အပြစ်ရှိသူ(စ/ဆုံး)
အပြစ်ရှိသူ
ညဉ့်ဦးယံ၏ တိတ်ဆိတ်မှုသည် ကျွန်တော့်အိမ်ကလေးထဲတွင် အေးစက်စွာ နေရာယူထားသည်။ တီဗီဖန်သားပြင်ပေါ်မှ လှုပ်ရှားမှုတွေကို ကျွန်တော် ငေးကြည့်နေမိသော်လည်း စိတ်အာရုံတို့က ထိုနေရာတွင် မရှိပါ။ ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ လေးလံသော ကျောက်တုံးကြီးတစ်ခုကို ထမ်းထားရသလို ခံစားနေရသည်။ ပြီးပြည့်စုံသော ဘဝတစ်ခု၊ ချစ်စရာကောင်းသော ဇနီးသည်၊ ခိုင်မာသော အလုပ်အကိုင်—ဒါတွေအားလုံးက အပေါ်ယံ ရွှေရည်စိမ်ထားခြင်းများလားဟု ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်မေးနေမိသည်။
“မောင်... မအိပ်သေးဘူးလားဟင်”
ဇနီးသည် ဝေ့ရဲ့ အသံက ပျော့ပျောင်းလွန်းသည်။ သူမသည် ကျွန်တော့်အနားသို့ တိုးကပ်လာပြီး နူးညံ့စွာ မေးလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။ ကျွန်တော် တီဗီကို ပိတ်လိုက်သည်။ အမှောင်ထုက ဧည့်ခန်းထဲကို ပိုမိုကြီးစိုးသွားသည်။
“မောင် သွားတိုက်ပြီးတော့ လာခဲ့မယ်”
ကျွန်တော် ခပ်တိုတိုပဲ ပြန်ပြောလိုက်ပြီး ရေချိုးခန်းထဲ ဝင်ခဲ့သည်။ မှန်ထဲမှာ ပေါ်နေတဲ့ ကိုယ့်မျက်နှာကိုယ် ကြည့်ရင်း ကျွန်တော် ရွံရှာမိသည်။ ဒီမျက်နှာဖုံးနောက်ကွယ်မှာ ဘယ်လောက်တောင် ပုပ်စော်နံတဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေ ဖုံးကွယ်ထားသလဲဆိုတာ ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင်ပဲ သိသည်။ ခဏအကြာမှာတော့ အိပ်ခန်းထဲကို ရောက်လာပြီး မီးမှိတ်လိုက်သည်။ အမှောင်ထဲမှာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် မမြင်ရပေမယ့် ဝေ့ရဲ့ ထွက်သက်သံကို ကျွန်တော် ကြားနေရသည်။
“မောင်...”
“ပြောလေ ဝေ”
“ဝေ့မှာ အပြစ်ရှိနေသလားဟင်”
ကျွန်တော့်နှလုံးသား တစ်ချက် တုန်သွားသည်။ သူမ ဘာကို သိသွားတာလဲ။ ဒါမှမဟုတ် ကျွန်တော့်ရဲ့ အပြုအမူတွေက တစ်ခုခု ထူးခြားနေလို့လား။
“ဝေ့စကားက အဆန်းပဲ... ဘာဖြစ်လို့ မေးတာလဲ”
“ဘာရယ်မဟုတ်ပါဘူး... သိချင်လို့ပါ”
ကျွန်တော် သက်ပြင်းကို ခိုးချလိုက်မိသည်။ “လူတိုင်း ပါဖက် ဆိုတာတော့ ဘယ်ဖြစ်နိုင်ပါ့မလဲကွယ်။ မောင့်မှာလည်း ရှိနိုင်တာပဲပေါ့။ ကဲပါ အိပ်ခါနီး တွေးစရာတွေဖြစ်အောင်မလုပ်နဲ့ အိပ်ကြမယ်”
