အိမ်ထောင်သည်ချင်း ကြိုက်မိတဲ့အခါ
နံရံက နာရီစက္ကန့်တံ သွားနေတဲ့ အသံက ဒီညမှာ ထူးထူးခြားခြား ကျယ်လောင်နေသလိုပဲ။ ဘေးနားမှာ အိပ်ပျော်နေတဲ့ ဇနီးသည် နီလာရဲ့ မှန်မှန်ထွက်နေတဲ့ အသက်ရှူသံက ကျွန်တော့်အတွက်တော့ လိပ်ပြာမလုံခြင်းတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတဲ့ ဖိအားတစ်ခုလိုပါပဲ။ လက်ထဲက ဖုန်းမျက်နှာပြင်ကို အလင်းဆုံးလျှော့ပြီး ကျွန်တော် စာတစ်စောင်ကို စောင့်နေမိတယ်။ မေ... သူရော အခုချိန် ဘာတွေလုပ်နေမလဲ။ သူရော သူ့ခင်ပွန်းဘေးမှာ ကျွန်တော့်လိုပဲ အိပ်ချင်ယောင်ဆောင်ပြီး တစ်ခြားတစ်ယောက်ကို လွမ်းနေမလား။ အမှားမှန်းသိရက်နဲ့ ကျွံဝင်ခဲ့မိတဲ့ ဒီသံယောဇဉ်က နွေခေါင်ခေါင်မှာ ရှို့တဲ့ တောမီးလိုပဲ၊ ငြှိမ်းသတ်ဖို့ ကြိုးစားလေ ပိုတောက်လောင်လေပါပဲ။ ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက်စလုံးမှာ အိမ်ထောင်ကိုယ်စီ ရှိကြတယ်။ ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက်စလုံးမှာ တာဝန်ကိုယ်စီ ရှိကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ နှလုံးသားကတော့ တာဝန်တွေကို ကျော်လွန်ပြီး ခွင့်မလွှတ်နိုင်တဲ့ အမှားတစ်ခုဆီကို တိုးဝင်သွားခဲ့ပြီ။
ကျွန်တော်နဲ့ မေ ပထမဆုံး စကားပြောဖြစ်ခဲ့တာက လွန်ခဲ့တဲ့ ခြောက်လလောက်က ကုမ္ပဏီတစ်ခုရဲ့ စာရင်းကိုင်သင်တန်းမှာပါ။ အစကတော့ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်လိုပဲ ရိုးရိုးသားသားပါ။ ဒါပေမဲ့ တစ်နေ့မှာ မိုးတွေသည်းထန်စွာ ရွာနေတုန်း ကားဂိတ်မှာ မိုးခိုရင်း ကျွန်တော်တို့ ဘဝအကြောင်းတွေ ပြောဖြစ်ခဲ့ကြတယ်။ မေက အပြင်ပန်းကြည့်ရင် ပျော်ရွှင်စရာ အိမ်ထောင်ရေးတစ်ခုကို ပိုင်ဆိုင်ထားသလို ထင်ရပေမဲ့ သူ့မျက်လုံးတွေထဲမှာတော့ ပြောမပြနိုင်တဲ့ အထီးကျန်မှုတွေ ရှိနေတာကို ကျွန်တော် သတိထားမိခဲ့တယ်။ ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင်လည်း နီလာနဲ့ အဆင်ပြေတယ်ဆိုပေမဲ့ စိတ်ချင်း ဆက်သွယ်မှုကတော့ ဟိုးအရင်ကတည်းက ပြတ်တောက်နေခဲ့တာပါ။ အိမ်ထောင်သက် ရှစ်နှစ်အတွင်းမှာ ကျွန်တော်တို့ဟာ အတူနေ သူစိမ်းတွေ ဖြစ်လာခဲ့ကြတယ်။ အဲဒီနေ့ကစပြီး ကျွန်တော်တို့ရဲ့ မက်ဆေ့ခ်ျတွေဟာ အလုပ်အကြောင်းကနေ နေကောင်းလား၊ ထမင်းစားပြီးပြီလား ဆိုတဲ့ ဂရုစိုက်မှုတွေဆီ ကူးစက်သွားခဲ့တယ်။
