အချစ်ကြီးသူ
အချစ်ကြီးသူ
သုသာန်မြေနီနီပေါ်မှာ ဖိနပ်ရာတွေက ထပ်နေသည်။ မိုးတွင်းဦးမို့ မြေက စေးထိုင်ထိုင် ရှိလှသည်။ ဒေါ်အေးကြည် အသုဘချပြီးစဖြစ်၍ လူအုပ်က ကျဲကျဲပါးပါးသာ ကျန်တော့သည်။ ကျွန်တော်သည် အသက် နှစ်ရှိပြီဖြစ်သော ဒေါ်အေးကြည်၏ ရုပ်အလောင်းကို မြေကျသည်အထိ စောင့်ကြည့်ခဲ့သည်။ ဒေါ်အေးကြည်သည် ကျွန်တော်တာဝန်ကျရာ ရွာလေးက ဆရာမလေး မအေးပုံ၏ မိခင်ဖြစ်သည်။ ရိုးသားအေးဆေးလှသော ထိုမိသားစုလေးကို တစ်ရွာလုံးက ချစ်ကြသလို၊ ကျွန်တော်လည်း မိသားစုဝင်တစ်ယောက်လို ခင်မင်ခဲ့ရသည်။
ရွာအသုဘထုံးစံအရ အလောင်းကို သုသာန်မှာထားကာ ရက်ပြည့်မှ လူစုံတက်စုံလိုက်ပို့ကြသည်မှာ ထုံးစံ။ သုသာန်ဇရပ်ပေါ်မှာ သရဏဂုံတင်စဉ်ကတည်းက ဒေါ်အေးကြည်၏ ခင်ပွန်း ဦးလေးအောင်ကို ကျွန်တော် သတိထားကြည့်နေခဲ့မိသည်။ သူသည် ဇနီးသည်၏ ရုပ်အလောင်းကို ကြည့်နေသော မျက်လုံးများက နာကျင်မှုထက် ပိုသော၊ ဖော်ပြရန်ခက်သည့် ထူးဆန်းသော အရိပ်အယောင်များ ရှိနေသလိုပင်။ သူတို့နှစ်ယောက်သည် ရွာမှာတော့ စံပြဇနီးမောင်နှံဟု အမည်ကြီးသည်။ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အလွန်အမင်း ချစ်ကြသည်ဟု လူပြောများသည်။
အသုဘချပြီးပြန်လာတော့ ညနေခင်းက မှိုင်းအုံ့နေသည်။ ကျွန်တော့်အိမ်မှာ ရွာကဆောက်ပေးထားသော တဲအိမ်လေး။ ကျောင်းဝင်းထဲမှာ တစ်ယောက်တည်း နေရသဖြင့် တစ်ခါတလေတော့လည်း ခြောက်ခြားမိသလိုရှိသည်။ လမ်းဘေးက ဈေးဆိုင်မှာ ဝင်ပြီး ညစာနှင့် မနက်စာအတွက် ဘဲဥနှစ်လုံး ဝယ်ခဲ့သည်။ မန်ကျည်းမှည့်လေးနှင့် အစပ်ချက်စားမည်ဟု စိတ်ကူးကာ မဆလာတစ်ထုပ်ပါ ဝယ်လာခဲ့သည်။
အိမ်နားရောက်တော့ တဲပေါ်ကနေ အိုးခွက်ချောက်ချားသံတွေ ကြားလိုက်ရသည်။
“ဟာ... ခွေးတက်ပြန်ပြီလား မသိဘူး”
ကျွန်တော် စိတ်တိုတိုနှင့် တုတ်တစ်ချောင်းကောက်ကာ တဲပေါ်ကို အပြေးတက်သွားမိသည်။ သို့သော် မီးဖိုချောင်ထဲတွင် တွေ့လိုက်ရသော အရိပ်ကြောင့် ကျွန်တော် ကြက်သေသေသွားရသည်။
“ဘယ်သူလဲ...”
