ယုတ်မာတဲ့ပထွေးရဲ့ နောင်တ
ယုတ်မာတဲ့ပထွေးရဲ့ နောင်တ
မိုးဖွဲဖွဲလေးတွေ ကျနေတဲ့ ညနေခင်းတစ်ခုမှာ ကျွန်တော် သီတာ့ဘဝထဲကို ဝင်လာခဲ့တယ်။ အဲဒီတုန်းက ကျွန်တော့်မှာ ဘာဆိုဘာမှ မရှိခဲ့ဘူး။ အဝတ်တစ်ထည် ကိုယ်တစ်ခုနဲ့ လမ်းဘေးမှာ အလုပ်ကြမ်းလုပ်နေတဲ့ ကောင်စားမျိုးပေါ့။ ဒါပေမဲ့ သီတာကတော့ လင်သေဆုံးပြီးနောက် ပစ္စည်းဥစ္စာ အသင့်အတင့် ကျန်ရစ်ခဲ့တဲ့ မုဆိုးမချောချောလေးတစ်ယောက်။ သူမမှာ မေလေးဆိုတဲ့ ငါးနှစ်သမီးလေး တစ်ယောက်လည်း ပါသေးတယ်။ ကျွန်တော် သီတာ့ကို ချစ်ခဲ့တာထက် သူမပိုင်ဆိုင်တဲ့ တိုက်အိမ်အိုကြီးနဲ့ စုဆောင်းထားတဲ့ ရွှေတွေကို ပိုပြီး မျက်စိကျခဲ့တာဆိုရင် ပိုမှန်လိမ့်မယ်။ အစပိုင်းမှာတော့ ကျွန်တော်ဟာ လောကမှာ အကောင်းဆုံး လူသားတစ်ယောက်လို ဟန်ဆောင်ခဲ့တယ်။ မေလေးကို ပခုံးပေါ်တင်ပြီး မြင်းစီးတမ်း ကစားပေးတယ်၊ သီတာ့ကို အိမ်မှုကိစ္စတွေ ကူလုပ်ပေးတယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ပျော့ပျောင်းတဲ့ လျှာဖျားမှာ သူတို့သားအမိနှစ်ယောက်လုံး ယုံကြည်ခြင်း အပြည့်နဲ့ ကျရှုံးခဲ့ရတယ်။
"ကိုမင်းထက်က မေလေးအတွက် တကယ့်ဖခင်ရင်းတစ်ယောက်လိုပဲနော်" လို့ သီတာက မျက်လုံးလေးတွေ အရည်လဲ့ပြီး ပြောလေ့ရှိတယ်။ အဲဒီအချိန်တိုင်း ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ တစ်ချက်တစ်ချက် စူးခနဲ ဖြစ်သွားတတ်ပေမယ့် အတ္တနဲ့ လောဘက အမှန်တရားကို ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် လိုချင်တာက ဒီအိမ်ကြီးကို ကျွန်တော့်နာမည်နဲ့ ပိုင်ဆိုင်ဖို့ပဲ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အတွင်းစိတ်ထဲမှာတော့ မေလေးကို မြင်ရတာ တစ်နေ့တခြား စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်လာတယ်။ သူမဟာ ကျွန်တော့်ရဲ့ အကြံအစည်တွေကြားမှာ ရှိနေတဲ့ ဆူးတစ်ချောင်းလိုပဲ။ သီတာက သူမရဲ့ သမီးလေးကို ကျွန်တော့်ထက် ပိုချစ်တာ ကျွန်တော် သိနေတယ်။ အဲဒီ အချစ်ကို ဖျက်ဆီးပစ်ဖို့ ကျွန်တော် နည်းလမ်းမျိုးစုံ ရှာခဲ့တယ်။ နေ့စဉ်ရက်ဆက် ကျွန်တော်ဟာ အိမ်ထောင်ဦးစီးကောင်း တစ်ယောက်အဖြစ် သရုပ်ဆောင်ရင်း၊ အတွင်းထဲမှာတော့ မြွေဟောက်တစ်ကောင်လို အဆိပ်တွေကို စုဆောင်းနေခဲ့မိတယ်။
