အမေနှင့်တွေ့ခဲ့သောည(စ/ဆုံး)
အမေနှင့်တွေ့ခဲ့သောည
အပြင်ဘက်တွင် လေပြင်းများ တိုက်ခတ်နေသည်။ သစ်ကိုင်းအချင်းချင်း ပွတ်တိုက်သံများက ည၏တိတ်ဆိတ်မှုကို ခြောက်ခြားဖွယ်ကောင်းအောင် ခြံရံထားသည်။ ကျွန်တော်နှင့် အမေသည် ဧည့်ခန်းထဲတွင် ထိုင်ရင်း စကားပြောနေကြသည်။ အိမ်ထဲတွင် ထွန်းထားသော မီးအိမ်ဝါကျင်ကျင်လေးက အမေ့၏ မျက်နှာပေါ်သို့ အရိပ်ကျနေစေသည်။ အမေ့ကို ကြည့်ရသည်မှာ ငြိမ်းချမ်းလှသည်။ သို့သော် ထိုငြိမ်းချမ်းမှုအောက်တွင် နက်ရှိုင်းသော အတွေးများစွာ ရှိနေသည်ကို ကျွန်တော် ခံစားမိသည်။
အမေက ကျွန်တော့်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း မေးခွန်းတစ်ခု ထုတ်လာသည်။
“လောကကြီးထဲ ရောက်လာတာ ယူဖို့သက်သက်လား။ ပေးဖို့သက်သက်လား။ အပေးအယူမျှဖို့လား” တဲ့။
ကျွန်တော် ခဏတာ ငြိမ်သက်သွားမိသည်။ စီးပွားရေးလောကထဲတွင် အောင်မြင်မှုများနောက်ကို တကောက်ကောက်လိုက်နေရင်း ကျွန်တော့်နှလုံးသားက အနည်းငယ် မာကျောနေခဲ့ပြီလား။ ကျွန်တော် သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို ခိုးချလိုက်ပြီး အမေ့ကို ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
“ကျွန်တော်ကတော့ လောကကြီးထဲရောက်လာတာ ယူဖို့အတွက်ရော … ပေးဖို့အတွက်ရောထင်ပါတယ်။ ပေးရမယ့်တာဝန်ကို ကျေပွန်မှ ယူပိုင်ခွင့်ရှိတဲ့ အခွင့်အရေးဟာ အဓိပ္ပာယ်ရှိမယ်လို့ ထင်ပါတယ် အမေ”
အမေက သာယာစွာ ပြုံးလိုက်သည်။ အမေ့အပြုံးများက ပန်းချီကားတစ်ချပ်လို လှပနေဆဲပင်။ အမေ့ဆံပင်တွေက ဆီးနှင်းတွေလို ဖြူဖွေးနေသည်။ အမေ့လက်ကလေးတွေကို ကျွန်တော် ငုံ့ကြည့်မိသည်။ သေးသွယ်ပြီး ပိန်လှီနေကာ အကြောပြိုင်းပြိုင်း ထနေသည့် ထိုလက်ကလေးတွေက ကျွန်တော့်ကို လူလားမြောက်အောင် ပျိုးထောင်ပေးခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။ ထိုလက်ကလေးတွေက မြင်ရသူအဖို့ အားနည်းပုံပေါက်သော်လည်း တကယ်တမ်းတွင် အမေက သိပ်ကို သန်မာလွန်းလှသည်။
“ဘာဖြစ်ဖြစ်ပေါ့ကွယ် ကိုယ်ယူသလောက်ပေးတော့ ပေးရမယ်ဆိုတဲ့ မာနတော့ ထားသင့်တယ်” ဟု အမေက မိန့်သည်။
