အောက်လမ်းဆရာကြီးဦးမြခင်

 အောက်လမ်းဆရာကြီးဦးမြခင်

လွန်ခဲ့သော အနှစ်ရှစ်ဆယ်ခန့်က သာယာအေးရွာကလေးသည် ကျွန်မတို့၏ ကမ္ဘာငယ်လေးတစ်ခုဖြစ်ခဲ့သည်။ ပဲခူးတိုင်းအနောက်ခြမ်း၊ သာယာဝတီခရိုင်၏ အစွန်အဖျားတွင် တည်ရှိသော ထိုရွာကလေးမှာ စပါးပေါ်ချိန်ရောက်တိုင်း ရွှေရောင်လွှမ်းသော ပန်းချီကားတစ်ချပ်ကဲ့သို့ လှပလွန်းလှသည်။ ကျွန်မအသက်မှာ ထိုစဉ်က ဆယ့်ခြောက်နှစ်အရွယ်မျှသာ ရှိပါသေးသည်။ ကျွန်မ၏အလုပ်မှာ လယ်တောထဲသို့ ထမင်းချိုင့်ပို့ပေးရသည့် အလုပ်ဖြစ်သည်။ 

ထိုနေ့က နေမင်းမှာ ပူပြင်းလွန်းသဖြင့် စပါးခင်းထဲမှ ရောင်ပြန်ဟပ်သော အရှိန်မှာ မျက်နှာကို ဝါးခနဲ လာဟပ်နေသည်။ လယ်ကွက်များအတွင်းတွင် ဒေါ်ကြီးငွေတို့အဖွဲ့ စပါးရိတ်နေကြသည်ကို လှမ်းမြင်နေရသည်။ စပါးနှံများက ညွတ်ကိုင်းနေသလို၊ တောင်သူများ၏ ခါးများမှာလည်း တံစဉ်တစ်ချက် အကိုင်မှာ ခါးတစ်ချက် ညွတ်နေကြရသည်။ ကျွန်မသည် ထမင်းချိုင့်ကို မြဲမြဲကိုင်ကာ ကန်သင်းရိုးအတိုင်း လျှောက်လာခဲ့သည်။ 

ထိုစဉ် နွားကျောင်းသားကလေးတစ်ယောက်က စပါးခင်းဘေးမှ နွားတစ်ကောင်ကို မောင်းချသွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုမြင်ကွင်းက ဘကြီးဖြိုးကို ဒေါသထွက်သွားစေခဲ့သည်။ ဘကြီးဖြိုးမှာ တံစဉ်ကို ကိုင်ထားသော လက်ကို ဝှေ့ယမ်းရင်း နွားကျောင်းသားကလေးကို အော်ဟစ်ဆဲဆိုလိုက်ပုံမှာ ကျွန်မ၏ နုနယ်သောနားထဲတွင် ရိုင်းပျလွန်းသည်ဟု ထင်မိသည်။ 

"ဒီနွားကျောင်းသားကတော့ကွာ . . . တို့တွေ ဒီဘက်မှာ စပါးရိတ်နေတာကို မမြင်ဘူးလားမသိဘူး" ဟု ဘကြီးဖြိုးက ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။

ကျွန်မက သူတို့အနီးကို ရောက်သွားရင်း "သူ့ဟာသူ လျှောက်သွားတာပဲ ဘကြီးဖြိုးရဲ့၊ ဘာဖြစ်လို့ ကလော်ဆဲရတာလဲ" ဟု ဝင်ပြောမိသည်။ 

ကျွန်မ၏ စကားကြောင့် ဘကြီးဖြိုးက ကျွန်မကို မျက်မှောင်ကြုတ်ကြည့်သည်။ "ဟ၊ တို့တွေက စပါးရိတ်နေတာဟ၊ စပါးခင်းထဲမှာ အကောင်ရှည်တွေက ဝပ်နေတတ်တယ်၊ သူက အဲဒီဘက်ကနေ လျှောက်သွားတော့ အဲဒီအကောင်ရှည်တွေကို ဒီဘက်ကို မောင်းထုတ်လိုက်သလို ဖြစ်မသွားဘူးလားဟ" 