ကျွန်တော့်စိတ်ထဲမှာ တစ်မျိုးတော့ ခံစားရတယ်။ ဒါဟာ ဖောက်ပြန်ခြင်းလား။ ကိုယ်ထိလက်ရောက် မကျူးလွန်သေးပေမဲ့ စိတ်နဲ့ ပြစ်မှားနေတာကကော အပြစ်မရှိဘူးလား။ မေ့ဆီက စာတစ်စောင် ရောက်လာတိုင်း ရင်ခုန်ရတာဟာ နီလာနဲ့ လက်ထပ်ခါစတုန်းကထက်တောင် ပိုပြင်းထန်နေသလိုပဲ။ "ရှင် ဒီနေ့ အရမ်းပင်ပန်းနေပုံရတယ်၊ အနားယူဦးနော်" ဆိုတဲ့ စာတိုလေးတစ်ကြောင်းက ကျွန်တော့်အတွက်တော့ တစ်နေ့တာလုံးရဲ့ အမောပြေဆေး ဖြစ်ခဲ့ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီဆေးက ဘေးထွက်ဆိုးကျိုး အရမ်းများတယ်ဆိုတာကိုတော့ ကျွန်တော် သတိမထားမိခဲ့ဘူး။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ပတ်သက်မှုက တဖြည်းဖြည်းနဲ့ နက်ရှိုင်းလာတယ်။ ဖုန်းထဲမှာတင် မကတော့ဘဲ လူချင်းခိုးတွေ့ကြတဲ့အထိ ဖြစ်လာခဲ့တယ်။ မြို့ပြင်က ကော်ဖီဆိုင်လေးတွေ၊ လူသူမနီးတဲ့ ပန်းခြံထောင့်လေးတွေဟာ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ခိုနားရာ ဖြစ်လာခဲ့တယ်။ တစ်ခါတစ်လေ မေ့ရဲ့ လက်ကလေးကို ကိုင်မိတဲ့အခါ ကျွန်တော့်လက်တွေ တုန်ယင်နေတတ်တယ်။ ဒါဟာ ပထမဆုံး အချစ်မဟုတ်ပေမဲ့ နောက်ဆုံးအမှား ဖြစ်နေမှာကို ကျွန်တော် ကြောက်နေမိခဲ့တယ်။
မေက ကျွန်တော့်ကို အမြဲတမ်း ပြုံးပြတတ်ပေမဲ့ အဲဒီအပြုံးတွေနောက်မှာ တစ်ခုခုကို ဖုံးကွယ်ထားသလို ခံစားရတယ်။ "ကျွန်တော်တို့ ဒီလို ဆက်သွားလို့ ဖြစ်ပါ့မလား မေ" လို့ ကျွန်တော် မေးမိတိုင်း မေက ခေါင်းကို ခါပြီး "ဒီအချိန်လေးမှာပဲ ကျွန်မတို့ ပျော်ကြရအောင်လား ကိုသန့်ဇင်... နောက်ဆိုရင် ဒါတွေအားလုံးက အမှတ်တရပဲ ဖြစ်သွားမှာပါ" လို့ တိုးတိုးလေး ပြောလေ့ရှိတယ်။ အဲဒီစကားရဲ့ အဓိပ္ပာယ်ကို ကျွန်တော် အခုထိ သေချာ နားမလည်သေးဘူး။ ကျွန်တော်ကတော့ မေ့ကို လက်လွှတ်ရမှာ ကြောက်လို့ တစ်ဖက်က အိမ်ထောင်ရေးကိုတောင် ဖျက်ဆီးပစ်ချင်တဲ့အထိ ရူးသွပ်လာခဲ့တယ်။ မေ့ရဲ့ ခင်ပွန်းဆိုတဲ့ လူကိုလည်း ကျွန်တော် မနာလိုဖြစ်မိတယ်။ သူ မသိအောင် ခိုးယူနေရတဲ့ ဒီအချစ်က ကြာလာတော့ ကျွန်တော့်ကို လူယုတ်မာတစ်ယောက်လို ခံစားရစေတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် မရပ်တန့်နိုင်ခဲ့ဘူး။ အမှားတစ်ခုကို အမှားမှန်းသိသိနဲ့ ဆက်တိုးနေတာဟာ ငရဲဆိုရင်တောင် ကျွန်တော်ကတော့ အဲဒီငရဲမှာ ပျော်မွေ့နေမိခဲ့ပြီ။
အခန်း () — ပဋိပက္ခနှင့် အချိုးအကွေ့