မီးဖိုထဲက မှောင်ရိပ်ကြောင့် ကျွန်တော် မသဲကွဲသဖြင့် အော်မေးလိုက်သည်။
“ဆရာလေး... ကျွန်တော်ပါဗျ”
အသံက အေးစက်စက်နှင့် တုန်ရီနေသည်။ ကျွန်တော် မှတ်မိလိုက်သည်။ ဦးလေးအောင်ပင်။
“ဟာ... ဦးလေးအောင်၊ ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ။ ဘယ်ကနေ ဘယ်လို ဒီကို ရောက်လာတာလဲ။ မီးဖိုထဲမှာ ဘာတွေလုပ်နေတာလဲဗျ”
ကျွန်တော် အံ့သြတုန်လှုပ်စွာ မေးလိုက်မိသည်။ အသုဘအိမ်မှာ လူတွေကလည်း ရှုပ်၊ မအေးပုံကလည်း ငိုယိုနေတုန်းမှာ အိမ်ထောင်ဦးစီးဖြစ်သူက ဘာကြောင့် ကျွန်တော့်ဆီကို ရောက်နေရသနည်း။
“ဆရာလေးရာ... စကားများလိုက်တာ။ ထမင်းဆာလို့... ထမင်းလိုက်ရှာနေတာ”
သူ့အသံက ပုံမှန်မဟုတ်။ တစ်ခုခုကို ကြောက်လန့်နေသလို၊ သို့မဟုတ် တစ်ခုခုကို အသည်းအသန် ရှောင်ပြေးနေသလိုပင်။
“ထမင်းမချက်ရသေးဘူးဗျ”
“ဒါဆိုလည်း မြန်မြန်ချက်ဗျာ... ဗိုက်ဆာတယ်”
ကျွန်တော့်မှာ ဘာဆက်ပြောရမှန်းမသိ။ သုသာန်ကနေ အိမ်ကိုမပြန်ဘဲ ကျွန်တော့်ဆီကို တန်းလာနေသော ဦးလေးအောင်ကို ကြည့်ပြီး စိုးရိမ်စိတ်က ဝင်လာသည်။
“ဦးလေးအောင်... ဘယ်လိုဖြစ်လို့...”
“ဆရာကလည်း စကားများလိုက်တာ။ ထမင်းချက်မှာ ချက်တာမဟုတ်ဘူး”
သူက စိတ်မရှည်သလို ပြောကာ မီးဖိုဘေးက ခုံတန်းလေးပေါ်မှာ ထိုင်ချလိုက်သည်။
ကျွန်တော် ဘာမှ ဆက်မမေးတော့ဘဲ ဆန်ဆေးကာ ထမင်းအိုးတည်လိုက်သည်။ ဦးလေးအောင်၏ မျက်လုံးများက ဂဏာမငြိမ်။ အပြင်ဘက်က မှောင်စပျိုးနေသော တောအုပ်ဘက်ကို ခဏခဏ လှည့်ကြည့်နေသည်။
“ဦးလေးအောင်... အပြင်မှာ အေးအေးဆေးဆေးနေပါလား။ ဒီမှာ မီးခိုးတွေနဲ့”
“ကျုပ် အိပ်ချင်တယ်ဗျာ... အိပ်ဦးမယ်။ ထမင်းကျက်ရင် နှိုးလိုက်”
ပြောပြောဆိုဆိုနှင့် သူက ကျွန်တော့်အိပ်ရာလေးရှိရာဘက်ကို ထွက်သွားသည်။
ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ မရိုးမရွ ဖြစ်လာသည်။ ဤသည်မှာ ပုံမှန်မဟုတ်။ ဇနီးသည်၏ အသုဘနေ့မှာ ခင်ပွန်းဖြစ်သူက အခြားသူတစ်ယောက်၏ အိမ်မှာ လာပြီး ထမင်းတောင်းစားကာ အိပ်ပျော်အောင် ကြိုးစားနေခြင်းသည် အလွန်ထူးဆန်းလှသည်။ ကျွန်တော် ထမင်းအိုးကို မီးလျှော့ခဲ့ပြီး နောက်ဖေးဘက်ကနေ ခိုးဆင်းကာ အသုဘအိမ်ရှိရာသို့ အပြေးသွားခဲ့သည်။
အသုဘအိမ်ရောက်တော့ မအေးပုံက ငိုယိုကာ လူပျောက်ရှာနေသည်ကို တွေ့ရသည်။
“အေးပုံ... ဟဲ့ အေးပုံ”
ကျွန်တော် အမောတကော ခေါ်လိုက်သည်။
