ပထွေးဆိုးနဲ့ နှိပ်စက်ခံရတဲ့အမေ
မိုးသည်းထန်စွာရွာသွန်းနေတဲ့ ညတစ်ညရဲ့ အမှောင်ထုထဲမှာ ကျွန်မရဲ့ဘဝဟာလည်း အဲဒီမိုးရေတွေလိုပဲ တစစီ ပျက်စီးယိုဖိတ်နေခဲ့ပြီ။ အခန်းထောင့်က နာရီသံက တချက်ချက်နဲ့ စက္ကန့်တွေကို ရေတွက်နေပေမယ့် ကျွန်မအတွက်တော့ အချိန်တွေဟာ လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်နှစ်ကတည်းက ရပ်တန့်သွားခဲ့တာပါ။ အမေ့ရဲ့ မျက်နှာပေါ်က အညိုအမည်းကွက်တွေကို မြင်ရတိုင်း ကျွန်မရဲ့ ရင်ဘတ်ထဲမှာ ဓားနဲ့ အမွှန်းခံရသလို ခံစားရတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ ဘာမှမတတ်နိုင်ခဲ့ဘူး။ ကျွန်မဟာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်တောင် မကယ်တင်နိုင်တဲ့ အသုံးမကျတဲ့ သမီးတစ်ယောက်ပဲ။
ကျွန်မတို့သားအမိနှစ်ယောက်ရဲ့ ဘဝဟာ အရင်ကတော့ သိပ်ကို အေးချမ်းခဲ့တာပါ။ အဖေဆုံးပြီးနောက်ပိုင်း အမေဟာ ကျွန်မကို ပညာတတ်ကြီးဖြစ်အောင်၊ ဂုဏ်ရှိရှိ နေနိုင်အောင် တစ်ကိုယ်တည်း ရုန်းကန်ကျွေးမွေးခဲ့တယ်။ ကျွန်မ ကုမ္ပဏီကြီးတစ်ခုမှာ အကြီးတန်းစာရင်းကိုင်အဖြစ် အလုပ်ရတော့ အမေ့မျက်နှာမှာ ပန်းတွေပွင့်လို့။ "သမီးလေး ပင်ပန်းလှပြီ၊ အမေလည်း အခုမှပဲ နားရတော့မယ်" လို့ ပြောခဲ့တဲ့ အမေ့ရဲ့ စကားသံလေးက နားထဲမှာ အခုထိ ပဲ့တင်ထပ်နေတုန်း။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီနားခိုရာဟာ ငရဲခန်းတစ်ခု ဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူက ကြိုသိမှာလဲ။
ဦးထွန်းရှိန် ဆိုတဲ့ လူ ကျွန်မတို့ဘဝထဲကို ရောက်လာတာဟာ ဘဝပျက်ခြင်းရဲ့ အစပဲ။ အစပိုင်းမှာတော့ သူဟာ သိမ်မွေ့တယ်၊ ကြင်နာတတ်တယ်၊ အမေ့ကို အရိပ်တကြည့်ကြည့်နဲ့ ဂရုစိုက်ပြခဲ့တယ်။ အထီးကျန်နေတဲ့ အမေ့အတွက်တော့ သူဟာ နွေးထွေးတဲ့ အဖော်တစ်ယောက်ပေါ့။ ကျွန်မလည်း အမေ ပျော်ရင်ပြီးရောဆိုတဲ့ စိတ်နဲ့ သူတို့နှစ်ယောက် လက်ထပ်တာကို ခွင့်ပြုခဲ့မိတယ်။ အဲဒါ ကျွန်မဘဝရဲ့ အမှားဆုံး ဆုံးဖြတ်ချက်ပဲ။ ကျွန်မရဲ့ အလုပ်အကိုင်၊ ကျွန်မရဲ့ အချစ်ရေး၊ ကျွန်မရဲ့ မိသားစု... အားလုံးဟာ အဲဒီလူရဲ့ ခြေဖဝါးအောက်မှာ ပြားပြားဝပ်သွားလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်မ မထင်ခဲ့မိဘူး။
