မိထွေးနှိပ်စက်တာကို အားပေးတဲ့အဖေ
သွေးပျက်မတတ် ကြောက်ရွံ့နေတဲ့ ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသားဟာ အိမ်ခေါင်မိုးပေါ်ကို တဖွဲဖွဲကျနေတဲ့ မိုးစက်တွေလိုပဲ တုန်ရီနေခဲ့တယ်။ ဧည့်ခန်းထဲက မီးရောင်မှိန်မှိန်အောက်မှာ ကျွန်မ ဒူးထောက်နေရတာ သုံးနာရီနီးပါး ရှိခဲ့ပြီ။ ခြေထောက်တွေက ထုံကျင်နေပြီး ဒူးခေါင်းနှစ်ဖက်စလုံးဟာ ကြမ်းပြင်ရဲ့ အေးစက်မှုကို မခံနိုင်တော့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအအေးဒဏ်ထက် ပိုပြီး ကြောက်စရာကောင်းတာက ကျွန်မရှေ့မှာ ဆိုဖာပေါ် ခြေချိတ်ထိုင်နေတဲ့ ဒေါ်သုဇာ ဆိုတဲ့ မိထွေးနဲ့ သူမဘေးမှာ စာအုပ်တစ်အုပ်ကို အေးအေးလူလူ ဖတ်နေတဲ့ ကျွန်မရဲ့ ဖခင် အရင်းခေါင်ခေါင်ပါ။ ကျွန်မရဲ့ အပြစ်က ဘာလဲ။ ကျွန်မ ချစ်ရတဲ့ မင်းနဲ့ ဖုန်းပြောခဲ့မိတာပါ။ မင်းက ကျွန်မ ဘဝရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော အလင်းရောင်၊ ဒီအိမ်ငရဲကနေ လွတ်မြောက်ဖို့ တစ်ခုတည်းသော မျှော်လင့်ချက်ပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ဒေါ်သုဇာက ကျွန်မရဲ့ ဖုန်းကို လုယူပြီး မြေပြင်ပေါ် ရိုက်ခွဲပစ်ခဲ့တယ်။ ပြီးတော့ ကျွန်မရဲ့ ဆံပင်တွေကို ဆွဲပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ် ဒူးထောက်ခိုင်းထားတာ။ အဖေ... အဖေကတော့ ကျွန်မ ငိုယိုနေတာကို မြင်နေရပေမဲ့ မျက်တောင်တစ်ချက် မခတ်ဘူး။ စာအုပ်ထဲမှာပဲ အာရုံရောက်နေသလိုမျိုး။ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ ဆို့တက်လာတဲ့ ဝေဒနာကို အောင့်အည်းထားရင်း အဖေ့ကို မော့ကြည့်မိတယ်။ အဖေ တစ်ခွန်းလောက်ပဲ ပြောပေးပါ၊ တားပေးပါလို့ စိတ်ထဲကနေ အကြိမ်ကြိမ် ဆုတောင်းနေမိတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဖေက စာအုပ်ကို ပိတ်လိုက်ပြီး ဒေါ်သုဇာကို ကြည့်ကာ ခပ်အေးအေးပဲ ပြောလိုက်တယ်။ "သုဇာ... ညည်း ဒီလောက်နဲ့ မပြီးစေနဲ့ဦး။ ဒီကလေးက ခေါင်းမာတယ်။ မလိမ္မာရင် နာနာလေး ဆုံးမပေးမှ ရမယ်" တဲ့။ အဲဒီစကားက ကျွန်မရဲ့ ရင်ဘတ်ကို ဓားနဲ့ အချက်ပေါင်းများစွာ ထိုးလိုက်သလိုပါပဲ။ ကိုယ့်အဖေ အရင်းက ကိုယ့်ကို နှိပ်စက်နေတဲ့သူကို အားပေးအားမြှောက် လုပ်နေတာကို မြင်ရတာထက် ပိုနာကျင်ရတာ လောကမှာ ရှိဦးမလား။ ကျွန်မ ပါးပြင်ပေါ်ကို မျက်ရည်တွေ တလိမ့်လိမ့် ကျလာတယ်။ မင်း... မင်းသာ ဒီနေရာမှာ ရှိရင် ကျွန်မကို ကာကွယ်ပေးမှာပဲလို့ တွေးရင်း ကျွန်မရဲ့ လက်သည်းတွေကို အသားထဲ နစ်ဝင်အောင် ဆုပ်ထားမိခဲ့တယ်။
