ယုတ်မာတဲ့ မိထွေး
ယုတ်မာတဲ့ မိထွေး
အမေ ဆုံးပါးသွားပြီးနောက်ပိုင်း ဒီအိမ်ကြီးဟာ ကျွန်မအတွက်တော့ သုသာန်တစ်ခုလို အေးစက်ခြောက်ကပ်နေခဲ့တာပါ။ ခြံထဲက ညစာစားပွဲဝိုင်းလေးမှာ အဖေရယ်၊ ကျွန်မရယ် နှစ်ယောက်တည်း ထိုင်နေရတဲ့ အချိန်တိုင်း အမေ့ရဲ့ လစ်ဟင်းသွားတဲ့ နေရာလွတ်ကြီးက ကျွန်မကို အသက်ရှူရ ခက်စေပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အမေဆုံးပြီး တစ်နှစ်အကြာမှာတော့ အဖေက အိမ်ကို အမျိုးသမီးတစ်ယောက် ခေါ်လာခဲ့တယ်။ သူမ နာမည်က ဒေါ်မြတ်နုတဲ့။ သူမ ရောက်လာတဲ့နေ့က ဝတ်ထားတဲ့ ပန်းနုရောင် ရင်ဖုံးအင်္ကျီလေးနဲ့ ဖြူစင်တဲ့ အပြုံးတွေက ကျွန်မကို ခဏတာတော့ စိတ်အေးစေခဲ့တာ အမှန်ပါ။ အဖေ့ မျက်နှာမှာလည်း အမေဆုံးပြီးကတည်းက ပျောက်ဆုံးနေတဲ့ အပြုံးတွေ ပြန်ပွင့်လာတာကို မြင်ရတော့ ကျွန်မ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်ချော့ခဲ့မိတယ်။ "သူမဟာ ငါ့အတွက် အမေတစ်ယောက်လို ဖြစ်လာမှာပါ" ဆိုတဲ့ မျှော်လင့်ချက်အမှားနဲ့ပေါ့။ ကျွန်မရဲ့ အားနည်းချက်က လူတစ်ယောက်ကို အလွယ်တကူ ယုံကြည်တတ်တာနဲ့ နွေးထွေးမှုကို အရမ်းငတ်မွတ်နေတာပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်။
ဒေါ်မြတ်နုက ကျွန်မကို မြင်မြင်ချင်းပဲ ပွေ့ဖက်ခဲ့တယ်။ "သမီးလေး... မေမေက သမီးအတွက် အကောင်းဆုံး ဖြစ်စေရပါမယ်" လို့ တိုးတိုးလေး ပြောခဲ့တဲ့ သူမရဲ့ အသံမှာ ပျားရည်လို ချိုမြိန်မှုတွေ ပါနေခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ထူးဆန်းတာက အဲဒီအချိန်မှာ သူမရဲ့ လက်ချောင်းတွေက ကျွန်မရဲ့ ကျောပြင်ကို ခပ်ဖွဖွလေး ပွတ်သပ်နေရင်းကနေ သိပ်မသိသာတဲ့ အင်အားနဲ့ ညှစ်လိုက်သလို ခံစားလိုက်ရတာပါပဲ။ အဲဒီတုန်းကတော့ ကျွန်မက ဒါဟာ ရင်းနှီးမှုကို ပြချင်တာလို့ပဲ ထင်ခဲ့မိတယ်။ အဖေကတော့ ဝမ်းသာအားရနဲ့ ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက်ကို ကြည့်နေခဲ့တယ်။ အိမ်ကြီးထဲမှာ ပန်းရနံ့တွေ ပြန်လည် ပျံ့နှံ့လာတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒီရနံ့တွေအောက်မှာ ပုပ်စော်နံနေတဲ့ အမှန်တရားတစ်ခု ရှိနေမယ်လို့ ကျွန်မ ဘယ်တုန်းကမှ မတွေးခဲ့မိဘူး။ ညဘက်တွေမှာ ဒေါ်မြတ်နုနဲ့ အဖေ ရယ်မောနေတဲ့ အသံတွေကို ကြားရတိုင်း ကျွန်မ
