အမြော်အမြင်
အမြော်အမြင်
နေဝင်ရိုးရီအချိန်၏ မှိန်ပျပျအလင်းရောင်သည် ဟောင်းနွမ်းနေပြီဖြစ်သော ကျွန်မတို့၏ မိဘအိမ်ကြီးထဲသို့ တိုးဝင်နေသည်။ အိမ်ရှေ့ခန်းရှိ သစ်သားစားပွဲကြီးကို ဝိုင်းထိုင်နေကြသော ကျွန်မတို့ မောင်နှမငါးယောက်နှင့် အဖေ။ လေထုထဲတွင် ဆေးပေါ့လိပ်နံ့နှင့်အတူ လေးလံထိုင်းမှိုင်းသော တိတ်ဆိတ်မှုက ကြီးစိုးနေသည်။ အဖေ့၏ ချောင်းဆိုးသံက ထိုတိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြတ်တောက်လိုက်ပြီးနောက် အားလုံး၏ အကြည့်များက အဖေ့ထံသို့ စုပြုံရောက်ရှိသွားကြသည်။
“အားလုံး စုံကြပြီလား” ဟု အဖေက မေးလိုက်သည်။ အသံက အရင်ကထက်စာလျှင် ပို၍ အက်ရှရှနိုင်လှသည်။
“စုံပါပြီအဖေ” ဟု အစ်ကိုအကြီးဆုံးဖြစ်သူ ကိုဘကြီးက ခပ်ရိုရိုဖြေလိုက်သည်။ ကိုဘကြီးက မိသားစုတွင် ဩဇာအရှိဆုံးဖြစ်ပြီး အဖေ့၏စကားကို တစ်သွေမတိမ်း နားထောင်တတ်သူဖြစ်သည်။
“ကဲ အဖေပြောတာ အားလုံးသဘောတူကြတယ်မဟုတ်လား။ အဖေ့သက်တမ်းမှာ ဒီရွာမှာ အခမ်းနားဆုံး၊ အကြီးကျယ်ဆုံး ရှင်ပြုပွဲကြီးတစ်ခုကို မောင်နှမတွေ စုပေါင်းပြီး လုပ်ပေးစေချင်တယ်။ အဖေ မျက်စိမမှိတ်ခင် သားမြေးတွေကို သင်္ကန်းစီးထားတာ မြင်ချင်တယ်”
အဖေ့စကားအဆုံးတွင် မောင်နှမလေးယောက်က တညီတညွတ်တည်းပင် “တူပါတယ်အဖေ” ဟု ဖြေလိုက်ကြသည်။ ကျွန်မတစ်ယောက်သာ ခေါင်းကို ငုံ့ထားမိသည်။ ကျွန်မ၏ ရင်ထဲတွင် တုန်လှုပ်မှုနှင့် ဝေခွဲမရနိုင်သော ခံစားချက်များက လုံးထွေးနေသည်။ ကျွန်မ၏ လက်ချောင်းလေးများကို တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်ထားမိသည်။
“သမီးတော့ ပါနိုင်မယ်မထင်ဘူးအဖေ” ဟု ကျွန်မက မရဲတရဲ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်မိသည်။
ထိုစကားက ဗုံးတစ်လုံး ပေါက်ကွဲသွားသလိုပင်။ အားလုံး၏ အကြည့်များက ကျွန်မထံသို့ လှံကန်သကဲ့သို့ ရောက်ရှိလာသည်။ အဖေက မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် “အငယ်မလေး … ဘာပြောလိုက်တာလဲ” ဟု မေးသည်။
“သမီး ပါနိုင်မယ်မထင်ဘူး အဖေ။ သမီး ပိုက်ဆံမထည့်နိုင်ဘူး”
ကျွန်မ၏ စကားကြောင့် ကိုဘကြီးက စားပွဲကို ဒုန်းခနဲ မြည်အောင် ထုလိုက်သည်။ “ဟဲ့ အငယ်မ၊ ဘာစကားပြောတာလဲ။ မောင်နှမတွေ အကုန်လုံးက တစ်ယောက် သိန်းငါးဆယ်စီ စုကြမယ်လို့ သဘောတူထားတာ။ နင်က ဘာဖြစ်လို့ မထည့်နိုင်ရတာလဲ”