“ဆရာလေး... ဆရာလေး... အဖေပျောက်သွားလို့ လုပ်ပါဦး။ အသုဘချပြီးကတည်းက အဖေ အိမ်ပြန်မလာဘူး။ ရွာပြင်ဘက်ကိုလည်း လူတွေလွှတ်ရှာခိုင်းထားတယ်”
မအေးပုံက မျက်ရည်တွေကြားကနေ ပြောရှာသည်။ သူမ၏ မျက်နှာလေးမှာ ဖျော့တော့နေပြီး အားကိုးရာမဲ့နေရှာသည်။
ကျွန်တော် စိတ်ထဲမှာ ဝေခွဲမရဖြစ်သွားသည်။ ဦးလေးအောင်က ဘာကြောင့် အိမ်မပြန်ဘဲ ကျွန်တော့်ဆီမှာ ပုန်းနေရသနည်း။ သူ ဘာကို ကြောက်နေတာလဲ။ ကျွန်တော် မအေးပုံကို အမှန်အတိုင်း ပြောပြလိုက်သော်လည်း စိတ်ထဲမှာတော့ တစ်ခုခုက လွဲချော်နေသလို ခံစားနေရဆဲ ဖြစ်သည်။
---
မအေးပုံနှင့်အတူ ရွာလူကြီးအချို့ ကျွန်တော့်တဲလေးဆီကို လိုက်လာကြသည်။ ကျွန်တော်တို့ တဲပေါ်တက်သွားတော့ ဦးလေးအောင်က ကျွန်တော့်စောင်ကို ခေါင်းမြီးခြုံပြီး အိပ်ပျော်နေသည်။ မအေးပုံက အဖေဖြစ်သူကို မြင်လိုက်ရတော့မှ ရင်ထဲက အလုံးကြီး ကျသွားသလို သက်ပြင်းချကာ သူ့အနားကို တိုးသွားသည်။
“အဖေ... ဘာလို့ ဒီမှာ လာအိပ်နေတာလဲ။ အိမ်မှာ လူတွေအများကြီး စောင့်နေကြတာကို”
မအေးပုံက အသာအယာ နှိုးလိုက်သည်။
ဦးလေးအောင်က လန့်နိုးလာပြီး ဘေးဘီကို ကြည့်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် မြင်လိုက်ရသော အကြောက်တရားကို ကျွန်တော် တစ်သက်မေ့မည်မဟုတ်။
“မလာနဲ့... ငါ့နားကို မလာကြနဲ့”
သူက ကယောင်ကတမ်း အော်ဟစ်သည်။
“အဖေ... သမီးပါ၊ အေးပုံပါ။ ဘာဖြစ်လို့လဲ အဖေရဲ့”
မအေးပုံက အဖေဖြစ်သူကို ဖက်ထားကာ ချော့မော့ရသည်။
ခဏကြာတော့မှ ဦးလေးအောင်က အသိပြန်ဝင်လာသလို ရှိသည်။
“အေးပုံလား... အေး... ငါ... ငါ အိမ်မပြန်ချင်သေးဘူး အေးပုံရာ။ အိမ်မှာ မေမေ့အငွေ့အသက်တွေက ငါ့ကို အသက်ရှူကျပ်စေတယ်”
သူ့စကားက ယုတ္တိရှိသလိုလိုနှင့် ကျွန်တော့်စိတ်ထဲမှာတော့ မတင်မကျ ဖြစ်နေဆဲ။
နောက်ဆုံးတော့လည်း ရွာလူကြီးတွေက ဖျောင်းဖျပြီး ဦးလေးအောင်ကို အိမ်ပြန်ခေါ်သွားကြသည်။ ကျွန်တော်လည်း ထမင်းအိုးကို ပြန်ချကာ တစ်ယောက်တည်း ညစာကို အားမပါဘဲ စားလိုက်ရသည်။ ည၏ တိတ်ဆိတ်မှုက ကျွန်တော့်တဲလေးထဲမှာ ပိုပြီး ထင်ရှားနေသည်။
ဒေါ်အေးကြည်၏ သေဆုံးမှုက တကယ့်ကို ရုတ်တရက်ပင်။ အသက် နှစ်ဆိုသော်လည်း ကျန်းမာရေးက ကောင်းလှသည်။ “လူကြီးရောဂါ” ဟု အလွယ်တကူ ပြောကြသော်လည်း သူ မသေဆုံးမီ ရက်ပိုင်းက ရွာထဲမှာ ကြားလိုက်ရသည့် သတင်းအချို့ကို ကျွန်တော် ပြန်တွေးမိသည်။ ဒေါ်အေးကြည်နှင့် ဦးလေးအောင်တို့ စကားများကြသည်ဟု သတင်းထွက်ခဲ့သည်။ ရွာမှာတော့ ဘယ်သူမှ မယုံကြ။ "အချစ်ကြီးသူတွေပဲကွာ... အတူနေတော့လည်း လျှာနဲ့သွားပေါ့" ဟုသာ မှတ်ချက်ပေးကြသည်။
