လင်ယောကျာ်းထားလို့ ကျန်ရစ်ခဲ့တဲ့မိန်းမ
မျှော်လင့်ခြင်းရဲ့ အရသာဟာ တစ်ခါတလေမှာ ချိုမြိန်သလောက်၊ တစ်ခါတလေမှာတော့ လည်ပောင်းကို ဓားနဲ့လှီးသလို နာကျင်ရတတ်မှန်း ကျွန်မ ကြိုမသိခဲ့ဘူး။ မိုးစက်တွေက ပြတင်းပေါက်မှန်ကို တဖျောက်ဖျောက် ရိုက်ခတ်နေတဲ့ အသံဟာ ကျွန်မရဲ့ နှလုံးခုန်သံထက်တောင် ကျယ်လောင်နေသလိုပဲ။ အိမ်ထဲမှာတော့ ဟာလာဟင်းလင်းနဲ့ အေးစက်တိတ်ဆိတ်လို့။ မီးဖိုချောင်ထဲက ထမင်းဝိုင်းလေးကတော့ အငွေ့တောင် မထွက်တော့တဲ့ ဟင်းခွက်တွေနဲ့ လှောင်ပြောင်နေသလို ရှိနေခဲ့တယ်။ ကျွန်မကတော့ မင်းထက် ပြန်လာမယ့် လမ်းဆုံကို မျှော်ရင်း တံခါးဝမှာ ကျောက်ရုပ်တစ်ရုပ်လို ထိုင်နေမိတာ ဆယ်နှစ်ဆိုတဲ့ အချိန်ကာလကို ကျော်လွန်ခဲ့ပြီ။
ကျွန်မတို့ လက်ထပ်ခဲ့တာ ဆယ်နှစ်တိတိရှိပြီ။ ကျွန်မဘဝရဲ့ အရာရာတိုင်းဟာ မင်းထက် ဆိုတဲ့ ယောက်ျားတစ်ယောက်တည်းအပေါ်မှာပဲ ဗဟိုပြုခဲ့တာပါ။ ကျွန်မမှာ ကိုယ်ပိုင်အိမ်မက် မရှိဘူး၊ ကိုယ်ပိုင်ရည်မှန်းချက် မရှိဘူး။ မင်းထက် စားချင်တဲ့ ဟင်းကို ချက်ပေးရတာ၊ မင်းထက် ဝတ်မယ့် အင်္ကျီကို မီးပူတိုက်ပေးရတာ၊ မင်းထက် အလုပ်ကအပြန်မှာ အပြုံးနဲ့ ကြိုဆိုရတာကပဲ ကျွန်မရဲ့ တစ်နေ့တာ လုပ်ငန်းစဉ် ဖြစ်ခဲ့တယ်။ ကျွန်မက သူ့ကို အရူးအမူး ယုံကြည်ခဲ့တာ။ သူက ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာ၊ ကျွန်မရဲ့ ခိုနားရာ၊ ကျွန်မရဲ့ အသက်ရှူသံ ဖြစ်ခဲ့တယ်။ "သန္တာ... ကိုယ့်ကို ယုံတယ်မလား" လို့ သူ မေးတိုင်း ကျွန်မက ပြုံးပြီး ခေါင်းညိတ်ခဲ့မိတယ်။ အဲဒီ အပြုံးတွေကပဲ နောက်ပိုင်းမှာ ကျွန်မကို ပြန်သတ်မယ့် လက်နက်တွေ ဖြစ်လာမယ်လို့ ဘယ်တုန်းကမှ မတွေးခဲ့မိဘူး။
ကျွန်မတို့ရဲ့ အချစ်က ခိုင်မြဲတယ်လို့ ထင်ခဲ့တာ။ သူက လူကြီးလူကောင်းဆန်တယ်၊ စကားနည်းတယ်၊ အလုပ်ကို ကြိုးစားတယ်။ ကျွန်မကလည်း လင်ကို ဘုရားတစ်ဆူလို ကိုးကွယ်တဲ့ မိန်းမစားမျိုး။ အိမ်ထောင်တစ်ခုမှာ ယုံကြည်မှုက အဓိကပဲလို့ ကျွန်မ အမြဲ ခံယူထားခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီ ယုံကြည်မှုဆိုတဲ့ အရာကပဲ ကျွန်မကို မျက်စိကန်းစေခဲ့တာ ဖြစ်မှာပါ။ ကျွန်မ သူ့ကို အပြည့်အဝ ပုံအောပေးခဲ့တယ်။ ကျွန်မရဲ့ ငယ်ဘဝ၊ ကျွန်မရဲ့ လှပတဲ့ အချိန်တွေ၊ ကျွန်မရဲ့ စုဆောင်းမှု