“အမေ … ကိုယ်ယူသလောက် မပေးတဲ့လူတွေကြောင့်၊ အယူချည်းသက်သက် လူတွေကြောင့် လောကကြီးက တစ်ဖက်စောင်းနင်း ဖြစ်နေရတာပါ” ဟု ကျွန်တော်က ခပ်ထေ့ထေ့ ပြောလိုက်မိသည်။ ကျွန်တော့်အသံထဲတွင် ခါးသီးမှုအချို့ ပါသွားသည်ကို ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင် သတိထားမိသည်။
အမေက ကျွန်တော့်ကို စာနာသလို ကြည့်သည်။ “အမေ … အမေအသက် ရှစ်ဆယ်ကျော်ပြီနော် သန်မာတုန်းပဲ။ ဒီအချိန်အထိ အမေ့အတွေးအမြင်တွေက ဘာဖြစ်လို့ မပြောင်းလဲဘဲ ခိုင်မာနေရတာလဲဗျာ”
အမေက ဘာမှပြန်မပြောဘဲ ရုတ်တရက် ထသွားသည်။ အမေသည်
အထဲတွင် လက်ဝါးပေါ် တင်နိုင်သည့် ဟောင်းနွမ်းနေသော သားရေသေတ္တာလေးတစ်လုံး ရှိနေသည်။
“အမေ အဲဒါဘာလဲဟင်” ဟု ကျွန်တော် သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်မိသည်။
အမေက သားရေသေတ္တာလေးကို ပွတ်သပ်ရင်း မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားသည်။ အတိတ်ကို ပြန်လည်တမ်းတနေပုံရသည်။ ကျွန်တော့်ရင်ထဲတွင် ထူးဆန်းသော ခံစားချက်တစ်ခု ဝင်ရောက်လာသည်။ ဤသေတ္တာလေးသည် ကျွန်တော့်ဘဝ၏ ပျောက်ဆုံးနေသော အစိတ်
“ဒါဟာ မင်းကို ငါတစ်သက်လုံး ဖုံးကွယ်ထားခဲ့တဲ့ အရာပဲ သား” အမေ့အသံက တုန်ရီနေသည်။
အမေက သေတ္တာကို ဖွင့်လိုက်သည်။ အထဲတွင် အဝါရောင်သန်းနေသော စာအိတ်အချို့နှင့် စုတ်ပြဲနေသော ဓာတ်ပုံဟောင်းလေးတစ်ပုံ ရှိနေသည်။ ဓာတ်ပုံထဲတွင် ငယ်ရွယ်နုပျိုသော မိန်းကလေးတစ်ယောက်။ ကျွန်တော့်နှလုံးသားက ဆတ်ခနဲ ခုန်သွားသည်။ ထိုမိန်းကလေးကို ကျွန်တော် သိသည်။ သိသည်ထက် ပိုသည်။ သူမသည် ကျွန်တော့်ဘဝ၏ အကြီးမားဆုံးသော နာကျင်မှု၊ အကြီးမားဆုံးသော အမုန်းတရားနှင့် အကြီးမားဆုံးသော နောင်တဖြစ်ခဲ့သူ ‘မေ’ ဖြစ်သည်။
လွန်ခဲ့သော ဆယ်နှစ်ခန့်က ဖြစ်သည်။ ကျွန်တော်နှင့် မေသည် လက်ထပ်ရန်အထိ ရည်ရွယ်ခဲ့ကြသူများ။ သို့သော် တစ်ရက်တွင် မေသည် ကျွန်တော့်ကို ဘာအကြောင်းပြချက်မှ မပေးဘဲ ထားခဲ့သည်။ ကျွန်တော် ဖုန်းတွေ အကြိမ်ကြိမ် ခေါ်ခဲ့သော်လည်း သူမ ဖုန်းမကိုင်ခဲ့ပါ။ ကျွန်တော် ပို့သမျှ စာတွေကို သူမ ဖတ်သော်လည်း ( ဖြစ်သော်လည်း) ဘာမှ ပြန်မပြောခဲ့။ နောက်ဆုံးတွင် သူမသည် ချမ်းသာသော လူတစ်ယောက်နှင့် လိုက်သွားပြီဟူသော သတင်းကိုသာ ကျွန်တော် ကြားခဲ့ရသည်။