ကျွန်တော် စကားကို အမြန်ဖြတ်လိုက်သော်လည်း ဝေက မရပ်သေးပါ။ “မောင်... ဝေ့မှာ အပြစ်တွေရှိရင် အများကြီးမောင်မပြောချင်ရင်တောင် တစ်ချက်လောက် ပြောပါလားကွယ်”
သူမရဲ့ အသံထဲမှာ တစ်စုံတစ်ခုကို တောင်းဆိုနေသလို၊ တစ်စုံတစ်ခုကို ဝန်ခံစေချင်နေသလို ခံစားရသည်။ ကျွန်တော် သူမရဲ့ နဖူးလေးကို နမ်းလိုက်သည်။ ဒါဟာ ချစ်ခြင်းထက် အမှန်တရားကို ရှောင်လွှဲချင်တဲ့ အကြောက်တရားကြောင့် ဆိုတာ သူမ မသိနိုင်ပါ။ “ကဲပါကွာ... အိပ်မယ်... မနက်ကျမှ ဝေလိုချင်တဲ့ အဖြေကို မောင်ပြောမယ် ဟုတ်ပြီလား”
ထိုညက ကျွန်တော် အိပ်မပျော်ခဲ့ပါ။ ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ ပြိုလဲမှုတွေက ဒီညကစတင်နေပြီဆိုတာ ကျွန်တော် မသိခဲ့ဘူး။ အပြစ်ဆိုတာ ဖုံးကွယ်ထားလေလေ၊ ပိုမိုနက်ရှိုင်းတဲ့ တွင်းနက်ကြီးဖြစ်လာလေလေပါပဲ။
နောက်တစ်နေ့ နံနက်ခင်းသည် ပုံမှန်အတိုင်း သာယာနေသယောင်ရှိသော်လည်း ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာတော့ မုန်တိုင်းထန်နေသည်။ ကျွန်တော် အလုပ်ကို အစောကြီးထွက်လာခဲ့သည်။ လမ်းထိပ်က ပန်းဆိုင်မှာ ခဏရပ်ပြီး နှင်းဆီပန်း တစ်စည်း ဝယ်လိုက်သည်။ လှပသော စက္ကူများဖြင့် ထုပ်ပိုးခိုင်းပြီး စာကတ်လေးတစ်ခုပေါ်တွင် စာတစ်ကြောင်း ရေးလိုက်သည်။
“ဘာအပြစ်မှ မရှိပါဘူးကွယ်”
ဒီစာသားသည် ဝေ့အတွက် နှစ်သိမ့်မှု ဖြစ်စေသလို၊ ကျွန်တော့်အတွက်တော့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လိမ်ညာခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ပန်းသည်မလေးက စာကိုဖတ်ပြီး ပြုံးပြသည်။ သူမအမြင်မှာတော့ ကျွန်တော်ဟာ ဇနီးသည်ကို အရမ်းချစ်တဲ့ ဂရုစိုက်တတ်တဲ့ လင်ယောက်ျားတစ်ယောက်ပေါ့။
“ကျွန်တော့်မိန်းမဆီကို ပို့ပေးပါနော်။ ဒီစာကတ်လေးကို ပန်းစည်းထဲထည့်ပေးပါ” ဟု မှာကြားပြီး ကျွန်တော် အလုပ်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။
အလုပ်ရောက်တော့ ကျွန်တော့်စားပွဲပေါ်မှာ စာအိတ်တစ်အိတ် ရောက်နေသည်။ ကုမ္ပဏီရဲ့ စာရင်းစစ်ဌာနက ပို့ထားတာဖြစ်သည်။ ကျွန်တော့်လက်တွေ တုန်ယင်လာသည်။ လွန်ခဲ့တဲ့ ခြောက်လက ကျွန်တော် ကျူးလွန်ခဲ့တဲ့ ငွေကြေးအလွဲသုံးစားမှုတွေ၊ ဝေ့ကို စိန်ရွှေရတနာတွေ ဆင်မြန်းပေးဖို့နဲ့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဇိမ်ခံလူနေမှုအတွက် ခိုးယူခဲ့တဲ့ ငွေတွေအကြောင်း ပေါ်သွားပြီလား။