နောက်တစ်နေ့ မနက်မှာ ကျွန်တော် ကျောင်းသွားတော့ မအေးပုံ ကျောင်းမတက်နိုင်ရှာ။ ကျွန်တော် ကျောင်းဆင်းတော့ သူမတို့အိမ်ကို ဝင်ကြည့်မိသည်။ အသုဘအိမ်ကတော့ ပုံမှန်အတိုင်းပင်။ ဧည့်သည်အချို့ရှိနေပြီး ဦးလေးအောင်ကတော့ အိမ်ရှေ့ခန်းမှာ ခေါင်းငုံ့ကာ ထိုင်နေသည်။
ကျွန်တော် မအေးပုံနှင့် စကားပြောခွင့်ရဖို့ ကြိုးစားခဲ့သည်။
“အေးပုံ... ဦးလေးအောင် အခြေအနေ ဘယ်လိုလဲ”
မအေးပုံက သက်ပြင်းချရင်း နံရံကို မှီလိုက်သည်။
“ထူးဆန်းတယ် ဆရာလေးရယ်။ အဖေက အမေရှိခဲ့တဲ့ အိပ်ခန်းထဲကို လုံးဝမဝင်ဘူး။ ပြီးတော့ အမေ့ပစ္စည်းတွေကို အကုန်ထုတ်ရောင်းဖို့ ဒါမှမဟုတ် စွန့်ပစ်ဖို့ ပြောနေတယ်။ အမေ့ကို အဲလောက်ချစ်တဲ့ အဖေက ဘာလို့ အမေ့အငွေ့အသက်တွေကို ဒီလောက်ကြောက်နေရတာလဲ သမီး စဉ်းစားလို့မရဘူး”
ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ တစ်ခုခုကို သံသယဝင်လာသည်။ လူတစ်ယောက်က တစ်ဦးတစ်ယောက်ကို အလွန်အမင်း ချစ်လျှင် သူ၏ အငွေ့အသက်တွေကို ဖက်တွယ်ထားချင်သည်မှာ သဘာဝ။ အခုတော့ ဦးလေးအောင်က ထိုအရာအားလုံးကို ဖယ်ရှားချင်နေသည်။
“အေးပုံ... အမေ မသေခင်က တစ်ခုခု ထူးခြားတာမျိုး ရှိလား”
ကျွန်တော် အသံကို နှိမ့်ပြီး မေးလိုက်သည်။
မအေးပုံက ခဏစဉ်းစားပြီးမှ
“အမေက မသေခင် တစ်ရက်က သမီးကို ခေါ်ပြီး ပြောခဲ့တာတစ်ခု ရှိတယ်။ ‘အေးပုံ... အချစ်ကြီးတဲ့သူကို မယုံနဲ့သမီး၊ အချစ်ကြီးတဲ့သူက အတ္တလည်း ကြီးတတ်တယ်’ တဲ့။ အဲဒီတုန်းကတော့ အမေက ဝေဒနာကြောင့် ကယောင်ကတမ်း ပြောတယ် ထင်ခဲ့တာ။ အခု အဖေ့ပုံစံကို ကြည့်ရတာ သမီး ရင်ထဲမှာ တစ်မျိုးကြီးပဲ”
ကျွန်တော်တို့ စကားပြောနေစဉ်မှာပင် အိမ်ပေါ်ကနေ အသံနက်ကြီးနှင့် အော်သံ ကြားလိုက်ရသည်။
“မင်းတို့ ဘာတွေ တီးတိုးပြောနေကြတာလဲ”
လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ ဦးလေးအောင်က အိမ်ပေါ်ကနေ ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်နေသည်။ သူ့မျက်လုံးတွေက နီရဲနေပြီး ကြောက်စရာကောင်းလှသည်။
---