ထိုနေ့က ကျွန်တော် ဘယ်လောက်အထိ ရူးသွပ်ခဲ့ရသလဲ။ ကျွန်တော့်မာနတွေ မြေစာပင် ဖြစ်ခဲ့ရသည်။ ကျွန်တော် သူမကို အမုန်းဆုံး လူသားအဖြစ် သတ်မှတ်ခဲ့ပြီး ကျွန်တော့်ဘဝကို အောင်မြင်မှုတွေနှင့် တည်ဆောက်ခဲ့သည်။ သူမကို ကျွန်တော် မေ့ပစ်ခဲ့သည်ဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း ယခု ဓာတ်ပုံလေးကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် အနာဟောင်းက ပြန်ပွင့်လာသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
“အမေ … ဒါကို ဘာလို့ သိမ်းထားတာလဲ။ ဒီမိန်းကလေးက ကျွန်တော့်ကို သစ္စာဖောက်ခဲ့တာလေ” ကျွန်တော့်အသံက ဒေါသကြောင့် မာန်ပါသွားသည်။
အမေက သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်သည်။ “လူတွေက သူတို့မြင်တာကိုပဲ အမှန်တရားလို့ ထင်တတ်ကြတယ် သား။ အမှန်တရားဆိုတာ တခါတလေကျရင် မြင်ကွင်းရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ ငိုကြွေးနေတတ်တယ်”
အမေက သေတ္တာထဲက စာတစ်စောင်ကို ကမ်းပေးသည်။ ကျွန်တော် တုန်ရီနေသော လက်များဖြင့် ထိုစာကို ယူလိုက်သည်။
စာအိတ်ကလေးက ဟောင်းနွမ်းနေသော်လည်း အထဲက စာရွက်ပေါ်တွင် ရေးထားသော လက်ရေးလေးကို ကျွန်တော် မှတ်မိသည်။ မေ့လက်ရေး။
“ကိုကို … ဒီစာကို ကိုကိုဖတ်ရတဲ့ အချိန်မှာ မေဟာ ကိုကို့ကမ္ဘာထဲမှာ ရှိတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။ မေ ကိုကို့ကို ထားခဲ့တာဟာ ကိုကို့ကို မချစ်လို့ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ ကိုကို့ကို သိစေချင်ပေမယ့် သိခွင့်မပေးနိုင်ခဲ့တာကို ခွင့်လွှတ်ပါ။ ကိုကို့ အဖေ ချန်ထားခဲ့တဲ့ ကြွေးမြီတွေ၊ ကိုကို့ရဲ့ ပညာသင်ဆုနဲ့ ကိုကို့အနာဂတ်ကို ဖျက်ဆီးမယ့် အရာတွေအားလုံးကို မေ ဖြေရှင်းပေးခဲ့ရတယ်”
စာကို ဖတ်နေရင်း ကျွန်တော့်မျက်ဝန်းထဲတွင် မျက်ရည်များ ဝဲလာသည်။ ကျွန်တော့်အဖေသည် ကျွန်တော် ငယ်စဉ်ကပင် ဆုံးပါးသွားခဲ့သော်လည်း သူထားခဲ့သော လောင်းကစားကြွေးမြီများက ကျွန်တော်တို့ မိသားစုကို ခြောက်လှန့်နေခဲ့သည်ကို ကျွန်တော် မသိခဲ့ပါ။ မေက ထိုကြွေးမြီရှင်များထံမှ ကျွန်တော့်ကို ကာကွယ်ပေးခဲ့ခြင်းလော။
