ကျွန်တော် မိန်းမရဲ့နောက်ကွယ်ကအကြောင်း
ကျွန်တော် မိန်းမရဲ့နောက်ကွယ်ကအကြောင်း
ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အိမ်ထောင်သက်တမ်း ငါးနှစ်တာဟာ ရန်ကုန်မြို့ရဲ့ ဆူညံသံတွေကြားထဲမှာ အေးချမ်းလွန်းတဲ့ ကျွန်းကိုတစ်ကျွန်းလို ဖြစ်ခဲ့ဖူးပါတယ်။ ကျွန်တော့်ဇနီး ဖြူဖြူဟာ စကားနည်းပြီး သိမ်မွေ့တဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ပါ။ မနက်ခင်းတိုင်း ကျွန်တော် နိုးမလာခင်မှာ သူက အိမ်အလုပ်တွေကို အစီအရီ လုပ်ထားတတ်ပြီး ကျွန်တော် နိုးလာတဲ့အခါမှာတော့ အငွေ့တထောင်းထောင်း ထနေတဲ့ ကော်ဖီခါးခါးတစ်ခွက်နဲ့အတူ ပြုံးပြီး ကြိုဆိုနေတတ်တာ သူမရဲ့ အလေ့အကျင့်တစ်ခုပါပဲ။ ကျွန်တော်ကတော့ ကုမ္ပဏီတစ်ခုမှာ စာရင်းကိုင်တစ်ယောက်အဖြစ် လုပ်ကိုင်ပြီး သူမကို အကောင်းဆုံး ထားနိုင်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့ပါတယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အားနည်းချက်ကတော့ သူမကို အစွန်းရောက်အောင် ယုံကြည်တာပါပဲ။ သူမဟာ ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော မှီခိုရာ၊ တစ်ဦးတည်းသော အားကိုးရာလို့ ကျွန်တော် သတ်မှတ်ထားခဲ့တာပါ။
ညနေခင်းတွေမှာ ကျွန်တော် အလုပ်က ပြန်လာရင် သူမက ခြံဝကနေ စောင့်နေတတ်ပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အိမ်ကလေးဟာ သေးငယ်ပေမယ့် သူမရဲ့ လက်ရာတွေနဲ့ နွေးထွေးနေခဲ့ပါတယ်။ "မောနေပြီလား ကိုကို... ရေချိုးလိုက်ဦးနော်၊ ဖြူ ဟင်းတွေ ပြန်နွှေထားလိုက်မယ်" ဆိုတဲ့ သူမရဲ့ အသံလေးဟာ ကျွန်တော့်အတွက်တော့ တစ်နေ့တာလုံးရဲ့ ပင်ပန်းမှုတွေကို ပျောက်ကွယ်သွားစေတဲ့ ဆေးတစ်ခွက်ပါပဲ။ အဲဒီအချိန်တုန်းက သူမရဲ့ မျက်ဝန်းတွေထဲမှာ ကျွန်တော့်ကို ချစ်တဲ့ အရိပ်အယောင်တွေကလွဲလို့ တခြား ဘာမှ မရှိဘူးလို့ ကျွန်တော် ထင်ခဲ့မိပါတယ်။ ကျွန်တော်ဟာ သူမရဲ့ ကမ္ဘာငယ်လေးထဲမှာ ပျော်မွေ့နေခဲ့တဲ့ လူမိုက်တစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့မှန်း အဲဒီတုန်းက မသိခဲ့ဘူး။