အခန်းနှစ်
ရက်တွေ ကြာလာလေလေ၊ ဒီအိမ်ထဲက ဖိအားတွေက ပိုပြီး ပြင်းထန်လာလေလေပါပဲ။ ကျွန်မကို အပြင်ပေးမထွက်တော့ဘူး။ မင်းဆီက လာတဲ့ ဖုန်းတွေကိုလည်း ဒေါ်သုဇာကပဲ ကိုင်ပြီး ရင့်ရင့်သီးသီး ပြောလွှတ်ခဲ့တယ်။ အဆိုးဆုံးကတော့ ကျွန်မရဲ့ အဖေပါပဲ။ ကျွန်မကို အလုပ်အကျွေး တစ်ခုလို ဆက်ဆံလာတယ်။ ထမင်းစားပွဲမှာ ဟင်းမကောင်းရင် ဒေါ်သုဇာက ကျွန်မကို ဆဲဆိုတာကို အဖေက ပြုံးပြုံးကြီး ကြည့်နေတတ်တယ်။ တစ်ခါကဆို ဒေါ်သုဇာက ကျွန်မရဲ့ လက်မောင်းကို မီးပူနဲ့ ကပ်ဖို့ ကြိုးစားတုန်းက ကျွန်မ အဖေ့ခြေထောက်ကို ဖက်ပြီး ငိုယိုတောင်းပန်ခဲ့ဖူးတယ်။ "အဖေ... သမီးကို ကယ်ပါ၊ သမီး တကယ် မမှားဘူး" လို့ ပြောပေမဲ့ အဖေက ကျွန်မရဲ့ လက်ကို အင်အားနဲ့ ခါထုတ်ပစ်ခဲ့တယ်။ "မင်း အမေဆုံးပြီးကတည်းက ငါ မင်းကို ကျွေးမွေးလာတာ ဝတ္တရားအရပဲ။ အခု ငါ့မိန်းမက မင်းကို ဆုံးမနေတာ ငါ့အတွက် အလုပ်သက်သာတာပေါ့" တဲ့။ အဲဒီနေ့က ကျွန်မ လက်မောင်းမှာ အမာရွတ်တစ်ခု ထင်ကျန်ခဲ့ရုံတင်မကဘဲ အဖေ့အပေါ် ထားတဲ့ ကျွန်မရဲ့ သံယောဇဉ်တွေလည်း ပြာဖြစ်သွားခဲ့ရတယ်။ တစ်ညမှာတော့ ကျွန်မ ပြတင်းပေါက်ကနေ ခိုးထွက်ပြီး မင်းနဲ့ သွားတွေ့ခဲ့တယ်။ မင်းက ကျွန်မရဲ့ ဒဏ်ရာတွေကို မြင်တော့ မျက်ရည်တွေ ကျပြီး "သီရိ... ကိုယ်နဲ့ လိုက်ခဲ့တော့။ ဒီအိမ်မှာ ဆက်နေရင် မင်း သေသွားလိမ့်မယ်" လို့ ပြောခဲ့တယ်။ ကျွန်မ တုန်ရီနေတဲ့ လက်တွေနဲ့ မင်းကို ဖက်ထားမိတယ်။ မင်းရဲ့ ရင်ခွင်က နွေးထွေးပေမဲ့ ကျွန်မ စိတ်ထဲမှာတော့ ကြောက်စိတ်တွေက ကြီးစိုးနေတုန်းပဲ။ "မင်း... ကျွန်မကို တကယ် ခေါ်သွားမှာလား။ အဖေက သိရင်..." လို့ ပြောနေတုန်းမှာပဲ အနောက်ကနေ မီးအလင်းရောင် တစ်ခု ဖြတ်ကနဲ ပေါ်လာတယ်။ အဖေနဲ့ ဒေါ်သုဇာ။ အဖေ့လက်ထဲမှာ တုတ်တစ်ချောင်း ပါလာတယ်။ အဖေက ကျွန်မကို ဆွဲခေါ်သွားပြီး မင်းကိုတော့ လူမိုက်တွေနဲ့ ဝိုင်းရိုက်ခိုင်းခဲ့တယ်။ မင်းက ကျွန်မကို ကယ်ဖို့ ကြိုးစားပေမဲ့ မြေပြင်ပေါ်မှာ သွေးအိုင်ထဲ လဲကျသွားတာကို မြင်လိုက်ရတာက ကျွန်မ ဘဝရဲ့ အဆိုးဆုံး အိပ်မက်ဆိုးပါပဲ။
အခန်းသုံး