အချိန်တွေ ကြာလာတာနဲ့အမျှ ကျွန်တော့်ရဲ့ အပြုအမူတွေက သိသိသာသာ ပြောင်းလဲလာတယ်။ အိမ်မှာဆိုရင် ဖုန်းကို တစ်ချိန်လုံး လက်ကမချဘဲ စကားနည်းလာတယ်။ နီလာကတော့ ထုံးစံအတိုင်း ဘာမှမမေးပေမဲ့ သူ့ရဲ့ အကြည့်တွေက ကျွန်တော့်ကို စမ်းစစ်နေသလိုပဲ။ တစ်ညမှာတော့ နီလာက ကျွန်တော့်ရှေ့မှာ ထိုင်ပြီး "ကိုသန့်... ဒီရက်ပိုင်း ရှင့်စိတ်တွေ ဘယ်ရောက်နေတာလဲ၊ အလုပ်မှာ အဆင်မပြေတာ ရှိလို့လား" လို့ မေးတယ်။ ကျွန်တော် မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး "ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး၊ ပင်ပန်းလို့ပါ" လို့ ခပ်ပြတ်ပြတ်ပဲ ပြန်ဖြေလိုက်တယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အေးစက်စက် လေသံကြောင့် နီလာရဲ့ မျက်ဝန်းတွေထဲမှာ ဝမ်းနည်းရိပ်တွေ ဖြတ်ပြေးသွားတာကို မြင်လိုက်ရပေမဲ့ ကျွန်တော် ဂရုမစိုက်နိုင်ခဲ့ဘူး။ ကျွန်တော့်ခေါင်းထဲမှာ မေ့အကြောင်းပဲ ပြည့်နေတယ်။
မေနဲ့ ကျွန်တော်တွေ့တဲ့ အကြိမ်ရေ ပိုစိပ်လာသလို၊ မေ့ဆီမှာလည်း ထူးခြားမှုတွေ ရှိလာတယ်။ မေက ခဏခဏ ဖျားတတ်လာတယ်။ တွေ့နေရင်းနဲ့လည်း တစ်ခါတစ်လေ ငေးငေးငိုင်ငိုင် ဖြစ်သွားတတ်တယ်။ "မေ... နေမကောင်းဘူးလား" လို့ မေးရင် "အိပ်ရေးပျက်လို့ပါ" လို့ပဲ အမြဲ ဖြေတယ်။ ဒါပေမဲ့ မေ့ရဲ့ မျက်နှာက တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ဖြူဖျော့လာတာကို ကျွန်တော် သတိထားမိတယ်။ အဲဒီကြားထဲမှာ မေ့ခင်ပွန်းကလည်း မေ့ကို သံသယဝင်နေပြီလို့ မေက ပြောပြလာတယ်။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဆက်သွယ်မှုက ပိုပြီး ခက်ခဲလာတယ်။ ဖုန်းခေါ်ရင် မကိုင်တာ၊ မက်ဆေ့ခ်ျပို့ရင် 'Seen' ဖြစ်ပြီး ပြန်စာမလာတာမျိုးတွေ ခဏခဏ ကြုံလာရတယ်။ အဲဒီလို အချိန်မျိုးမှာ ကျွန်တော် ရူးမတတ် ခံစားရတယ်။ ဖုန်းကို ကြည့်ရင်း ဟိုဘက်က ဘာသံမှ ထွက်မလာတဲ့အခါမှာ ခံစားရတဲ့ အထီးကျန်မှုက သာမန်ထက် ပိုပြင်းထန်တယ်။
"ကိုသန့်ဇင်... ကျွန်မတို့ ခဏလောက် မတွေ့ဘဲ နေရအောင်လား" ဆိုတဲ့ မေ့ရဲ့ မက်ဆေ့ခ်ျကို မြင်လိုက်ရတဲ့နေ့က ကျွန်တော့်ကမ္ဘာတစ်ခုလုံး ပြိုလဲသွားသလိုပဲ။ ဘာကြောင့်လဲဆိုတာကို ကျွန်တော် ထပ်ခါတလဲလဲ မေးပေမဲ့ မေက ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ဘူး။ ကျွန်တော် စိတ်တိုလာတယ်။ "ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ကို ကစားနေတာလား" လို့ စာတွေ အများကြီး ပို့မိတယ်။ ဒေါသတွေ၊ အလိုမကျမှုတွေနဲ့ ပြည့်နေတဲ့ စာတွေ။ ဒါပေမဲ့ မေက ပြန်မဖြေခဲ့ဘူး။ အဲဒီနောက်ပိုင်း သုံးရက်လောက် မေ ပျောက်သွားတယ်။ ကျွန်တော် ကုမ္ပဏီကို သွားရှာတော့လည်း မေက ခွင့်ယူထားတယ်လို့ သိရတယ်။ စိုးရိမ်စိတ်တွေက ဒေါသတွေကို ကျော်လွန်သွားခဲ့ပြီ။ မေ ဘာဖြစ်နေတာလဲ။ သူ့ခင်ပွန်းနဲ့ ပြဿနာ တက်နေတာလား။ ဒါမှမဟုတ် ကျွန်တော့်ကို တကယ်ပဲ စွန့်ခွာသွားတာလား။