ကျွန်တော်တို့ကြားမှာ ဘာလျှို့ဝှက်ချက်မှ မရှိဘူးလို့ ကျွန်တော် ယုံကြည်ခဲ့ပါတယ်။ သူမရဲ့ ဖုန်းကိုလည်း ကျွန်တော် ဘယ်တော့မှ မစစ်ခဲ့သလို၊ သူမ ဘယ်သွားသွား ဘယ်လာလာ ကျွန်တော် မမေးခဲ့ဘူး။ ယုံကြည်ခြင်းဆိုတာ အိမ်ထောင်ရေးတစ်ခုရဲ့ အုတ်မြစ်လို့ ကျွန်တော် ယူဆခဲ့တာကိုး။ သူမကလည်း ကျွန်တော့်အပေါ် အမြဲတမ်း ဂရုစိုက်ခဲ့ပါတယ်။ တစ်ခါတလေ ကျွန်တော် အလုပ်တွေ ပိနေတဲ့အချိန်မျိုးမှာ သူမက ဘေးနားကနေ တိတ်တိတ်လေး ထိုင်ပြီး ကျွန်တော့်ပခုံးကို နှိပ်ပေးတတ်ပါတယ်။ အဲဒီလို အခိုက်အတန့်တွေမှာ ကျွန်တော်ဟာ ကမ္ဘာပေါ်မှာ အပျော်ဆုံးလူသားလို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ထင်မှတ်ခဲ့မိတာပါ။ ဒါပေမဲ့ အေးချမ်းတဲ့ ပင်လယ်ပြင်အောက်မှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းတဲ့ လှိုင်းတံပိုးတွေ ပုန်းအောင်းနေတယ်ဆိုတာကို ကျွန်တော် သတိမထားမိခဲ့ပါဘူး။
အပြောင်းအလဲတွေက ရုတ်တရက်ကြီး ရောက်လာတာ မဟုတ်ပါဘူး။ တဖြည်းဖြည်းချင်းပဲ ကျွန်တော့်ဆီကို တိုးဝင်လာခဲ့တာပါ။ လွန်ခဲ့တဲ့ ခြောက်လလောက်ကစပြီး ဖြူဖြူဟာ အရင်လို မဟုတ်တော့ဘဲ တစ်မျိုးကြီး ဖြစ်လာပါတယ်။ အရင်ကဆို ဖုန်းကို စားပွဲပေါ်မှာ ဒီအတိုင်း ပစ်ထားတတ်တဲ့သူက အခုဆိုရင် ဖုန်းကို သူ့နားကနေ တစ်ဖဝါးမှ မခွာတော့ပါဘူး။ ရေချိုးခန်းထဲသွားရင်တောင် ဖုန်းကို ယူသွားတတ်တာမျိုးပါ။ ကျွန်တော် ခေါ်ရင်လည်း ချက်ချင်း ပြန်မထူးတော့ဘဲ အတွေးထဲ နစ်နေတတ်ပါတယ်။
"ဖြူ... ဘာတွေ တွေးနေတာလဲ" လို့ ကျွန်တော် မေးမိရင် သူမက "ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး ကိုကို၊ အလုပ်တွေ နည်းနည်း များနေလို့ပါ" လို့ပဲ တိုတိုတုတ်တုတ် ပြန်ဖြေတတ်ပါတယ်။ သူမက အိမ်မှာနေရင်း အွန်လိုင်းကနေ အထည်လေးတွေ ရောင်းတတ်တာမို့ ကျွန်တော်လည်း အလုပ်ရှုပ်နေတာပဲလို့ ထင်ပြီး လွှတ်ထားခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ နောက်ပိုင်းမှာတော့ သူမဟာ ညဘက်တွေမှာ အိပ်မပျော်ဘဲ ဖုန်းကို တိတ်တိတ်လေး ကြည့်နေတတ်တာကို ကျွန်တော် သတိထားမိလာတယ်။ ကျွန်တော် နိုးလာရင် ဖုန်းကို အမြန်ပိတ်ပြီး အိပ်ချင်ဟန်ဆောင်နေတတ်တာကို မြင်ရတာ ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ တစ်မျိုးကြီး ဖြစ်လာပါတယ်။
တစ်နေ့မှာတော့ ကျွန်တော် အလုပ်က စောပြန်လာခဲ့ပါတယ်။ အိမ်ထဲကို ဝင်ဝင်ချင်းမှာပဲ ဖြူဖြူ ဖုန်းပြောနေတဲ့ အသံကို ကြားလိုက်ရတယ်။ "မရဘူး... အဲဒီလောက်ဆို ကျွန်မ မပေးနိုင်ဘူး၊ ကျွန်မမှာလည်း အခက်အခဲ ရှိတယ်လေ" ဆိုတဲ့ သူမရဲ့ အသံဟာ တုန်ရီနေပြီး စိုးရိမ်ပူပန်မှုတွေ ပြည့်နေပါတယ်။ ကျွန်တော်