လတွေ ကြာလာတာနဲ့အမျှ ဒေါ်မြတ်နုရဲ့ မျက်နှာဖုံးက တဖြည်းဖြည်း ကွာကျလာခဲ့တယ်။ အဖေ့ရှေ့မှာဆိုရင် သူမက ကျွန်မကို ဂရုစိုက်လွန်းတဲ့ မိခင်အရင်းတစ်ယောက်လို ဟန်ဆောင်တတ်ပေမဲ့ အဖေ ကွယ်ရာမှာတော့ သူမရဲ့ မျက်လုံးတွေက မြွေဟောက်တစ်ကောင်လို အေးစက်ပြီး ရက်စက်တတ်လာတယ်။ ကျွန်မ တစ်ခုခု အမှားလုပ်မိရင် သူမက အော်ဟစ်ဆဲဆိုတာမျိုး မလုပ်ပါဘူး။ အဲဒီအစား သူမ လုပ်တာက ပိုပြီး နာကျင်ရပါတယ်။ "သမီးက အမေမရှိတော့ ဘာမှ မတတ်ဘူးပဲ၊ အဖေ့ကို အလုပ်ရှုပ်အောင် မလုပ်ပါနဲ့လား" ဆိုတဲ့ စကားလုံးတွေကို အဆိပ်ခတ်ပြီး ပြောတတ်တာမျိုးပေါ့။ ကျွန်မ အဖေ့ကို ပြန်ပြောဖို့ ကြိုးစားခဲ့ဖူးပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ စကားမဆုံးခင်မှာပဲ ဒေါ်မြတ်နုက မျက်ရည်တွေနဲ့ ဟန်ဆောင်ပြီး "သမီးလေးက မေမေ့ကို အထင်လွဲနေတာပါ အစ်ကိုရယ်၊ ကျွန်မက စေတနာနဲ့ ပြောတာကို" လို့ ပြောချလိုက်ရင် အဖေက ကျွန်မကိုပဲ အပြစ်တင်တော့တာပါပဲ။
"နင့်မိခင်အသစ်ကို ရိုသေစမ်းပါ နှင်းရယ်၊ သူက ငါတို့မိသားစုအတွက် အများကြီး ပေးဆပ်နေတာ" ဆိုတဲ့ အဖေ့ရဲ့ စကားက ကျွန်မ နှလုံးသားကို ဓားနဲ့ မွှန်းသလိုပါပဲ။ ကျွန်မတို့ကြားမှာ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ အကွာအဝေးတွေ ကြီးမားလာခဲ့တယ်။ ကျွန်မ အဖေ့ဆီ ဖုန်းဆက်ရင် အဖေက မကိုင်တော့ဘူး။ မက်ဆေ့ခ်ျတွေ ပို့ရင်လည်း '' ဖြစ်ပြီး ဘာပြန်စာမှ ရောက်မလာတော့ဘူး။ နောက်မှ သိလိုက်ရတာက ဒေါ်မြတ်နုက အဖေ့ဖုန်းထဲက ကျွန်မရဲ့ ဖုန်းနံပါတ်ကို ထားတာ ဒါမှမဟုတ် မက်ဆေ့ခ်ျတွေကို ဖျက်ပစ်လိုက်တာမျိုးတွေ လုပ်နေတာပါ။ အိမ်ထဲမှာ ရှိနေပေမဲ့ ကျွန်မက ဖယ်ကြဉ်ခံထားရတဲ့ ဝိညာဉ်တစ်ခုလို ဖြစ်လာခဲ့တယ်။ ကျွန်မရဲ့
ဒီလို နာကျင်မှုတွေကြားထဲမှာ ကျွန်မအတွက် တစ်ခုတည်းသော အားကိုးရာက မင်းသူ ဖြစ်လာခဲ့တယ်။ မင်းသူက ကျွန်မရဲ့ ချစ်သူပါ။ သူက ကျွန်မရဲ့ အခြေအနေတွေကို နားထောင်ပေးတယ်၊ နှစ်သိမ့်ပေးတယ်။ "မပူပါနဲ့ နှင်းရယ်၊ ကိုယ်ရှိတယ်လေ" ဆိုတဲ့ သူ့စကားတွေက ကျွန်မအတွက်တော့ ကောက်ရိုးတစ်မျှင်ပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကံကြမ္မာက ကျွန်မကို ထပ်ပြီး လှောင်ပြောင်ဖို့ ပြင်ဆင်နေခဲ့တယ်။ တစ်ရက်မှာ ကျွန်မ အိမ်ကို စောစောပြန်ရောက်တော့ ဧည့်ခန်းထဲမှာ ဒေါ်မြတ်နုနဲ့ မင်းသူတို့ နှစ်ယောက် တရင်းတနှီး စကားပြောနေတာကို မြင်လိုက်ရတယ်။ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ ထူးဆန်းတဲ့ စိုးရိမ်စိတ်တစ်ခု ဝင်လာခဲ့ပေမဲ့ မင်းသူက "နှင်းအတွက် အဆင်ပြေအောင် အဒေါ်နဲ့ လာညှိနှိုင်းပေးတာပါ" လို့ ပြောတော့ ကျွန်မ ထပ်ပြီး ယုံကြည်ခဲ့မိပြန်တယ်။ ကျွန်မရဲ့ အားနည်းချက်က အချစ်ကို ငတ်မွတ်နေတဲ့အတွက် အမှန်တရားကို မျက်ကွယ်ပြုမိတာပါပဲ။
