ကျေးဇူးကြွေး
ကျေးဇူးကြွေး
ပဲခူးမြို့၏ ညနေခင်းသည် ဖုန်တထောင်းထောင်းနှင့် ပူအိုက်စိုစွတ်နေသည်။ ကျွန်တော်သည် အလှူအတန်းကိစ္စဖြင့် ရောက်လာခြင်းဖြစ်သော်လည်း စိတ်ထဲတွင် တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ရှာဖွေတွေ့ဆုံရန် ပြင်းပြသောဆန္ဒတစ်ခု အစဉ်အမြဲ ကိန်းအောင်းနေခဲ့သည်။ ထိုသူကား ကိုကြည်မြင့်။ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းငါးဆယ်ခန့်က ကျွန်တော့်ဘဝ၏ အမှောင်ဆုံးနေ့ရက်များတွင် လက်တွဲခေါ်ခဲ့ဖူးသော ကျေးဇူးရှင်ကြီးဖြစ်သည်။
ကျွန်တော် မှတ်မိနေသော လမ်းကလေးထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် အရာရာသည် စိမ်းသက်နေသည်။ ယခင်က ဝါးကပ်တဲလေးများ၊ ဓနိမိုးအိမ်လေးများနေရာတွင် ယခုမူ အုတ်တံတိုင်းများ၊ တိုက်ခံအိမ်လေးများက နေရာယူထားကြပြီ။ သို့သော် သဘာဝတရား၏ ပြောင်းလဲမှုကမူ ရင်နာစရာကောင်းလှသည်။ ကျွန်တော်နှင့် ကိုကြည်မြင့် ငါးဆင်းဖမ်းခဲ့ဖူးသော၊ ကြည်လင်အေးမြခဲ့သော ချောင်းရိုးလေးသည် ယခုအခါ လူတို့၏ ခြံစည်းရိုးတိုးချဲ့မှုများကြောင့် မြောင်းပုပ်လေးတစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့လေပြီ။
ကျွန်တော် လိုက်လံစုံစမ်းရင်း ချောင်းရိုးဟောင်းလေး၏ ဘေးတွင် တစ်အိမ်တည်း ထီးထီးကြီးကျန်နေသော အိမ်စုတ်လေးတစ်လုံးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုအိမ်လေးသည် အချိန်ကာလ၏ ဒဏ်ချက်ကို မခံနိုင်တော့ဘဲ ယိုင်နဲ့နေသည်။ အိမ်ရှေ့တွင် ထိုင်နေသော အမျိုးသမီးကြီးတစ်ယောက်ကို မေးမြန်းကြည့်ရာမှ ကိုကြည်မြင့်ရှိကြောင်း သိလိုက်ရသည်။
“အဖေ ... အဖေ့ဧည့်သည်” ဟု သူမက အော်ခေါ်လိုက်သောအခါ အိမ်ထဲမှ ခါးကုန်းကုန်းနှင့် လူတစ်ယောက် ထွက်လာသည်။
ကျွန်တော့်ရင်ထဲ ဆို့တက်သွားသည်။ ကျွန်တော် မှတ်မိသော ကိုကြည်မြင့်သည် ခွန်အားဗလနှင့် ပြည့်စုံပြီး သန်မာထွားကြိုင်းသူတစ်ဦး။ ယခုမူ ဆံပင်များက ဖွေးဖွေးလှုပ်နေပြီး စွပ်ကျယ်ချိုင်းပြတ်အောက်မှ ပခုံးရိုးနှင့် နံရိုးများက အပြိုင်းလိုက်။ သူ့မျက်လုံးများက မှုန်ဝါးနေသော်လည်း ကျွန်တော့်ကို စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။
“ဘယ်သူလဲ” ဟု သူက မေးသည်။
“ဟေ့ ကိုကြည် ... ကျွန်တော်လေ ... ကျွန်တော် ... မမှတ်မိဘူးလား”