အားလုံးကို သူ့လက်ထဲ ကျွန်မ ပုံအပ်ခဲ့တာ။ "မိန်းမ... အိမ်ကလေး တစ်လုံးလောက်တော့ ကိုယ်တို့ ပိုင်သင့်ပြီ" လို့ သူပြောတုန်းက ကျွန်မမှာ ရှိသမျှ ရွှေတွေ၊ ငွေတွေကို အကုန်ထုတ်ပေးခဲ့တာ ကျွန်မ ဂုဏ်ယူခဲ့သေးတယ်။ အဲဒီတုန်းက သူ့မျက်လုံးထဲမှာ တွေ့ရတဲ့ အရိပ်အယောင်တွေကို ကျွန်မက ပျော်ရွှင်မှုလို့ ထင်ခဲ့တာ။ တကယ်တော့ အဲဒါက ကျွန်မအပေါ် ထားတဲ့ ဂရုဏာသက်မှု ဒါမှမဟုတ် လှည့်စားမှုရဲ့ အစအနတွေမှန်း အခုမှ နားလည်တော့တယ်။
ညတွေက ပိုပိုရှည်လာတယ်။ မင်းထက် အိမ်ပြန်နောက်ကျတာတွေက ပိုစိပ်လာတယ်။ အရင်ကဆို ဖုန်းဆက်ရင် ချက်ချင်းကိုင်တတ်ပေမဲ့ အခုတော့ "မအားသေးဘူး မိန်းမ၊ အလုပ်များနေလို့" ဆိုတဲ့ စာတိုလေးတစ်စောင်နဲ့တင် ပြီးသွားတတ်ပြီ။ ကျွန်မ ဖုန်းကို ကြည့်ရင်း သက်ပြင်းချမိတာ ဘယ်နှစ်ကြိမ်မှန်း မသိတော့ဘူး။ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ မလုံခြုံမှုတွေ စတင် အမြစ်တွယ်လာပေမဲ့ "သူ အလုပ်ကြိုးစားနေတာပဲ" ဆိုတဲ့ အတွေးနဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်ချော့ခဲ့တယ်။ ကျွန်မ သူ့ကို မမေးရဲဘူး၊ သူ့ကို မသင်္ကာမကင်း မဖြစ်ချင်ဘူး။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကျွန်မဘဝမှာ သူ မရှိရင် ဘာမှ မဟုတ်တော့လို့ပဲ။ ကျွန်မရဲ့ အားနည်းချက်က အားကိုးလွန်းတာပဲ။ အဲဒီ အားကိုးမှုကပဲ ကျွန်မကို ချောက်ထဲ တွန်းပို့ဖို့ အရှိန်ယူနေခဲ့တာပါ။
တစ်နေ့တော့ သူ အိမ်ကို အထုပ်အပိုးတွေနဲ့ ပြန်လာတယ်။ ကျွန်မ ဝမ်းသာအားရနဲ့ ခရီးဦးကြိုပြုမိပေမဲ့ သူ့မျက်နှာက အေးစက်နေတယ်။ "မိန်းမ... ငါတို့ ခေတ္တခဏ ခွဲနေကြရအောင်" တဲ့။ အဲဒီစကားက ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာကြီးကို ဗုံးကြဲလိုက်သလိုပဲ။ ဘာအပြစ်လုပ်မိလို့လဲ၊ ဘာကြောင့်လဲလို့ ကျွန်မ ငိုယိုပြီး မေးခဲ့ပေမဲ့ သူက ဘာမှ မဖြေဘူး။ "နင် ဘာမှ မမှားပါဘူး၊ ငါပဲ မွန်းကျပ်လို့ပါ" တဲ့။ မွန်းကျပ်တယ် ဟုတ်လား။ ဆယ်နှစ်လုံးလုံး အတူရှိခဲ့တဲ့ အိမ်ထောင်ရေးက သူ့အတွက် မွန်းကျပ်စရာ ဖြစ်နေခဲ့တာလား။ သူ ထွက်သွားတဲ့နေ့က မိုးတွေ အရူးအမူး ရွာနေခဲ့တယ်။ ကျွန်မ ခြေစုံဖက်ပြီး တောင်းပန်ခဲ့ပေမဲ့ သူက ကျွန်မရဲ့ လက်တွေကို ခါချပြီး ကားပေါ်တက်သွားခဲ့တယ်။ နောက်ဆုံးမြင်လိုက်ရတာက ကားရဲ့ နောက်မီးနီနီလေးတွေ မိုးထဲမှာ ပျောက်ကွယ်သွားတာပဲ။