အိမ်ပြန်ရောက်တော့ နီလာက ညစာပြင်ပြီး စောင့်နေတယ်။ ကျွန်တော် ဘာမှမစားချင်ဘဲ အခန်းထဲ ဝင်သွားဖို့ လုပ်တော့ နီလာက "ရှင် သူ့ဆီကို သွားချင်နေတာလား" လို့ လှမ်းမေးတယ်။ ကျွန်တော် အံ့သြသွားပြီး နောက်လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ နီလာ့လက်ထဲမှာ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဖုန်းအပိုတစ်လုံး ရှိနေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ ကျွန်တော် မေ့နဲ့ ဆက်သွယ်ဖို့ သုံးတဲ့ ဖုန်းပါ။ နီလာ အားလုံး သိသွားပြီ။ ကျွန်တော့် ရင်ဘတ်ထဲမှာ ဟာခနဲ ဖြစ်သွားပေမဲ့ ချက်ချင်းပဲ ခံစစ်ပြင်လိုက်တယ်။ "မင်း ငါ့ပစ္စည်းကို ဘာလို့ ထိတာလဲ" လို့ အော်ဟစ်လိုက်တယ်။ နီလာက မငိုဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူ့အသံတွေက တုန်ယင်နေတယ်။ "ကျွန်မ ရှင်တို့အကြောင်း သိတာ ကြာပါပြီ ကိုသန့်။ ရှင့်ကို အချိန်ပေးခဲ့တာပါ။ ရှင် ကိုယ့်ဘာကိုယ် ပြန်လှည့်လာမလားလို့။ ဒါပေမဲ့ ရှင်ကတော့... ရှင်ကတော့ ကျွန်မတို့ရဲ့ အိမ်ထောင်ရေးကို တကယ်ပဲ အမှိုက်လို သဘောထားတာပဲ" တဲ့။ အဲဒီစကားက ကျွန်တော့်ကို အရှိန်နဲ့ ရိုက်လိုက်သလိုပဲ။ ကျွန်တော် ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်ဘဲ ရပ်နေမိတယ်။ အိမ်ထဲမှာရှိတဲ့ လေထုက မွန်းကျပ်စရာ ကောင်းလာတယ်။
အခန်း () — စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြိုလဲမှု
နီလာနဲ့ အကြီးအကျယ် စကားများပြီးတဲ့နောက် ကျွန်တော် အိမ်ကနေ ထွက်လာခဲ့တယ်။ ဘယ်သွားရမှန်း မသိပေမဲ့ ခြေထောက်တွေက မေ့အိမ်ရှိရာ ရပ်ကွက်ဆီကိုပဲ ဦးတည်နေတယ်။ မေ့အိမ်လိပ်စာကို ကျွန်တော် တစ်ခါပဲ မေးဖူးတာပါ။ အိမ်ရှေ့ကို ရောက်တော့ မီးတွေ မှိတ်နေတာကို တွေ့ရတယ်။ ခြံဝင်းထဲမှာ ကားတစ်စီးမှ မရှိဘူး။ အိမ်နီးနားချင်းတစ်ယောက်ကို မေးကြည့်တော့ အိမ်ရှင်တွေ ခရီးသွားတယ်လို့ ထင်ကြောင်း ပြောတယ်။ ကျွန်တော့်စိတ်ထဲမှာ သံသယတွေ တိုးလာတယ်။ မေ ဘယ်မှာလဲ။ ကျွန်တော့်ကို ရှောင်နေတာလား။ ဖုန်းကို ထပ်ခါတလဲလဲ ခေါ်ပေမဲ့ "လူကြီးမင်း ခေါ်ဆိုသော ဖုန်းမှာ စက်ပိတ်ထားပါသည်" ဆိုတဲ့ အသံပဲ ကြားနေရတယ်။ အဲဒီအသံက ကျွန်တော့်ရဲ့ နှလုံးသားကို ဓားနဲ့ မွှန်းနေသလိုပဲ။
ကျွန်တော် အလုပ်ကိုလည်း ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘူး။ တစ်ပတ်လုံးလုံး အရက်ပဲ သောက်နေမိတယ်။ နီလာကတော့ အိမ်မှာပဲ ရှိနေပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက်ကြားမှာ စကားတစ်လုံးမှ မပြောဖြစ်ကြတော့ဘူး။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အိမ်ဟာ သုသာန်တစ်ခုလို အေးစက်တိတ်ဆိတ်နေတယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ပျက်စီးယိုယွင်းမှုကို ကြည့်ပြီး နီလာက "ရှင့်ကိုယ်ရှင် ဒီလောက် နှိပ်စက်မနေပါနဲ့၊ သူက ရှင့်ကို တကယ်ချစ်တာမှ မဟုတ်တာ" လို့ ပြောတယ်။ ကျွန်တော် နီလာ့ကို စိမ်းစိမ်းကားကား ကြည့်ပြီး "မင်း ဘာသိလို့လဲ၊ သူက ငါ့ကို နားလည်ဆုံးလူပဲ" လို့ ပြန်အော်မိတယ်။ တကယ်တော့ ကျွန်တော် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ပဲ လိမ်ညာနေတာပါ။ မေ့အကြောင်း ကျွန်တော် ဘာသိသလဲ။ သူ့ရဲ့ နာမည်၊ သူ့ရဲ့ အလုပ်၊ သူ့ရဲ့ ဖုန်းနံပါတ်... ဒါပဲ သိတာပါ။ သူ့ရဲ့ အတွင်းစိတ်ထဲမှာ ဘာတွေ ဖြစ်နေလဲဆိုတာ ကျွန်တော် တကယ် မသိခဲ့ဘူး။
တစ်နေ့မှာတော့ မေ့ဆီက ဖုန်းဝင်လာတယ်။ ကျွန်တော် ဝမ်းသာအားရ ကိုင်လိုက်ပေမဲ့ တစ်ဖက်က ထွက်လာတဲ့ အသံက မေ မဟုတ်ဘူး။ အမျိုးသားတစ်ယောက်ရဲ့ အသံ။ "ကိုသန့်ဇင်လား... ကျွန်တော် မေ့ရဲ့ ခင်ပွန်းပါ" တဲ့။ ကျွန်တော့် တစ်ကိုယ်လုံး တောင့်တင်းသွားတယ်။ အမှန်တရားနဲ့ ရင်ဆိုင်ရမယ့် အချိန် ရောက်ပြီလား။ "မေ... မေ ဘယ်မှာလဲ" လို့ ကျွန်တော် တုန်တုန်ယင်ယင်နဲ့ မေးလိုက်တယ်။ တစ်ဖက်က လူက ခဏလောက် တိတ်သွားပြီးမှ "မေ ဆေးရုံမှာပါ။ ရန်ကုန်ပြည်သူ့ဆေးရုံကြီးရဲ့ အထူးကြပ်မတ်ဆောင်မှာ။ ခင်ဗျား လာတွေ့ချင်ရင် လာလို့ရပါတယ်" လို့ ပြောပြီး ဖုန်းချသွားတယ်။ ဆေးရုံ... အထူးကြပ်မတ်ဆောင်...။ ကျွန်တော့် ခေါင်းထဲမှာ မိုးကြိုးပစ်လိုက်သလိုပဲ။ ဘာဖြစ်လို့လဲ။ မေက ဘာဖြစ်လို့လဲ။
ကျွန်တော် ဆေးရုံကို အမြန်ဆုံး ပြေးသွားခဲ့တယ်။ လမ်းမှာ ကားမောင်းနေရင်းနဲ့ ကျွန်တော့်လက်တွေ တုန်နေတာကြောင့် ကားကို လမ်းဘေးချရပ်လိုက်ရသေးတယ်။ "မေ... ဘာမှမဖြစ်ပါနဲ့နော်" လို့ စိတ်ထဲကနေ ထပ်ခါတလဲလဲ ဆုတောင်းနေမိတယ်။ ဆေးရုံရောက်တော့ အဖြူရောင် နံရံတွေနဲ့ ဆေးနံ့တွေက ကျွန်တော့်ကို ပိုပြီး ထိတ်လန့်စေတယ်။ အထူးကြပ်မတ်ဆောင်ရှေ့မှာ မတ်တပ်ရပ်နေတဲ့ လူတစ်ယောက်ကို တွေ့တယ်။ သူက အသက် ဝန်းကျင်လောက်ရှိပြီး မျက်နှာမှာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုတွေ အထင်အသား ရှိနေတယ်။ သူက ကျွန်တော့်ကို မြင်တော့ အနားကို လျှောက်လာပြီး "ခင်ဗျားက ကိုသန့်ဇင်လား" လို့ မေးတယ်။ ကျွန်တော် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်တယ်။ သူက သက်ပြင်းရှည်ကြီးကို ချလိုက်ပြီး "မေ ခင်ဗျားအကြောင်း ကျွန်တော့်ကို အကုန်ပြောပြထားပါတယ်" လို့ ဆိုလာတယ်။ ကျွန်တော် ရှက်စိတ်နဲ့ ခေါင်းငုံ့ထားမိတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူဆက်ပြောလိုက်တဲ့ စကားက ကျွန်တော့်ကို တုန်လှုပ်သွားစေတယ်။ "မေက ဦးနှောက်ကင်ဆာ နောက်ဆုံးအဆင့် ခံစားနေရတာ ကြာပါပြီ" တဲ့။