သူသည် ကျွန်တော့်ကို အသေအချာကြည့်ပြီးနောက် မျက်နှာတွင် အံ့ဩဝမ်းသာသော အရိပ်အယောင်များ ယှက်သန်းသွားသည်။ “ဟာ ... မင်းနှယ် ဝလာလိုက်တာ ... အသားတွေလည်း ဖြူလို့ မှတ်တောင် မမှတ်မိဘူး။ လာလေ အိမ်ပေါ်တက်” ဟုဆိုကာ တုန်တုန်ရင်ရင်ဖြင့် ကျွန်တော့်လက်ကို ဆွဲခေါ်သွားသည်။
အိမ်ပေါ်ရောက်သောအခါ ဖျာစုတ်လေးတစ်ချပ်ပင် မရှိတော့။ အိမ်ခေါင်မိုးကလည်း ကြယ်မြင်လမြင်။ ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်ကြားတွင် နှစ်ပေါင်းငါးဆယ်ဆိုသော အချိန်ကာလက ခြားနားနေသော်လည်း ကိုကြည်မြင့်၏ နွေးထွေးမှုကတော့ အရင်အတိုင်းပင်။ သို့သော် ထိုနွေးထွေးမှုနောက်ကွယ်တွင် ခြောက်ကပ်နေသော ချောင်းဆိုးသံနှင့်အတူ တီဘီရောဂါ၏ အရိပ်အယောင်များကို တွေ့လိုက်ရသောအခါ ကျွန်တော့်နှလုံးသား တစ်ခုလုံး မီးခိုးမှိုင်းမိသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
“ကိုကြည် ဘာတွေလုပ်စားနေသလဲ” ဟု ကျွန်တော်က အားနာနာနှင့် မေးလိုက်မိသည်။
သူက ခပ်နွမ်းနွမ်းပြုံးရင်း “ဆိုက်ကားခေတ်မဟုတ်တော့ ဆိုက်ကား မနင်းတော့ဘူးကွ။ နင်းလည်း မနင်းနိုင်တော့ပါဘူး။ မိန်းမက ဈေးထဲမှာ ငါးရောင်းတယ်။ ဒီသမီးကြီးကတော့ သူ့လင်သေလို့ ဒီမှာလာပြန်ကပ်နေတာပေါ့ကွာ” ဟု အေးအေးဆေးဆေးပင် ပြန်ဖြေသည်။
ကျွန်တော့်စိတ်ထဲတွင် အတိတ်က ပုံရိပ်များ တရိပ်ရိပ် ပြန်လည်ပေါ်လာသည်။ ကျွန်တော် ဘဝပျက်ပြီး ဘူတာမှာ ဆိုက်ကားနင်းဖို့ ကြိုးစားစဉ်က ကိုကြည်မြင့်သည်သာ ကျွန်တော့်ကို သူ့ဆိုက်ကား ပေးနင်းခဲ့သူဖြစ်သည်။ ဝေးလံပြီး ပင်ပန်းမည့် ခရီးမျိုးဆိုလျှင် သူက မသွားဘဲ ကျွန်တော့်ကို လွှတ်တတ်သည်။ ပြန်လာပြီး ဆိုက်ကားခ ပေးလျှင်လည်း တစ်ပြားမှ မယူဘဲ “မင်းနင်းတာ မင်းယူ” ဟုသာ အမြဲပြောခဲ့သူ။
ကျွန်တော့်အောင်မြင်မှုတွေ၊ ကျွန်တော့်ချမ်းသာမှုတွေရဲ့ အခြေခံအုတ်မြစ်မှာ ကိုကြည်မြင့်ရဲ့ စေတနာတွေ ပါဝင်နေခဲ့တာကို ကျွန်တော် ဘယ်တော့မှ မမေ့ခဲ့ပါ။ ထို့ကြောင့်ပင် ကျွန်တော်က အိတ်ထဲမှ ပိုက်ဆံတစ်သိန်းကို ထုတ်ကာ စာအိတ်ထဲထည့်ပြီး သူ့ကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။
“ကိုကြည် ... ကိုကြည့်အတွက် ကျွန်တော် ဆေးကုဖို့ပေးတာပါ ... ရော့”