ကျွန်မက နားမလည်စွာဖြင့် "အကောင်ရှည်ဆိုတာ ဘာလဲ ဘကြီးဖြိုးရဲ့၊ တီကောင်လား" ဟု ပြန်မေးလိုက်မိသည်။ ထိုအခါ ဘကြီးဖြိုးက စိတ်တိုတိုဖြင့် မြွေကို ဆိုလိုခြင်းဖြစ်ကြောင်း ရှင်းပြသည်။ လယ်တောထဲတွင် မြွေကို မြွေဟု မခေါ်ရသည့် အယူအဆကို ထိုနေ့က ကျွန်မ ပထမဆုံး သိခဲ့ရသည်။ ဘကြီးဖြိုး၏ စကားထဲတွင် အကြောက်တရားတို့ ရောယှက်နေသည်ကို ကျွန်မ သတိပြုမိသည်။ 

ဘကြီးဖြိုး ပြောသည့်အတိုင်းပင် မြွေပွေးဆိုသည်မှာ စပါးပင်အရောင်နှင့် ခပ်ဆင်ဆင်တူသဖြင့် သတိမထားလျှင် မြင်ရခဲလှသည်။ စပါးရိတ်သူများမှာ လက်တစ်ဖက်ဖြင့် စပါးပင်များကို သိမ်းကျုံးဆုပ်ကိုင်ရသည်ဖြစ်ရာ၊ ထိုစပါးပင်များကြားတွင် မြွေပွေးခွေနေပါက အဆိပ်ပြင်းသော မြွေ၏ ကိုက်ခြင်းကို မလွဲမသွေ ခံရတော့မည်ဖြစ်သည်။ 

ကျွန်မမှာ ထိုစဉ်က ဘကြီးဖြိုး၏ စကားကို အယုံအကြည် သိပ်မရှိလှပေ။ ရှေးလူကြီးများ၏ အယူအဆဟုသာ မှတ်ယူခဲ့သည်။ သို့သော် ကံကြမ္မာသည် ကျွန်မတို့၏ မျက်စိရှေ့တွင်ပင် ရက်စက်ပြရန် ပြင်ဆင်နေသည်ကို ကျွန်မတို့ မသိခဲ့ကြပေ။ နေအရှိန်က ပိုပြင်းလာသလို၊ လေထုထဲတွင်လည်း ထူးဆန်းသော လေးလံထိုင်းမှိုင်းမှုတစ်ခု ကြီးစိုးလာခဲ့သည်။ 

ဘကြီးဖြိုးက ဗျစ်တောက်ဗျစ်တောက် ပြောဆိုကာ စပါးဆက်ရိတ်နေစဉ်၊ ရုတ်တရက် ဒေါ်ကြီးငွေ၏ အော်သံက လယ်ကွင်းတစ်ခုလုံးကို တုန်ခါသွားစေသည်။ ကျွန်မ၏ ရင်ထဲတွင် ထိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားကာ လက်ထဲမှ ထမင်းချိုင့်ကိုပင် ချမိလျက်သား ဖြစ်သွားသည်။ 

"ဟဲ့ . . . မငွေ၊ ဘာဖြစ်တာလဲ" ဘကြီးဖြိုးက ပြေးသွားရင်း အော်မေးသည်။

ဒေါ်ကြီးငွေမှာ လယ်ကွက်ထဲတွင် ထိုင်ကျသွားကာ သူမ၏ လက်ဖဝါးကို ဖြန့်ပြနေသည်။ လက်ညှိုးနှင့် လက်မကြားတွင် နီမြန်းနေသော မြွေစွယ်ရာနှစ်ခုကို အထင်းသား မြင်လိုက်ရသည်။ ကျွန်မ၏ ခြေဖျားလက်ဖျားများ အေးစက်သွားခဲ့သည်။ စပါးပင်များကြားတွင် အမြှီးပိုင်း ပြတ်နေသော မြွေပွေးတစ်ကောင်မှာ လူးလွန့်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။ 

"မြွေ . . . ကျုပ် မြွေပေါက်ခံရပြီ၊ စပါးကို လက်နဲ့ ဆုပ်လိုက်ရင်း မြွေပွေးကို ဆုပ်မိသွားတာပဲ အကိုကြီးရေ" 