“မေ အဲဒီလူကြီးနောက်ကို လိုက်သွားတယ်ဆိုတာ တကယ်တော့ ဟန်ပြပါ ကိုကို။ ကိုကို့အပေါ် အန္တရာယ် မပြုဖို့အတွက် မေ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ရောင်းချခဲ့ရတာပါ။ ကိုကို မေ့ကို မုန်းမှသာ ကိုကို့ဘဝကို အာရုံစိုက်နိုင်မှာမို့လို့ မေ ရက်စက်ခဲ့ရပါတယ်။ ကိုကို့ကို ပေးဆပ်ရတာ မေ့အတွက် ပျော်ရွှင်မှုပါ”
ကျွန်တော့်လက်ထဲက စာရွက်ကလေး တုန်ခါနေသည်။ ကျွန်တော့် ရင်ဘတ်တစ်ခုလုံး ဆွဲညှစ်ခံထားရသလို ခံစားရသည်။ ဆယ်နှစ်တိုင်တိုင် သူမကို အဆိုးဆုံး မိန်းမအဖြစ် ကျိန်ဆဲခဲ့မိသော ကျွန်တော့်ကိုယ်ကျွန်တော် သတ်ပစ်ချင်စိတ် ပေါက်လာသည်။
“သူမ ဘယ်မှာလဲ အမေ။ အခု မေ ဘယ်မှာလဲ” ကျွန်တော် အော်ဟစ်မေးလိုက်မိသည်။
အမေက ခေါင်းကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ခါပြသည်။ အမေ့မျက်ဝန်းထဲတွင်လည်း ဝမ်းနည်းမှုရိပ်များ ထင်ဟပ်နေသည်။ “သူမ ဆုံးသွားတာ ရှစ်နှစ်ရှိပြီ သား။ သူမမှာ နှလုံးရောဂါ အခံရှိတာ မင်းမသိခဲ့ဘူးလား။ သူမ အဲဒီလူကြီးဆီမှာ အနှိပ်စက်ခံရင်း၊ ရောဂါဝေဒနာ ခံစားရင်း အထီးကျန်စွာနဲ့ ဆုံးသွားခဲ့တာ”
ထိုစကားက ကျွန်တော့်ဦးခေါင်းကို တူနှင့် အချက်ပေါင်းများစွာ ထုလိုက်သလို ခံစားရစေသည်။ ကျွန်တော်သည် သူမ၏ ပေးဆပ်မှုကို ‘ယူ’ ခဲ့သော်လည်း သူမကို နာကျင်မှုတွေသာ ‘ပြန်ပေး’ ခဲ့မိသည်။ ကျွန်တော်သည် အမေပြောသလို ‘အယူ’ သက်သက် လူသားတစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့ရလေပြီ။
ညသည် ပို၍ မှောင်မိုက်လာသည်။ လေတိုက်သံများက မေ့၏ ငိုရှိုက်သံများလို ကျွန်တော့်နားထဲတွင် ကြားနေရသည်။
“ဘာလို့လဲ အမေ … ဘာလို့ အမေ အခုမှ ပြောတာလဲ။ ကျွန်တော် သူမကို အမုန်းတွေနဲ့ နှုတ်ဆက်ခဲ့တာ။ သူမကို နောက်ဆုံးတစ်ခေါက်တောင် တောင်းပန်ခွင့် မရတော့ဘူးလား” ကျွန်တော် အမေ့ခြေသလုံးကို ဖက်ပြီး ကလေးတစ်ယောက်လို ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးမိသည်။
အမေက ကျွန်တော့်ခေါင်းကို အသာအယာ ပွတ်ပေးသည်။ “သူမက မင်းကို မပြောဖို့ အမေ့ကို ကတိတောင်းခဲ့တာ သား။ ‘ကိုကို့ကို အောင်မြင်တဲ့ လူတစ်ယောက် ဖြစ်စေချင်တယ်၊ ကျွန်မကြောင့် စိတ်ဒဏ်ရာ မရစေချင်ဘူး’ တဲ့။ ဒါပေမဲ့ အခု မင်းက အောင်မြင်နေပြီ။ မင်းရဲ့ မာနတွေက မင်းကို အထီးကျန်စေနေပြီ။ ဒါကြောင့် အမေ အမှန်တရားကို ပြောပြဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တာ”