သူက စာအိတ်ကို ကြည့်သည်။ ပြီးနောက် ကျွန်တော့်မျက်နှာကို ကြည့်သည်။ သူ့မျက်လုံးများထဲတွင် ထူးဆန်းသော အရိပ်အယောင်တစ်ခုကို ကျွန်တော် မြင်လိုက်ရသည်။ ဝမ်းနည်းမှုလား၊ နောင်တလား၊ သို့မဟုတ် တစ်စုံတစ်ရာကို ဖုံးကွယ်ထားခြင်းလား။
“အင်း ... မယူချင်ပါဘူးကွာ” ဟု သူက အသံတိုးတိုးဖြင့် ငြင်းသည်။
“ဘာဖြစ်လို့လဲ ကိုကြည်ရဲ့။ ကျွန်တော့်မှာ ရှိလို့ပေးတာပါ။ ကိုကြည်က ကျွန်တော့်အပေါ် ဘယ်လောက်တောင် ကျေးဇူးရှိခဲ့တာလဲ”
ကိုကြည်မြင့်သည် သက်ပြင်းကို အရှည်ကြီးချလိုက်သည်။ အပြင်ဘက်တွင် မိုးတိမ်များ မှောင်လာပြီး လေတိုက်သံက တဝေါဝေါနှင့် ကြားနေရသည်။ သူက ကျွန်တော့်လက်ကို ပြန်တွန်းထုတ်ရင်း မျက်လုံးကို မှိတ်လိုက်သည်။
“ငါ့လူရာ မင်းဘယ်လောက် ချမ်းသာနေသလဲဆိုတာ ငါမသိပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ... ဒီပိုက်ဆံတွေက ငါ့အတွက်တော့ ဆူးတွေလိုပဲကွ။ မင်းမသိတဲ့ အမှန်တရားတစ်ခု ရှိတယ်”
သူ့စကားကြောင့် ကျွန်တော့်တစ်ကိုယ်လုံး အေးစိမ့်သွားသည်။ ကျွန်တော် မသိတဲ့ အမှန်တရား? ကျွန်တော့်ဘဝမှာ ကိုကြည်မြင့်ဟာ သူတော်စင်တစ်ယောက်လို ကျေးဇူးရှင်ဖြစ်ခဲ့တာပဲ မဟုတ်လား။ အခြား ဘာရှိနိုင်ဦးမလဲ။
ကိုကြည်မြင့်၏ အသံက တုန်ရီနေသည်။ သူသည် အတိတ်ကို ပြန်ပြောင်းသတိရနေဟန်ဖြင့် အဝေးကို ငေးကြည့်နေသည်။
“မင်းမှတ်မိလား ... လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်းငါးဆယ်၊ မင်း ပဲခူးကနေ ရုတ်တရက် ပျောက်သွားတဲ့ အချိန်ကို”
ကျွန်တော် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ထိုစဉ်က ကျွန်တော်သည် ဆိုက်ကားနင်းရင်း လူတစ်ယောက်နှင့် ရန်ဖြစ်ခဲ့သည်။ ထိုသူက ဒဏ်ရာအပြင်းအထန်ရသွားပြီး ရဲက ကျွန်တော့်ကို လိုက်ဖမ်းသောကြောင့် ကျွန်တော် ကြောက်လန့်တကြား ထွက်ပြေးခဲ့ရခြင်းဖြစ်သည်။ ရန်ကုန်ကို ရောက်ပြီးမှ ဘဝကို အသစ်က ပြန်စခဲ့ရသည်။
“အဲဒီတုန်းက ... မင်းထွက်ပြေးသွားတော့ ရဲတွေက ငါ့ကို လာဖမ်းတယ်ကွ။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ မင်းစီးနေတာ ငါ့ဆိုက်ကားလေ။ ပြီးတော့ မင်းဘယ်ပြေးသလဲဆိုတာ သူတို့ ငါ့ကို မေးတယ်။ ငါက မင်းကို ချစ်လွန်းလို့၊ မင်းဘဝလေး ပျက်သွားမှာ စိုးလို့ ... မင်းအစား ငါကပဲ အပြစ်ကို ဝန်ခံလိုက်တယ်”
ကျွန်တော့်ရင်ထဲ ဗုံးတစ်လုံး ပေါက်ကွဲသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ “ဘာ ... ဘာပြောတယ် ကိုကြည်”