ဒေါ်ကြီးငွေ၏ အသံမှာ တုန်ရီနေသည်။ သူမ၏ မျက်နှာတွင် သေမင်း၏ အရိပ်အယောင်များ ဖြတ်ပြေးသွားသည်ကို ကျွန်မ မြင်နေရသည်။ လယ်ထဲတွင် ရှိနေသူများ အားလုံး စုရုံးရောက်ရှိလာကြသည်။ အချို့က မြွေကို ရိုက်သတ်ကြသည်၊ အချို့က ဒေါ်ကြီးငွေကို ဝိုင်းကူကြသည်။ သို့သော် အားလုံး၏ မျက်နှာတွင် မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့နေသော အမူအရာများကိုသာ တွေ့ရသည်။

"လက်ကြား ခြေကြားကို မြွေကိုက်ရင် ကုရခက်တယ်တဲ့ဟ၊ နင်တော့ ဒုက္ခပါပဲဟာ" ဘကြီးဖြိုးက စိုးရိမ်တကြီး ပြောရှာသည်။

ဒေါ်ကြီးငွေမှာ မျက်ရည်များ ဝေ့သီလာကာ "ဘုရား . . . ဘုရား၊ ကျုပ်ခေါင်းတွေ မူးလာပြီ အကိုကြီး၊ ကျုပ်တော့ ကိုယ်ကျိုးနည်းပြီ ထင်ပါတယ်" ဟု တရှုံ့ရှုံ့ငိုရင်း ပြောသည်။

ရွာ၏ မြွေဆရာ ဦးကြိုင်မှာလည်း မြို့ဘက်သို့ ဆင်းသွားသဖြင့် မရှိဟု သိရသောအခါ အားလုံးမှာ ပို၍ပင် ထိတ်လန့်ကုန်ကြသည်။ မြွေဆိပ်မှာ ဒေါ်ကြီးငွေ၏ ကိုယ်ခန္ဓာထဲသို့ တစ်စစ ပျံ့နှံ့နေပြီဖြစ်သည်။ သူမ၏ မျက်ခွံများ တွဲကျလာကာ အသက်ရှူသံများ ပြင်းထန်လာသည်။ 

"ဒါဆို ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲကွ၊ ဦးကြိုင်မရှိရင် မငွေတော့ သေဖို့ပဲ ရှိတော့တယ်" 

ထိုစဉ် လူအုပ်ကြားမှ အသံတိုးတိုးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ "အောက်လမ်းဆရာကြီး ဦးမြခင်ဆီ ပို့ရင်ရော" 

ထိုအမည်ကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် လူတိုင်း၏ မျက်နှာများ ပိုမို ညှိုးမှိန်သွားကြသည်။ ဦးမြခင် ဆိုသည်မှာ ရွာ၏ အနောက်ဘက် သုသာန်အနီးတွင် တစ်ကိုယ်တည်း နေထိုင်သော လူတစ်ယောက် ဖြစ်သည်။ သူ့ကို ရွာသားများက ကြောက်ရွံ့ကြသလို ရွံရှာကြသည်။ သူသည် လူသေကောင်များနှင့် အလုပ်လုပ်သည်ဟု သတင်းကြီးသလို၊ သူ၏ ပညာမှာလည်း အမှောင်ဘက်ခြမ်းမှ ဖြစ်သည်ဟု ဆိုကြသည်။ 

"ဦးမြခင်ဆီတော့ မသွားချင်ဘူး ဘကြီးရယ်၊ သူက အောက်လမ်းဆရာလေ၊ သူ့ဆီက ကုထုံးတွေက နောင်ဘဝအတွက် မကောင်းဘူး" ဟု သာဒိုးက ပြောသည်။

သို့သော် ဒေါ်ကြီးငွေ၏ အခြေအနေမှာ အချိန်မဆိုင်းနိုင်တော့ပေ။ သူမ၏ လက်မောင်းမှာ စတင် ဖူးရောင်လာကာ အသားအရည်များ ညိုမည်းလာနေပြီဖြစ်သည်။ အသက်ရှင်ခြင်းနှင့် သေခြင်းကြားတွင် ကျွန်မတို့ ရွေးချယ်စရာ လမ်းမရှိတော့ပေ။ အမှောင်ထုကို အားကိုးရတော့မည် ဖြစ်သည်။