ကျွန်မ ရင်ဘတ်ထဲမှာ ဆို့တက်လာသည်။ “ဒီနွေကျောင်းတွေပိတ်ရင် သမီးတို့မိသားစု မြို့မှာသွားနေရမယ် အစ်ကိုကြီး။ အစ်ကို (ကျွန်မယောက်ျား) က မွမ်းမံသင်တန်းတက်ရမယ်။ သားကြီးနဲ့ သားငယ်က ကွန်ပျူတာသင်တန်းနဲ့ အင်္ဂလိပ်စာသင်တန်း တက်ချင်တယ်ဆိုလို့ အဲဒါ သူတို့ကို မြို့ခေါ်သွားမလို့ပါ”
“ရှင်ပြုပွဲမှာ နင်တို့မရှိဘူးလို့ ပြောတာလား” ဟု အဖေက စိတ်ပျက်လက်ပျက် အသံဖြင့် မေးရှာသည်။
“ဟုတ်တယ်အဖေ။ ကျွန်မတို့က သားနှစ်ယောက်ကို မြို့ပို့ပြီး ပညာရေးမှာ မြှုပ်နှံဖို့ စီစဉ်ထားပြီးသားပါ။ သားကြီးက ဆယ်တန်းအောင်ရင် မြို့မှာပဲ ကျောင်းဆက်ထားရမယ်။ သားငယ်ကလည်း ရှစ်တန်းဆိုတော့ အခြေခံကောင်းအောင် မြို့ကျောင်းပြောင်းရမယ်။ သူတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ ရှေ့ရေးအတွက် စုထားတာလေးတွေကို ရှင်ပြုထဲ မထည့်နိုင်တာပါ”
ကျွန်မ၏ ရှင်းပြချက်ကို ဘယ်သူမှ နားလည်ပေးဟန်မရှိ။ သူတို့အတွက်ကတော့ ရွာမျက်နှာစာတွင် သိန်းရာချီ အကုန်အကျခံကာ လုပ်မည့် ရှင်ပြုပွဲကသာ ပို၍ အရေးကြီးနေဟန်ရှိသည်။
“တော်ပြီ … တော်ပြီ …. နင်မထည့်နိုင်လည်းရတယ် ကိစ္စမရှိဘူး” ဟု ကိုဘကြီးက ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။
အဖေကတော့ သက်ပြင်းရှည်ကြီးကို ချလိုက်သည်။ “သားကြီး ရယ် … အဲဒီလို မပြောနဲ့လေ။ သမီးတို့မှာလည်း သူတို့ အတိုင်းအထွာနဲ့သူတို့ ဖြစ်နေလို့ နေမှာပေါ့”
“မဟုတ်ဘူးအဖေရယ်။ မောင်နှမတွေအားလုံးမှာ အနည်းဆုံး သားတစ်ယောက်စီတော့ ပါကြတာပါ။ အဖေ မြင်ချင်ပါတယ်ဆိုတဲ့ ရှင်ပြုပွဲကို ရွာမှာ အခမ်းနားအကြီးကျယ်ဆုံးဖြစ်အောင် လုပ်ချင်ပါတယ်ဆိုမှ သူက အဖေ့ဆန္ဒကို ဂရုမစိုက်တာ” ဟု အစ်ကိုလတ်က ဝင်ထောက်သည်။
အစ်မလတ်ကတော့ ကျွန်မကို ရွဲ့စောင်းကြည့်ရင်း “သူ့ယောက်ျားက ကွန်မြူနစ်ပဲ … ကလေးတွေကို ဘယ်ရှင်ပြုပေးချင်ပါ့မလဲ။ လူကြီးတွေထက် ပညာရေးဆိုတာကြီးကိုပဲ အမွှမ်းတင်နေတာ” ဟု ဆိုလိုက်သည်။
ထိုစကားက ကျွန်မ၏ နှလုံးသားကို ဓားနှင့်မွှန်းလိုက်သလို ခံစားရစေသည်။ ကျွန်မ၏ ယောက်ျားသည် ကွန်မြူနစ်မဟုတ်ပါ။ သူသည် အမြော်အမြင်ရှိသော ဖခင်တစ်ယောက်သာ ဖြစ်သည်။ သူက အမြဲပြောလေ့ရှိသည်၊ ‘ရွာမှာပဲ အရိုးထုတ်မယ့်အစား ကလေးတွေကို ကမ္ဘာကြီးနဲ့ ရင်ပေါင်တန်းနိုင်အောင် လုပ်ပေးရမယ်’ ဟု။