“အေး ... ငါ ထောင်သုံးနှစ် ကျခဲ့တယ်ကွ။ ထောင်ထဲမှာ နေရတဲ့အချိန် ငါ့မိန်းမမှာ ကိုယ်ဝန်ကြီးနဲ့ ကျန်ခဲ့ရတယ်။ အစာငတ်၊ ရေငတ်နဲ့ ငါ့သားလေး အာဟာရချို့တဲ့ပြီး သေသွားခဲ့ရတယ်။ ငါထောင်က ထွက်လာတော့ ငါ့ဘဝက ဘာမှ မရှိတော့ဘူး။ ငါ့မိန်းမကလည်း စိတ်ဝေဒနာရှင် ဖြစ်လုနီးပါး။ အဲဒီအချိန်ကစပြီး ငါတို့မိသားစု ဘဝက ပြာပုံထဲ ရောက်သွားခဲ့တာ ဒီနေ့အထိပဲ”
ကျွန်တော် ဆွံ့အသွားသည်။ ကျွန်တော့်ဘဝ တောက်ပလာဖို့အတွက် ကိုကြည်မြင့်သည် သူ၏ သားဦးလေးကို စတေးခဲ့ရပြီး သူ၏ မိသားစုဘဝတစ်ခုလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်လား။ ကျွန်တော် သိခဲ့သော ကျေးဇူးကြွေးထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုကြီးမားသော ကြွေးကြီးတစ်ခုကို ကျွန်တော် ထမ်းထားရသည်ပါလား။
“ဒါပေမဲ့ ... ဒါတင် မဟုတ်သေးဘူး မင်းလူ” ဟု သူက ဆက်ပြောသည်။ သူ့မျက်လုံးများတွင် မျက်ရည်များ ဝေ့သီလာသည်။ “မင်း ထွက်ပြေးသွားတဲ့ညက မင်းအိမ်မှာ မင်းရဲ့ အမေက မင်းကို စောင့်နေတာကွ။ မင်းကို ဖမ်းဖို့ ရဲတွေ ရောက်လာတော့ မင်းအမေက လန့်ပြီး လေဖြတ်သွားတယ်။ ငါ ထောင်ကထွက်လာမှ မင်းအမေကို ငါပဲ ပြုစုခဲ့ရတာ။ မင်းအမေ ဆုံးခါနီးမှာ ငါ့ကို ကတိတစ်ခု တောင်းသွားတယ်။ ‘ငါ့သားလေး ပြန်လာရင် ဒီအကြောင်းတွေ ဘယ်တော့မှ မပြောပါနဲ့၊ သူ စိတ်မကောင်းဖြစ်မှာ စိုးလို့’ တဲ့”
ကျွန်တော့်တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်လာသည်။ အသက်ရှူရသည်မှာ ခက်ခဲလာသည်။ ကျွန်တော်သည် အောင်မြင်သော စီးပွားရေးသမားတစ်ဦး၊ ဂုဏ်သရေရှိ လူကြီးတစ်ဦးအဖြစ် ရပ်တည်နေသော်လည်း အမှန်စင်စစ်တွင်မူ မိခင်ကို ပစ်ပယ်ခဲ့သော၊ သူငယ်ချင်း၏ ဘဝကို ဖျက်ဆီးခဲ့သော လူယုတ်မာတစ်ဦးသာ ဖြစ်နေခဲ့သည်လား။
“ကိုကြည် ... ဘာလို့လဲ ... ဘာလို့ ကျွန်တော့်ကို မပြောခဲ့တာလဲ”
ကျွန်တော် အော်ဟစ်ငိုယိုမိသည်။ ကိုကြည်မြင့်၏ အိမ်စုတ်လေးသည် ကျွန်တော့်အတွက် ငရဲခန်းတစ်ခုကဲ့သို့ ခံစားလာရသည်။ ကျွန်တော် ပေးခဲ့သော ငွေတစ်သိန်းသည် အမှိုက်စများကဲ့သို့ တန်ဖိုးမဲ့သွားသည်။