အခုတော့ ကျွန်မရှေ့က မှန်ထဲမှာ မြင်နေရတဲ့ ကိုယ့်ပုံရိပ်ကိုတောင် ကိုယ်တိုင် ပြန်မမှတ်မိတော့ဘူး။ မျက်တွင်းတွေ ဟောက်ပက်နဲ့၊ ပါးပြင်တွေ ချောင်ကျလို့။ ဧည့်ခန်းထဲကနေ ကြားနေရတဲ့ အမေ့ရဲ့ ရှိုက်သံတိုးတိုးနဲ့ ဦးထွန်းရှိန်ရဲ့ ဆဲဆိုသံတွေက ကျွန်မရဲ့ ဝိညာဉ်ကို တဖြည်းဖြည်းချင်း ဝါးမြိုနေတယ်။ ကျွန်မတို့ရဲ့ သာယာခဲ့တဲ့ အိမ်ကလေးဟာ အခုတော့ အကျဉ်းထောင်တစ်ခု ဖြစ်လို့နေပါပြီ။
---
ဦးထွန်းရှိန်ရဲ့ မျက်နှာဖုံးဟာ လက်ထပ်ပြီး သုံးလအကြာမှာတင် ကွာကျသွားခဲ့တယ်။ သူဟာ အရက်သမား တစ်ယောက်တင်မကဘူး၊ ဖဲကစားတဲ့ နေရာမှာလည်း စွဲလမ်းနေတဲ့သူ။ တစ်ရက်မှာ ကျွန်မ အလုပ်က ပြန်လာတော့ အမေဟာ မျက်လုံးတစ်ဖက် ဖူးယောင်နေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ "ဘာဖြစ်တာလဲ အမေ" လို့ မေးတော့ "အမေ... ချော်လဲတာပါ သမီးရယ်" တဲ့။ အမေ့ရဲ့ တုန်ရီနေတဲ့ အသံနဲ့ မြေပြင်ကိုပဲ စိုက်ကြည့်နေတဲ့ မျက်ဝန်းတွေက အမှန်တရားကို ဖော်ပြနေတာပဲ။
အဲဒီနေ့ကစပြီး အိမ်မှာ ငွေကြေးပြဿနာတွေ စတက်လာတော့တယ်။ အမေ့မှာ ရှိသမျှ ရွှေတွေ၊ ငွေတွေကို ဦးထွန်းရှိန်က အဓမ္မတောင်းယူတယ်။ မပေးရင် နှိပ်စက်တယ်။ ကျွန်မက ဝင်တားရင် "မင်းက ငါ့မိန်းမကို သွေးခွဲတာလား" ဆိုပြီး ကျွန်မကိုပါ ရန်ရှာတတ်လာတယ်။ ကျွန်မရဲ့ အလုပ်အကိုင်ကလည်း အဲဒီအချိန်ကစပြီး ယိမ်းယိုင်လာခဲ့တယ်။ အိမ်က ပြဿနာတွေကို ခေါင်းထဲထည့်ထားရတော့ အလုပ်မှာ အမှားမှားအယွင်းယွင်းတွေ ဖြစ်လာတယ်။ စာရင်းတွေ လွဲတယ်။ အစည်းအဝေးတွေမှာ အာရုံမစိုက်နိုင်ဘူး။
"ဟေ့ကောင်မ... ပိုက်ဆံပေးဦး"
ညဦးပိုင်းမှာ ကြားလိုက်ရတဲ့ ဦးထွန်းရှိန်ရဲ့ ကြမ်းတမ်းတဲ့ အသံကြောင့် ကျွန်မ ရင်တထိတ်ထိတ် တုန်သွားတယ်။ အမေက "မရှိတော့ဘူး ကိုထွန်းရှိန်ရယ်... သမီး လစာရမှပဲ ရှိတော့မယ်" လို့ တောင်းပန်နေရှာတယ်။ ဖြတ်ခနဲ ကြားလိုက်ရတဲ့ ပါးရိုက်သံ။ ကျွန်မ အခန်းထဲက ပြေးထွက်သွားတော့ အမေဟာ ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ လဲကျနေပြီ။ ဦးထွန်းရှိန်ကတော့ ဒေါသတကြီးနဲ့ အမေ့ကို ဆံပင်ကနေ ဆွဲထူနေတယ်။