ဖုန်းမြည်လာသည်။ ဝေ့ဆီက မဟုတ်ပါ။ အကြွေးရှင်တစ်ယောက်ဆီက ဖြစ်သည်။
“ခင်ဗျား ပေးစရာရှိတာတွေ ဒီနေ့ နောက်ဆုံးပဲနော်။ မဟုတ်ရင် ခင်ဗျားမိန်းမဆီကို ကျွန်တော်တို့ လာခဲ့မယ်”
ကျွန်တော် ဖုန်းကို အမြန်ချလိုက်သည်။ အသက်ရှူရတာ ခက်ခဲလာသည်။ အရာအားလုံးက ဖဲချပ်အိမ်တစ်ခုလို ပြိုလဲဖို့ အသင့်ဖြစ်နေပြီ။ ညနေ ရုံးဆင်းချိန်မှာတော့ ကျွန်တော် အိမ်ပြန်လာခဲ့သည်။ အိမ်ရှေ့မှာ ဝေ စောင့်နေသည်။ သူမရဲ့ မျက်လုံးတွေက နီမြန်းနေပြီး မျက်ရည်တွေ စိုရွှဲနေသည်။
“ဝေ... ဘာဖြစ်လို့လဲကွယ်... လာပါ အိမ်ထဲဝင်ရအောင်”
ကျွန်တော် သူမကို ချော့မော့ပြီး အိမ်ထဲခေါ်သွားသည်။ သူမက ဆိုဖာပေါ်မှာ ထိုင်လိုက်ပြီး ကျွန်တော့်ကို စိုက်ကြည့်သည်။ ထိုအကြည့်တွေက ကျွန်တော့်နှလုံးသားကို ဓားနဲ့မွှန်းနေသလိုပဲ။
“မောင်... မှန်မှန်ဖြေနော်”
“ဘာဖြေရမှာလဲ ဝေရဲ့”
“မနက်က မောင်ဈေးထဲကိုဝင်တယ် ဟုတ်လား”
“ဝင်တယ်လေ”
“ပန်းဆိုင်မှာ နှင်းဆီပန်းတွေဝယ်တယ် မဟုတ်လား”
“ဟုတ်တယ်လေ... ဝေ့အတွက် ပို့ခိုင်းလိုက်တာလေ”
“မညာပါနဲ့မောင်ရယ်...”
ဝေက ငိုချလိုက်သည်။ သူမ လက်ထဲက ဓာတ်ပုံတစ်ပုံကို ကျွန်တော့်ရှေ့ ချပြလိုက်သည်။ ထိုဓာတ်ပုံထဲမှာ ကျွန်တော်ဟာ တခြားအမျိုးသမီးတစ်ယောက်နဲ့ ရင်းရင်းနှီးနှီး ရှိနေသည်။ ထိုအမျိုးသမီးက ကျွန်တော့်ကို ငွေချေးထားတဲ့သူဖြစ်ပြီး သူမဆီမှာ ကျွန်တော် ဒူးထောက်တောင်းပန်နေတဲ့ ပုံစံဖြစ်သည်။ ဒါပေမဲ့ ဝေ့အမြင်မှာတော့ ဒါဟာ ဖောက်ပြန်မှုတစ်ခုပေါ့။
“ဝေ... ဒါက မောင် ရှင်းပြပါ့မယ်”
“ဘာရှင်းပြမှာလဲ... မောင် ပန်းပို့လိုက်တဲ့ လိပ်စာက ဝေ့ဆီမဟုတ်ဘူး... အဲ့ဒီမိန်းမဆီကို မောင်ပို့တာမလား”
ကျွန်တော် ဆွံ့အသွားသည်။ ပန်းသည်မလေး မှားပို့လိုက်တာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင်ပဲ လိပ်စာမှားပေးခဲ့မိတာလား။ ကျွန်တော့်ရဲ့ လိမ်ညာမှုတွေက တစ်ခုနဲ့တစ်ခု ရောထွေးကုန်ပြီ။
ထိုညကစပြီး ကျွန်တော်တို့ အိမ်ကလေးသည် ငရဲခန်းတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ဝေက ကျွန်တော့်ကို စကားမပြောတော့ပါ။ ကျွန်တော်လည်း ဘယ်ကစပြီး ရှင်းပြရမှန်း မသိတော့။ ငွေကြေးကိစ္စကို ရှင်းပြရင် ကျွန်တော် ထောင်ကျနိုင်သည်၊ ဖောက်ပြန်တယ်လို့ အထင်ခံရတာက ပိုကောင်းမလားဟု ကျွန်တော် အတွေးမှားခဲ့သည်။