ရက်အနည်းငယ် ကြာလာသော်လည်း ဦးလေးအောင်၏ အခြေအနေက တိုးတက်မလာဘဲ ပိုပြီး ဆိုးရွားလာသည်။ သူသည် အိမ်မှာ မနေတော့ဘဲ ရွာပြင်က ဇရပ်မှာ သွားအိပ်တတ်လာသည်။ မအေးပုံမှာလည်း အဖေဖြစ်သူကို စိတ်ပူသဖြင့် ကျောင်းမတက်နိုင်ဘဲ လိုက်ကြည့်နေရရှာသည်။
ညတစ်ညမှာတော့ ကျွန်တော် အိပ်ပျော်နေစဉ် တဲတံခါးကို တစ်ယောက်ယောက်က အသည်းအသန် လာခေါက်သည်။
“ဆရာလေး... ဆရာလေး... ကယ်ပါဦး”
ကျွန်တော် အမြန်ထဖွင့်လိုက်တော့ မအေးပုံ။ သူမ၏ အင်္ကျီမှာ ဖုန်တွေပေနေပြီး ငိုထားသဖြင့် မျက်လုံးတွေက ဖောင်းအစ်နေသည်။
“ဘာဖြစ်လို့လဲ အေးပုံ”
“အဖေ... အဖေ အမေ့သင်္ချိုင်းကို သွားပြီး မြေကြီးတွေကို လက်နဲ့ယက်နေလို့။ ရွာကလူတွေ သွားဆွဲတာလည်း မရဘူး။ ‘ငါ့ကို ခွင့်လွှတ်ပါ အေးကြည်ရယ်’ လို့ပဲ အော်နေတာ။ ဆရာလေး လိုက်ခဲ့ပေးပါဦး”
ကျွန်တော်လည်း ချက်ချင်းပင် လက်နှိပ်ဓာတ်မီးကိုယူကာ မအေးပုံနောက်ကို လိုက်ခဲ့သည်။ သုသာန်သို့ ရောက်တော့ ရွာသားအချို့က မီးတုတ်တွေနှင့် ဝိုင်းကြည့်နေကြသည်။ မြေပုံအသစ်လေးနားမှာ ဦးလေးအောင်က ဒူးထောက်လျက်သား။ သူ၏ လက်သည်းများက မြေကြီးယက်ထားသဖြင့် သွေးတွေထွက်နေသည်။
“ဦးလေးအောင်... တော်ပါတော့ဗျာ။ လူတွေလည်း မြင်မကောင်းတော့ဘူး”
ကျွန်တော်က သူ့ပခုံးကို ကိုင်ပြီး ထူဖို့ ကြိုးစားသည်။
သူက ကျွန်တော့်ကို မော့ကြည့်သည်။ ထိုအချိန်မှာ မြင်လိုက်ရသော သူ့မျက်နှာက လူတစ်ယောက်၏ မျက်နှာနှင့် မတူတော့။ အပြစ်ရှိစိတ်ကြောင့် ပျက်စီးနေသော လူသားတစ်ယောက်၏ အနိဋ္ဌာရုံပင်။
“ဆရာလေး... ကျုပ် ရင်ဘတ်ထဲမှာ မီးတောက်နေပြီ။ အေးကြည်က ကျုပ်ကို လာခေါ်နေပြီဗျ။ သူက ကျုပ်ကို မကျွတ်ဘူးတဲ့... သူ့ကို သတ်တဲ့သူကို သူနဲ့အတူ ခေါ်သွားမယ်တဲ့”
လူအုပ်ထဲက စုစုညံညံ အသံတွေ ထွက်လာသည်။ “သတ်တယ်” ဆိုသော စကားလုံးက အားလုံးကို တုန်လှုပ်သွားစေသည်။ မအေးပုံမှာတော့ ကြမ်းပြင်ပေါ်ကို ပုံရက်သား လဲကျသွားရှာသည်။
“အဖေ... ဘာတွေပြောနေတာလဲ။ အမေက ရောဂါနဲ့ သေတာလေ။ ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ”
မအေးပုံက အော်ဟစ်မေးသည်။
ဦးလေးအောင်က ရယ်သံနှောကာ ငိုရှာသည်။
“ရောဂါဟုတ်လား... ဟုတ်တယ်... စိတ်ရောဂါပေါ့။ ငါ့ရဲ့ အချစ်ကြီးမှုတွေက မင်းအမေကို သတ်လိုက်တာ။ ငါ့ရဲ့ သဝန်တိုမှုတွေ၊ ငါ့ရဲ့ ချုပ်ချယ်မှုတွေက မင်းအမေကို အသက်မရှူနိုင်အောင် လုပ်ခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့... ဒါပေမဲ့ အဲဒါတင် မကဘူး အေးပုံရာ။ ငါ... ငါ...”