ကျွန်တော် မေ့ကို ပို့ခဲ့သော နောက်ဆုံး စာတိုလေးကို သတိရမိသည်။ “နင်ဟာ ငွေမက်တဲ့ မိန်းမယုတ်ပဲ။ ငါ့ဘဝထဲက အပြီးထွက်သွားပါ” တဲ့။ ထိုစာကို သူမ ဖတ်ခဲ့စဉ်က ဘယ်လောက်တောင် နာကျင်ခဲ့ရမည်နည်း။ သူမသည် သေလုမြောပါး ဝေဒနာ ခံစားနေရချိန်တွင် ကျွန်တော့်ဆီက အမုန်းစကားတွေကိုသာ လက်ဆောင် ရရှိခဲ့သည်။
ကျွန်တော်သည် သူမပေးသော အသက်ရှူခွင့်၊ သူမပေးသော အနာဂတ်၊ သူမပေးသော အောင်မြင်မှုများကို သိမ်းပိုက်ခဲ့သည်။ သို့သော် ကျွန်တော် ပြန်ပေးခဲ့သည်မှာ ‘အမုန်း’ သက်သက်သာ။ ကျွန်တော်သည် သူမကို ပေးဆပ်ခွင့် မရှိတော့။ သူမ၏ သင်္ချိုင်းဂူလေးကိုတောင် ကျွန်တော် ဘယ်မှာမှန်း မသိပါ။
ကျွန်တော့်ဘဝ၏ တစ်ဆယ်စုနှစ်ဆိုသော အချိန်ကာလသည် အမှားများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။ ကျွန်တော်သည် လူသားတစ်ယောက်အနေဖြင့် ရှုံးနိမ့်ခဲ့ပြီ။ ကျွန်တော့်တိုက်တာ၊ ကားတွေ၊ ရာထူးတွေက မေ့ရဲ့ စတေးခဲ့ရတဲ့ ဘဝနဲ့ ယှဉ်ရင် ဘာတန်ဖိုးမှ မရှိတော့ပါ။
“အမေ … ကျွန်တော် ဘာလုပ်ရမလဲ။ ကျွန်တော် ရူးသွားလိမ့်မယ်”
အမေက သားရေသေတ္တာလေးထဲက နောက်ဆုံးအရာတစ်ခုကို ထုတ်ပေးသည်။ ၎င်းမှာ သေးငယ်သော ငွေလက်စွပ်လေး တစ်ကွင်းဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ ကျွန်တော် ကျောင်းသားဘဝက မုန့်ဖိုးစုပြီး သူမကို ဝယ်ပေးခဲ့သော လက်စွပ်လေး။
“သူမ ဆုံးခါနီးမှာ ဒီလက်စွပ်လေးကို ဆုပ်ကိုင်ထားခဲ့တာ သား။ ‘ကိုကို့ကို ပေးလိုက်ပါ’ တဲ့။ သူမ မင်းကို ဘယ်တုန်းကမှ မမုန်းခဲ့ပါဘူး”
ညက တဖြည်းဖြည်း ကုန်ဆုံးလာသည်။ အမေနှင့် ကျွန်တော်သည် အမှန်တရား၏ အရိပ်အောက်တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်နေကြသည်။ ကျွန်တော့်လက်ထဲတွင် မေ့ဆီက နောက်ဆုံးကျန်ရစ်သော ငွေလက်စွပ်လေး။ ထိုလက်စွပ်လေးသည် အေးစက်နေသော်လည်း ကျွန်တော့်နှလုံးသားကို မီးဟုန်းဟုန်း တောက်လောင်စေသည်။
လောကကြီးထဲမှာ ‘ယူ’ ဖို့အတွက်ပဲ ရောက်လာတဲ့သူတွေ ရှိသလို ‘ပေး’ ဖို့အတွက်ပဲ ရောက်လာတဲ့သူတွေလည်း ရှိသည်။ မေက ပေးဖို့အတွက် ရောက်လာသူ ဖြစ်ပြီး ကျွန်တော်ကတော့ ယူရုံသာ ယူခဲ့သူ ဖြစ်သည်။