“မဟုတ်ဘူး အစ်မလတ် … ကျွန်မယောက်ျားကို အဲသည်လိုမပြောပါနဲ့။ ကျွန်မယောက်ျားက ကလေးတွေ ရှေ့ရေးကို စနစ်တကျစီစဉ်နေတာပါ။ သူ့သားတွေကို ရွာမှာပဲ အရိုးမထုတ်စေချင်ဘူး။ သူက ပညာတွေ တတ်အောင် သင်ခိုင်းပြီး နိုင်ငံခြားလွှတ်ဖို့အထိ စီစဉ်ထားတာပါ။ ညီမအနေနဲ့လည်း ရှင်ပြုမှာ တတ်နိုင်သလောက်လေးပဲ ကူညီပါရစေ။ ဒါပေမဲ့ သိန်းငါးဆယ်ဆိုတာတော့ ညီမတို့အတွက် အများကြီးပါ”
“နင့်သားတွေ မထည့်ဘူး မဟုတ်လား” ကိုဘကြီးက တင်းမာစွာ မေးသည်။
“သူတို့ သင်တန်းသွားတက်မယ်လို့ ပြောထားတယ်လေ”
“အေး … အဲဒါဆိုလည်း တစ်ပြားမှ ထည့်စရာမလိုဘူး။ နင့်သားနှစ်ယောက် မပါလို့ ငါတို့အလှူပွဲ မပျက်သွားဘူး သိလား။ နင်တို့မိသားစု မပါဘဲ ငါတို့လုပ်ပြမယ်”
ကျွန်မ မျက်ရည်များ ဝဲတက်လာသည်။ ကိုယ့်မောင်နှမရင်းချာများ၏ စိမ်းကားသော စကားများက ရင်ဘတ်ထဲတွင် နင့်နေအောင် ခံစားရသည်။ ကျွန်မသည် ထိုညက အိမ်ကြီးပေါ်မှ ဆင်းလာခဲ့သည်။ အဖေကတော့ ကျွန်မကို ကြည့်ရင်း ဘာမှမပြောရှာသော်လည်း သူ့မျက်လုံးထဲတွင်တော့ နာကျင်မှုအရိပ်အယောင်များကို ကျွန်မ မြင်ခဲ့ရသည်။ ကျွန်မသည် မိသားစု၏ သစ္စာဖောက်တစ်ယောက်၊ အဖေ့ဆန္ဒကို ဖျက်ဆီးသူတစ်ယောက်အဖြစ် သတ်မှတ်ခြင်း ခံလိုက်ရပြီ။
လများ ကုန်လွန်သွားသည်။ ရွာတွင်တော့ ကိုဘကြီးတို့ ဦးဆောင်သည့် ရှင်ပြုပွဲကြီးက အလွန်စည်ကားခဲ့သည်ဟု ကြားရသည်။ ဆိုင်းဝိုင်းများ၊ အငြိမ့်များဖြင့် တစ်ရွာလုံးကို ကျွေးမွေးခဲ့ကြသည်။ ကျွန်မကတော့ ထိုပွဲသို့ မသွားခဲ့ပါ။ မသွားနိုင်ခဲ့ခြင်းလည်း ဖြစ်သည်။ ကျွန်မနှင့် ကျွန်မယောက်ျား၊ သားနှစ်ယောက်တို့သည် ရန်ကုန်မြို့၏ ဆင်ခြေဖုံးရှိ
ကျွန်မတို့၏ စုဆောင်းထားသမျှ ငွေကြေးအားလုံးကို ကလေးများ၏ ပညာရေးအတွက် ပုံအောခဲ့သည်။ သားကြီးက ဆယ်တန်းကို ထူးချွန်စွာ အောင်မြင်ခဲ့ပြီး နည်းပညာတက္ကသိုလ်သို့ တက်ရောက်ခွင့်ရခဲ့သည်။ သားငယ်ကလည်း ကွန်ပျူတာဘာသာရပ်တွင် ထူးချွန်သူလေး ဖြစ်လာသည်။ သို့သော် ကျွန်မတို့၏ ဘဝက မောပန်းလှသည်။ ကျွန်မသည် တစ်ဖက်တွင်လည်း ရွာက သတင်းများကို နားစွင့်နေမိသည်။
