လင်မယားကြားကတတိယလူ
အပြာရောင်မှိုင်းပြပြ ညနေခင်းတွေဟာ ကျွန်မအတွက်တော့ အထီးကျန်ခြင်းရဲ့ သင်္ကေတတွေပဲ ဖြစ်ခဲ့တယ်။ အခန်းအလယ်က နံရံကပ်နာရီရဲ့ စက္ကန့်တံသွားသံဟာ တိတ်ဆိတ်နေတဲ့ အိမ်ကြီးထဲမှာ သေနတ်သံတွေလို ကျယ်လောင်လွန်းလှတယ်။ အိမ်ထောင်သက် ခုနစ်နှစ်ဆိုတဲ့ အချိန်အတိုင်းအတာဟာ တချို့အတွက်တော့ ခိုင်မြဲခြင်းရဲ့ သက်သေဖြစ်ပေမဲ့ ကျွန်မအတွက်တော့ အက်ကြောင်းတွေ ထပ်နေတဲ့ ဖန်အိုးတစ်လုံးကို ပွေ့ပိုက်ထားရသလိုပါပဲ။ ရဲနောင်နဲ့ ကျွန်မကြားမှာ ဘယ်တုန်းက စပြီး အေးစက်မှုတွေ စိမ့်ဝင်လာခဲ့မှန်း မသိခဲ့ဘူး။ သူ အလုပ်က ပြန်လာရင် နဖူးကို နမ်းတတ်တဲ့ အလေ့အထလေးတွေ ပျောက်ကွယ်သွားတာ ကြာပြီ။ ထမင်းဝိုင်းမှာ ဟင်းခတ်ပေးတတ်တဲ့ လက်ချောင်းလေးတွေဟာလည်း အခုတော့ သူ့ဖုန်းမျက်နှာပြင်ပေါ်မှာပဲ အလုပ်ရှုပ်နေတတ်တော့တယ်။ ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက်ဟာ အိပ်ရာတစ်ခုတည်းမှာ အတူအိပ်စက်ကြပေမဲ့ ကီလိုမီတာ ထောင်ပေါင်းများစွာ ဝေးကွာနေသလို ခံစားရတယ်။ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ မေးခွန်းပေါင်းများစွာ ရှိနေခဲ့ပေမဲ့ နှုတ်ခမ်းဖျားမှာတော့ အပြုံးတုတစ်ခုကိုပဲ အမြဲတမ်း ဆင်မြန်းထားခဲ့ရတယ်။ ကျွန်မမှာ အားနည်းချက်တစ်ခုရှိတယ်၊ အဲဒါကတော့ အရာရာကို ရင်ဆိုင်ရမှာထက် ဆုံးရှုံးရမှာကို ပိုကြောက်တတ်တာပါပဲ။ ရဲနောင့်ကို ကျွန်မ အလွန်အမင်း ယုံကြည်ခဲ့ဖူးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒီယုံကြည်မှုတွေဟာ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ကြောက်ရွံ့မှုတွေအဖြစ် ပြောင်းလဲလာခဲ့တယ်။ တစ်ခါတစ်လေ အနီးနားမှာရှိနေပါလျက်နဲ့ ကိုယ့်ကို လျစ်လျူရှုထားတာဟာ ရိုက်နှက်ခံရတာထက် ပိုပြီး နာကျင်ရတယ်ဆိုတာ ကျွန်မ ကိုယ်တွေ့ သိခဲ့ရတယ်။
အခန်း နှစ်
သံသယဆိုတာ လူတစ်ယောက်ရဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်ကို တဖြည်းဖြည်းချင်း ဝါးမြိုသွားတဲ့ အဆိပ်ငွေ့တစ်မျိုးပဲ။ တစ်ရက်မှာတော့ ရဲနောင် ရေချိုးခန်းထဲ ဝင်သွားတုန်း ဆိုဖာပေါ်မှာ ကျန်ခဲ့တဲ့ သူ့ဖုန်းဆီက မက်ဆေ့ခ်ျသံ တုန်ခါသွားခဲ့တယ်။ ကျွန်မ မကြည့်ချင်ဘူးလို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် တားဆီးနေပေမဲ့ လက်တွေက အလိုလို ဖုန်းဆီကို ရောက်သွားခဲ့တယ်။ ကေ ဆိုတဲ့ နာမည်နဲ့ ပို့ထားတဲ့ မက်ဆေ့ခ်ျက တိုတိုလေးပါပဲ၊ "ဒီနေ့လည်း စောင့်နေမယ်နော်" တဲ့။ အဲဒီ စာသားလေးတစ်ကြောင်းက ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာကြီးကို ပြိုလဲသွားစေဖို့ လုံလောက်ခဲ့တယ်။ ကျွန်မ နှလုံးသားဟာ ရေခဲတောင်ကြီး တစ်ခုလုံး ပိကျသွားသလို အေးစက်သွားခဲ့တယ်။ ထမင်းစားပွဲမှာ သူနဲ့ မျက်နှာချင်းဆိုင် ထိုင်နေရတာဟာ ငရဲကျနေသလိုပဲ။ သူကတော့ ဘာမှမဖြစ်သလို ဟင်းတွေကို မြိန်ရည်ယှက်ရည် စားနေတုန်း။ "ကို... ဒီည အပြင်သွားစရာ ရှိသေးလား" လို့ ကျွန်မ အသံကို ထိန်းပြီး မေးလိုက်မိတယ်။ သူက ဖုန်းကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး "အေး... ရုံးက ကိစ္စလေး နည်းနည်းကျန်သေးလို့ ခဏသွားကြည့်ရမယ်၊ အိပ်နှင့်တော့နော်" လို့ မပွင့်တပွင့် ဖြေခဲ့တယ်။ သူ ကျွန်မကို ကြည့်တဲ့ မျက်လုံးတွေထဲမှာ အရင်ကလို နွေးထွေးမှုတွေ မရှိတော့ဘူး၊ အဲဒီအစား တစ်ခုခုကို ဖုံးကွယ်ထားတဲ့ အရိပ်အယောင်တွေပဲ မြင်နေရတယ်။ ကျွန်မ ပို့လိုက်တဲ့ "အိမ်စောစောပြန်လာပါ" ဆိုတဲ့ မက်ဆေ့ခ်ျကို သူ 'Seen' ဖြစ်သွားပေမဲ့ ဘာမှ ပြန်မပြောခဲ့ဘူး။ အဲဒီ တိတ်ဆိတ်မှုဟာ ကျွန်မကို သတ်နေတဲ့ ဓားသွားတစ်လက်ပဲ။ ကျွန်မရဲ့ အချစ်တွေဟာ သူ့အတွက်တော့ အနှောင့်အယှက်တစ်ခု ဖြစ်နေပြီလားဆိုတဲ့ အတွေးက ကျွန်မကို တညလုံး အိပ်မပျော်အောင် နှိပ်စက်ခဲ့တယ်။
အခန်း သုံး
ရက်သတ္တပတ်တွေ ကုန်ဆုံးသွားပေမဲ့ အခြေအနေတွေက ပိုဆိုးလာခဲ့တယ်။ ကျွန်မ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်တောင် မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် ရဲနောင့်နောက်ကို တောက်လျှောက်လိုက်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့မိတယ်။ ဒါဟာ သိက္ခာမဲ့တဲ့ အလုပ်မှန်း သိပေမဲ့ အမှန်တရားကို မသိရဘဲ သေဆုံးသွားရမှာထက်စာရင် နာကျင်စွာနဲ့ သိလိုက်ရတာက ပိုကောင်းမယ်လို့ ကျွန်မ ထင်ခဲ့တယ်။ မိုးဖွဲဖွဲလေးတွေ ရွာနေတဲ့ ညနေခင်းတစ်ခုမှာ ရဲနောင်ဟာ မြို့ပြင်က တိုက်ခန်းတွဲလေးတစ်ခုဆီကို ကားမောင်းဝင်သွားတာ ကျွန်မ တွေ့လိုက်ရတယ်။ ကျွန်မ ကားထဲမှာတင် တုန်တုန်ယင်ယင်နဲ့ စောင့်နေခဲ့တယ်။ ခဏအကြာမှာတော့ အသက် နှစ်ဆယ်ကျော်အရွယ် မိန်းကလေးတစ်ယောက် ထွက်လာပြီး ရဲနောင့်လက်ကို တွဲလိုက်တာ မြင်လိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်မရဲ့ အသက်ရှူသံတွေ ရပ်တန့်သွားသလိုပဲ။ သူတို့နှစ်ယောက်ဟာ အရမ်းကို ရင်းနှီးနေကြတာ။ ရဲနောင်က ပြုံးနေတယ်၊ ကျွန်မနဲ့အတူရှိစဉ်က တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးတော့တဲ့ အပြုံးမျိုးတွေ။ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ ဒေါသထက် ဝမ်းနည်းမှုက