အခန်း () — အမြင့်ဆုံးအချက်နှင့် လျှို့ဝှက်ချက်
ကျွန်တော် နားမလည်နိုင်စွာနဲ့ သူ့ကို ကြည့်မိတယ်။ "ဘာ... ဘာပြောလိုက်တာလဲ"။ မေ့ခင်ပွန်းလို့ ဆိုတဲ့ လူက ကျွန်တော့်ကို ခပ်အေးအေးပဲ ကြည့်ပြီး "မေက လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်နှစ်ကတည်းက စသိခဲ့တာပါ။ သူ ကုသမှုခံယူဖို့ ငြင်းဆန်ခဲ့တယ်။ သူ့မှာ အချိန်သိပ်မရှိတော့ဘူးဆိုတာ သူသိတယ်။ ဒါကြောင့် သူ နောက်ဆုံးအချိန်တွေကို ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် ဖြတ်သန်းချင်တယ်ဆိုပြီး ခင်ဗျားနဲ့ ပတ်သက်ခဲ့တာပါ" တဲ့။ ကျွန်တော့် ရင်ထဲမှာ ဗုံးတစ်လုံး ပေါက်ကွဲသွားသလိုပဲ။ မေက ဖျားနေတာ မဟုတ်ဘူး၊ မေက သေမင်းနဲ့ ရင်ဆိုင်နေရတာ။ "ဒါဆို... ခင်ဗျားက ဘာလို့ ခွင့်ပြုခဲ့တာလဲ" လို့ ကျွန်တော် ဒေါသတကြီး မေးမိတယ်။ "ခင်ဗျား ဇနီးသည်ကိုရော မသနားဘူးလား"။
သူက ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး "ကျွန်တော်က မေ့ရဲ့ ခင်ပွန်း မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်တော်က မေ့ရဲ့ အစ်ကိုအရင်းပါ။ မေက တစ်ခုခုဆို အစွန်းရောက်တတ်တဲ့ ကလေးမျိုး။ သူက ခင်ဗျားကို ချစ်မိသွားတဲ့အခါ ခင်ဗျား သူ့အပေါ် သံယောဇဉ် အရမ်းမတွယ်အောင်၊ သူ သေသွားတဲ့အခါ ခင်ဗျား အဆင်ပြေပြေ ကျန်ရစ်ခဲ့အောင် သူက အိမ်ထောင်ရှိတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်လို ဟန်ဆောင်ခဲ့တာပါ။ သူက ခင်ဗျားကို 'အိမ်ထောင်သည်ချင်း ကြိုက်မိတာပဲ၊ ဒါဟာ အမှားတစ်ခုပဲ' ဆိုတဲ့ အသိနဲ့ လမ်းခွဲရလွယ်အောင် စီစဉ်ခဲ့တာ။ သူက ကျွန်တော့်ကို သူ့ရဲ့ ခင်ပွန်းအဖြစ် ဟန်ဆောင်ခိုင်းခဲ့တယ်" တဲ့။ ကျွန်တော် အသက်ရှူဖို့တောင် မေ့သွားသလိုပဲ။ တစ်ကိုယ်လုံးက သွေးတွေ အေးစက်သွားတယ်။ မေက အိမ်ထောင်မရှိဘူးလား။ မေက ကျွန်တော့်ကို ကာကွယ်ဖို့အတွက် အိမ်ထောင်ရှိသယောင် ဟန်ဆောင်ခဲ့တာလား။