ကိုဘကြီးနှင့် အစ်ကိုလတ်တို့သည် ထိုရှင်ပြုပွဲကြီးကို ဂုဏ်မက်ကာ လုပ်ခဲ့ကြသဖြင့် အကြွေးများ တင်နေကြသည်ဟု ကြားရသည်။ ရွာက လယ်ကွက်အချို့ကိုပင် ပေါင်နှံလိုက်ရသည်ဟု ဆိုကြသည်။ အဖေလည်း ထိုပွဲအပြီးတွင် ကျန်းမာရေး သိသိသာသာ ယိုယွင်းလာခဲ့သည်။ ကျွန်မ အဖေ့ဆီသို့ ဖုန်းဆက်သော်လည်း ကိုဘကြီးက ဖုန်းကို ကိုင်ပြီး “နင်တို့လို ပညာတတ်ကြီးတွေ ငါတို့ဆီ ဖုန်းမဆက်ပါနဲ့” ဟု ဆိုကာ ချပစ်လေ့ရှိသည်။
ကျွန်မ၏ ဖုန်းထဲတွင် “” ဖြစ်နေသော်လည်း ပြန်မလာသော မက်ဆေ့ခ်ျများစွာ ရှိသည်။ ကျွန်မ၏ စိတ်ထဲတွင် ခံစားချက်ပေါင်းစုံ ရောပြွမ်းနေသည်။ တစ်ခါတစ်ရံ ကျွန်မ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မေးမိသည်။ ‘ငါ မှားနေတာလား’ ဟု။ ‘အဖေ့ဆန္ဒကို ဖြည့်ဆည်းပေးပြီး ရွာမှာပဲ နေခဲ့သင့်သလား’ ဟု။ သို့သော် ကျွန်မ၏ သားနှစ်ယောက် စာကြည့်စားပွဲတွင် စာကို အသည်းအသန် လုပ်နေကြသည်ကို မြင်ရသောအခါတွင်မူ ကျွန်မ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်သည် မှန်ကန်ကြောင်း ပြန်လည် ခံစားမိသည်။
ကျွန်မသည် တစ်ရက်လျှင် နှစ်ဆိုင်း အလုပ်လုပ်သည်။ ယောက်ျားဖြစ်သူမှာလည်း ညလုံးပေါက် အလုပ်ဆင်းသည်။ ကျွန်မတို့သည် နာကျင်မှုများကို အံတုရင်း သားတို့၏ အနာဂတ်အတွက် တံတားခင်းပေးခဲ့ကြသည်။ သို့သော် မိသားစု၏ စွန့်ပစ်ခြင်းကို ခံရသော ဝေဒနာကတော့ နှလုံးသားထဲတွင် အမြဲရှိနေခဲ့သည်။
ဆယ်နှစ်ခန့် ကြာပြီးနောက်။
သားကြီးသည် နိုင်ငံခြားတွင် အလုပ်ရသွားခဲ့ပြီး သားငယ်သည်လည်း ရန်ကုန်ရှိ ကုမ္ပဏီကြီးတစ်ခုတွင် မန်နေဂျာ ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။ ကျွန်မတို့၏ ဘဝသည် ပြည့်စုံလာခဲ့သော်လည်း ကျွန်မ၏ စိတ်ထဲတွင်တော့ ရွာနှင့် အဖေ့ကို အမြဲတမ်း သတိရနေမိသည်။ တစ်နေ့တွင် ရွာက သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ထံမှ ဖုန်းလာသည်။
“နျို … နင့်အဖေ ဆုံးတော့မယ်။ ကိုဘကြီးတို့ကလည်း အကြွေးတွေနဲ့ အိမ်ကြီးကိုတောင် ရောင်းရတော့မလို ဖြစ်နေပြီ။ နင် လာနိုင်ရင် လာခဲ့ပါဦး”
ကျွန်မ ရင်ထဲတွင် ဗုံးပေါက်ကွဲသွားသလို ခံစားရသည်။ ကျွန်မနှင့် သားနှစ်ယောက် ချက်ချင်းပင် ရွာသို့ ထွက်လာခဲ့ကြသည်။ ရွာသို့ ရောက်သောအခါ မြင်ရသည့် မြင်ကွင်းက ရင်နာစရာ ကောင်းလှသည်။ ဟိုယခင်က ခန့်ညားခဲ့သော မိဘအိမ်ကြီးသည် ယခုအခါတွင် ဟောင်းနွမ်းစုတ်ပြတ်နေသည်။