ဒါပေမဲ့ အခြေအနေတွေက ပိုဆိုးလာတယ်။ ကျွန်မရဲ့ ပိုက်ဆံအိတ်ထဲက ပိုက်ဆံတွေ ခဏခဏ ပျောက်လာတယ်၊ ကျွန်မရဲ့ အဖိုးတန် လက်ဝတ်ရတနာတွေ ပျောက်ဆုံးကုန်တယ်။ ဒေါ်မြတ်နုက အဖေ့ကို "နှင်းက အပြင်မှာ သူငယ်ချင်းဆိုးတွေနဲ့ ပေါင်းပြီး ပိုက်ဆံတွေ ဖြုန်းနေတာလား မသိဘူး" လို့ သွားပုတ်လေလွင့် ပြောတယ်။ အဖေက ကျွန်မကို ခေါ်ပြီး စစ်မေးတဲ့အခါ ကျွန်မ ဘယ်လောက်ပဲ ငြင်းငြင်း အဖေက မယုံတော့ဘူး။ "မင်းသူကတောင် ငါ့ကို ပြောတယ်၊ နှင်း စရိုက်တွေ ပျက်နေတယ်ဆိုတာ" လို့ အဖေက ပြောလိုက်တဲ့ အချိန်မှာ ကျွန်မ ကမ္ဘာပျက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ မင်းသူ... ကျွန်မ အယုံကြည်ရဆုံး လူသားက ကျွန်မကို ကျောခိုင်းသွားပြီလား။ ကျွန်မ မင်းသူ့ဆီ ဖုန်းဆက်တယ်၊ သူ ဖုန်းမကိုင်ဘူး။ သူ့ဆီ သွားတွေ့တော့ သူက အေးစက်စက် မျက်လုံးတွေနဲ့ ကြည့်ပြီး "နှင်း... မင်းရဲ့ စိတ်ဝေဒနာတွေက အရမ်းများနေပြီ၊ ငါ မင်းကို မကူညီနိုင်တော့ဘူး" တဲ့။ အဲဒီအချိန်မှာ ဒေါ်မြတ်နုရဲ့ အောင်နိုင်သူ အပြုံးကို သူတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ ကျွန်မ မြင်လိုက်ရတယ်။ ဒါဟာ စနစ်တကျ စီစဉ်ထားတဲ့ ထောင်ချောက်တစ်ခုဆိုတာ ကျွန်မ သိလိုက်ပေမဲ့ အားလုံးက နောက်ကျနေပါပြီ။
အဲဒီညက မိုးတွေ သည်းကြီးမည်းကြီး ရွာနေခဲ့တယ်။ ကျွန်မ
"နှင်း! နင်... နင် ဘာလုပ်လိုက်တာလဲ!" အဖေ့ရဲ့ အသံက မိုးကြိုးပစ်သံထက် ပိုကျယ်လောင်နေခဲ့တယ်။ ကျွန်မ ရှင်းပြဖို့ ကြိုးစားပေမဲ့ အဖေက ကျွန်မရဲ့ ပါးကို အားကုန် လွှဲရိုက်လိုက်တယ်။ "ငါ့မျက်စိရှေ့က အခုချက်ချင်း ထွက်သွား! နင်က သမီးမဟုတ်ဘူး၊ နင်က မိစ္ဆာမပဲ!" တဲ့။ အဲဒီအချိန်မှာ ဒေါ်မြတ်နုက အဖေ့လက်ကို ဆွဲပြီး "အစ်ကိုရယ်... သမီးကို မရိုက်ပါနဲ့၊ သူ စိတ်မမှန်လို့ လုပ်တာပါ" လို့ ဟန်ဆောင်ပြီး တားနေသေးတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ
ကျွန်မ ဘာအထုပ်အပိုးမှ မယူဘဲ အဲဒီအိမ်ကြီးထဲကနေ မိုးထဲလေထဲ ထွက်လာခဲ့တယ်။ လမ်းမပေါ်မှာ လျှောက်နေရင်း ကျွန်မ ရယ်နေမိသလိုလို၊ ငိုနေမိသလိုလိုပဲ။ ကျွန်မ ရှုံးနိမ့်သွားခဲ့တာလား။ ဒါမှမဟုတ် ဒီအဆိပ်အတောက်တွေကြားက လွတ်မြောက်သွားတာလား။ ကျွန်မမှာ ဘာမှ မရှိတော့ဘူး။ မိသားစုလည်း မရှိ၊ ချစ်သူလည်း မရှိ၊ အိမ်လည်း မရှိတော့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ထူးဆန်းတာက