ကျွန်မတို့အဖွဲ့သည် ဒေါ်ကြီးငွေကို ထမ်းစင်ဖြင့် တင်ကာ ရွာနောက်ဘက်ရှိ ဦးမြခင်၏ အိမ်သို့ ဦးတည်ခဲ့ကြသည်။ နေဝင်ရီတရော အချိန်ဖြစ်သဖြင့် သစ်ပင်ကြီးများ၏ အရိပ်မှာ တစ္ဆေကြီးများကဲ့သို့ ရှည်လျားနေသည်။ ဦးမြခင်၏ အိမ်မှာ ဝါးတဲဟောင်းလေးတစ်ခု ဖြစ်သော်လည်း ထိုအိမ်ကို ဝန်းရံထားသော လေထုမှာ အေးစက်လွန်းလှသည်။ 

အိမ်ရှေ့သို့ ရောက်သောအခါ ဘကြီးဖြိုးက အသံတုန်တုန်ဖြင့် ခေါ်လိုက်သည်။ "ဆရာကြီး . . . ဆရာကြီးဦးမြခင် ရှိပါသလားခင်ဗျာ" 

ခဏအကြာတွင် အိမ်တံခါးမှာ ကျွီခနဲ ပွင့်လာသည်။ ထွက်လာသော လူမှာ အသက်ကြီးလှပြီ ဖြစ်သော်လည်း မျက်လုံးများမှာမူ လျှပ်စစ်ကဲ့သို့ စူးရှနေသည်။ သူ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ ထွက်နေသော အနံ့မှာ ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်နံ့နှင့် မြေဆီလွှာနံ့ ရောယှက်နေသလိုပင်။ 

"ဘာကိစ္စလဲ" သူ၏ အသံမှာ အက်ရှရှနှင့် လေးလံလှသည်။

"ဒေါ်ကြီးငွေ မြွေပွေးကိုက်ခံရလို့ပါ ဆရာကြီး၊ ကယ်ပါဦး" 

ဦးမြခင်သည် ဒေါ်ကြီးငွေကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ထူးဆန်းသော ခံစားချက်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်ကို ကျွန်မ မြင်လိုက်ရသည်။ ဝမ်းနည်းမှုလား၊ နောင်တလား၊ သို့မဟုတ် အမုန်းတရားလား ကျွန်မ မခွဲခြားတတ်ပေ။ 

"သူ့ကို အထဲသွင်းလိုက်၊ မင်းတို့ အားလုံး အပြင်မှာပဲ နေခဲ့ကြ၊ ငါ့ခွင့်ပြုချက်မရဘဲ ဘယ်သူမှ အထဲမဝင်နဲ့" 

ကျွန်မတို့မှာ ကြောက်ကြောက်လန့်လန့်ဖြင့် ဒေါ်ကြီးငွေကို အထဲတွင် ထားရစ်ကာ အပြင်တွင် စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ကြသည်။ အိမ်ထဲမှ ထူးဆန်းသော ရွတ်ဖတ်သံများနှင့်အတူ မီးခိုးနံ့များ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ကျွန်မ၏ စိတ်ထဲတွင် ဒေါ်ကြီးငွေအတွက် စိုးရိမ်စိတ်များ တိုးပွားနေသလို၊ ထိုဆရာကြီးအပေါ်တွင်လည်း မရိုးသားသော အတွေးများ ဝင်ရောက်နေမိသည်။ 

နာရီအနည်းငယ် ကြာသွားသော်လည်း အထဲမှ ဘာသံမှ ထပ်မကြားရတော့ပေ။ လဆန်းပိုင်းဖြစ်သဖြင့် လရောင်က မှိန်ဖျော့ဖျော့သာ ရှိသည်။ သုသာန်ဘက်မှ မြေခွေးဟောင်သံများက ကျွန်မတို့၏ စိုးရိမ်စိတ်ကို ပိုမို ကြီးထွားစေသည်။ 