အဲဒီည နောက်ပိုင်းမှာ ကျွန်မကို အခန်းထဲမှာ သော့ခတ် ပိတ်လှောင်ထားခဲ့တယ်။ မင်း ဘယ်လို ဖြစ်သွားလဲ၊ အသက်ရှင်ရဲ့လားဆိုတာ ကျွန်မ ဘာမှ မသိရတော့ဘူး။ အခန်းတံခါးအောက်ကနေ တစ်နေ့ တစ်နပ်ပဲ ပေးတဲ့ ထမင်းဟာ ကျွန်မအတွက် ခါးသီးလွန်းလှပါတယ်။ ဒေါ်သုဇာက တံခါးဝကနေ ရပ်ပြီး ကျွန်မကို နေ့တိုင်း လှောင်ပြောင်တယ်။ "ညည်း ချစ်တဲ့ ကောင်လေးကတော့ နောက်တစ်ယောက်နဲ့ ယူတော့မယ်တဲ့။ ညည်းလို အနှိပ်စက်ခံရတဲ့ အပေါစားမလေးကို ဘယ်သူက အတည်ယူမှာလဲ" တဲ့။ ကျွန်မ မယုံဘူး။ မင်းက ကျွန်မကို ဘယ်တော့မှ ပစ်မသွားဘူးဆိုတာ သိပေမဲ့ လပေါင်းများစွာ ကြာလာတဲ့အခါမှာတော့ စိတ်ဓာတ်တွေက တဖြည်းဖြည်း ပြိုလဲလာခဲ့တယ်။ အဖေကတော့ ကျွန်မ အခန်းရှေ့က ဖြတ်သွားတိုင်း တစ်ချက်ကလေးတောင် ရပ်မကြည့်ခဲ့ဘူး။ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ အမုန်းတရားတွေပဲ ကိန်းအောင်းလာတယ်။ အဖေ့ကို မုန်းတယ်၊ ဒေါ်သုဇာကို မုန်းတယ်၊ ဒီကမ္ဘာကြီးကိုပါ မုန်းတီးလာမိတယ်။ ကျွန်မရဲ့ အချစ်ဟာ အားနည်းချက် ဖြစ်သွားခဲ့တာလား။ မင်းကို ချစ်မိလို့ပဲ ကျွန်မ ဒီလို နှိပ်စက်ခံနေရတာလားဆိုတဲ့ အတွေးတွေက ကျွန်မကို နေ့စဉ် ညှဉ်းပန်းနေခဲ့တယ်။ တစ်ခါတစ်လေမှာတော့ သေကြောင်းကြံစည်ဖို့အထိ တွေးခဲ့ဖူးတယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ မျက်နှာလေးကို မြင်ယောင်လာတဲ့အခါတိုင်း ကျွန်မ အသက်ဆက်ရှင်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တယ်။ "မင်း အသက်ရှင်နေမယ်ဆိုရင် ကျွန်မလည်း ရှင်နေရမယ်" လို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အားပေးခဲ့ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ မျှော်လင့်ချက်တွေက တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်လာပြီး ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသားဟာလည်း အေးစက်မာကြောတဲ့ ကျောက်တုံးတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့ပါတော့တယ်။
အခန်းလေး
တစ်နှစ်လောက် ကြာပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ အဖေက ကျွန်မကို အခန်းထဲက ထွက်ခွင့်ပေးခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ အခြေအနေက အရင်လို မဟုတ်တော့ဘူး။ အဖေက အရမ်း ပိန်ချောင်သွားပြီး လူကလည်း မကျန်းမမာ ဖြစ်နေတယ်။ ဒေါ်သုဇာကတော့ အိမ်က ပစ္စည်းတွေကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု ရောင်းပြီး ထွက်သွားဖို့ ပြင်နေတာကို ကျွန်မ တွေ့လိုက်ရတယ်။ အဲဒီနေ့မှာပဲ ကျွန်မ မင်းဆီက ပေးစာတစ်စောင်ကို