ကျွန်မရဲ့ ရင်ထဲမှာ အရင်ကထက် ပိုပြီး ပေါ့ပါးသွားသလို ခံစားရတာပဲ။ ကျွန်မရဲ့ အားနည်းချက် ဖြစ်တဲ့ အချစ်ကို ငတ်မွတ်မှုက ကျွန်မကို ငရဲတွင်းထဲ တွန်းပို့ခဲ့တာပါ။ အခုတော့ ကျွန်မ ဘာကိုမှ မငတ်မွတ်တော့ဘူး။ အဖေဟာ သူ့ဘေးမှာ ရှိနေတဲ့ မြွေဟောက် နှစ်ကောင်ကို ယုံကြည်ပြီး တစ်နေ့မှာတော့ သူကိုယ်တိုင် အဆိပ်မိပြီး သေဆုံးရလိမ့်မယ်ဆိုတာ ကျွန်မ သိနေခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ ပြန်မလှည့်တော့ဘူး။
နှစ်အနည်းငယ် ကြာတဲ့အခါ ကျွန်မ တခြားမြို့လေး တစ်မြို့မှာ ကိုယ့်ခြေထောက်ပေါ်ကိုယ် ရပ်တည်နိုင်ခဲ့တယ်။ သတင်းစာထဲမှာ အဖေ့ရဲ့ ကုမ္ပဏီ ဒေဝါလီခံလိုက်ရကြောင်းနဲ့ အဖေဟာ လေဖြတ်ပြီး ဆေးရုံမှာ တစ်ယောက်တည်း ရှိနေကြောင်း ဖတ်လိုက်ရတယ်။ ဒေါ်မြတ်နုနဲ့ မင်းသူကတော့ အဖေ့ရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှု အားလုံးကို လိမ်လည်ယူပြီး နိုင်ငံခြားကို ထွက်ပြေးသွားကြပြီတဲ့။ ကျွန်မ ဆေးရုံကို သွားကြည့်ခဲ့ပါတယ်။ အဖေဟာ စကားလည်း မပြောနိုင်တော့ဘူး၊ ကျွန်မကို မြင်တော့ သူ့မျက်လုံးထဲကနေ မျက်ရည်တွေ စီးကျလာပြီး တောင်းပန်တဲ့ အကြည့်တွေနဲ့ ကြည့်နေခဲ့တယ်။ ကျွန်မ အဖေ့လက်ကို ခဏလောက် ဆုပ်ကိုင်ထားပေးခဲ့ပေမဲ့ "အဖေ" လို့တော့ မခေါ်ခဲ့မိဘူး။ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ ရှိခဲ့တဲ့ သံယောဇဉ်တွေက ဟိုးအရင် မိုးရွာတဲ့ညကတည်းက သေဆုံးသွားခဲ့ပြီလေ။ ကျွန်မ အဖေ့ကို ပြုစုဖို့ လူနာစောင့်တစ်ယောက် ငှားပေးခဲ့ပြီး ဆေးရုံခန်းထဲကနေ လှည့်ထွက်လာခဲ့တယ်။ ကျွန်မမှာ နောင်တ မရှိဘူး။ ကျွန်မ သင်ယူခဲ့ရတာက "သွေးသားဆိုတာ တိုင်းတာစရာ မဟုတ်ဘူး၊ စိတ်ဓာတ် ယုတ်မာတဲ့သူတွေဟာ အနီးဆုံး လူသားတွေ ဖြစ်နေတတ်တယ်" ဆိုတာပါပဲ။ ကျွန်မရဲ့ ဘဝသစ်ကို ကျွန်မ ဆက်လျှောက်ရဦးမယ်။ ဒီတစ်ခါတော့ ဘယ်သူ့ရဲ့ မေတ္တာကိုမှ အတင်းအကျပ် မတောင်းခံဘဲ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ပဲ ချစ်ပြီး ရှင်သန်တော့မယ်လို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပါတယ်။
သင်ခန်းစာ - တစ်ခါတစ်ရံမှာ လွတ်မြောက်ခြင်းဆိုတာ အရာအားလုံးကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရခြင်းကနေ စတင်တတ်ပြီး၊ အဆိပ်အတောက်ဖြစ်စေတဲ့ သံယောဇဉ်တွေကို ဖြတ်တောက်ဖို့ဆိုရင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်လည်ရှာဖွေတွေ့ရှိဖို့ လိုအပ်ပါတယ်။