သူက စကားကို ဆက်မပြောဘဲ ရင်ဘတ်ကို ဖိကာ မြေကြီးပေါ်မှာ လူးလိမ့်တော့သည်။ ကျွန်တော်တို့လည်း သူ့ကို အတင်းမကာ အိမ်ကို ပြန်ခေါ်လာခဲ့ရသည်။ ရွာက ဆေးဆရာကို ခေါ်ပြီး ထိုးဆေးတစ်ချက် ထိုးပေးလိုက်မှသာ ဦးလေးအောင် ငြိမ်ကျသွားသည်။
ထိုညက ကျွန်တော် အိမ်မပြန်နိုင်တော့။ မအေးပုံနှင့်အတူ အိမ်ရှေ့မှာ ထိုင်ရင်း မနက်လင်းသည်အထိ စောင့်နေမိသည်။
“ဆရာလေး... အဖေပြောတာတွေက ဘာလဲဟင်။ သမီးတို့ သိထားတဲ့ အဖေက အမေ့ကို အရမ်းချစ်တာလေ။ အမေ တစ်ခုခုဆို အဖေက တစ်ကမ္ဘာလုံးကို ပစ်ပြီး ဂရုစိုက်တာ”
ကျွန်တော် မအေးပုံကို ကြည့်ပြီး သနားမိသည်။
“အေးပုံ... တစ်ခါတလေကျတော့လည်း အချစ်ကြီးတာက အဆိပ်အတောက် ဖြစ်တတ်တယ်ဗျ။ ဒါပေမဲ့ ဦးလေးအောင် ပြောတဲ့အထဲမှာ တစ်ခုခု ဖုံးကွယ်ထားတာ ရှိဦးမယ် ထင်တယ်”
မအေးပုံက သူမ၏ အမေ ကျန်ရစ်ခဲ့သော
“ဒါက အမေ အမြတ်တနိုး သိမ်းထားတဲ့ သေတ္တာလေး။ အမေ မသေခင်က သမီးကို ‘ငါ သေရင် ဒါကို မြေမြှုပ်ပစ်လိုက်ပါ’ လို့ ပြောခဲ့တာ။ သမီးက အမှတ်တရ သိမ်းထားချင်လို့ မမြှုပ်ဘဲ ထားခဲ့တာ။ အခုတော့ သမီး ဒါကို ဖွင့်ကြည့်သင့်ပြီ ထင်တယ်”
ကျွန်တော် မတားမိပါ။ အမှန်တရားကို သိရဖို့အတွက် ဤသေတ္တာလေးကသာ သော့ချက် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
---
သေတ္တာလေးကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ အတွင်းတွင် အဝါရောင်သန်းနေသော စာအိတ်အချို့နှင့် ဓာတ်ပုံဟောင်းလေး တစ်ပုံကို တွေ့ရသည်။ ဓာတ်ပုံထဲတွင် ငယ်ရွယ်သော ဒေါ်အေးကြည်နှင့် ဦးလေးအောင်တို့ မဟုတ်ဘဲ၊ ဦးလေးအောင်နှင့် အခြား အမျိုးသမီးတစ်ယောက်၏ ပုံဖြစ်နေသည်။
မအေးပုံက တုန်ရီနေသော လက်များဖြင့် စာတစ်စောင်ကို ဖြန့်ဖတ်လိုက်သည်။ ကျွန်တော်လည်း ဘေးကနေ မြင်နေရသည်။ ထိုစာသည် လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း ကျော်က ရေးခဲ့သော စာတစ်စောင်။
“ကိုအောင်... ရှင် ကျမကို ရွာမှာ ထားခဲ့ပြီး အေးကြည်နဲ့ လက်ထပ်လိုက်တာ ကျမ မကျေနပ်ဘူး။ ရှင့်မှာ ကျမနဲ့ ရခဲ့တဲ့ ကလေး ရှိနေတာကို ရှင် ဘယ်လိုများ မေ့ရက်တာလဲ။ အေးကြည်သာ သိသွားရင် ရှင်တို့ အိမ်ထောင်ရေး ဘာဖြစ်မလဲ စဉ်းစားကြည့်ပါ...”