"ဘကြီးဖြိုး . . . ဆရာကြီးက ဘာတွေလုပ်နေတာလဲ မသိဘူးနော်၊ ဒေါ်ကြီးငွေရော အသက်ရှိသေးရဲ့လား" ကျွန်မက တိုးတိုးလေး မေးမိသည်။

ဘကြီးဖြိုးက သက်ပြင်းချရင်း "အောက်လမ်းပညာဆိုတာ အသက်တစ်ချောင်းကို ကယ်ဖို့ အသက်တစ်ချောင်းကို ပေးရတတ်တယ်တဲ့၊ ငါတို့တော့ ဘာဖြစ်မယ်မသိဘူး" 

ထိုစကားက ကျွန်မကို ပို၍ ထိတ်လန့်စေခဲ့သည်။ အမှန်တရားကို မသိသေးသော ထိုအချိန်တွင် ကျွန်မတို့အားလုံးသည် ဦးမြခင်ကို လူဆိုးတစ်ယောက်၊ စုန်းကဝေတစ်ယောက်ကဲ့သို့သာ မြင်နေခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ထိုညတွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှသည် ကျွန်မတို့ တစ်သက်လုံး မှားယွင်းစွာ ယူဆခဲ့ကြသော အရာများကို ခြေဖျက်ပစ်တော့မည်ကို ကျွန်မတို့ မသိခဲ့ကြပေ။

သန်းခေါင်ယံအချိန်ခန့်တွင် အိမ်တံခါး ပြန်ပွင့်လာသည်။ ဦးမြခင်သည် အားအင်ကုန်ခမ်းနေဟန်ဖြင့် တံခါးဝတွင် မှီရပ်နေသည်။ သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များတွင် သွေးစအချို့ ပေကျံနေကာ မျက်နှာမှာလည်း ဖြူဖျော့နေသည်။ 

"ဝင်လာလို့ရပြီ၊ ဆိပ်တွေ ကျသွားပြီ" 

ကျွန်မတို့ အိမ်ထဲသို့ တရကြမ်း ဝင်သွားကြသည်။ ဒေါ်ကြီးငွေမှာ အိပ်ပျော်နေသလို ငြိမ်သက်နေသော်လည်း သူမ၏ မျက်နှာတွင် သွေးရောင်များ ပြန်လည် လွှမ်းမိုးနေပြီဖြစ်သည်။ သူမ၏ လက်မောင်းရှိ ဖူးရောင်မှုများမှာလည်း သိသိသာသာ ကျဆင်းသွားသည်ကို တွေ့ရသည်။ 

ဘကြီးဖြိုးက ဒေါ်ကြီးငွေကို ကြည့်ရင်း ဝမ်းသာအားရဖြင့် "ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာကြီး၊ ဆရာကြီးက တကယ့်ကို အသက်သခင်ပါပဲ" ဟု ပြောကာ ဦးမြခင်ကို ကန်တော့ရန် ပြင်သည်။

သို့သော် ဦးမြခင်က တားမြစ်လိုက်သည်။ "ငါ့ကို မကန်တော့နဲ့၊ ငါက မင်းတို့ပြောသလို အောက်လမ်းဆရာပဲ၊ ဒီဆိပ်တွေကို သူ့ကိုယ်ထဲကနေ ငါ့ကိုယ်ထဲကို ပြောင်းယူလိုက်တာ" 

ထိုစကားကြောင့် ကျွန်မတို့ အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ "ဆရာကြီးကိုယ်ထဲကို ပြောင်းယူတယ် ဟုတ်လား" 

ဦးမြခင်သည် ခုံတန်းရှည်တစ်ခုပေါ်တွင် အားလျော့စွာ ထိုင်ချလိုက်သည်။ သူ၏ အင်္ကျီလက်ကို လှန်ပြလိုက်သောအခါ သူ၏ လက်မောင်းတွင် မြွေစွယ်ရာကြီး နှစ်ခုနှင့်အတူ မည်းနက်နေသော သွေးကြောများကို မြင်လိုက်ရသည်။ ကျွန်မ ရင်ထဲတွင် ဆို့တက်လာသည်။ သူသည် သူစိမ်းတစ်ယောက်အတွက် မိမိ၏ အသက်ကို စတေးလိုက်ခြင်းလော။