အိမ်ပေါ်သို့ တက်သွားသောအခါ ကိုဘကြီးနှင့် အစ်ကိုလတ်တို့က ကျွန်မကို ကြည့်သည့် အကြည့်များတွင် ယခင်ကလို မာန်မာနများ မရှိတော့ဘဲ ရှက်ရွံ့မှုနှင့် အားငယ်မှုများသာ ပြည့်နေသည်။
“အဖေ …” ကျွန်မ အဖေ့အနားသို့ ပြေးသွားမိသည်။ အဖေသည် စကားမပြောနိုင်တော့ပါ။ သို့သော် ကျွန်မကို မြင်သောအခါ အဖေ့မျက်လုံးထဲတွင် မျက်ရည်များ ဝဲတက်လာသည်။ အဖေသည် တုန်တုန်ရင်ရင်ဖြင့် ကျွန်မ၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်သည်။ ထို့နောက် အဖေက ဘေးနားရှိ ခေါင်းအုံးအောက်မှ စာအိတ်အဟောင်းလေး တစ်ခုကို ထုတ်ပေးသည်။
စာအိတ်ထဲတွင် ရွာက လယ်ကွက်များ၏ ပိုင်ဆိုင်မှု စာချုပ်များ ရှိနေသည်။ ကျွန်မ အံ့အားသင့်သွားမိသည်။ ကိုဘကြီးက ခေါင်းငုံ့လျက် ပြောလိုက်သည်။
“ငါတို့ မှားခဲ့တယ် အငယ်မ။ ငါတို့က ဂုဏ်ကိုပဲ မက်ပြီး အလှူလုပ်ခဲ့ကြတာ။ နောက်ဆုံးတော့ အကြွေးတွေ ပတ်လည်ဝိုင်းပြီး လယ်တွေကို ရောင်းဖို့ ပြင်ကြတာ။ ဒါပေမဲ့ အဖေက အတင်းတားတယ်။ အဖေက ပြောတယ် … ‘ဒီလယ်တွေကို အငယ်မလေး ပြန်လာရင် ပေးရမယ်။ သူကသာ ဒီမိသားစုမှာ အမြော်အမြင် အရှိဆုံး’ တဲ့။ အဖေက နင်မြို့မှာ ရုန်းကန်နေရတာကို သိလို့ နင့်အတွက် ဒီလယ်တွေကို အပိုင်သိမ်းထားပေးတာ”
ကျွန်မ ကြက်သီးများ ထသွားမိသည်။ အဖေသည် ကျွန်မကို စိတ်မဆိုးခဲ့ပါ။ အဖေသည် ကျွန်မ၏ ရုန်းကန်မှုကို နားလည်ခဲ့သည်။ ကျွန်မတို့ ရှင်ပြုပွဲမှာ မပါဝင်ခဲ့သော်လည်း အဖေက ကျွန်မကို နားလည်ပေးခဲ့သည်။
သို့သော် တစ်ခုသော အမှန်တရားကို ကျွန်မ ပြောလိုက်ရမည်။ “အစ်ကိုကြီး … ဒီလယ်တွေကို ရောင်းဖို့ မလိုပါဘူး။ ကျွန်မ သားကြီးက ဒီလယ်တွေရဲ့ အကြွေးအားလုံးကို လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်ကတည်းက သူ့နာမည်နဲ့သူ သူဌေးဆီက ပြန်ဝယ်ထားပြီးသားပါ။ အဖေတို့ စိတ်မဆင်းရဲရအောင် ကျွန်မတို့ တိတ်တိတ်လေး လုပ်ထားခဲ့တာပါ”
အားလုံး တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။ ကိုဘကြီးနှင့် အစ်မလတ်တို့သည် မျက်ရည်များကို သုတ်ရင်း ကျွန်မကို ကြည့်နေကြသည်။ သူတို့ ပျက်ရယ်ပြုခဲ့သော ‘ပညာရေး’ ဆိုသည့် အရာကပင် သူတို့၏ အရှက်နှင့် မိသားစု ဂုဏ်သိက္ခာကို ပြန်လည် ဆယ်တင်ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