ကျွန်တော် ပြတင်းပေါက်ကို ဖွင့်လိုက်သည်။ လေအေးများက ကျွန်တော့်မျက်နှာကို ရိုက်ခတ်သွားသည်။ ကောင်းကင်တွင် ကြယ်ပွင့်လေးတစ်ပွင့်က မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် ဖြစ်နေသည်။ ထိုကြယ်လေးသည် မေ ဖြစ်မည်လား။ သူမ ကျွန်တော့်ကို ကြည့်ပြီး ပြုံးနေမည်လား သို့မဟုတ် ငိုနေမည်လား။
“အမေ ပြောတာ မှန်တယ် … ကျွန်တော် ယူသလောက် မပေးနိုင်ခဲ့ဘူး။ မေ ပေးခဲ့တဲ့ အချစ်တွေကို ကျွန်တော်က အမုန်းတွေနဲ့ပဲ တုံ့ပြန်ခဲ့တယ်”
ကျွန်တော်သည် ထိုညကစပြီး လူသစ်တစ်ယောက် ဖြစ်လာခဲ့သည်။ သို့သော် ထိုလူသစ်သည် နောင်တဆိုသော အမာရွတ်ကြီးကို ရင်ဘတ်တွင် ထာဝရ ထွင်းထုထားရသူ ဖြစ်သည်။ ကျွန်တော် ပိုင်ဆိုင်သမျှ ပစ္စည်းဥစ္စာများကို လိုအပ်နေသူများအား ဝေမျှပေးကမ်းရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ၎င်းမှာ မေ့အတွက် ကျွန်တော် ပြန်ပေးနိုင်သည့် တစ်ခုတည်းသော အရာ ဖြစ်လိမ့်မည်။
မနက်လင်းအားကြီး အချိန်တွင် အမေက ကျွန်တော့်ပခုံးကို ပုတ်ရင်း ပြောသည်။
“သား … အတိတ်ကို ပြင်လို့မရပေမယ့် အနာဂတ်ကိုတော့ ပေးဆပ်ခြင်းတွေနဲ့ တည်ဆောက်လို့ရပါတယ်။ မေ မင်းကို မြင်စေချင်တာ အခုလို လူစားမျိုးပါ”
ကျွန်တော် ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။ မျက်ရည်များကြားမှ ကျွန်တော် ပြုံးနိုင်အောင် ကြိုးစားလိုက်သည်။ အမေ့အပြုံးများ၊ မေ့၏ ပေးဆပ်မှုများက ကျွန်တော့်ဘဝ၏ အမှောင်ထုထဲတွင် လမ်းပြကြယ်များ ဖြစ်လာခဲ့သည်။
နိဂုံးချုပ်အနေဖြင့် -
ချစ်ခြင်းမေတ္တာဆိုသည်မှာ ရယူခြင်း မဟုတ်၊ ပေးဆပ်ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် ကျွန်ုပ်တို့သည် အပေးအယူ မမျှတခဲ့သောအခါ နောင်တဆိုသည့် အရာကသာ ဘဝ၏ နောက်ဆုံး လက်ဆောင် ဖြစ်လာတတ်သည်။ မိမိကို တန်ဖိုးထားသူကို အချိန်ရှိခိုက် တန်ဖိုးထားပါ။ အမှန်တရားကို မသိဘဲ တစ်ပါးသူကို အပြစ်မတင်ပါနှင့်။ အကြောင်းမှာ သင် မမြင်နိုင်သော ကျောပြင်နောက်ကွယ်တွင် ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာများ ရှိနေနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။
"ကိုယ်ယူသလောက် မပေးနိုင်ရင်တောင် ကိုယ့်ကိုပေးတဲ့သူကို နာကျင်အောင် မလုပ်မိဖို့က လူသားဆန်မှုရဲ့ အခြေခံအကျဆုံး အမှန်တရားပဲ ဖြစ်ပါတယ်။"