"ဆရာကြီး . . . ဘာလို့ အဲဒီလို လုပ်ရတာလဲ" ကျွန်မက ငိုသံပါဖြင့် မေးမိသည်။

ဦးမြခင်က ကျွန်မကို စိုက်ကြည့်ရင်း ခါးသီးသော အပြုံးတစ်ခုကို ပြုံးလိုက်သည်။ "ငါ့အကြောင်းကို မင်းတို့ သိကြမှာ မဟုတ်ဘူး၊ လွန်ခဲ့တဲ့ အနှစ်လေးဆယ်က ဒီရွာကနေ နှင်ထုတ်ခံခဲ့ရတဲ့ မြခင်ဆိုတာ ငါပဲ" 

ဘကြီးဖြိုးမှာ မျက်လုံးများ ပြူးသွားကာ "ဟေ . . . မင်းက မငွေရဲ့ မောင်လေး မြခင်လား" 

ဦးမြခင်က ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ "ဟုတ်တယ်၊ အဲဒီတုန်းက မငွေက ငါ့ကို သူခိုးလို့ စွပ်စွဲပြီး ရွာကနေ နှင်ထုတ်ခဲ့တာ၊ ငါမခိုးခဲ့ပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ဘယ်သူမှ ငါ့စကားကို မယုံခဲ့ကြဘူး၊ ငါ့မှာ မိဘမရှိတော့တဲ့နောက် ငါ့အမက ငါ့ကို ရွာပြင်ကို မောင်းထုတ်ခဲ့တာ" 

ကျွန်မတို့ အားလုံး မှင်တက်သွားကြသည်။ သူသည် ရွာသားများ၏ ကဲ့ရဲ့မှုကို ခံရင်း၊ အောက်လမ်းဆရာဟု အမည်တပ်ခံရင်း မိမိကို နှင်ထုတ်ခဲ့သော အမဖြစ်သူကို ကယ်တင်ရန် အမှောင်ပညာကို သင်ယူခဲ့ခြင်းလော။

"ငါ အောက်လမ်းပညာကို သင်ခဲ့တာ လူတွေကို ဒုက္ခပေးဖို့ မဟုတ်ဘူး၊ ငါ့ကို စွန့်ပစ်ခဲ့တဲ့ သူတွေကို ငါမရှိရင် မဖြစ်စေရဘူးဆိုတဲ့ စိတ်နဲ့ သင်ခဲ့တာ၊ ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့မှာတော့ ငါ့အမကို ငါကယ်နိုင်ခဲ့ပြီ၊ ငါ့ရဲ့ အမှန်တရားကို မငွေသိအောင် ပြောပြပေးကြပါ" 

ဦးမြခင်၏ အသံမှာ တဖြည်းဖြည်း တိုးညှင်းသွားသည်။ သူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာထဲမှ အဆိပ်များက သူ၏ နှလုံးသားဆီသို့ ဦးတည်နေပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် သူ၏ ကံကြမ္မာကို သိနှင့်ပြီးသား ဖြစ်ဟန်တူသည်။ အမှန်တရားကို ဖုံးကွက်ထားခဲ့သော အနှစ်လေးဆယ်လုံးလုံး သူခံစားခဲ့ရသည့် နာကျင်မှုများကို ယခုမှသာ ကျွန်မတို့ မြင်တွေ့ခွင့်ရတော့သည်။

နောက်တစ်နေ့ နံနက်ခင်းတွင် နေရောင်ခြည်သည် သာယာအေးရွာကလေးပေါ်သို့ ကျရောက်လာခဲ့သော်လည်း ကျွန်မတို့အတွက်မူ ထိုနေ့သည် အမှောင်ဆုံးနေ့တစ်နေ့ ဖြစ်ခဲ့သည်။ ဦးမြခင်သည် သူ၏ တဲဟောင်းလေးအတွင်းတွင် ငြိမ်းချမ်းစွာ ကွယ်လွန်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ 