အဖေသည် ကျွန်မ၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ရင်း ငြိမ်းချမ်းစွာ မျက်စိမှိတ်သွားခဲ့သည်။ အဖေ့မျက်နှာတွင် နောင်တကင်းစင်သော အပြုံးတစ်ခု ရှိနေသည်။ ကျွန်မသည် အဖေ့ကို ဖက်ကာ အကြာကြီး ငိုမိသည်။
ယခုအခါတွင် ကျွန်မတို့ မောင်နှမများ ပြန်လည် စုစည်းမိကြပြီ။ သို့သော် ထိုစုစည်းမှုသည် နာကျင်စရာ သင်ခန်းစာများစွာကို ဖြတ်ကျော်ပြီးမှ ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ကိုဘကြီးတို့သည်လည်း သူတို့၏ အမြင်မကျဉ်းမှုအတွက် နောင်တရနေကြသည်။
ကျွန်မသည် ရွာဦးကျောင်းတွင် အဖေ့အတွက် ရည်စူးကာ အလှူအတန်းလေးတစ်ခု လုပ်ပေးခဲ့သည်။ သို့သော် ယခင်ကလို မလိုအပ်ဘဲ ဖြုန်းတီးသော အလှူမျိုးမဟုတ်ဘဲ ရွာက ကလေးငယ်များ ပညာသင်ကြားနိုင်ရန်အတွက် စာကြည့်တိုက်တစ်ခုနှင့် ပညာသင်ဆု ရန်ပုံငွေတစ်ခုကို တည်ထောင်ပေးခဲ့သည်။
သားကြီးနှင့် သားငယ်သည်လည်း ရွာသို့ ခဏခဏ ပြန်လာတတ်ကြသည်။ သူတို့သည် ရွာက လူငယ်များကို ကွန်ပျူတာနှင့် နည်းပညာများ သင်ကြားပေးကြသည်။ ကျွန်မ၏ ယောက်ျားသည် အိမ်ရှေ့ကွပ်ပျစ်တွင် ထိုင်ရင်း ကျွန်မကို ကြည့်ကာ ပြုံးနေသည်။
“မင်းရဲ့ အမြော်အမြင်က မှန်ခဲ့ပါတယ် နျိုရယ်” ဟု သူက တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
ကျွန်မသည် အဝေးက တောတောင်များကို ကြည့်ရင်း သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ အမြော်အမြင် ဆိုသည်မှာ ယနေ့အတွက် ဂုဏ်ရှိဖို့ထက် နောင်တစ်ချိန်တွင် ခိုင်မာစွာ ရပ်တည်နိုင်ဖို့အတွက် ယနေ့မှာ နာကျင်မှုကို အံတုပြီး မျိုးစေ့ချခြင်းသာ ဖြစ်ကြောင်း ကျွန်မ ကောင်းကောင်းကြီး နားလည်သွားခဲ့ပါပြီ။
ကျွန်မ၏ နှလုံးသားထဲတွင်တော့ အဖေ့၏ နောက်ဆုံးမျက်ဝန်းထဲက အသိအမှတ်ပြုမှုသည် အကြီးကျယ်ဆုံးသော ဆုလာဘ်တစ်ခုအဖြစ် ထာဝရ ကိန်းအောင်းနေတော့မည် ဖြစ်သည်။
သင်ခန်းစာ - ဂုဏ်ပကာသနသည် ခဏတာသာ ဖြစ်သော်လည်း၊ အမြော်အမြင်ရှိသော ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုသည် သံသရာတစ်လျှောက် အကျိုးပေးသည်။