မတော်တဆ တွေ့လိုက်ရတယ်။ အဲဒီစာက လွန်ခဲ့တဲ့ ခြောက်လကတည်းက ရောက်နေတာ ဖြစ်ပေမဲ့ အဖေက ဖွက်ထားခဲ့တာပါ။ စာထဲမှာ မင်းက "သီရိ... ကိုယ် မင်းကို စောင့်နေတယ်။ မင်း အဖေက ကိုယ့်ကို ပိုက်ဆံတွေပေးပြီး မင်းကို စွန့်လွှတ်ဖို့ ပြောခဲ့ပေမဲ့ ကိုယ် ငြင်းခဲ့တယ်။ ကိုယ် မင်းဆီ လာခဲ့မယ်" လို့ ရေးထားတယ်။ ကျွန်မ စာကို ဖတ်ပြီး ရင်ကွဲမတတ် ငိုမိတယ်။ အဖေက ကျွန်မတို့ အချစ်ကို ဖျက်ဆီးဖို့ ဒီလောက်တောင် လုပ်ခဲ့တာလား။ ကျွန်မ ဒေါသတကြီးနဲ့ အဖေ့အခန်းထဲကို ပြေးဝင်သွားခဲ့တယ်။ အဖေက အိပ်ရာပေါ်မှာ မလှုပ်မယှက် လဲလျောင်းနေတယ်။ "ဘာလို့လဲ အဖေ... ဘာလို့ ကျွန်မတို့ကြားမှာ အဖေက ဒီလောက်တောင် ရက်စက်ရတာလဲ။ မိထွေး နှိပ်စက်တာကို အားပေးရုံတင်မကဘူး၊ ကျွန်မရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော အချစ်ကိုပါ ဘာလို့ ဖျက်ဆီးရတာလဲ" လို့ ကျွန်မ အော်ဟစ်မေးမြန်းမိတယ်။ အဖေက ကျွန်မကို မျက်လုံးလေး ကလည်ကလည်နဲ့ ကြည့်ပြီး စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောနိုင်တော့ဘူး။ လေဖြတ်နေတာပါ။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ ဒေါ်သုဇာက အခန်းထဲ ဝင်လာပြီး ရယ်မောလိုက်တယ်။ "ညည်း အဖေက ညည်းကို ကာကွယ်ချင်လို့ ဒါတွေ အားလုံး လုပ်ခဲ့တာဆိုတာ ညည်း သိရဲ့လား" တဲ့။ ကျွန်မ နားမလည်နိုင်စွာနဲ့ ဒေါ်သုဇာကို ကြည့်မိတယ်။ "ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ" လို့ မေးတော့ ဒေါ်သုဇာက နှာခေါင်းရှုံ့ပြီး ပြောလိုက်တယ်။ "ညည်း အဖေက အကြွေးတွေ နွံနစ်နေတာ။ ညည်းကို ငါ့မောင်နဲ့ ပေးစားဖို့ ငါက ကြံစည်နေတာ။ ဒါပေမဲ့ ညည်းအဖေက ညည်းကို မထိခိုက်စေချင်လို့ ညည်းကို ငါ့ရှေ့မှာပဲ နှိပ်စက်ခိုင်းပြီး ငါ့ကို ယုံကြည်အောင် လုပ်ခဲ့တာ။ ညည်းကို အိမ်ထဲမှာ ပိတ်ထားတာကလည်း ငါ့မောင် လက်ထဲကနေ လွတ်အောင်ပဲ။ မင်း ဆိုတဲ့ ကောင်လေးကို နှိပ်စက်ခိုင်းတာကလည်း ငါ့မောင်က အဲဒီကောင်လေးကို သတ်ပစ်မယ်လို့ ခြိမ်းခြောက်နေလို့ ညည်းအဖေက အဲဒီကောင်လေးကို မောင်းထုတ်လိုက်ရတာ" တဲ့။ ကျွန်မ ခေါင်းထဲမှာ မိုးကြိုးပစ်လိုက်သလိုပဲ။ အဖေက ကျွန်မကို မုန်းလို့ မဟုတ်ဘဲ၊ ကျွန်မကို ကာကွယ်ဖို့အတွက် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လူဆိုး အဖြစ်ခံပြီး ဇာတ်ညွှန်းတွေ ရေးခဲ့တာလား။
အခန်းငါး