သူ ထွက်သွားပြီး နောက်ပိုင်း ကျွန်မရဲ့ ဘဝက တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ပြိုလဲလာတော့တယ်။ ပထမဆုံး သိလိုက်ရတာက ကျွန်မတို့ရဲ့ အိမ်ကို သူ တခြားလူဆီ ရောင်းခဲ့ပြီးပြီ ဆိုတာပဲ။ ကျွန်မ ဆယ်နှစ်လုံးလုံး အမြတ်တနိုး ထိန်းသိမ်းခဲ့တဲ့ အိမ်လေးက ကျွန်မနဲ့ မဆိုင်တော့ဘူးတဲ့။ အိမ်ဝယ်သူတွေ ရောက်လာပြီး ကျွန်မကို အိမ်ပေါ်က ဆင်းခိုင်းတဲ့နေ့က ကျွန်မ ဘယ်လောက်တောင် ရှက်ခဲ့ရသလဲ။ ပတ်ဝန်းကျင်က ကဲ့ရဲ့တဲ့ အကြည့်တွေ၊ သနားသလိုလိုနဲ့ လှောင်ပြောင်တဲ့ စကားတွေက ကျွန်မရဲ့ နားထဲမှာ ဟိန်းနေခဲ့တယ်။ ကျွန်မ သူ့ကို ဖုန်းဆက်တယ်၊ မကိုင်ဘူး။ စာပို့တယ်၊ Seen ဖြစ်ပေမဲ့ ပြန်စာမလာဘူး။ ကျွန်မရဲ့ တည်ရှိမှုက သူ့အတွက် မရှိတော့သလိုပဲ။
အဆိုးဆုံးကတော့ ကျွန်မရဲ့ အလုပ်မှာလည်း အာရုံမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ အမှားမှားအယွင်းယွင်းတွေ ဖြစ်လာတာပဲ။ စိတ်ဓာတ်ကျတာကနေ တစ်ဆင့် ကျန်းမာရေးကလည်း ချို့ယွင်းလာတယ်။ လူက ပိန်ချောင်ပြီး မျက်ကွင်းတွေ ညိုလာတယ်။ ကျွန်မ မှန်ထဲမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်ကြည့်တဲ့အခါ ကျွန်မ မဟုတ်တော့တဲ့ တခြားလူတစ်ယောက်ကို တွေ့ရသလိုပဲ။ "လင်ယောကျာ်း ပစ်သွားတဲ့ မိန်းမ" ဆိုတဲ့ တံဆိပ်က ကျွန်မ နဖူးမှာ ကပ်နေသလိုပဲ ခံစားရတယ်။ ဘယ်ကိုသွားသွား လူတွေက ကျွန်မကို ကရုဏာသက်သလိုလိုနဲ့ ကြည့်ကြတယ်။ အဲဒီအကြည့်တွေကို ကျွန်မ အမုန်းဆုံးပဲ။
ကျွန်မရဲ့ ငွေကြေးစုဆောင်းမှုတွေလည်း သူ့နောက် ပါသွားခဲ့ပြီ။ သူက ကျွန်မကို ယုံကြည်မှုနဲ့ လှည့်စားပြီး စာရွက်စာတမ်းတွေမှာ လက်မှတ်ထိုးခိုင်းခဲ့တာ။ အဲဒီတုန်းကတော့ "ဒါက မိန်းမ အတွက်ပဲ" လို့ သူပြောခဲ့တာလေ။ အခုတော့ အဲဒီစာရွက်တွေက ကျွန်မကို လမ်းဘေးရောက်အောင် တွန်းပို့လိုက်ပြီ။ ကျွန်မမှာ ဆွေမျိုးဆိုလို့လည်း အဝေးမှာပဲ ရှိတာ။ အားကိုးရာမဲ့တယ်ဆိုတာ ဒါမျိုးလား။ ညဘက်ဆိုရင် ကျွန်မ တစ်ယောက်တည်း အမှောင်ထဲမှာ ထိုင်ပြီး "ငါ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် အ သလဲ" လို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မေးမိတယ်။ မျက်ရည်တွေက ခမ်းခြောက်သွားပြီ၊ ကျန်ရစ်တာကတော့ ရင်ထဲက ပူလောင်မှုပဲ။