"ဘယ်သူနဲ့ ပြောနေတာလဲ ဖြူ" လို့ ကျွန်တော် အသံမာမာနဲ့ မေးမိပါတယ်။ သူမက "ဟို... အထည်ဖောက်သည်တစ်ယောက်နဲ့ပါ ကိုကို၊ ပိုက်ဆံကိစ္စ အဆင်မပြေလို့" လို့ မျက်လုံးချင်း မဆုံဘဲ ဖြေပါတယ်။ ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ သံသယတွေက ညှောက်ပင်လေးတွေလို စပြီး အမြစ်တွယ်လာပါပြီ။ သူမ ကျွန်တော့်ကို လိမ်နေတာ သိသာလွန်းနေပါတယ်။ အဲဒီညကစပြီး ကျွန်တော်တို့ကြားမှာ စကားပြောသံတွေထက် တိတ်ဆိတ်မှုတွေက ပိုပြီး ကြီးစိုးလာခဲ့ပါတယ်။ ကျွန်တော် ပေးပို့တဲ့ မက်ဆေ့ခ်ျတွေကို သူမက '' ဖြစ်နေပေမယ့် ပြန်စာ မလာတော့ဘူး။ ကျွန်တော် ဖုန်းခေါ်ရင်လည်း 'လိုင်းမအားသေးပါ' ဆိုတဲ့ အသံကိုပဲ ခပ်စိပ်စိပ် ကြားလာရပါတယ်။
သံသယတွေဟာ လူကို ရူးသွပ်စေပါတယ်။ ကျွန်တော်ဟာ တစ်ခါမှ မလုပ်ဖူးတဲ့ အလုပ်တစ်ခုကို လုပ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပါတယ်။ အဲဒါကတော့ သူမ အိပ်ပျော်နေတဲ့အချိန်မှာ ဖုန်းကို ခိုးစစ်ဖို့ပါပဲ။ တစ်ညမှာတော့ သူမ အိပ်ဆေးသောက်ပြီး အိပ်ပျော်နေတဲ့အချိန် (နောက်ပိုင်းမှာ သူမဟာ အိပ်မပျော်လို့ ဆိုပြီး အိပ်ဆေးတွေ ခဏခဏ သောက်တတ်လာပါတယ်) ကျွန်တော် သူမရဲ့ ဖုန်းကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်ပါတယ်။ ဖုန်းမှာ ပေးထားတာကြောင့် ကျွန်တော် အတော်လေး ကြိုးစားလိုက်ရပါတယ်။ နောက်ဆုံးမှာတော့ သူမရဲ့ မွေးနေ့ဂဏန်းတွေနဲ့ ပွင့်သွားခဲ့ပါတယ်။
ထဲမှာ 'စိုင်း' ဆိုတဲ့ နာမည်နဲ့ အမျိုးသားတစ်ယောက်နဲ့ ပြောထားတဲ့ မက်ဆေ့ခ်ျတွေကို တွေ့လိုက်ရတဲ့အခါ ကျွန်တော့်ရဲ့ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး ချာချာလည်သွားသလို ခံစားလိုက်ရပါတယ်။ "မနက်ဖြန် ဟိုတယ်မှာ တွေ့ကြမယ်နော်"၊ "မင်းကို လွမ်းနေပြီ"၊ "ပိုက်ဆံကိစ္စ စိတ်မပူနဲ့၊ ငါ စီစဉ်ပေးမယ်" ဆိုတဲ့ စာသားတွေဟာ ကျွန်တော့်နှလုံးသားကို ဓားနဲ့ အချက်ပေါင်းများစွာ မွှန်းနေသလိုပါပဲ။ ကျွန်တော် လက်တွေ တုန်ယင်လာပြီး ဖုန်းကို လွှတ်ချမိမတတ် ဖြစ်သွားပါတယ်။ ကျွန်တော် ယုံကြည်ခဲ့တဲ့၊ ကျွန်တော် အသက်ထက် ချစ်ခဲ့တဲ့ အမျိုးသမီးက ကျွန်တော့်နောက်ကွယ်မှာ ဒီလိုတွေ လုပ်နေခဲ့တာလား။