လက်ထပ်ပြီး သုံးနှစ်အကြာမှာ သီတာ ရုတ်တရက် ဖျားနာပြီး ဆုံးပါးသွားခဲ့တယ်။ ဒါဟာ ကျွန်တော့်အတွက်တော့ ကောင်းကင်က ပေးတဲ့ လက်ဆောင်တစ်ခုလို ဖြစ်နေခဲ့တယ်။ သီတာ့ရဲ့ ဈာပနမှာ ကျွန်တော် အသံကုန်ဟစ်ပြီး ငိုပြခဲ့ပေမယ့် စိတ်ထဲမှာတော့ သီတာ့ရဲ့ သော့တွဲကို ဘယ်လိုယူရမလဲဆိုတာပဲ တွေးနေမိတယ်။ သီတာမရှိတော့တဲ့နောက် မေလေးဟာ ကျွန်တော့်အတွက်တော့ အိမ်စေတစ်ယောက်ထက် မပိုတော့ဘူး။ ရှစ်နှစ်အရွယ် ကလေးမလေးဟာ သူမရဲ့ မိခင်ဆုံးရှုံးမှုအတွက် ငိုကြွေးနေတုန်းမှာပဲ ကျွန်တော်ဟာ သူမရဲ့ နူးညံ့တဲ့ ကမ္ဘာလေးကို စတင်နင်းခြေခဲ့တယ်။
"ငါ့ရှေ့မှာ ငိုမနေနဲ့၊ သွား... ထမင်းချက်၊ အိမ်သန့်ရှင်းရေးလုပ်" လို့ ကျွန်တော် ပထမဆုံးအကြိမ် အော်ဟစ်လိုက်တဲ့နေ့က မေလေးရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ မြင်လိုက်ရတဲ့ ကြောက်လန့်တကြား အကြည့်ကို အခုထိ မှတ်မိနေသေးတယ်။ သူမဟာ ကျွန်တော့်ကို သူမရဲ့ ဖခင်ရင်းလို အားကိုးခဲ့တာလေ။ အခုတော့ သူမရဲ့ သူရဲကောင်းဟာ ဘီလူးတစ်ကောင် ဖြစ်သွားခဲ့ပြီ။ ကျွန်တော်ဟာ သီတာ ချန်ထားခဲ့တဲ့ ရွှေတွေကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု ထုတ်ရောင်းပြီး လောင်းကစားဝိုင်းတွေထဲမှာ ပျော်မွေ့ခဲ့တယ်။ အိမ်ကို မူးပြီး ပြန်လာတိုင်း မေလေးကို အကြောင်းမဲ့ ရိုက်နှက်တာ၊ ဆဲဆိုတာတွေဟာ ကျွန်တော့်အတွက်တော့ စိတ်ထွက်ပေါက်တစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့တယ်။
"အဖေ... မေလေး ဗိုက်ဆာလို့ပါ" လို့ တုန်ရီနေတဲ့ အသံလေးနဲ့ ပြောရှာတဲ့ ကလေးမလေးကို "ဘယ်သူက နင့်အဖေလဲ၊ ငါ့ကို အဖေလို့ မခေါ်နဲ့" ဆိုပြီး ခြေထောက်နဲ့ ကန်ထုတ်ခဲ့တာတွေဟာ ကျွန်တော့်ရဲ့ ယုတ်မာမှု သမိုင်းကြောင်းတွေပဲ။ ကျွန်တော်ဟာ သူမကို ကျောင်းထုတ်လိုက်ပြီး အိမ်မှာပဲ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဝေယျာဝစ္စတွေကို လုပ်ခိုင်းခဲ့တယ်။ သူမရဲ့ ငယ်ဘဝကို ကျွန်တော်ဟာ အမှောင်ထုထဲမှာ ပိတ်လှောင်ထားခဲ့တယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ စိတ်ထဲမှာတော့ ဒီမိန်းကလေးကို ဒီလို နှိပ်စက်နေရတာဟာ သီတာ့အပေါ် ကျွန်တော် ထားခဲ့တဲ့ မရိုးသားတဲ့ အချစ်တွေအတွက် ကလဲ့စားချေနေသလိုမျိုး ခံစားခဲ့ရတယ်။