နောက်တစ်နေ့တွင် အလုပ်မှ ထုတ်ပယ်စာ ရောက်လာသည်။ ငွေကြေးအလွဲသုံးစားမှုအတွက် ကုမ္ပဏီက ကျွန်တော့်ကို တရားစွဲတော့မည်။ ကျွန်တော် ပိုင်ဆိုင်သမျှ အိမ်နဲ့ ကားကိုလည်း သိမ်းဆည်းတော့မည်။ အရာအားလုံးက တစ်ပြိုင်နက်တည်း ကျိုးပျက်ကုန်သည်။
“မောင်... ဒီနေ့ အလုပ်မသွားဘူးလား” ဝေက
“မောင် အလုပ်ထွက်လိုက်ပြီ ဝေ”
“အလုပ်ထွက်တာလား... ဒါမှမဟုတ် အထုတ်ခံရတာလား”
သူမ သိနေသည်။ သူမ အားလုံးကို သိနေခဲ့သည်။ ကျွန်တော် ခေါင်းငုံ့ထားမိသည်။
“ဝေ ဘယ်လိုသိတာလဲ”
“မောင့်ကို တရားရုံးက ပို့တဲ့စာတွေကို ဝေ ဖတ်ပြီးပြီ။ မောင် ဘာလို့ ဒီလောက်အထိ အောက်တန်းကျသွားတာလဲ။ ဝေက မောင့်ဆီက ရွှေတွေ ငွေတွေ လိုချင်လို့ မောင့်ကို လက်ထပ်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး။ မောင့်ရဲ့ ရိုးသားမှုကိုပဲ လိုချင်ခဲ့တာ”
ဝေက အထုပ်အပိုးတွေကို ပြင်ဆင်နေသည်။ သူမ ဒီအိမ်က ထွက်သွားတော့မည်။
“ဝေ... မသွားပါနဲ့။ မောင် အားလုံး ပြန်ပြင်ပါ့မယ်”
“ဘယ်လိုပြင်မှာလဲ မောင်။ မောင်က အပြစ်မရှိဘူးလို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လိမ်နေတုန်းပဲ။ မောင့်မှာ ရှိတဲ့ အပြစ်က ငွေခိုးတာထက် ပိုဆိုးတယ်။ အဲ့ဒါက ဝေ့ကို ယုံကြည်မှု မရှိတာပဲ”
ကျွန်တော် သူမရှေ့မှာ ဒူးထောက်ကျမိသည်။ ဒါပေမဲ့ ဝေက ကျွန်တော့်ကို လှည့်မကြည့်တော့ပါ။ သူမ အိမ်တံခါးကို ပိတ်ပြီး ထွက်သွားချိန်မှာ ကျွန်တော့်ကမ္ဘာကြီး တစ်ခုလုံး ပြိုကျသွားခဲ့သည်။ ကျွန်တော်ဟာ အရာအားလုံးကို ဖန်တီးခဲ့သူဖြစ်ပြီး အရာအားလုံးကို ဖျက်ဆီးခဲ့သူလည်း ဖြစ်သည်။ ကျွန်တော်ဟာ တကယ်ပဲ အပြစ်ရှိသူတစ်ယောက်ပါ။
တစ်လအကြာ။ ကျွန်တော် နေထိုင်နေရသည်မှာ စုတ်ပြတ်သတ်နေသော
တစ်ရက်တွင် ကျွန်တော့်ဆီကို ဖုန်းတစ်လုံးဝင်လာသည်။ ဝေ့ဆီက ဖြစ်သည်။ ကျွန်တော် ဝမ်းသာအားရ ဖုန်းကို ကိုင်လိုက်သော်လည်း တစ်ဖက်က အသံက ဝေ့အသံမဟုတ်။ ဆေးရုံတစ်ခုက သူနာပြုအသံ ဖြစ်နေသည်။
“ရှင်က မဝေရဲ့ အမျိုးသားလားရှင်။ မဝေ အခု ဆေးရုံမှာ အရေးပေါ် ရောက်နေလို့ပါ”
