လင်ပျောက်မ
လင်ပျောက်မ (ဝတ္ထုတို)✍️ တင်ညွန့်
📔📔📔
မိခင်က သားလေးလက်ကိုဆွဲလာပြီး ဈေးထဲကိုရောက်လာသည်။
ဈေးထဲတွင် လူတွေစည်ကားနေချိန်ဖြစ်သည်။ သားငယ်က မိခင်လက်ကိုဆွဲလာရင်းက
“အမေ”
“ဘာလဲသား”
“သား ... ဟို ကောက်ညှင်းပေါင်း စားချင်လို့”
“သားရယ် အမေ့မှာ ပိုက်ဆံမရှိသေးဘူး။ မင်းအဖေက ဈေးထဲကိုလာခဲ့ ပိုက်ဆံပေးမယ်ဆိုလို့ လာခဲ့တာ။ မင်း အဖေကို ခုထိ ရှာမတွေ့သေးဘူး”
“အမေ ... ရေခဲချောင်း စားချင်တယ်”
“သား မပူဆာနဲ့ကွယ် ... အမေ မင်းအဖေကိုရှာနေတာ ... သူ့ကိုတွေ့ရင် ဝယ်ကျွေးမယ်”
မိခင်က သူ့သားကို လက်ဆွဲကာ သွားပြန်သည်။ သူက တစ်နေရာတွင်
“ဒီမှာရှင် ... ကုန်ထမ်းတဲ့ ကိုလှမောင်ကို တွေ့မိကြသလား”
“လှမောင်လား ... ပြန်လာလိမ့်မယ် ... ငါးတန်းကို ငါးတောင်းတွေ သွားပို့နေတယ်”
သူတို့သားအမိ အဆောက်အအုံတစ်ခု၏ လှေကားတွင်ထိုင်နေကြသည်။ ထိုအချိန်တွင် အကြော်သည်က သူတို့ရှေ့ဖြတ်ကာ
“အကြော်စုံ” ဟုအော်သွားသည်။
“အမေ အကြော်စားချင်တယ်”
“သားရယ် ခဏ ခဏမပြောနဲ့ကွာ ... မင်းအဖေတွေ့ရင် ပိုက်ဆံရမှာ။ ပိုက်ဆံရရင်ဝယ်ကျွေးမယ်”
“အဖေကလည်း ကြာလိုက်တာ မလာဘူး”
သူတို့ နာရီဝက်ခန့်အထိ ထိုင်နေကြသေးသည်။ မလာနိုင်သဖြင့် သူက သားကို လက်ဆွဲကာ ငါးဈေးဘက်ကို ထွက်ခဲ့သည်။ ငါးတန်းတွင်လည်း သူ့မိန်းမက သူ့ယောကျ်ားကို လိုက်မေးသည်။
“ခုဏလေးတင် ဒီနားမှာတွေ့သေးတယ်”
“ဘယ် … ဒီအကောင် ပိုက်ဆံရရင် ထုံးစံအတိုင်းနေမှာပေါ့”
ထုံးစံအတိုင်းဆိုသည်ကို သူကကောင်းစွာသိနေသည်။ ထို့ကြောင့်
“အစ်မ အရက်ဆိုင်က ဘယ်နားမှာလဲ”
“ဟို ဈေးအိမ်သာရှေ့ လမ်းတည့်တည့်ဆင်းသွား"
သူတို့သားအမိ အရက်ဆိုင်ကို လိုက်ခဲ့ကြပြန်သည်။
“သားအပြင်မှာနေခဲ့ အမေ အထဲဝင်ရှာလိုက်ဦးမယ်”
မိခင်က ဆိုင်ထဲဝင်ပြီး လျှောက်မေးသည်။
“လှမောင် … ဒီမနက် မလာသေးဘူး”
သူတို့သားအမိ ဈေးထဲကို ပြန်လာကြပြန်သည်။ ကလေးကို လက်ကဆွဲ၊ လင်ကိုလည်း ဟိုကြည့်သည်ကြည့်နှင့် နောက်ဆုံး ကလေးက လက်လွတ်သွားသည်။
“ကိုလှမောင် ... ကိုလှမောင်”
သူက ကလေးကိုမေ့ပြီး လူအုပ်ကြားထဲပြေးလိုက်သွားသည်။ ကိုလှမောင်ကို တွေ့၍ထင်သည်။ ကလေးကို မေ့သွားသည်။
“အမေ ... အမေ ... အမေ”
ကလေးက အမေဟု အော်ကာငိုသည်။
လူတွေက ဝိုင်းလာသည်။
“သားအမေ ဘယ်သွားလို့လဲ”
“အမေ အဖေ့ကိုလိုက်ရှာနေတယ် ဟီး ... ဟီး”
“မငိုနဲ့တိတ်တိတ် ... ဒီမှာ သကြားလုံးစား”
“စားဘူး”
“အမေ ... အမေ ... အမေရေ”
“ကလေးသနားစရာကွယ် ... သူ့အမေ သူ့ကို စွန့်ပစ်သွားတာလား”
“သားလေးရော့ ရော့ ... ဒီမှာ ပေါင်မုန့်လေးစား”
“စားဘူး ... အမေရေ ... အမေ”
ကလေးက သူ့အမေကို တမ်းတပြီး အော်ငိုနေသည်။
“ကလေးကို ပစ်ပြေးသွားတာနေမယ် ... တော်တော် ယုတ်မာတဲ့ကလေးအမေ”
“အမေ ... အမေ ... ဟီး ... ဟီး”
“သား ဒီမှာ ပြောင်းဖူးစား ... ရော့ ...”