ပိုကြီးစိုးလာတယ်။ "ငါ ဘာတွေ မှားသွားခဲ့လို့လဲ" ဆိုတဲ့ အတွေးက ကျွန်မကို အရူးတစ်ယောက်လို ဖြစ်စေတယ်။ အိမ်ပြန်ရောက်တဲ့အခါ မှောင်မည်းနေတဲ့ ဧည့်ခန်းထဲမှာ ထိုင်ပြီး ကျွန်မ ငိုခဲ့တယ်။ ကျွန်မတို့ တည်ဆောက်ခဲ့တဲ့ ခုနစ်နှစ်တာ အိမ်မက်တွေဟာ ဖုန်မှုန့်တွေလို လွင့်စင်သွားခဲ့ပြီ။ ဖုန်းထဲက ကျွန်မတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ မင်္ဂလာဆောင်ဓာတ်ပုံကို ကြည့်ရင်း အဲဒီတုန်းက ကတိကဝတ်တွေကို ပြန်တွေးမိတယ်။ "သေတစ်ဖန် သက်တစ်ဆုံး" တဲ့။ အခုတော့ အဲဒီကတိတွေဟာ ရယ်စရာကောင်းတဲ့ ပုံပြင်တွေ ဖြစ်နေပြီ။
အခန်း လေး
သည်းခံနိုင်စွမ်းဟာ အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိပဲ ရှိတာပါ။ နောက်တစ်ပတ်မှာတော့ ကျွန်မ အဲဒီတိုက်ခန်းဆီကို တိုက်ရိုက်သွားခဲ့တယ်။ ရဲနောင့်ကားရှိနေတာကို တွေ့တော့ ကျွန်မ ရင်ဘတ်ထဲက နှလုံးခုန်သံဟာ နားထင်မှာ လာမြည်နေသလိုပဲ။ တံခါးကို အားကုန်ခေါက်လိုက်တဲ့အခါ ထွက်လာတာက အဲဒီမိန်းကလေးပါပဲ။ ကျွန်မ ဘာမှ မစဉ်းစားတော့ဘဲ "နင့်ကြောင့် ငါ့အိမ်ထောင်ရေး ပျက်စီးရတာ၊ နင်က တတိယလူပဲ" လို့ အော်ဟစ်ဆဲဆိုမိတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ အခန်းထဲကနေ ရဲနောင် ထွက်လာတယ်။ သူ့မျက်နှာက ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေတာ မဟုတ်ဘဲ အလွန်အမင်း ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေတဲ့ ပုံစံမျိုး။ "သီရိ... မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ" လို့ သူက တိုးတိုးလေး မေးတယ်။ "ကို့ကို မေးရမှာ၊ ဒီမိန်းကလေးက ဘယ်သူလဲ၊ ဘာလို့ ကျွန်မကို လိမ်ခဲ့တာလဲ" လို့ ကျွန်မ ငိုရင်း အော်လိုက်တယ်။ ရဲနောင်က သက်ပြင်းရှည်ကြီးကို ချလိုက်ပြီး အခန်းတံခါးကို အကျယ်ကြီး ဖွင့်ပေးလိုက်တယ်။ အခန်းထဲမှာ ဆေးပုလင်းတွေ၊ အောက်ဆီဂျင်ဘူးတွေနဲ့ အိပ်ရာပေါ်မှာ လဲလျောင်းနေတဲ့ သက်ကြီးရွယ်အို အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ကို ကျွန်မ မြင်လိုက်ရတယ်။ "ဒါ ငါ့ရဲ့ အရင်အိမ်ထောင်က ကျန်ခဲ့တဲ့ သမီးလေး ကေခိုင်ပါ၊ အိပ်ရာပေါ်က အမျိုးသမီးက သူ့အမေ၊ ငါ့ရဲ့ ဇနီးဟောင်းပေါ့... သူ ကင်ဆာနောက်ဆုံးအဆင့် ဖြစ်နေလို့ ငါ လာကြည့်ပေးနေတာ၊ သီရိကို ပြောရင် သဝန်တိုပြီး စိတ်ဆင်းရဲမှာစိုးလို့ ငါ ဖုံးကွယ်ခဲ့တာပါ" တဲ့။ အဲဒီစကားက ကျွန်မကို မိုးကြိုးပစ်လိုက်သလိုပဲ။ မိန်းကလေးက ကျွန်မကို မျက်ရည်တွေနဲ့ ကြည့်ပြီး "သမီး တောင်းပန်ပါတယ် အန်တီ၊ သမီးတို့မှာ အားကိုးစရာ ဖေဖေပဲ ရှိလို့ပါ" လို့ ပြောတဲ့အခါ ကျွန်မ ရပ်နေတဲ့ မြေကြီးဟာ ကျွံကျသွားသလို ခံစားရတယ်။ ရဲနောင်ဟာ ကျွန်မကို သစ္စာဖောက်နေတာမဟုတ်ဘဲ သူတစ်ယောက်တည်း ထမ်းထားရတဲ့ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတွေကို ကျွန်မကို မဝေမျှခဲ့တာပါ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီလို ဖုံးကွယ်ထားခြင်းကပဲ ကျွန်မတို့ကြားမှာ တကယ့် တတိယလူ ဖြစ်တဲ့ 'သံသယ' နဲ့ 'အေးစက်မှု' ကို မွေးဖွားပေးခဲ့တာ။
အခန်း ငါး
အမှန်တရားကို သိလိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ အရာအားလုံးက နောက်ကျသွားခဲ့ပြီ။ ကျွန်မရဲ့ သံသယတွေနဲ့ အမြဲတမ်း ရန်တွေ့မှုတွေကြောင့် ရဲနောင်ဟာ ကျွန်မအပေါ်မှာ စိတ်ကုန်သွားခဲ့တယ်။ "သီရိ... ငါ မင်းကို ချစ်ခဲ့တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ငါ့ကို မယုံကြည်တဲ့ မင်းရဲ့ မျက်လုံးတွေကို ကြည့်ရတာ ငါ အရမ်းပင်ပန်းတယ်" လို့ သူက နောက်ဆုံးမှာ ပြောခဲ့တယ်။ ကျွန်မတို့ လမ်းခွဲခဲ့ကြတယ်။ သူဟာ သူ့ရဲ့ ဇနီးဟောင်း နောက်ဆုံးအချိန်အထိ စောင့်ရှောက်ပေးဖို့နဲ့ သမီးဖြစ်သူအတွက် တာဝန်ကျေဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့တယ်။ ကျွန်မကတော့ အဲဒီ ခုနစ်နှစ်တာ အိမ်မက်တွေရဲ့ အပျက်အစီးကြားမှာ တစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်ခဲ့တယ်။ တတိယလူဆိုတာ အပြင်ပန်းက မြင်နေရတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက် မဟုတ်ဘဲ ကျွန်မတို့ကြားမှာ ရှိခဲ့တဲ့ 'ပွင့်လင်းမှုမရှိခြင်း' နဲ့ 'ယုံကြည်မှု ကင်းမဲ့ခြင်း' ဆိုတာကို ကျွန်မ သိလိုက်ရတဲ့အခါ အရာရာဟာ ပြန်ပြင်လို့မရတော့ဘူး။ အခုတော့ ကျွန်မ အိမ်ကြီးထဲမှာ တစ်ယောက်တည်း ထိုင်ရင်း ရဲနောင် ပေးခဲ့ဖူးတဲ့ လက်ဆောင်လေးတွေကို ကြည့်ပြီး နောင်တတွေနဲ့ အသက်ရှူနေရတယ်။ လူတစ်ယောက်ကို ဆုံးရှုံးရတာထက် ပိုနာကျင်ဖို့ကောင်းတာက ကိုယ့်ရဲ့ မိုက်မဲမှုကြောင့် အဲဒီလူကို လက်လွှတ်လိုက်ရတာပါပဲ။ မိုးတွေ ရွာနေတုန်းပဲ၊ ဒါပေမဲ့ အရင်လို ကျွန်မကို ထီးမိုးပေးမယ့်သူ မရှိတော့ဘူး။ လင်မယားကြားက တတိယလူဆိုတာ တစ်ခါတစ်လေမှာ အခြားလူတစ်ယောက် မဟုတ်ဘဲ ကိုယ့်ရဲ့ မာနနဲ့ သံသယတွေသာ ဖြစ်နိုင်ကြောင်း ကျွန်မရဲ့ ဘဝနဲ့ ရင်းပြီး သင်ခန်းစာ ရလိုက်ပါတော့တယ်။
တစ်ခါတစ်ရံမှာ ကျွန်ုပ်တို့ဟာ ချစ်ရသူကို ကာကွယ်ဖို့အတွက် လျှို့ဝှက်ချက်တွေကို သိမ်းဆည်းထားတတ်ကြပေမဲ့ အဲဒီလျှို့ဝှက်ချက်တွေကပဲ ချစ်ခြင်းတရားကို အဆိပ်ခတ်တတ်တယ်ဆိုတာ မမေ့ပါနဲ့။