“ငါ မပြောခဲ့တာက မင်းကို ငါ့ကျေးဇူးတွေနဲ့ မဖိစီးချင်လို့ပါကွာ။ မင်း အဆင်ပြေနေတာ မြင်ရရုံနဲ့ ငါ ကျေနပ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အခု မင်းက ပိုက်ဆံတွေနဲ့ ငါ့ကို လာပေးတော့ ... ငါ့ရင်ထဲမှာ ခံစားရတယ်ကွ။ ငါ့သားလေးရဲ့ အသက်၊ ငါ့မိန်းမရဲ့ လူညွန့်တုံးခဲ့တဲ့ ဘဝ၊ မင်းအမေရဲ့ ကြေကွဲမှုတွေ ... ဒါတွေအားလုံးကို မင်း ဒီစာအိတ်လေးနဲ့ ဝယ်လို့ရမယ် ထင်နေသလား”
ကိုကြည်မြင့်၏ စကားလုံးတိုင်းသည် ဓားသွားများကဲ့သို့ ကျွန်တော့်နှလုံးသားကို မွှန်းနေသည်။ သူသည် ကျွန်တော့်အပေါ် စိတ်နာနေခြင်း မဟုတ်။ သို့သော် သူ ခံစားခဲ့ရသော နာကျင်မှုများကို ကျွန်တော့်ကို မြင်စေချင်ရုံသာ ဖြစ်သည်။
ထိုစဉ် အိမ်ရှေ့တွင် ထိုင်နေသော သမီးကြီး အိမ်ထဲသို့ ဝင်လာသည်။ သူမ၏ မျက်နှာတွင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။ “အဖေ ... ဆေးသောက်ဖို့ အချိန်တန်ပြီ” ဟု သူမက ပြောရင်း ကျွန်တော့်ကို တစ်ချက် ကြည့်သည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများက ‘ရှင်က ဘယ်သူလဲ၊ ရှင့်ကြောင့် ကျွန်မတို့ ဘာလို့ ဒီလောက် ဆင်းရဲနေရတာလဲ’ ဟု မေးနေသကဲ့သို့ ကျွန်တော် ခံစားလိုက်ရသည်။
ကျွန်တော်သည် ထိုနေရာတွင် ဆက်မနေနိုင်တော့ပါ။ ရင်ထဲတွင် ပြည့်တက်လာသော နောင်တနှင့် အပြစ်ရှိစိတ်များက ကျွန်တော့်ကို လည်ပင်းညှစ်ထားသလို ဖြစ်နေသည်။ ကျွန်တော်သည် ကိုကြည်မြင့်၏ ခြေစုံကို ဖက်၍ ကန်တော့မိသည်။
“ကိုကြည် ... ကျွန်တော့်ကို ခွင့်လွှတ်ပါ ... ကျွန်တော် ဘာမှ မသိခဲ့ဘူး ... ကျွန်တော် တကယ် ဘာမှ မသိခဲ့ဘူး”
ကိုကြည်မြင့်က ကျွန်တော့်ပုခုံးကို တုန်တုန်ရီရီဖြင့် လာကိုင်သည်။ “ခွင့်လွှတ်စရာ မလိုပါဘူးကွာ။ ငါကိုယ်တိုင် ရွေးချယ်ခဲ့တဲ့ လမ်းပဲ။ မင်းကို မြင်လိုက်ရတော့ ငါ့ရင်ထဲက အဖုအထစ်တွေ ပွင့်ထွက်သွားသလိုပဲ။ အခုတော့ မင်းသွားပါတော့။ ငါ့ဆီ နောက်ထပ် မလာပါနဲ့တော့”
သူ၏ စကားသည် ပြတ်သားလွန်းလှသည်။ သူ ကျွန်တော့်ကို မုန်း၍ မဟုတ်။ ကျွန်တော့်ကို မြင်တိုင်း သူ၏ ဆုံးရှုံးခဲ့သော အတိတ်ကို ပြန်သတိရနေမည်စိုးသောကြောင့် ဖြစ်မည်။
ကျွန်တော် ကိုကြည်မြင့်၏ အိမ်လေးပေါ်မှ လေးလံသော ခြေလှမ်းများဖြင့် ဆင်းလာခဲ့သည်။ အပြင်ဘက်တွင် မိုးများ သည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေပြီ။ မိုးရေများကြားတွင် ကျွန်တော့်မျက်ရည်များ ရောထွေးနေသည်။