“စားဘူး ... သွား ... အမေရေ ... အမေ”
ကလေးတစ်ယောက်တွက် သူ့အမေကလွဲပြီး ဘာမျှအရေးမကြီး။ ဗိုက်ဆာတာလည်းမေ့နေပုံရသည်။ သူက မိခင်ကို အော်ခေါ်ပြီး လိုက်ရှာသည်။ ကလေးကို လူတွေက ဈေးခေါင်းရုံးကိုခေါ်သွားပြီး သွားအပ်ထားလိုက် သည်။ ကလေးမိခင်က လူအုပ်ကြားကိုရောက်လာပြီး
“ဒီမှာရှင် ... ဒီမှာ ကျွန်မ သားလေး ပျောက်သွားလို့ပါ ... ဒီနားမှာ ပျောက်သွားတာ။ အပေါ်အင်္ကျီ အနီလေးနဲ့ ... တွေ့မိကြသလားရှင် ... သားရေ ... သားရေ”
“အဲဒီကလေးလေးလား ... ဈေးခေါင်းရုံးမှာ သွားအပ်ထားတယ်”
မိခင်ဖြစ်သူက ဈေးခေါင်းရုံးကို ပြေးသည်။
“ကျွန်မ သားလေး ... ကျွန်မသားလေး”
“ဒါ ခင်ဗျား သားလား”
“ဟုတ်ကဲ့ပါရှင်”
“ကလေးက ငိုနေတော့တာပဲ ... ဘာကျွေးလို့မှလည်း မစားဘူး”
“ကျွန်မလည်း လူကြားထဲမှာ လက်လွှတ်လိုက်မိတာရှင့် ... ငါ့သားလေး စိတ်ဆင်းရဲသွားရပြီ”
“အမေကလည်း ဘယ်သွားနေတာလဲ ... သားကြောက်လိုက်တာ”
“မကြောက်နဲ့တော့ အမေလာပြီပဲ ... ကျေးဇူးပါရှင် ကျွန်မသားလေးကို ပြန်ခေါ်သွားတော့မယ်”
“ခေါ်သွား”
သူတို့ သားအမိ ဈေးခေါင်းရုံးက ထွက်ခဲ့သည်။
“အမေ ... အဖေ့ကိုတွေ့ခဲ့လား”
“မတွေ့ဘူး”
“သားဗိုက်ဆာလိုက်တာ”
“အမေလည်း ဆာတာပဲကွယ်”
ထိုစဉ် လူတစ်ယောက်က
“ဟဲ့ ... နင် လှမောင်မိန်းမ မဟုတ်လား”
“ဟုတ်ကဲ့”
“နင့်လင် တံတားအောက်မှာ ဖဲရိုက်နေတယ်”
သူတို့သားအမိ တံတားအောက်ကို ပြေးကြသည်။ တံတားအောက်တွင် သူရှာနေသော လင်ကိုတွေ့သည်။
“ကိုလှမောင်”
“ဘာလဲ”
“ကျွန်မတို့သားအမိ ဆာနေပြီ”
“သွားသေလိုက် ... ဒီမှာ ဖဲရှုံးနေရတဲ့အထဲ”
“အဖေ သားဗိုက်ဆာတယ်”
“ဟာ ... ဒီသောက်ကမြင်းမသားအမိ လာဘ်တိတ်တယ် ... ထွက်သွားကြစမ်း”
မိခင်က သားလက်ကိုဆွဲကာ
“လာ သားလေး သွားကြမယ်”
သူတို့ ဈေးထဲပြန်ဝင်ခဲ့ကြသည်။
“အမေ သားဗိုက်ဆာတယ်”
“လာသား”
သူတို့ တစ်နေရာတွင် ထိုင်လိုက်ကြသည်။
“အစ်ကိုကြီး အစ်မကြီးတို့ရယ် ... သားလေးဗိုက်ဆာလို့ တစ်ပြားတစ်ချပ်လောက် စွန့်ကြဲခဲ့ကြပါရှင်”
▪️▪️▪️
တင်ညွန့်
၁၆.၁.၂၀၂၅
#ဆိုင်းအငြိမ့်သီချင်းနှင့်ဟာသများ