ကျွန်တော် ချက်ချင်း ဆေးရုံကို ပြေးသွားခဲ့သည်။ ဆေးရုံကုတင်ပေါ်မှာ လဲလျောင်းနေတဲ့ ဝေ့ကို မြင်လိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်တော့်နှလုံးသား ကွဲအက်သွားသည်။ သူမဟာ အရမ်းကို ပိန်ချောင်နေပြီး အားအင်ကုန်ခမ်းနေသည်။
“ဝေ... ဘာဖြစ်တာလဲ” ကျွန်တော် သူမလက်ကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး ငိုမိသည်။
ဆရာဝန်က ကျွန်တော့်ကို အပြင်ခေါ်ထုတ်ပြီး ပြောပြသည်။ “သူမမှာ ကင်ဆာရောဂါ အဆင့် ရောက်နေတာ ကြာပါပြီ။ သူက ဒါကို ခင်ဗျားကို မပြောဖို့ တောင်းဆိုထားတာ။ ခင်ဗျား အလုပ်တွေနဲ့ စိတ်ရှုပ်နေမှာ စိုးလို့တဲ့”
ကျွန်တော် နားထင်ကို လက်နဲ့ ဖိလိုက်မိသည်။ အလိုဗျာ... ကျွန်တော်ကသာ သူမကို အပြစ်ရှိတယ်လို့ ခံစားအောင် လုပ်ခဲ့တာ။ သူမကတော့ ကျွန်တော့်ကို ငဲ့ညှာပြီး သူမရဲ့ ဝေဒနာကို တစ်ယောက်တည်း ကြိတ်ခံစားနေခဲ့တာလား။
“မောင်...” ဝေက မျက်လုံးလေး ပွင့်လာပြီး ခေါ်သည်။
“အင်း ဝေ... မောင် ဒီမှာရှိတယ်”
“မနေ့ညက... ဝေ မောင့်ကို မေးခဲ့တဲ့မေးခွန်း... ဝေ့မှာ အပြစ်ရှိလားဆိုတာ... အဲ့ဒါက ဝေ မောင့်ကို ဒီရောဂါအကြောင်း ဖုံးကွယ်ထားမိတဲ့အတွက် အပြစ်ရှိသလားလို့ မေးခဲ့တာပါ”
ကျွန်တော် စကားလုံးတွေ ဆွံ့အကုန်သည်။ ထိုညက သူမဟာ ကျွန်တော့်ကို ဝန်ခံချင်ခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်က ကိုယ့်အပြစ်တွေကို ဖုံးကွယ်ဖို့ ကြိုးစားရင်း သူမရဲ့ အသံကို ပိတ်ပင်ခဲ့မိသည်။
“ဝေရယ်... မောင့်မှာပဲ အပြစ်ရှိတာပါ။ မောင်ကသာ လူယုတ်မာပါ”
“မဟုတ်ပါဘူး... မောင်က... ဝေ့အတွက် အကောင်းဆုံး ကြိုးစားပေးခဲ့တာပဲ... ဝေ သိပါတယ်... မောင် ငွေတွေ ခိုးခဲ့တာလည်း... ဝေ့ကို ပျော်စေချင်လို့ဆိုတာ...”
ဒီစကားက ကျွန်တော့်ကို သေလောက်အောင် နာကျင်စေသည်။ သူမ အားလုံးကို သိနေခဲ့သော်လည်း ကျွန်တော့်အပေါ် မေတ္တာမပျက်ခဲ့ပါ။ ကျွန်တော်ကသာ သူမကို သံသယတွေ၊ လိမ်ညာမှုတွေနဲ့ တုံ့ပြန်ခဲ့တာ။
ဝေ ဆုံးပါးသွားခဲ့သည်မှာ တစ်နှစ်ရှိခဲ့ပြီ။ ကျွန်တော် အခုတော့ ထောင်ကနေ ပြန်လွတ်လာခဲ့ပြီ။ ကျွန်တော့်ဘဝမှာ ဘာမှ မကျန်တော့ပါ။ အလုပ်လည်း မရှိ၊ မိသားစုလည်း မရှိ။ ကျန်ရှိနေတာကတော့ နောင်တတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတဲ့ နှလုံးသားတစ်ခုသာ။