"ငါ့ကို လိမ်တယ်ပေါ့လေ... မင်းတို့ သားအမိ ငါ့ကို အထင်သေးနေကြတာလား"
ကျွန်မ ဝင်ဆွဲတော့ သူက ကျွန်မကို တွန်းထုတ်ပစ်လိုက်တယ်။ နံရံနဲ့ ဆောင့်မိသွားတဲ့ ကျွန်မရဲ့ နောက်ကျောက နာကျင်မှုထက်၊ အမေ့ကို ကာကွယ်မပေးနိုင်တဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် နာကျင်မှုက ပိုကြီးမားနေတယ်။ အဲဒီညကစပြီး ဖုန်းထဲမှာ ကျွန်မရဲ့ ချစ်သူ ကိုရဲဆီက ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုတွေကို ကျွန်မ မဖြေကြားရဲတော့ဘူး။ ကျွန်မဘဝရဲ့ ဒီလောက်ထိ နိမ့်ကျနေတဲ့ အဖြစ်အပျက်တွေကို သူ့ကို ဘယ်လိုမျက်နှာနဲ့ ပြောရမှာလဲ။ သူ ပေးပို့ထားတဲ့ "ဘာဖြစ်နေတာလဲ၊ ကိုယ့်ကို တစ်ခုခုပြောပါဦး" ဆိုတဲ့ စာတိုလေးကိုပဲ 'Seen' ဖြစ်အောင် ကြည့်ပြီး မျက်ရည်ကျနေခဲ့မိတယ်။
---
အခြေအနေတွေက တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ပိုဆိုးလာတယ်။ ကုမ္ပဏီကနေ ကျွန်မကို အလုပ်ထုတ်ပစ်လိုက်ပြီ။ စာရင်းအမှားတွေကြောင့် ကုမ္ပဏီက သိန်းရာချီ နစ်နာခဲ့ရတယ်တဲ့။ အလုပ်ပြုတ်သွားတဲ့နေ့က ကျွန်မ လမ်းဘေးမှာတင် ထိုင်ငိုမိတယ်။ အိမ်ပြန်ရင် အမေ့ကို ဘာကျွေးရမလဲ၊ ဦးထွန်းရှိန် တောင်းနေတဲ့ ပိုက်ဆံတွေကို ဘယ်လိုပေးရမလဲဆိုတဲ့ အတွေးတွေက ကျွန်မကို ရူးမတတ် ဖြစ်စေတယ်။
အိမ်ပြန်ရောက်တော့ အိမ်ရှေ့မှာ လူစိမ်းနှစ်ယောက်ကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ သူတို့က ဦးထွန်းရှိန်ရဲ့ လောင်းကစားကြွေးတွေ လာတောင်းတာတဲ့။ "ဒီအိမ်ကို သိမ်းရမလား၊ ဒါမှမဟုတ် မင်းသမီးကိုပဲ ခေါ်သွားရမလား" လို့ သူတို့ ပြောနေတာ ကြားတော့ ကျွန်မ သွေးတွေ အေးစက်သွားတယ်။ အမေကတော့ ထောင့်တစ်နေရာမှာ တုန်တုန်ရင်ရင်နဲ့ ထိုင်နေရှာတယ်။ ဦးထွန်းရှိန်ကတော့ ဘယ်ပျောက်နေမှန်း မသိဘူး။
အဲဒီညမှာပဲ ကိုရဲနဲ့ ကျွန်မ လမ်းခွဲလိုက်ရတယ်။ သူ ကျွန်မအိမ်ကို ရောက်လာပြီး "ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ၊ ငါ့ကို အမှန်အတိုင်းပြောပါ" လို့ လာမေးခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ ဘာမှမပြောနိုင်ခဲ့ဘူး။ အိမ်ထဲကနေ ထွက်လာတဲ့ ဦးထွန်းရှိန်ရဲ့ အရက်နံ့တွေ၊ ဆဲဆိုသံတွေနဲ့ အမေ့ရဲ့ ညည်းတွားသံတွေကို သူ ကြားသွားမှာကို ကျွန်မ ကြောက်တယ်။ ကျွန်မရဲ့ သိက္ခာတွေ၊ မာနတွေ မြေခနေတာကို သူ့ကို မမြင်စေချင်ဘူး။