အမှန်တရားကို သိလိုက်ရချိန်မှာတော့ အရာအားလုံးက နောက်ကျသွားခဲ့ပါပြီ။ အဖေက အဲဒီညမှာပဲ ကျွန်မရဲ့ လက်ကို တင်းတင်းလေး ဆုပ်ကိုင်ရင်း အသက်ထွက်သွားခဲ့တယ်။ အဖေ့ရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ တောင်းပန်ခြင်းတွေ၊ ချစ်ခြင်းတွေနဲ့ နာကျင်မှုတွေ အပြည့်ရှိနေခဲ့တာကို ကျွန်မ အခုမှ မြင်နိုင်တော့တယ်။ ကျွန်မ အဖေ့ကို ဖက်ပြီး အားရပါးရ ငိုကြွေးမိပေမဲ့ အဖေကတော့ ပြန်မနိုးလာတော့ဘူး။ အဆိုးဆုံးကတော့ မင်းပါပဲ။ ကျွန်မ မင်းဆီကို ချက်ချင်း လိုက်သွားခဲ့ပေမဲ့ မင်းကတော့ ဒီမြို့မှာ မရှိတော့ဘူး။ မင်းက ကျွန်မ အဖေရဲ့ ပြောစကားတွေကို တကယ်ထင်ပြီး၊ ကျွန်မကလည်း သူ့ကို မုန်းသွားပြီအထင်နဲ့ တခြားနိုင်ငံကို ထွက်သွားခဲ့ပြီဆိုတာ သိလိုက်ရတယ်။ ကျွန်မမှာ မင်းရဲ့ ဖုန်းနံပါတ်လည်း မရှိ၊ ဆက်သွယ်ရမယ့် လိပ်စာလည်း မရှိတော့ဘူး။ လောကကြီးက ကျွန်မကို အရမ်း ရက်စက်လွန်းပါတယ်။ အဖေက ကျွန်မကို ကာကွယ်ချင်လို့ လုပ်ခဲ့တဲ့ လုပ်ရပ်တွေက ကျွန်မရဲ့ ဘဝကို တစ်စစီ ပျက်စီးစေခဲ့တယ်။ အခု ကျွန်မမှာ ဘာမှ မရှိတော့ဘူး။ အမာရွတ်တွေ ပြည့်နေတဲ့ ကိုယ်ခန္ဓာ၊ ကြေကွဲနေတဲ့ နှလုံးသားနဲ့ အထီးကျန်မှုတွေပဲ ကျန်တော့တယ်။ ညတိုင်းမှာ အဖေ့ရဲ့ မျက်နှာနဲ့ မင်းရဲ့ အပြုံးတွေကို မြင်ယောင်ရင်း ကျွန်မ နောင်တတွေနဲ့ ရှင်သန်နေရတယ်။ အကယ်၍များ အဖေက ကျွန်မကို အမှန်အတိုင်း ပြောပြခဲ့မယ်ဆိုရင်၊ အကယ်၍များ ကျွန်မကလည်း အဖေ့ကို ပိုပြီး ယုံကြည်ခဲ့မယ်ဆိုရင်... ဆိုတဲ့ "အကယ်၍" ပေါင်းများစွာနဲ့ ကျွန်မရဲ့ နေ့ရက်တွေကို ကုန်ဆုံးစေခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဘဝမှာ ပြန်ပြင်လို့ မရတဲ့ အမှားတွေက အမာရွတ်လိုပဲ ထာဝရ ကျန်ရစ်နေမှာပါ။ ကျွန်မ ချစ်တဲ့သူ နှစ်ယောက်လုံးကို ကျွန်မ လက်လွှတ်လိုက်ရပြီ။ တစ်ယောက်က သေခြင်းတရားကြောင့်၊ နောက်တစ်ယောက်ကတော့ နားလည်မှု လွဲမှားခြင်းတွေကြောင့်။ ဒီဇာတ်လမ်းရဲ့ အဆုံးသတ်မှာ ကျွန်မ သင်ခန်းစာတစ်ခု ရလိုက်တယ်။ တစ်ခါတစ်လေမှာ ကိုယ်ချစ်တဲ့သူကို ကာကွယ်ဖို့ဆိုပြီး လုပ်လိုက်တဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေဟာ အဲဒီလူကိုပဲ ပြန်ပြီး သတ်ပစ်တတ်တယ် ဆိုတာပါပဲ။
သင်ခန်းစာ - ချစ်ခြင်းမေတ္တာတွင် ပွင့်လင်းမြင်သာမှု မရှိဘဲ ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ခြင်းသည် တခါတရံ၌ ဖျက်ဆီးခြင်းထက် ပို၍ နာကျင်စေတတ်သည်။