ကျွန်တော် ဝေ့ရဲ့ ဂူရှေ့မှာ ထိုင်နေမိသည်။ လက်ထဲမှာ နှင်းဆီပန်း တစ်စည်း ရှိနေသည်။ ထိုပန်းစည်းထဲမှာ စာကတ်လေး တစ်ခုကို ထည့်ထားသည်။
“မောင့်မှာပဲ အပြစ်ရှိတာပါ ဝေ... မောင်ကသာ အပြစ်ရှိသူပါ”
လူတွေဟာ အမှန်တရားကို ဖုံးကွယ်ဖို့ လိမ်ညာမှုတွေကို တည်ဆောက်ကြသည်။ ထိုလိမ်ညာမှုတွေက ခဏတာတော့ လှပနေနိုင်သော်လည်း အချိန်တန်လျှင် ထိုအရာတွေက ကိုယ့်ကို ပြန်လည် ဝါးမြိုသွားတတ်သည်။ ကျွန်တော်ဟာ ဝေ့ကို ချစ်ခဲ့သည်ဆိုသော်လည်း ထိုအချစ်မှာ ရိုးသားမှု မပါဝင်ခဲ့ပါ။ ကျွန်တော် ရယူချင်ခဲ့တဲ့ ဂုဏ်ဒြပ်တွေ၊ ပစ္စည်းဥစ္စာတွေက ကျွန်တော့်လက်ထဲက အဖိုးတန်ဆုံးအရာကို ဆုံးရှုံးစေခဲ့သည်။
ဝေ မရှိတော့တဲ့ ဒီလောကကြီးမှာ ကျွန်တော်ဟာ အသက်ရှင်လျက်နဲ့ သေနေသူတစ်ယောက်ပါ။ လမ်းမပေါ်မှာ လျှောက်သွားနေရင်း လူတွေကို ကြည့်မိတိုင်း ကျွန်တော် တွေးနေမိသည်။ ဒီလူတွေထဲမှာရော ကျွန်တော့်လိုပဲ အပြစ်တွေကို ဖုံးကွယ်ရင်း ဘဝကို ကျိုးပျက်အောင် လုပ်နေတဲ့သူတွေ ဘယ်နှစ်ယောက်တောင် ရှိနေမလဲ။
ကျွန်တော် နှင်းဆီပန်းကို ဂူပေါ်မှာ တင်လိုက်သည်။ လေအဝှေ့မှာ နှင်းဆီရနံ့လေးက ကျွန်တော့်နှာခေါင်းထဲ တိုးဝင်လာသည်။ ဒါဟာ ဝေ ကျွန်တော့်ကို ခွင့်လွှတ်လိုက်တဲ့ အထိမ်းအမှတ်လား။ ဒါမှမဟုတ် ကျွန်တော့်ရဲ့ အပြစ်တွေကို ထာဝရ သတိရနေဖို့ ပေးလိုက်တဲ့ အမှတ်အသားလား။
ကျွန်တော် တစ်ယောက်တည်း လျှောက်လာခဲ့သည်။ ရှေ့မှာ ဘာရှိမှန်း မသိသော်လည်း ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာတော့ အမှန်တရားရဲ့ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကို ထမ်းထားရဆဲဖြစ်သည်။ ဘဝဆိုတာ လိမ်ညာလို့ ရကောင်းရလိမ့်မည်။ ဒါပေမဲ့ ကိုယ့်ရဲ့ အသိစိတ်ကိုတော့ ဘယ်တော့မှ လိမ်လို့မရနိုင်ပါ။
အပြစ်ဆိုတာ ဆေးကြောလို့ ရနိုင်ပေမယ့် အပြစ်ကြောင့် ဆုံးရှုံးသွားတဲ့ အရာတွေကိုတော့ ဘယ်တော့မှ ပြန်မရနိုင်တော့ဘူးဆိုတာ ကျွန်တော် ကောင်းကောင်းကြီး သိသွားခဲ့ပါပြီ။
သင်ခန်းစာ - လိမ်ညာမှုဖြင့် တည်ဆောက်ထားသော ပျော်ရွှင်မှုသည် ပြိုလဲလွယ်သော ဖဲချပ်အိမ်နှင့်တူ၏။ အမှန်တရားကို ဖုံးကွယ်ခြင်းသည် အပြစ်ကို နှစ်ဆတိုးစေပြီး မိမိချစ်ရသူကိုပါ ထိုအပြစ်တွင်းထဲသို့ ဆွဲချလိုက်ခြင်းပင်ဖြစ်သည်။