လောကကြီးမှာ ကံတရားဆိုတာ ရှိတယ်ဆိုတာ ကျွန်တော် မယုံခဲ့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ဘဝဟာ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ပြိုလဲလာခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံခဲ့တဲ့ လုပ်ငန်းတွေ အကုန်လုံး ရှုံးနိမ့်သွားတယ်၊ လောင်းကစားမှာလည်း အကြွေးတွေ တောင်လိုပုံလာတယ်။ သီတာ့ဆီက ရခဲ့တဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေဟာ သဲထဲ ရေသွန်သလို ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ။ အကြွေးရှင်တွေက အိမ်အထိ လာပြီး ခြိမ်းခြောက်လာတဲ့အခါ ကျွန်တော်ဟာ ပိုပြီး ကြမ်းတမ်းလာခဲ့တယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဒေါသတွေဟာ အမြဲတမ်း မေလေးပေါ်ကိုပဲ ပုံကျလေ့ရှိတယ်။ မေလေးဟာ အခုဆိုရင် အသက် တစ်ဆယ့်ငါးနှစ်အရွယ် မိန်းကလေး ဖြစ်နေပြီ။ သူမဟာ ပိန်ချော်ပြီး ညှိုးငယ်နေပေမယ့် သူမရဲ့ မျက်လုံးတွေထဲမှာတော့ တစ်ခုခုကို ဆုံးဖြတ်ထားတဲ့ အရိပ်အယောင်တွေ ရှိနေခဲ့တယ်။
တစ်ညမှာတော့ ကျွန်တော် အလွန်အမင်း မူးပြီး အိမ်ပြန်လာခဲ့တယ်။ အကြွေးရှင်တွေက ကျွန်တော့်ကို လမ်းမှာ ဝိုင်းရိုက်သွားလို့ တစ်ကိုယ်လုံးလည်း ဒဏ်ရာတွေနဲ့။ အိမ်ထဲရောက်တော့ မေလေးက ကျွန်တော့်ကို ပြုစုဖို့ ကြိုးစားခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်က သူမကို တွန်းထုတ်ပြီး "နင်ရှိနေလို့ ငါ့ဘဝ ဒီလိုဖြစ်ရတာ၊ နင်ဟာ ကျိန်စာပဲ" လို့ အော်ဟစ်ဆဲဆိုခဲ့တယ်။ အဲဒီညက ကျွန်တော် သူမကို အပြင်းအထန် ရိုက်နှက်ခဲ့ပြီး အိမ်ပြင်ကို နှင်ထုတ်ခဲ့တယ်။ "မနက်ဖြန်ကျရင် ငါ့မျက်စိရှေ့က ပျောက်သွားတော့၊ နင့်ကို ကြည့်ရတာ ငါ ရွံတယ်" လို့ ကျွန်တော် ပြောခဲ့တာဟာ ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ အကြီးမားဆုံး အမှား ဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့ မထင်ခဲ့မိဘူး။
နောက်တစ်နေ့ မနက်မှာ မေလေး မရှိတော့ဘူး။ သူမဟာ အဝတ်တစ်ထုပ်နဲ့ အိမ်က ထွက်သွားခဲ့ပြီ။ ကျွန်တော်ကတော့ အေးအေးဆေးဆေးပဲလို့ ထင်နေခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီနေ့ကစပြီး ကျွန်တော့်ဘဝဟာ တကယ့်ကို အမှောင်ထဲ ကျဆင်းသွားခဲ့တယ်။ အလုပ်မရှိ၊ အကြွေးတွေက ဝိုင်း၊ အိမ်ကြီးကလည်း အကြွေးရှင်တွေ သိမ်းသွားခဲ့ပြီ။ ကျွန်တော်ဟာ လမ်းဘေးမှာ အိပ်ရတဲ့ ဘဝကို ရောက်သွားခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် ယုတ်မာခဲ့တဲ့ ဒဏ်ရာတွေဟာ ကျွန်တော့်ဆီကို ပြန်လာပြီး လှောင်ပြောင်နေသလိုပဲ။ ကျွန်တော်ဟာ တစ်ချိန်က ပိုင်ဆိုင်ခဲ့တဲ့ အရာအားလုံးကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရရုံတင်မကဘဲ ကျွန်တော့်ရဲ့ လူသားဆန်မှုပါ ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့ရတယ်။