"ကိုရဲ... ကျွန်မတို့ လမ်းခွဲရအောင်။ ကျွန်မ ရှင့်ကို မချစ်တော့ဘူး"
အဲဒီစကားကို ပြောထွက်ဖို့ ကျွန်မ ဘယ်လောက်ထိ အားယူခဲ့ရသလဲ။ ကိုရဲရဲ့ မျက်ဝန်းထဲက နာကျင်မှုတွေကို မြင်ရတာ ကျွန်မ ရင်ဘတ်ကို အစိမ်းလိုက် ခွဲနေသလိုပဲ။ သူ ထွက်သွားတဲ့နောက်မှာ ကျွန်မ ဖုန်းကို ပိတ်လိုက်ပြီး လူမှုကမ္ဘာနဲ့ အဆက်အသွယ် ဖြတ်လိုက်တယ်။ အခုတော့ ကျွန်မမှာ အလုပ်လည်း မရှိတော့ဘူး၊ ချစ်သူလည်း မရှိတော့ဘူး၊ သူငယ်ချင်းတွေလည်း မရှိတော့ဘူး။ ကျန်နေတာကတော့ ဒီငရဲတွင်းနဲ့ အမေပဲ။ ကျွန်မရဲ့ ဘဝဟာ တစ်စစီ ပြိုကျပျက်စီးသွားခဲ့ပြီ။
---
ဒီနေ့ညကတော့ အားလုံးရဲ့ အဆုံးသတ်ပဲ။ မိုးက သည်းသည်းမည်းမည်း ရွာနေသလို၊ အိမ်ထဲမှာလည်း သွေးညှီနံ့တွေ လွှမ်းနေတယ်။ ဦးထွန်းရှိန်က အမေ့ကို သေလုမတတ် ရိုက်နှက်နေတာ။ ကျွန်မ တားဖို့ ကြိုးစားပေမယ့် သူက ကျွန်မကို ကြိုးနဲ့ တုပ်ထားခဲ့တယ်။ ကျွန်မ မျက်စိရှေ့မှာတင် အမေဟာ နှိပ်စက်ခံနေရတယ်။
"ရှင် ရပ်လိုက်တော့... ကျွန်မ တောင်းပန်ပါတယ်။ အမေ့ကို မနှိပ်စက်ပါနဲ့တော့"
ကျွန်မရဲ့ အော်ဟစ်သံတွေက မိုးသံတွေကြားထဲမှာ ပျောက်ကွယ်နေတယ်။ ဦးထွန်းရှိန်က ဒေါသတကြီးနဲ့ အမေ့ကို ကန်ကျောက်နေတုန်းမှာပဲ အမေက ရုတ်တရက် ငြိမ်ကျသွားတယ်။ သူလည်း လန့်သွားပုံရတယ်။ "ဟေ့... ထဦးလေ၊ မအေပေးမ... သရုပ်ဆောင်မနေနဲ့" လို့ ပြောပြီး အမေ့ကို လှုပ်ကြည့်တယ်။ ဒါပေမဲ့ အမေ မလှုပ်တော့ဘူး။
အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်မ ရင်ထဲက ဒေါသတွေက အထွတ်အထိပ်ကို ရောက်သွားခဲ့တယ်။ ဘယ်ကရမှန်းမသိတဲ့ အားနဲ့ ကျွန်မ လက်က ကြိုးတွေကို ရုန်းထွက်လိုက်တယ်။ စားပွဲပေါ်မှာ ရှိနေတဲ့ သစ်သီးလှီးဓားကို ဆွဲယူပြီး ဦးထွန်းရှိန်ဆီကို ပြေးဝင်သွားခဲ့မိတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအချိန်မှာပဲ အမေက အားယူပြီး ကျွန်မရဲ့ ခြေထောက်ကို ဖမ်းဆွဲလိုက်တယ်။
"မလုပ်နဲ့... သမီး... မလုပ်နဲ့..."