စာကို ဖတ်ပြီးနောက် မအေးပုံ၏ မျက်နှာက သွေးမရှိတော့သလို ဖြူလျော့သွားသည်။ နောက်ထပ် စာအိတ်အချို့ကိုလည်း ဆက်ဖွင့်ကြည့်သည်။ အားလုံးက ခြိမ်းခြောက်စာများ ဖြစ်သည်။ ပြီးတော့ ငွေလွှဲလက်မှတ်အချို့။ ဦးလေးအောင်သည် နှစ်ပေါင်းများစွာ ထိုအမျိုးသမီးထံကို ငွေတွေ လွှဲပေးနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
“အဖေ... အဖေက အမေ့ကို သစ္စာဖောက်ခဲ့တာလား”
မအေးပုံ၏ အသံက တိုးညှင်းလွန်းသော်လည်း နာကျင်မှုတွေ ပြည့်နှက်နေသည်။
ထိုစဉ်မှာပင်
“မင်းအမေ ဒါတွေကို သိသွားတာ လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်လကမှပါ အေးပုံရာ”
သူက ခုံပေါ်မှာ ပုံရက်သား ထိုင်ချလိုက်သည်။
“မင်းအမေကို ငါ တကယ်ချစ်ခဲ့တာပါ။ ဒါပေမဲ့ လူငယ်ဘဝက မှားခဲ့တဲ့ အမှားတစ်ခုကို ငါ ဖုံးကွယ်ထားခဲ့မိတယ်။ ငါ့ရဲ့ အချစ်ကြီးမှုက ငါ့အမှားကို ဖုံးကွယ်ဖို့ ကြိုးစားရင်းနဲ့ ပိုပြီး ဆိုးရွားလာခဲ့တယ်။ မင်းအမေကို ငါ့အနားကနေ ဘယ်မှ မသွားအောင်၊ ဘယ်သူနဲ့မှ စကားမပြောအောင် ချုပ်ကိုင်ထားခဲ့တာက အဲဒီလျှို့ဝှက်ချက် ပေါက်ကြားမှာ ကြောက်လို့ပဲ”
“ပြီးတော့... အမေ ဘယ်လို သေခဲ့တာလဲ”
မအေးပုံက အံကြိတ်ပြီး မေးလိုက်သည်။
ဦးလေးအောင်က မျက်ရည်တွေ စီးကျလာသည်။
“အဲဒီနေ့က ငါတို့ စကားများကြတယ်။ မင်းအမေက ဒီစာတွေကို တွေ့သွားပြီး ငါ့ကို လမ်းခွဲမယ် ပြောတယ်။ သူ ဒီအိမ်ကနေ ထွက်သွားမယ်ဆိုပြီး အထုပ်ပြင်တယ်။ ငါက သူ့ကို တားတယ်။ ငါ့ကို မထားခဲ့ပါနဲ့လို့ ဒူးထောက်တောင်းပန်တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူက ငါ့ကို ရွံတယ်တဲ့။ ငါ့ရဲ့ အချစ်တွေက အတုအယောင်တွေတဲ့။ ငါ့စိတ်ထဲမှာ ဒေါသတွေ၊ ကြောက်စိတ်တွေ ဖြစ်လာပြီး သူ့ကို အတင်းဆွဲဖက်ထားမိတယ်။ သူက ရုန်းရင်းနဲ့ လဲကျသွားပြီး ခေါင်းနဲ့ ကုတင်စောင်းနဲ့ စောင့်မိသွားတာ... ငါ... ငါ တကယ် မရည်ရွယ်ပါဘူး အေးပုံရာ။ ငါ သူ့ကို ဆေးရုံမပို့ဘဲ အိပ်ရာပေါ်မှာပဲ တိတ်တိတ်လေး သိမ်းထားခဲ့မိတယ်။ သူ မသေခင်အထိ ငါ့ကို ကြည့်သွားတဲ့ မျက်လုံးတွေကို ငါ အခုထိ မြင်နေတုန်းပဲ”
တစ်အိမ်လုံး တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ မအေးပုံ၏ ငိုသံကသာ ည၏ တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွင်းလိုက်သည်။ ကျွန်တော်သည်လည်း ဘာစကားမှ ပြောနိုင်စွမ်း မရှိတော့။ ရွာသားတွေအားလုံးက “အချစ်ကြီးသူ” ဟု သတ်မှတ်ထားသော အမျိုးသားတစ်ယောက်၏ နောက်ကွယ်မှာ ဤမျှလောက်အထိ ညစ်ထေးသော သစ္စာဖောက်မှုနှင့် ကြောက်စရာကောင်းသော အတ္တများ ရှိနေလိမ့်မည်ဟု မည်သူမှ မထင်ခဲ့ကြ။