ငါးနှစ်ကြာပြီးနောက်မှာ ကျွန်တော်ဟာ ရန်ကုန်မြို့ရဲ့ လမ်းဘေးတစ်နေရာမှာ အမှိုက်ကောက်တဲ့ ဘဝနဲ့ အသက်ဆက်နေခဲ့ရတယ်။ နေမကောင်းဖြစ်လို့ လမ်းဘေးမှာ လဲနေတဲ့အချိန်မှာပဲ ကားတစ်စီး ကျွန်တော့်ရှေ့မှာ ရပ်သွားခဲ့တယ်။ ကားပေါ်က ဆင်းလာတဲ့ အမျိုးသမီးဟာ လှပတင့်တယ်ပြီး ကြည့်ကောင်းနေပေမယ့် သူမရဲ့ မျက်လုံးတွေကတော့ တစ်နေရာရာမှာ ရင်းနှီးနေသလိုပဲ။ အဲဒါ မေလေးပဲ။ သူမဟာ ကျွန်တော့်ကို မြင်တော့ မျက်ရည်တွေ ဝဲလာခဲ့တယ်။ ကျွန်တော်ကတော့ ကြောက်လန့်တကြားနဲ့ မျက်နှာလွှဲလိုက်မိတယ်။ ကျွန်တော် သူမအပေါ် လုပ်ခဲ့တာတွေကို ပြန်တွေးမိပြီး ရှက်စိတ်တွေက ကျွန်တော့်ကို နှိပ်စက်နေခဲ့ပြီ။
"အဖေ... မေလေးကို မှတ်မိလား" လို့ သူမက တုန်ရီတဲ့ အသံနဲ့ မေးခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် ဘာမှ မပြောနိုင်ဘဲ ခေါင်းငုံ့နေမိတယ်။ သူမက ကျွန်တော့်ကို ဆေးရုံတင်ပေးခဲ့ပြီး လိုအပ်တာမှန်သမျှ လုပ်ပေးခဲ့တယ်။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ ကျွန်တော် မယုံနိုင်စရာ အမှန်တရားတစ်ခုကို သိလိုက်ရတယ်။ မေလေးဟာ အိမ်က ထွက်သွားပြီးနောက်မှာ သူမကိုယ်သူမ ရောင်းစားပြီး ကျွန်တော့်ရဲ့ အကြွေးတွေကို တိတ်တဆိတ် ဆပ်ပေးခဲ့တာတဲ့။ ကျွန်တော် မသိခဲ့တဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်ကတော့ ကျွန်တော် လောင်းကစားမှာ ရှုံးလို့ အကြွေးရှင်တွေက ကျွန်တော့်ကို သတ်မယ်လို့ ခြိမ်းခြောက်နေချိန်မှာ မေလေးက သူမရဲ့ ဘဝကို ရင်းပြီး ကျွန်တော့်အသက်ကို ကယ်ခဲ့တာပါ။
"ဘာလို့လဲ မေလေး... အဖေက နင့်အပေါ် အဲဒီလောက် ယုတ်မာခဲ့တာကို" လို့ ကျွန်တော် ငိုယိုပြီး မေးမိတဲ့အခါ သူမက "အမေက ပြောခဲ့တယ်၊ အဖေဟာ အပြင်ပန်းမှာ ကြမ်းတမ်းပေမယ့် စိတ်ထဲမှာတော့ နူးညံ့လိမ့်မယ်တဲ့။ မေလေး အမေ့ရဲ့ စကားကို ယုံခဲ့လို့ပါ" လို့ ပြန်ပြောခဲ့တယ်။ အဲဒီစကားက ကျွန်တော့်ရင်ကို ဓားနဲ့ မွှန်းလိုက်သလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ ကျွန်တော်ဟာ သူမရဲ့ ဘဝကို ဖျက်ဆီးခဲ့တဲ့ လူသတ်သမားတစ်ယောက်ပဲ။ သူမကတော့ ကျွန်တော့်ကို ကယ်တင်ခဲ့တဲ့ နတ်သမီးလေး။ ကျွန်တော် လုပ်ခဲ့တဲ့ ယုတ်မာမှုတွေဟာ သူမရဲ့ မေတ္တာတရားရှေ့မှာ အရည်ပျော်ကျသွားခဲ့ပေမယ့် ကျွန်တော့်ရဲ့ နောင်တကတော့ တစ်သက်လုံး ပူလောင်နေတော့မှာပါ။