နောက်ရက်မှာတော့ ကျွန်တော် အလုပ်သွားသလိုမျိုး ဟန်ဆောင်ပြီး အိမ်က ထွက်လာခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ တကယ်တမ်းတော့ အိမ်နားက လမ်းထိပ်မှာ ပုန်းပြီး စောင့်ကြည့်နေခဲ့တာပါ။ တစ်နာရီလောက် ကြာတဲ့အခါ ဖြူဖြူဟာ အပြင်သွားဖို့ ပြင်ဆင်ပြီး ထွက်လာပါတယ်။ သူမဟာ အရင်ကထက် ပိုပြီး လှပအောင် ပြင်ဆင်ထားတာကို တွေ့ရတော့ ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ နာကျင်မှုတွေက အတိုင်းအထက်အလွန်ပါပဲ။ ကျွန်တော် သူမနောက်ကို တိတ်တိတ်လေး လိုက်သွားခဲ့ပါတယ်။ သူမဟာ တက္ကစီတစ်စီးကို ငှားပြီး မြို့ထဲက ဟိုတယ်တစ်ခုဆီကို သွားခဲ့ပါတယ်။
ဟိုတယ်ရှေ့မှာ အမျိုးသားတစ်ယောက်က သူမကို စောင့်နေတာ တွေ့လိုက်ရတယ်။ အဲဒီလူက သူမထက် အသက်နည်းနည်း ပိုကြီးပုံရပြီး ရုပ်ရည်သန့်ပြန့်ပါတယ်။ သူတို့နှစ်ယောက်ဟာ ရင်းရင်းနှီးနှီးပဲ ဟိုတယ်ထဲကို ဝင်သွားကြတာကို မြင်လိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်တော့်မျက်ဝန်းထဲမှာ မျက်ရည်တွေ ဝေစီလာပါတယ်။ ကျွန်တော် အဲဒီနေရာမှာတင် ပြေးသွားပြီး သူမကို ပါးရိုက်လိုက်ချင်တဲ့ စိတ်တွေ တဖွားဖွား ပေါ်လာပေမယ့် ခြေထောက်တွေက မလှုပ်နိုင်တော့ဘူး။ ကျွန်တော်ဟာ အဲဒီနေရာမှာတင် ကျောက်ရုပ်တစ်ရုပ်လို ရပ်နေမိပါတယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ယုံကြည်ခြင်းတွေ၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ အချစ်တွေအားလုံးဟာ အဲဒီဟိုတယ်ရဲ့ တံခါးကြီးကြားမှာ ညှပ်ပြီး ကြေမွသွားခဲ့ပါပြီ။
အဲဒီညမှာ ဖြူဖြူ အိမ်ပြန်ရောက်လာတဲ့အခါ ကျွန်တော်က ဧည့်ခန်းထဲမှာ မီးမဖွင့်ဘဲ စောင့်နေခဲ့ပါတယ်။ သူမ မီးဖွင့်လိုက်တဲ့အခါ ကျွန်တော့်ကို မြင်ပြီး လန့်သွားပါတယ်။ "ကိုကို... မီးမဖွင့်ဘဲ ဘာလုပ်နေတာလဲ၊ ဖြူ လန့်သွားတာပဲ" လို့ သူမက ပုံမှန်အတိုင်း ပြောဖို့ ကြိုးစားပါတယ်။ ကျွန်တော်ကတော့ ဘာစကားမှ ပြန်မပြောဘဲ စားပွဲပေါ်ကို သူမရဲ့ ဖုန်းနဲ့ ကျွန်တော် ရိုက်ထားတဲ့ ဓာတ်ပုံတွေကို ပစ်တင်လိုက်ပါတယ်။
"ဒါတွေက ဘာလဲ ဖြူ... မင်း ငါ့ကို ဘယ်လိုတောင် စော်ကားရက်တာလဲ" လို့ ကျွန်တော် အော်ဟစ်လိုက်ပါတယ်။ သူမဟာ ဓာတ်ပုံတွေကို ကြည့်ပြီး ခဏလောက် ငြိမ်သွားပါတယ်။ သူမရဲ့ မျက်နှာမှာ အပြစ်ရှိတဲ့ အရိပ်အယောင်ထက် ပိုတဲ့ ဝေဒနာတစ်ခုကို ကျွန်တော် မြင်လိုက်ရသလိုပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဒေါသတွေက အမှန်တရားကို ဖုံးကွယ်ထားခဲ့ပါတယ်။ "မင်း တခြားလူတစ်ယောက်နဲ့ ဖောက်ပြန်နေတာကို ငါ့မျက်စိနဲ့တောင် မြင်ခဲ့ပြီးပြီ။ မင်း ဘာများ ဆင်ခြေပေးဦးမလဲ" လို့ ကျွန်တော် ဆက်ပြောပါတယ်။