ဒေါ်ကြီးငွေ နိုးလာသောအခါ အဖြစ်မှန်အားလုံးကို သိလိုက်ရသည်။ သူမသည် ဦးမြခင်၏ ရုပ်အလောင်းကို ဖက်ကာ အော်ဟစ်ငိုယိုနေခဲ့သည်။ "အမ မှားပါတယ် မောင်လေးရယ်၊ အမ မှားခဲ့တာပါ၊ နင့်ကို အမ မောင်းထုတ်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး၊ အမ ကြောက်လို့ လိမ်ခဲ့တာပါ" 

ထိုအခါမှ ဒုတိယမြောက် အမှန်တရား ထွက်ပေါ်လာသည်။ လွန်ခဲ့သော အနှစ်လေးဆယ်က ဒေါ်ကြီးငွေ ကိုယ်တိုင် ငွေခိုးခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး၊ သူမ၏ အရှက်ကို ဖုံးကွယ်ရန် မောင်ဖြစ်သူ မြခင်ကို အပြစ်ပုံချခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ မြခင်သည် ထိုအဖြစ်မှန်ကို သိသော်လည်း အမဖြစ်သူကို ချစ်သောစိတ်ဖြင့် ဘာမှမပြောဘဲ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။ သူသည် မိမိကိုယ်မိမိ "အောက်လမ်းဆရာ" ဟူသော အမည်ဆိုးကို ခံယူကာ အမဖြစ်သူနှင့် ရွာသားများ၏ အနီးတွင် တိတ်တဆိတ် စောင့်ရှောက်နေခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ 

ကျွန်မသည် ဦးမြခင်၏ သင်္ဂြိုဟ်ခြင်းကို ကြည့်ရင်း ရင်ထဲတွင် ဆို့နင့်နေခဲ့သည်။ ကျွန်မတို့ လူသားများသည် အပေါ်ယံ အမြင်များဖြင့် လူတစ်ယောက်ကို ဆုံးဖြတ်ရန် မည်မျှ လွယ်ကူနေကြသနည်း။ အမှောင်ထဲတွင် နေထိုင်သူတိုင်းသည် စိတ်နှလုံး ညစ်နွမ်းသူများ မဟုတ်သလို၊ အလင်းထဲတွင် သန့်ရှင်းနေသူတိုင်းသည်လည်း စိတ်နှလုံး ဖြူစင်သူများ မဟုတ်ကြောင်း ကျွန်မ နားလည်ခဲ့ရသည်။ 

ဦးမြခင်၏ အိမ်ဟောင်းကလေးမှာ အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ပျက်စီးသွားခဲ့သော်လည်း၊ သူ၏ ပေးဆပ်မှုနှင့် နာကျင်စရာကောင်းသော အမှန်တရားမှာမူ သာယာအေးရွာသားများ၏ ရင်ထဲတွင် ကမ္ပည်းတင် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ အမှန်တရား ဆိုသည်မှာ တခါတရံတွင် အလွန် နောက်ကျမှ ရောက်ရှိလာတတ်ပြီး၊ ထိုအချိန်တွင် နောင်တမှတစ်ပါး ဘာမှ ပြန်လည် မရရှိနိုင်တော့ပေ။ 

စပါးခင်းများမှာ ယခင်အတိုင်း ရွှေဝါရောင် လွှမ်းနေဆဲ ဖြစ်သည်။ သို့သော် လေတိုက်တိုင်း ကြားနေရသော စပါးပင်များ၏ တိုးဝှေ့သံမှာ ဦးမြခင်၏ တိုးညှင်းသော သက်ပြင်းချသံကဲ့သို့ ကျွန်မ၏ နားထဲတွင် စွဲထင်နေတော့သည်။ 

နိဂုံးချုပ်သင်ခန်းစာ

လူတစ်ယောက်၏ တန်ဖိုးကို သူဝတ်ဆင်ထားသော အမည်နာမနှင့် အပေါ်ယံအလွှာဖြင့် မဆုံးဖြတ်ပါနှင့်။ အမုန်းတရားအောက်တွင် မြှုပ်နှံထားသော ချစ်ခြင်းမေတ္တာသည် ကမ္ဘာပေါ်တွင် အကြီးမားဆုံးသော ပေးဆပ်မှု ဖြစ်နိုင်သည်။