ကျွန်တော် စီးလာသော ကားကြီးပေါ်တွင် ထိုင်ရင်း မှန်မှတစ်ဆင့် ယိုင်နဲ့နေသော အိမ်အိုလေးကို ငေးကြည့်နေမိသည်။ ထိုအိမ်လေးထဲတွင် ကျွန်တော့်အတွက် ဘဝကို ပုံအောပေးခဲ့သော၊ သားဖြစ်သူ၏ အသက်နှင့် မိသားစု၏ ပျော်ရွှင်မှုများကို စတေးခဲ့သော လူသားတစ်ဦး ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။
ကျွန်တော်သည် ငွေကြေးများစွာ ချမ်းသာသော်လည်း ယခုအချိန်တွင် ကမ္ဘာပေါ်တွင် အဆင်းရဲဆုံး လူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။ ကျွန်တော် ပေးဆပ်ရမည့် ကျေးဇူးကြွေးသည် ငွေကြေးနှင့် တန်ဖိုးဖြတ်၍ မရနိုင်သော အရာဖြစ်နေသည်။ ၎င်းသည် တစ်သက်လုံး ထမ်းပိုးသွားရမည့် နောင်တကြွေးသာ ဖြစ်သည်။
ကိုကြည်မြင့်က ကျွန်တော့်ကို ပိုက်ဆံမယူဘဲ လွှတ်လိုက်ခြင်းသည် ကျွန်တော့်ကို အကြီးမားဆုံး အပြစ်ဒဏ် ပေးလိုက်ခြင်းပင်။ အကယ်၍ သူသာ ထိုပိုက်ဆံကို ယူလိုက်လျှင် ကျွန်တော့်စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ်မျှ ပေါ့ပါးသွားနိုင်မည်။ ယခုမူ သူသည် ကျွန်တော့်ကို ‘အကြွေးရှင်’ အဖြစ်မှ မလွတ်မြောက်စေဘဲ တစ်သက်လုံး ရင်ဘတ်ထဲတွင် နာကျင်စွာ မှတ်မိနေစေရန် လုပ်ဆောင်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
ကားလေး တဖြည်းဖြည်း ဝေးကွာသွားသော်လည်း ကျွန်တော့်စိတ်အာရုံတွင် ကိုကြည်မြင့်၏ အပြိုင်းလိုက် ပေါ်နေသော နံရိုးများနှင့် တီဘီရောဂါကြောင့် ခြောက်ကပ်နေသော ချောင်းဆိုးသံကို ကြားနေရဆဲ။ ပြီးတော့ ... သူပြောခဲ့သော စကားတစ်ခွန်းကိုလည်း မေ့မရနိုင်တော့ပါ။
“တချို့အကြွေးတွေက ဆပ်လေ ... ပိုတင်လေပဲကွ”
ကျွန်တော်သည် ပဲခူးမြို့ကို ကျောခိုင်းလာခဲ့သော်လည်း ကျွန်တော့်ဝိညာဉ်ကမူ ထိုအိမ်စုတ်လေးထဲတွင် ကျန်ရစ်ခဲ့လေပြီ။ လောကတွင် ငွေနှင့်ပေးဆပ်၍ မရသော၊ အသက်နှင့်လဲ၍ ပေးဆပ်ခဲ့ရသော ‘ကျေးဇူးကြွေး’ များ ရှိနေသရွေ့ ကျွန်တော့်နှလုံးသားသည် ဘယ်တော့မှ ငြိမ်းချမ်းနိုင်တော့မည် မဟုတ်ပါ။
သင်ခန်းစာ - အချို့သော ကျေးဇူးတရားများသည် ငွေကြေးဖြင့် ပြန်လည်ပေးဆပ်ရန် မဖြစ်နိုင်ဘဲ၊ တာဝန်ယူမှုနှင့် အမှန်တရားကို ရင်ဆိုင်ရဲသည့် သတ္တိဖြင့်သာ ပေးဆပ်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။ ကျေးဇူးရှင်ကို ပစ်ပယ်ခြင်းသည် မိမိကိုယ်တိုင်၏ ဝိညာဉ်ကို သတ်ဖြတ်ခြင်းနှင့် အတူတူပင် ဖြစ်သည်။