တစ်လလောက် ကြာတဲ့အခါမှာတော့ တကယ့် အမှန်တရားကို ကျွန်မ သိလိုက်ရတယ်။ သူက ကျွန်မကို ထားခဲ့တာ တခြားမိန်းမ တစ်ယောက်ကြောင့်တင် မဟုတ်ဘူး။ သူ အလုပ်ထဲမှာ ငွေတွေ အလွဲသုံးစားလုပ်ထားလို့ အကြွေးတွေ နင့်နေတာ။ အဲဒီ အကြွေးတွေကနေ လွတ်အောင် သူက ကျွန်မရဲ့ အမည်ပေါက် ပိုင်ဆိုင်မှုတွေကို ရောင်းချပြီး၊ ကျွန်မကို အကြွေးစာရင်းတွေထဲမှာ နစ်မွန်းအောင် ချန်ရစ်ခဲ့တာ။ သူကတော့ အဲဒီ ငွေတွေနဲ့ တခြားနိုင်ငံကို ထွက်ပြေးသွားခဲ့ပြီတဲ့။ သူနဲ့အတူ သူ ခိုးယူထားတဲ့ ချစ်သူကလည်း ပါသွားခဲ့ပြီ။ ကျွန်မကတော့ သူ မလုပ်ခဲ့တဲ့ အပြစ်တွေ၊ သူ ချန်ထားခဲ့တဲ့ အကြွေးတွေအတွက် တရားရင်ဆိုင်ရမယ့် မိန်းမ ဖြစ်နေခဲ့ပြီ။
အဲဒီ သတင်းကို ကြားလိုက်ရတဲ့ အချိန်မှာ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ ဘာခံစားချက်မှ မရှိတော့ဘူး။ နာကျင်မှုတွေက အထွတ်အထိပ် ရောက်သွားရင် ထုံကျင်သွားတတ်တာပဲ။ ကျွန်မ ချစ်ခဲ့တဲ့ ယောက်ျားက ကျွန်မကို ဖျက်ဆီးခဲ့တာတင် မကဘူး၊ ကျွန်မရဲ့ ဘဝတစ်ခုလုံးကို ပြာဖြစ်အောင် လုပ်သွားခဲ့တာ။ ကျွန်မ သူ့အတွက် ပေးဆပ်ခဲ့သမျှ၊ သူ့အပေါ် ထားခဲ့တဲ့ မေတ္တာတွေက သူ့အတွက်တော့ လှည့်စားဖို့ အခွင့်အရေးတွေပဲ ဖြစ်ခဲ့တယ်။ ကျွန်မရဲ့ အားနည်းချက်ဖြစ်တဲ့ "အယုံလွယ်မှု" နဲ့ "ကိုယ့်ခြေထောက်ပေါ်ကိုယ် မရပ်တည်နိုင်မှု" က ကျွန်မကို သေတွင်းထဲ ပို့လိုက်တာပဲ။
နောက်ဆုံးတော့ ကျွန်မမှာ ဘာမှ မကျန်တော့ဘူး။ အိမ်လည်း မရှိ၊ ငွေလည်း မရှိ၊ အလုပ်လည်း ပြုတ်သွားခဲ့ပြီ။ အခု ကျွန်မ နေနေရတာက သူငယ်ချင်း တစ်ယောက်ရဲ့ အိမ်က ဂိုဒေါင်ခန်းလေးထဲမှာ။ ညတိုင်း ကျွန်မ မှောင်မှောင်မည်းမည်း အခန်းလေးထဲမှာ ထိုင်ရင်း မေးခွန်းတစ်ခုပဲ မေးနေမိတယ်။ "သူ ဘယ်တုန်းက စပြီး ကျွန်မကို မချစ်တော့တာလဲ။ ဒါမှမဟုတ် သူ ကျွန်မကို တကယ်ရော ချစ်ခဲ့ဖူးရဲ့လား။" အဲဒီ မေးခွန်းရဲ့ အဖြေကိုတော့ ကျွန်မ ဘယ်တော့မှ သိရမှာ မဟုတ်တော့ဘူး။ ကျွန်မဘဝက ပြိုပျက်သွားခဲ့ပြီ။ အဖတ်ဆယ်လို့ မရတော့တဲ့ ဖန်ကွဲစတွေလိုပဲ။