အမေ့ရဲ့ အသံက တိုးလွန်းလှပေမယ့် ကျွန်မကို အေးခဲသွားစေတယ်။ "အမေ... ဘာလို့လဲ၊ ဒီလူက အမေ့ကို သတ်တော့မလို့လေ" လို့ ကျွန်မ ငိုပြီး မေးမိတယ်။ အမေက သွေးတွေကြားထဲကနေ ပြုံးဖို့ ကြိုးစားရင်း "သူ... သူက သမီးရဲ့ အဖေရင်းပါ" လို့ ပြောလိုက်တဲ့ စကားတစ်ခွန်းက ကျွန်မကို မိုးကြိုးပစ်လိုက်သလိုပဲ။
ဒါဟာ မဖြစ်နိုင်တဲ့ အမှန်တရားပဲ။ အမေဟာ ကျွန်မကို ငယ်ငယ်ကတည်းက အဖေဆုံးပြီလို့ပဲ ပြောခဲ့တာ။ ဦးထွန်းရှိန်ဟာ အမေ့ရဲ့ ရည်းစားဟောင်း ဖြစ်ခဲ့ဖူးပြီး ကျွန်မကို ဗိုက်ထဲမှာ ရှိနေတုန်းက စွန့်ပစ်သွားခဲ့တဲ့သူတဲ့။ အမေက ကျွန်မကို အဖေမဲ့ကလေးလို့ အပြောမခံရအောင် တခြားလူတစ်ယောက်နဲ့ လက်ထပ်ပြီး ဟန်ဆောင်ခဲ့တာ။ အခု ဦးထွန်းရှိန် ပြန်ပေါ်လာတော့ အမေက သူ့ကို ခွင့်လွှတ်ပြီး လက်ခံခဲ့တာဟာ ကျွန်မအတွက် အဖေရင်းတစ်ယောက် ရှိစေချင်တဲ့ စေတနာကြောင့်တဲ့။
ကျွန်မ လက်ထဲက ဓား မြေပြင်ပေါ်ကို ပြုတ်ကျသွားတယ်။ အမေဟာ ကျွန်မကို ကာကွယ်ဖို့အတွက်၊ ကျွန်မကို အဖေရင်းရှိတယ်ဆိုတဲ့ အသိပေးဖို့အတွက် ဒီလောက်ထိ နှိပ်စက်ခံခဲ့တာလား။ ဒါပေမဲ့ အမေ ပေးခဲ့တဲ့ အဲဒီစေတနာတွေက ကျွန်မတို့ သားအမိနှစ်ယောက်လုံးရဲ့ ဘဝကို ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့ပြီ။ ဦးထွန်းရှိန်ကတော့ အခြေအနေကို ကြည့်ပြီး အိမ်ပေါ်ကနေ ဆင်းပြေးသွားတော့တယ်။
---
အခုတော့ အရာအားလုံးဟာ ငြိမ်သက်သွားခဲ့ပြီ။ အမေက ဆေးရုံမှာ သတိမရသေးဘူး။ ဆရာဝန်တွေကတော့ အသက်အန္တရာယ် မရှိတော့ပေမယ့် အမေ့ရဲ့ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာက ပြန်ကောင်းဖို့ ခဲယဉ်းလိမ့်မယ်လို့ ပြောတယ်။ ကျွန်မကတော့ အမေ့ကုတင်ဘေးမှာ ထိုင်ရင်း အတိတ်တွေကို ပြန်တွေးနေမိတယ်။
