိုက်နိုင်ဘူး။ သမီးက အဖေနဲ့ပဲ နေရမှာ" တဲ့။ အဲဒီစကားက ကျွန်မကို ပိုပြီးတော့ ရွံရှာမိစေတယ်။ သူက အခုထိတောင် သူ့ရဲ့ အမှားကို အမှားလို့ မထင်သေးဘူး။ သူက ကျွန်မကို လူတစ်ယောက်အဖြစ် မမြင်ဘဲ သူ့ရဲ့ အပန်းဖြေစရာ အရုပ်တစ်ခုလိုပဲ မြင်နေတာ။
"ကျွန်မ အဖေ့ကို ခွင့်မလွှတ်နိုင်ဘူး" လို့ ပြောပြီး ကျွန်မ လှည့်ထွက်ခဲ့တယ်။ အဖေက အနောက်ကနေ အော်ဟစ်နေခဲ့တယ်။ "သမီး... မသွားနဲ့။ သမီးသွားရင် အဖေ သေလိမ့်မယ်။ သမီးက အဖေ့ကို သတ်နေတာလား" ဆိုတဲ့ စကားတွေနဲ့ ကျွန်မကို နောက်ဆုံးအကြိမ်အထိ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခြိမ်းခြောက်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ နောက်ကြောင်း မပြန်တော့ဘူး။ ဆေးရုံ အပြင်ဘက်ကို ထွက်လိုက်တဲ့အခါ လေအေးလေး တစ်ချက်က ကျွန်မရဲ့ မျက်နှာကို လာတိုးတယ်။ ဒါဟာ ကျွန်မဘဝမှာ ပထမဦးဆုံး ခံစားရတဲ့ လွတ်လပ်မှုရဲ့ အရသာပဲ။
ကျွန်မ မင်းခန့်ကို ပြန်ရှာဖို့ မကြိုးစားတော့ဘူး။ ကျွန်မတို့ကြားမှာ အချိန်တွေက အများကြီး ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီ။ ဒဏ်ရာတွေကလည်း နက်ရှိုင်းလွန်းနေပြီ။ ကျွန်မ အခုလုပ်ရမှာက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်ရှာဖို့ပဲ။ အဖေ့ရဲ့ အမှန်တရားကို သိလိုက်ရတဲ့နေ့ဟာ ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာပျက်တဲ့နေ့ ဖြစ်သလို၊ ကျွန်မရဲ့ ဘဝသစ် စတင်တဲ့နေ့လည်း ဖြစ်ခဲ့တယ်။ ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသားထဲမှာတော့ နာကျင်မှုတွေ၊ နောင်တတွေ ပြည့်နှက်နေတုန်းပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ ရှေ့ကို ဆက်သွားရမယ်။ ချုပ်ကိုင်မှုတွေကြားက ရုန်းထွက်နိုင်ခဲ့ပေမယ့် ကျွန်မရဲ့ လူငယ်ဘဝကတော့ ပြန်မရနိုင်တော့တဲ့ ဆုံးရှုံးမှုကြီး ဖြစ်နေခဲ့ပြီ။ အချစ်ဆိုတာ လွတ်လပ်ခွင့်ပေးခြင်းသာ ဖြစ်ရမယ်၊ အကျဉ်းချခြင်း မဟုတ်ဘူးဆိုတာကို ကျွန်မ အရမ်းကြီးမားတဲ့ ပေးဆပ်မှုတွေနဲ့ သင်ခန်းစာ ယူခဲ့ရပါတယ်။
သင်ခန်းစာ- ချစ်ခြင်းမေတ္တာဆိုသည်မှာ တစ်ဖက်လူ၏ လွတ်လပ်ခွင့်ကို လေးစားခြင်းဖြစ်သည်။ သင့်အား အထီးကျန်အောင် ပြုလုပ်ပြီးမှ ပေးအပ်သော မေတ္တာသည် အမှန်တကယ်တွင် သင့်ကို ဖျက်ဆီးနေသော အဆိပ်အတောက်သာ ဖြစ်သည်။