ကျွန်မ တစ်ခုတော့ သင်ခန်းစာ ရလိုက်တယ်။ မိန်းမတစ်ယောက်အတွက် လင်ယောကျာ်းဆိုတာ ဘဝရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုပဲ ဖြစ်သင့်တယ်၊ ဘဝတစ်ခုလုံး မဖြစ်သင့်ဘူး။ ကျွန်မကတော့ ဘဝတစ်ခုလုံးကို ပုံပေးခဲ့မိလို့ အခုလို ဘာမှ မကျန်ဘဲ ကျန်ရစ်ခဲ့ရတာ။ အခုတော့ ကျွန်မ လမ်းမပေါ်မှာ လမ်းလျှောက်ရင်း လူတွေကို ကြည့်နေမိတယ်။ အားလုံးက သူတို့ရဲ့ ဘဝတွေနဲ့ သူတို့ အလုပ်ရှုပ်နေကြတယ်။ ကျွန်မလို ဘဝကျိုးပျက်သွားတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်ကို ဘယ်သူမှ သတိမထားမိကြဘူး။ ကျွန်မဟာ လူ့လောကထဲမှာ ရှိနေပေမဲ့ မရှိသလို ဖြစ်နေခဲ့ပြီ။
ဒါပေမဲ့ ဒီပြာပုံထဲကနေ ကျွန်မ ပြန်ထရမယ်။ နာကျင်မှုတွေက ကျွန်မကို သတ်ပစ်ဖို့ ကြိုးစားနေပေမဲ့ ကျွန်မ အသက်ရှူနေသေးသရွေ့တော့ အဆုံးသတ် မဟုတ်သေးဘူး။ မင်းထက်... နင့်ကို ငါ ခွင့်မလွှတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ နင့်ကြောင့် ငါ့ဘဝကြီး ပျက်စီးသွားတာကိုလည်း ဆက်ကြည့်နေမှာ မဟုတ်တော့ဘူး။ ဒီနေ့ကစပြီး ကျွန်မဟာ "လင်ယောကျာ်း ထားခဲ့တဲ့ မိန်းမ" ဆိုတဲ့ အတိတ်ကနေ ရုန်းထွက်ဖို့ ကြိုးစားတော့မယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီ ဒဏ်ရာကတော့ ကျွန်မရဲ့ ရင်ဘတ်မှာ တစ်သက်လုံး အမာရွတ်အဖြစ် ကျန်နေတော့မှာ အမှန်ပဲ။
လောကမှာ အကြောက်ရဆုံး အရာဟာ လူတစ်ယောက်ရဲ့ စိတ်ဓာတ် ဖြစ်သလို၊ အယုံကြည်ရဆုံး အရာဟာလည်း လူတစ်ယောက်ရဲ့ စိတ်ဓာတ်ပဲ။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မချစ်တတ်တဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်ဟာ တခြားသူဆီက အချစ်ကို မျှော်လင့်မိတဲ့အခါ၊ အဲဒီ မျှော်လင့်ချက်ကပဲ သူ့ကို ပြန်သတ်တတ်တယ်။ ကျွန်မ သင်ယူခဲ့ရတဲ့ အကြီးမားဆုံး သင်ခန်းစာကတော့... ဘယ်သူ့ကိုမှ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ထက် ပိုမချစ်မိဖို့ပါပဲ။ အချစ်ဆိုတာ ပေးဆပ်ခြင်းလို့ ပြောကြပေမဲ့၊ ကိုယ့်ဘဝကိုပါ ဖျက်ဆီးပြီး ပေးဆပ်ရတာမျိုးကတော့ အချစ်မဟုတ်ဘဲ အဆိပ်အတောက် ဖြစ်နေခဲ့ပါပြီ။
အဆုံးသတ်မှာတော့ အချစ်ဆိုတာ အလဲအထပ်တစ်ခုပါပဲ။ ကိုယ်က ကိုယ့်ဘဝကို ပုံပေးရင်၊ တစ်ဖက်လူက တန်ဖိုးထားချင်မှ ထားမှာပါ။ ကိုယ်ကိုယ်တိုင် တန်ဖိုးမထားတဲ့ ဘဝကို တခြားလူက တန်ဖိုးထားလာဖို့ မျှော်လင့်တာက အမှားဆုံး အမှားပါပဲ။