ဖြူဖြူဟာ ခေါင်းကို ငုံ့ထားပြီး ခဏအကြာမှာတော့ မော့ကြည့်လာပါတယ်။ သူမရဲ့ မျက်ဝန်းတွေထဲမှာ မျက်ရည်တွေ ပြည့်နေပေမယ့် အသံကတော့ တည်ငြိမ်နေပါတယ်။ "ဟုတ်တယ် ကိုကို... ဖြူ အဲဒီလူနဲ့ တွေ့နေတာ ကြာပြီ။ ကိုကို့ကို ဖြူ မချစ်တော့ဘူး။ ဖြူ ပိုပြီး ကောင်းမွန်တဲ့ ဘဝကို လိုချင်တယ်" လို့ သူမက ခပ်အေးအေးပဲ ပြောလိုက်ပါတယ်။ အဲဒီစကားဟာ ကျွန်တော့်ကို သတ်လိုက်တာထက် ပိုပြီး နာကျင်စေပါတယ်။ "ဘာ... မင်းက ပိုက်ဆံအတွက်နဲ့ ငါ့ကို စွန့်ခွာရက်တယ်ပေါ့လေ။ ငါ မင်းအတွက် ဘာတွေ လုပ်ပေးခဲ့လဲဆိုတာ မင်း မေ့သွားပြီလား" လို့ ကျွန်တော် ရင်ကွဲမတတ် မေးမိပါတယ်။
"ဖြူ တို့ ကွာရှင်းကြရအောင်... ကိုကို့ဆီက ဘာမှ ဖြူ မယူဘူး။ ဒီအတိုင်းပဲ ထွက်သွားပေးပါ့မယ်" လို့ သူမက ပြောပြီး အိပ်ခန်းထဲကို ဝင်သွားပါတယ်။ အဲဒီညမှာပဲ သူမဟာ အဝတ်အစား တချို့ကို ထုပ်ပိုးပြီး အိမ်ကနေ ထွက်သွားခဲ့ပါတယ်။ ကျွန်တော် သူမကို မတားခဲ့ဘူး။ ဒေါသတွေ၊ အမုန်းတွေနဲ့ပဲ သူမ ထွက်သွားတာကို ကြည့်နေခဲ့ပါတယ်။ ကျွန်တော်ဟာ အိမ်ကြီးထဲမှာ တစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး အရက်တွေကိုပဲ ဖော်လှေအဖြစ် သုံးခဲ့ပါတယ်။ ကျွန်တော် ထင်ခဲ့တာကတော့ သူမဟာ ဟိုလူနဲ့ ပျော်ပျော်ပါးပါး နေနေတော့မယ်ပေါ့။ ဒါပေမဲ့ အဲဒါဟာ ကျွန်တော် သိခွင့်ရမယ့် အမှန်တရားရဲ့ အစပဲ ရှိပါသေးတယ်။
သုံးလလောက် ကြာတဲ့အခါမှာတော့ ကျွန်တော့်ဆီကို ဖုန်းတစ်ကိုယ် ဝင်လာပါတယ်။ ဖုန်းဆက်တဲ့သူကတော့ ဟိုတယ်မှာ ဖြူဖြူနဲ့ တွေ့ခဲ့တဲ့ အမျိုးသား 'စိုင်း' ဆိုသူပါပဲ။ ကျွန်တော်က ဒေါသနဲ့ ဖုန်းကို ပိတ်ပစ်ဖို့ လုပ်ပေမယ့် သူက "ကျေးဇူးပြုပြီး ခဏလောက် နားထောင်ပေးပါ... ဖြူဖြူ ဆုံးပြီဗျ" လို့ ပြောလိုက်တဲ့အခါ ကျွန်တော့်လက်ထဲက ဖုန်းဟာ မြေပြင်ပေါ်ကို ပြုတ်ကျသွားခဲ့ပါတယ်။ ကျွန်တော် ဘာကိုမှ မယုံနိုင်ဘဲ သူ ပြောတဲ့ ဆေးရုံကို အမြန်ပြေးသွားခဲ့ပါတယ်။
ဆေးရုံမှာ စိုင်းကို တွေ့တော့ ကျွန်တော် သူ့ကို ထိုးကြိတ်ဖို့ ပြင်လိုက်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူက ကျွန်တော့်ကို စာအိတ်တစ်အိတ် ကမ်းပေးပါတယ်။ "ဒါ ဖြူဖြူ ခင်ဗျားအတွက် ထားခဲ့တဲ့ စာပါ။ ကျွန်တော်က ဖြူဖြူရဲ့ ဝမ်းကွဲအစ်ကိုပါဗျာ။ ပြီးတော့ ကျွန်တော်က ကင်ဆာအထူးကု ဆရာဝန်တစ်ယောက်ပါ။ ဖြူဖြူမှာ နောက်ဆုံးအဆင့် ဦးနှောက်ကင်ဆာ ရှိနေတာကို သိလိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ သူ အရမ်း ခံစားခဲ့ရတယ်။ သူ သိတာက ခင်ဗျားက သူ့ကို အရမ်းချစ်တာ။ သူ ခံစားနေရတာကို မြင်ရင် ခင်ဗျား ပိုပြီး နာကျင်ရမယ်၊ ပြီးတော့ သူ့ကို ကုသဖို့ ခင်ဗျား ရှိသမျှ အကုန်ပုံအောပြီး ဒုက္ခရောက်မယ်ဆိုတာ သူ သိနေတယ်" လို့ စိုင်းက မျက်ရည်တွေနဲ့ ပြောပြပါတယ်။