"ပြီးတော့ နောက်ထပ် အမှန်တရားတစ်ခု ရှိသေးတယ် ကိုသန့်ဇင်" လို့ သူက ဆက်ပြောတယ်။ "မေ့ကို ဒီဆေးရုံကို ခေါ်လာပေးတာ၊ မေ့ရဲ့ ဆေးဖိုးဝါးခတွေ အကုန်ကျခံပေးတာ... ခင်ဗျားရဲ့ ဇနီး နီလာပါ" တဲ့။ ကျွန်တော် နားထင်ကို လက်နဲ့ ဖိထားမိတယ်။ ဒါ ဘယ်လိုမှ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ နီလာက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး...။ "နီလာက မေ့ရဲ့ သူငယ်ချင်းဟောင်းပါ။ မေ နေမကောင်းဖြစ်နေတာကို သူ သိတယ်။ မေနဲ့ ခင်ဗျား ပတ်သက်နေတာကိုလည်း သူ သိတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူက မေ့ကို သနားလို့၊ မေ့ရဲ့ နောက်ဆုံး ဆန္ဒကို ဖြည့်ဆည်းပေးချင်လို့ သူ နှုတ်ပိတ်နေခဲ့တာပါ။ ခင်ဗျားကို သူ ဘယ်လောက် ချစ်သလဲဆိုတာ ခင်ဗျား မသိခဲ့ဘူးပဲ"။
ကျွန်တော် ဆေးရုံက မှန်တံခါးကနေတစ်ဆင့် အထဲကို ကြည့်လိုက်တယ်။ ပိုက်တွေ အများကြီးနဲ့ သတိမေ့နေတဲ့ မေ့ကို မြင်ရတယ်။ ကျွန်တော် ချစ်ခဲ့တဲ့၊ ကျွန်တော် ခိုးယူခဲ့တဲ့ မိန်းကလေးဟာ အခုတော့ အသက်ငွေ့ငွေ့လေးပဲ ကျန်တော့တယ်။ ကျွန်တော်ဟာ ဘယ်လောက်တောင် မိုက်မဲခဲ့သလဲ။ ကျွန်တော့်ကို ငုံ့ခံပြီး ခွင့်လွှတ်ပေးခဲ့တဲ့ ဇနီးသည်ကို စွန့်ခွာပြီး၊ လိမ်ညာမှုတွေနဲ့ တည်ဆောက်ထားတဲ့ အချစ်တစ်ခုနောက်ကို လိုက်ခဲ့မိတယ်။ မေက ကျွန်တော့်ကို ချစ်လို့ လိမ်ခဲ့တယ်၊ နီလာက ကျွန်တော့်ကို ချစ်လို့ အနစ်နာခံခဲ့တယ်။ ကျွန်တော်ကတော့ အတ္တတွေနဲ့ လူတိုင်းကို နာကျင်စေခဲ့တယ်။ ကျွန်တော့် မျက်ရည်တွေက ထိန်းမရအောင် စီးကျလာတယ်။ ဒါဟာ နောင်တဆိုတဲ့ အရသာလား။ အရမ်းကို ခါးသီးလွန်းလှပါတယ်။
အခန်း () — အဆုံးသတ်၊ နောင်တနှင့် နောက်ဆုံးသင်ခန်းစာ
နောက်သုံးရက်အကြာမှာ မေ ဆုံးသွားခဲ့တယ်။ မေ မဆုံးခင် ခဏလေးမှာ သတိပြန်ရလာပြီး ကျွန်တော့်လက်ကို အားယူကိုင်ကာ "ခွင့်လွှတ်ပါ ကိုကို... ကိုကို့ဘဝကို မဖျက်ဆီးချင်လို့ပါ" လို့ တိုးတိုးလေး ပြောသွားခဲ့တယ်။ အဲဒီစကားက ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ တစ်သက်လုံး စွဲထင်နေမယ့် ဒဏ်ရာတစ်ခု ဖြစ်သွားခဲ့ပြီ။ မေ့ရဲ့ ဈာပနကို ကျွန်တော် ရောက်အောင် သွားခဲ့တယ်။ အဝေးကနေပဲ ကြည့်နေမိတယ်။ နီလာလည်း ရောက်နေတယ်။ နီလာက ကျွန်တော့်နားကို လျှောက်လာပြီး ဘာမှမပြောဘဲ လက်ကို လာကိုင်တယ်။ အဲဒီလက်ဖဝါးရဲ့ အထိအတွေ့က ကျွန်တော့်ကို ပိုပြီး နာကျင်စေတယ်။
ကျွန်တော်တို့ အိမ်ပြန်ရောက်တဲ့အခါ အိမ်ကြီးက ပိုပြီး ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေသလိုပဲ။ ကျွန်တော် ဧည့်ခန်းမှာ ထိုင်ပြီး နီလာ့ကို ကြည့်လိုက်တယ်။ "ဘာလို့လဲ နီလာ... ဘာလို့ ငါ့ကို အကုန်မပြောခဲ့တာလဲ" လို့ မေးမိတယ်။ နီလာက ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်ကို ငေးကြည့်ရင်း "ပြောလိုက်ရင် ရှင် ဘယ်လောက်တောင် နာကျင်ရမလဲဆိုတာ ကျွန်မ သိနေလို့ပါ။ မေကလည်း သေရတော့မှာလေ။ သူ့ရဲ့ နောက်ဆုံးရက်လေးတွေမှာ ရှင့်ဆီက အချစ်ကို ရသွားတာ သူ ပျော်မှာပါ။ ကျွန်မကတော့... ရှင့်ကို ချစ်လို့ပဲ ဒီလောက်အထိ သည်းခံခဲ့တာ" လို့ အေးအေးလေး ဖြေတယ်။ နီလာ့ရဲ့ မေတ္တာက ကျွန်တော့်ရဲ့ အတ္တတွေထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုကြီးမြတ်နေတာကို ကျွန်တော် အခုမှ မျက်ဝါးထင်ထင် မြင်ရတော့တယ်။
ကျွန်တော်တို့ အိမ်ထောင်ရေးက အရင်လို ပြန်ဖြစ်ပါ့မလား။ မဖြစ်နိုင်တော့ဘူးဆိုတာ ကျွန်တော် သိတယ်။ ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ မေ့အတွက် နေရာလွတ်ကြီးတစ်ခု ကျန်ရစ်ခဲ့သလို၊ နီလာ့ရဲ့ ယုံကြည်မှုကိုလည်း ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင် ဖျက်ဆီးခဲ့ပြီးပြီ။ အခု ကျွန်တော်တို့ဟာ အိမ်တစ်အိမ်တည်းမှာ အတူနေနေပေမဲ့၊ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက်ကြားမှာ မြင်မရတဲ့ နံရံကြီးတစ်ခု ခြားနေပြီ။ ကျွန်တော် ညတိုင်း မေ့ကို သတိရတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီသတိရခြင်းတွေက နောင်တတွေနဲ့ ရောပြွမ်းနေတယ်။ အကယ်၍ ကျွန်တော်သာ ကိုယ့်အိမ်ထောင်ရေးအပေါ် သစ္စာရှိခဲ့ရင်၊ အကယ်၍ ကျွန်တော်သာ မေ့ရဲ့ အခြေအနေမှန်ကို စောစောသိခဲ့ရင်... ဆိုတဲ့ "အကယ်၍" ပေါင်းများစွာနဲ့ ကျွန်တော် အသက်ရှင်နေရတယ်။
ဒီဇာတ်လမ်းကနေ ကျွန်တော် သင်ခန်းစာတစ်ခု ရခဲ့တယ်။ အချစ်ဆိုတာ ပိုင်ဆိုင်ခြင်း မဟုတ်ဘူး၊ အချစ်ဆိုတာ လိမ်ညာခြင်းလည်း မဟုတ်ဘူး။ တစ်ခါတစ်လေမှာ ကျွန်တော်တို့ မှားယွင်းတဲ့ အချိန်မှာ မှားယွင်းတဲ့လူကို ချစ်မိတတ်ကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအမှားကို ဆင်ခြင်တုံတရားနဲ့ မထိန်းချုပ်နိုင်တဲ့အခါ၊ ကျွန်တော်တို့ဟာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်တင် မကဘဲ မိမိကို အမှန်တကယ် ချစ်မြတ်နိုးတဲ့သူတွေကိုပါ သတ်ပစ်လိုက်သလို ဖြစ်သွားတတ်တယ်။ မေကတော့ သေခြင်းတရားနဲ့ ငြိမ်းချမ်းသွားပြီ။ ကျွန်တော်ကတော့ အသက်ရှင်လျက်နဲ့ ငရဲကျနေသူပါ။ ကျွန်တော့်လက်ထဲက မေ့ရဲ့ ဓာတ်ပုံလေးကို ကြည့်ရင်း၊ အပြင်မှာ ရွာနေတဲ့ မိုးစက်တွေကို ငေးကြည့်နေမိတယ်။ လောကမှာ အနာကျင်ရဆုံး အရာက "အမှန်တရားကို နောက်ကျမှ သိရခြင်း" ပဲ ဖြစ်ပါလိမ့်မယ်။
သင်ခန်းစာ - အချစ်သည် အပြစ်မဟုတ်သော်လည်း၊ အချိန်မှား၍ သစ္စာဖောက်ဖျက်သော အချစ်သည် လူသုံးယောက်၏ ဘဝကို ထာဝရ အရောင်မှိန်သွားစေနိုင်သည်။