---
မနက်လင်းတော့ ဦးလေးအောင်ကို ရွာလူကြီးတွေကတစ်ဆင့် ရဲစခန်းကို ပို့လိုက်ကြသည်။ သူကလည်း ဘာမှ မငြင်းဆန်တော့ဘဲ အပြစ်ရှိသူတစ်ယောက်လို ခေါင်းငုံ့ကာ လိုက်သွားခဲ့သည်။
မအေးပုံကတော့ ထိုအိမ်ကြီးမှာ တစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ သူမ၏ ဘဝမှာ အကောင်းဆုံးဟု ထင်ထားခဲ့သော မိဘနှစ်ပါး၏ အချစ်ရေးက တကယ်တော့ လိမ်လည်မှုများ၊ ခြိမ်းခြောက်မှုများနှင့် အသက်ရှူကျပ်စရာ အတ္တများပေါ်မှာ တည်ဆောက်ထားခြင်း ဖြစ်နေသည်။
ကျွန်တော် ဒေါ်အေးကြည်၏ အုတ်ဂူလေးဆီကို နောက်ဆုံးအကြိမ် သွားခဲ့သည်။ မြေနီပုံလေးပေါ်မှာ ပန်းအချို့ တင်ပေးခဲ့မိသည်။ သူမသည် သူမ၏ ဘဝတစ်လျှောက်လုံး အချစ်ကြီးသော ခင်ပွန်း၏ လက်ထဲမှာ ချုပ်နှောင်ခံထားရပြီး၊ နောက်ဆုံးမှာတော့ ထိုအချစ်ကြောင့်ပင် အသက်ပေးခဲ့ရရှာသည်။
ဦးလေးအောင်ကို "အချစ်ကြီးသူ" ဟု ခေါ်နိုင်ပါသလား။ မိမိ၏ အမှားကို ဖုံးကွယ်ရန်အတွက် ချစ်သူကို လှောင်အိမ်ထဲမှာ ပိတ်လှောင်ထားပြီး၊ အဆုံးမှာတော့ ထိုသူ၏ အသက်ကိုပါ နှုတ်ယူမိသည်အထိ ဖြစ်ခဲ့ရသော အချစ်သည် အချစ်စစ် ဟု ဆိုနိုင်ပါသလား။
ကျွန်တော် တဲလေးကို ပြန်လာတော့ ညက ဝယ်ထားသော ဘဲဥနှစ်လုံးက မီးဖိုပေါ်မှာ အေးစက်စွာ ကျန်နေဆဲ။ ဘဝမှာ တချို့အရာတွေက မြင်ရသလောက် မလှပသလို၊ တချို့အချစ်တွေကလည်း ကြားရသလောက် မချိုမြိန်လှပါ။
ရွာကလေးကတော့ ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်လည် တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။ ဒါပေမဲ့ ထိုတိတ်ဆိတ်မှုထဲမှာ မအေးပုံ၏ ငိုရှိုက်သံနှင့် ဦးလေးအောင်၏ နောင်တတရားများကတော့ သုသာန်မြေက မြေနီနံ့တွေလိုပင် လွင့်ပျယ်မသွားဘဲ ကျန်ရစ်နေဦးမည် ဖြစ်သည်။
ကျွန်တော်သည်လည်း ထိုနေ့ကစပြီး "အချစ်" ဆိုသော စကားလုံးကို ကြားတိုင်း ရင်ထဲမှာ လေးလံသော ခံစားချက်တစ်ခုကို ခံစားနေရဆဲပင်။ အချစ်ကြီးသူများ၏ နောက်ကွယ်မှာ အတ္တကြီးမှုများ ကပ်ပါလာတတ်သည်ကို ကျွန်တော် ကောင်းကောင်း နားလည်သွားခဲ့ရသည်။
သင်ခန်းစာ-
အစွန်းရောက်သော အချစ်သည် တစ်ခါတလေတွင် ချစ်သူကို လှောင်ပိတ်ထားသည့် အမှောင်ခန်းတစ်ခု ဖြစ်သွားတတ်ပြီး၊ ဖုံးကွယ်ထားသော သစ္စာဖောက်မှုသည် အချိန်တန်လျှင် အချစ်ဆုံးသူကိုပင် အဆိပ်အတောက် ဖြစ်စေတတ်သည်။