ကျွန်တော် စာအိတ်ကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ ဖြူဖြူရဲ့ လက်ရေးလေးတွေကို မြင်လိုက်ရပါတယ်။ "ကိုကို... ကိုကို့ကို ဖြူ အရမ်းချစ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဖြူ သေရတော့မယ်ဆိုတာ သိလိုက်တဲ့အခါ ကိုကို့ကို ဖြူ့ဘေးမှာ မျက်ရည်တွေနဲ့ မကျန်ရစ်စေချင်ဘူး။ ကိုကို့ရဲ့ စုဆောင်းထားတဲ့ ပိုက်ဆံတွေကိုလည်း ဖြူ့အတွက် အကုန်မခံစေချင်ဘူး။ အဲဒါကြောင့် ကိုကို ဖြူ့ကို မုန်းသွားအောင် ဖြူ ဇာတ်လမ်းဆင်ခဲ့တာပါ။ ကိုကို ဖြူ့ကို မုန်းနေရင် ဖြူ မရှိတော့တဲ့အခါ ကိုကို နည်းနည်းပဲ နာကျင်ရမယ်လေ။ ကိုကို့ကို ဖြူ မလိမ်ချင်ပေမယ့် ကိုကို့ရဲ့ အနာဂတ်အတွက် ဖြူ့မှာ ဒီနည်းပဲ ရှိခဲ့တယ်။ ဖြူ့ကို ခွင့်မလွှတ်ပါနဲ့ ကိုကို... ဖြူ့ကို မေ့လိုက်ပြီး ကိုကို့ဘဝကို အသစ်က ပြန်စပါ။ ဖြူ အဝေးကနေပဲ ကိုကို့ကို စောင့်ရှောက်နေပါ့မယ်" တဲ့။
ကျွန်တော် ဆေးရုံစင်္ကြံလမ်းမှာတင် ဒူးထောက်ပြီး ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးမိပါတယ်။ ကျွန်တော် မုန်းခဲ့တဲ့ အမျိုးသမီးဟာ ကျွန်တော့်ကို ကာကွယ်ဖို့အတွက် သူ့ရဲ့ သိက္ခာကိုရော၊ သူ့ရဲ့ နောက်ဆုံးအချိန်တွေကိုရော စတေးသွားခဲ့တာပါ။ သူမဟာ တစ်ယောက်တည်း ဝေဒနာတွေကို ကြိတ်မှိတ်ခံစားရင်း ကျွန်တော့်ကို အကောင်းဆုံးဖြစ်စေချင်ခဲ့တာပါ။ ကျွန်တော်ဟာ သူမရဲ့ နောက်ကွယ်က အကြောင်းရင်းကို မသိဘဲ သူမကို အစိမ်းလိုက် သတ်ခဲ့တဲ့ လူသတ်သမားတစ်ယောက်လို ခံစားနေရပါတယ်။ အခုတော့ ကျွန်တော့်မှာ နောင်တတွေနဲ့ မျက်ရည်တွေကလွဲလို့ ဘာမှ မကျန်တော့ပါဘူး။
သင်ခန်းစာ - တစ်ခါတလေမှာ ကျွန်တော်တို့ မြင်တွေ့နေရတဲ့ သစ္စာဖောက်မှုတွေရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ ကိုယ်မသိနိုင်တဲ့ မေတ္တာတရားတွေနဲ့ စတေးမှုတွေ ရှိနေတတ်ပါတယ်။ ချစ်ခြင်းမေတ္တာဆိုတာ အတူတူရှိနေဖို့တင်မကဘဲ တစ်ဖက်လူအတွက် ကိုယ့်ရဲ့ အသက်ကိုပါ ပေးဆပ်ဖို့ ဝန်မလေးတဲ့ အရာမျိုး ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။