အခု ကျွန်တော်ဟာ ကျန်းမာရေး ပြန်ကောင်းလာပေမယ့် စိတ်ဓာတ်ကတော့ အဖတ်ဆယ်မရအောင် ကျိုးပျက်သွားခဲ့ပြီ။ မေလေးက ကျွန်တော့်ကို အိမ်ကောင်းကောင်းမှာ ထားပြီး ပြုစုပေမယ့် ကျွန်တော်ဟာ အဲဒီအိမ်မှာ မနေရဲဘူး။ အိမ်ရဲ့ ထောင့်တိုင်းမှာ ကျွန်တော် သူမကို နှိပ်စက်ခဲ့တဲ့ ပုံရိပ်တွေ၊ သီတာ့ကို သစ္စာဖောက်ခဲ့တဲ့ ပုံရိပ်တွေက ခြောက်လှန့်နေတယ်။ ကျွန်တော်ဟာ မေလေးရဲ့ မျက်နှာကို တည့်တည့်မကြည့်ရဲဘဲ တစ်နေကုန်
ကျွန်တော်ဟာ တစ်ချိန်က စည်းစိမ်ဥစ္စာနောက်ကို လိုက်ရင်း ဘဝရဲ့ အနှစ်သာရတွေကို နင်းခြေခဲ့တယ်။ အခုတော့ ကျွန်တော့်မှာ စည်းစိမ်ရှိနေပြန်ပေမယ့် ကျွန်တော့်ရဲ့ ဝိညာဉ်ကတော့ ငရဲကျနေသလိုပဲ။ ညဘက်တွေမှာ သီတာ့ရဲ့ အသံကို ကြားနေရသလိုလို၊ မေလေးရဲ့ ငိုသံကို ကြားနေရသလိုလိုနဲ့ ကျွန်တော်ဟာ ရူးသွပ်လုနီးပါး ဖြစ်နေရတယ်။ ကျွန်တော် ရခဲ့တဲ့ သင်ခန်းစာကတော့ ရှင်းပါတယ်။ လောဘနဲ့ အတ္တကြောင့် ဖျက်ဆီးလိုက်တဲ့ အရာတွေဟာ ဘယ်လောက်ပဲ ပြန်လည်ပြုပြင်ဖို့ ကြိုးစားပါစေ၊ မူလအတိုင်း ဘယ်တော့မှ မဖြစ်နိုင်တော့ဘူး ဆိုတာပါပဲ။ ကျွန်တော်ဟာ သက်ရှိထင်ရှား ရှိနေပေမယ့် သေလူတစ်ယောက်ထက် မထူးတော့ပါဘူး။
ကျွန်တော် အခုတော့ ဘုရားကျောင်းတစ်ခုမှာ ဝေယျာဝစ္စလုပ်ရင်း ကျန်ရှိတဲ့ ဘဝကို ဖြတ်သန်းနေပါတယ်။ မေလေးကိုတော့ ကျွန်တော့်အနားမှာ မနေဖို့ တောင်းပန်ခဲ့တယ်။ သူမရဲ့ အနာဂတ်မှာ ကျွန်တော်ဆိုတဲ့ အရိပ်မည်းကြီး မရှိစေချင်တော့ဘူး။ ကျွန်တော်ဟာ သူမအတွက် ပထွေးယုတ်တစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့ဖူးပေမယ့်၊ သူမကတော့ ကျွန်တော့်အတွက် ဘဝရဲ့ နောက်ဆုံးအလင်းရောင် ဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ နောင်တတွေဟာ ဒီကမ္ဘာပေါ်မှာ အရှိတရားအဖြစ် ကျန်ရစ်နေဦးမှာပါ။
သင်ခန်းစာ - လူတစ်ယောက်ကို ဖျက်ဆီးဖို့ အချိန်ခဏလေးပဲ လိုပေမယ့်၊ ကိုယ်တိုင် ဖျက်ဆီးခဲ့တဲ့ အပြစ်တွေအတွက် နောင်တဆိုတာကတော့ တစ်သက်လုံး ပေးဆပ်ရမယ့် တန်ဖိုးမဖြတ်နိုင်တဲ့ အဖိုးအခ ဖြစ်တယ်။