ကျွန်မမှာ ဘာမှမကျန်တော့ဘူး။ အလုပ်လည်း မရှိ၊ အချစ်လည်း မရှိ၊ အနာဂတ်လည်း မရှိ။ ကျွန်မ ပိုင်ဆိုင်တာဆိုလို့ အမေ့ရဲ့ ကြေကွဲစရာကောင်းတဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်နဲ့ ကျွန်မရဲ့ ကျိုးပဲ့နေတဲ့ နှလုံးသားပဲ ရှိတော့တယ်။ ဦးထွန်းရှိန်ကို ရဲက ဖမ်းမိသွားပြီလို့ ကြားပေမယ့် အဲဒါက ကျွန်မတို့ဘဝကို ပြန်မပြုပြင်နိုင်တော့ဘူး။
လူတွေက ပြောလေ့ရှိကြတယ်။ အချစ်က အရာအားလုံးကို အောင်နိုင်တယ်တဲ့။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ သိလိုက်ရတာကတော့ အချစ်မှာ အသိဉာဏ်မပါရင် အဲဒီအချစ်ဟာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ရော၊ ကိုယ်ချစ်တဲ့သူတွေကိုပါ ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်တဲ့ လက်နက်တစ်ခု ဖြစ်သွားနိုင်တယ်ဆိုတာပါပဲ။ အမေ့ရဲ့ အစွန်းရောက်တဲ့ သည်းခံမှုနဲ့ ကျွန်မရဲ့ အားနည်းတဲ့ ကြောက်ရွံ့မှုတွေပေါင်းပြီး ကျွန်မတို့ရဲ့ ကမ္ဘာလေးကို ပြာကျစေခဲ့တာ။
ဆေးရုံပြတင်းပေါက်ကနေ အပြင်ကို ကြည့်လိုက်တော့ မိုးတိတ်သွားပြီ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ ရင်ထဲမှာတော့ မိုးတွေက အခုထိ ရွာနေတုန်းပဲ။ အမေ့ရဲ့ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း ကျွန်မ တိုးတိုးလေး ပြောမိတယ်။ "အမေ... ကျွန်မတို့ကို ဘယ်သူကမှ မကယ်နိုင်ခဲ့ဘူးနော်" လို့။
နောင်တဆိုတာ ဖြစ်ပျက်ပြီးမှ ရတာမျိုး မဟုတ်ဘဲ၊ ဖြစ်ပျက်နေတာကို သိလျက်နဲ့ မတားဆီးနိုင်ခဲ့တဲ့ အခါမှာ ပိုပြီး ခါးသီးလှပါတယ်။ အခုတော့ ကျွန်မဟာ အသက်ရှင်နေတဲ့ အလောင်းတစ်ကောင်လိုပါပဲ။ ပျက်စီးသွားတဲ့ ဘဝတစ်ခုကို ပြန်လည်တည်ဆောက်ဖို့ အင်အားတွေ ကျွန်မမှာ မရှိတော့ဘူး။ ကျန်ရှိနေတဲ့ နေ့ရက်တွေကို နာကျင်မှုတွေနဲ့ပဲ ဖျတ်သန်းသွားရတော့မှာပါ။
သင်ခန်းစာ - အမှားတစ်ခုကို သည်းခံနေခြင်းသည် ခွင့်လွှတ်ခြင်းမဟုတ်ဘဲ ပိုကြီးမားသော အမှားများကို ဖိတ်ခေါ်နေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ မိမိကိုယ်ကို မချစ်တတ်သော အနစ်နာခံမှုသည် အဖျက်စွမ်းအားသာ ရှိလေသည်။