ကိုယ်ဝန်ရှိလို့ ထားခဲ့တဲချစ်သူ
ကိုယ်ဝန်ရှိလို့ ထားခဲ့တဲချစ်သူ
မိုးဖွဲဖွဲလေးတွေ ပြတင်းပေါက်မှန်ပေါ်မှာ စီးကျနေတဲ့ ညနေခင်းတစ်ခုမှာ ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး စတင်ပြိုလဲခဲ့တာပါ။ ကျွန်မရှေ့မှာ ထိုင်နေတဲ့ ကိုရဲကတော့ အေးစက်နေတဲ့ ကော်ဖီခွက်ကို ငေးကြည့်ရင်း တိတ်ဆိတ်နေတယ်။ ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက်ကြားမှာ ရှိနေတဲ့ လေထုက လေးလံလွန်းလို့ အသက်ရှူရတာတောင် တားဆီးခံထားရသလိုပဲ။ ကိုရဲက ကျွန်မကို အရမ်းချစ်တယ်လို့ အမြဲပြောလေ့ရှိတဲ့သူပါ။ ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ ချစ်ခြင်းမေတ္တာက ပန်းခင်းကြီးတစ်ခုလို လှပနေတာမျိုးမဟုတ်ဘဲ ကျွန်မကို ရစ်ပတ်ထားတဲ့ ဆူးနွယ်ပင်တွေလိုပါပဲ။ ကျွန်မရဲ့ အဝတ်အစား၊ ကျွန်မရဲ့ သူငယ်ချင်းတွေ၊ ကျွန်မရဲ့ ဖုန်းထဲက စာတိုလေးတွေကအစ သူက စစ်ဆေးတတ်တယ်။ "နင်က ငါမရှိရင် ဘာမှမဟုတ်ဘူး နှင်း၊ ငါကပဲ နင့်ကို စောင့်ရှောက်နိုင်တာ" ဆိုတဲ့ စကားလုံးတွေနဲ့ ကျွန်မရဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှုကို သူက တဖြည်းဖြည်းချင်း ဝါးမြိုခဲ့တာပါ။ ကျွန်မကလည်း အဲ့ဒီချုပ်ကိုင်မှုတွေကိုပဲ အချစ်လို့ ထင်ယောင်ထင်မှားဖြစ်ပြီး သူ့အလိုကျ နေထိုင်ခဲ့မိတယ်။ ကျွန်မရဲ့ တစ်ကမ္ဘာလုံးက သူပဲ ဖြစ်ခဲ့တာပါ။ ဒီနေ့တော့ ကျွန်မ သူ့ကို ပြောပြစရာ သတင်းတစ်ခု ရှိနေတယ်။ ကျွန်မရဲ့ လက်ချောင်းလေးတွေက တုန်ရင်နေပြီး အင်္ကျီအိတ်ကပ်ထဲက စာရွက်လေးကို ခပ်တင်းတင်း ဆုပ်ကိုင်ထားမိတယ်။ ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက်ရဲ့ အနှောင်အဖွဲ့သစ်တစ်ခု၊ ကျွန်မရဲ့ ဝမ်းဗိုက်ထဲမှာ အသက်တစ်ချောင်း စတင်နေပြီဆိုတဲ့အကြောင်းပေါ့။ ဒါဟာ ကျွန်မတို့ ဆက်ဆံရေးကို ပိုပြီး ခိုင်မြဲစေမယ်လို့ ကျွန်မ ရိုးရိုးသားသား ယုံကြည်ခဲ့မိတာ။ ကိုရဲရဲ့ မျက်လုံးတွေက ကျွန်မကို စိုက်ကြည့်လာတဲ့အခါ ကျွန်မ ရင်တွေ တုန်သွားတယ်။ "ကိုရဲ... ကျွန်မမှာ ကိုယ်ဝန်ရှိနေပြီ" လို့ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်တဲ့အခါ သူ့မျက်နှာပေါ်က အပြုံးတစ်ခုဟာ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အေးစက်တဲ့ အငွေ့အသက်တွေက
သူ့ရဲ့ ပထမဆုံး တုံ့ပြန်မှုက ကျွန်မ မျှော်လင့်ထားတဲ့ ဝမ်းသာမှုမျိုး မဟုတ်ခဲ့ဘူး။ "ငါ့ကလေး ဟုတ်လို့လား" ဆိုတဲ့ စကားတစ်ခွန်းက ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသားကို ဓားနဲ့ မွှန်းလိုက်သလိုပါပဲ။ ကျွန်မ မျက်ရည်တွေ ဝဲတက်လာပေမယ့် သူကတော့ ဒေါသတကြီးနဲ့ စားပွဲကို ထုလိုက်တယ်။ "နှင်း... နင် ငါ့ကို ဒီလိုနည်းနဲ့ ချုပ်ကိုင်ဖို့ ကြိုးစားတာလား။ ငါ့ဘဝက အခုမှ တက်လမ်းရှိခါစပဲ ရှိသေးတာ။ နင်ကတော့ ငါ့ကို ဒုက္ခပေးဖို့ပဲ သိတယ်" တဲ့။ ကျွန်မ ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်ဘဲ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးနေမိတယ်။ သူက ကျွန်မကို အမြဲတမ်း ချုပ်ကိုင်ထားချင်ပေမယ့် တကယ်တမ်း တာဝန်ယူရမယ့် အခြေအနေရောက်တော့ ကျွန်မကို အပြစ်တင်ဖို့ပဲ ကြိုးစားတော့တယ်။ နောက်ရက်တွေမှာ ကိုရဲဆီက ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုတွေ မရှိတော့ဘူး။ ကျွန်မ ပို့သမျှ စာတွေကို သူက ဖြစ်ပေမယ့် ဘာမှ ပြန်မပြောဘူး။ ကျွန်မရဲ့
တစ်ပတ်လောက် ကြာတဲ့အခါ သူ ကျွန်မဆီ ရောက်လာတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူဟာ ကျွန်မ ချစ်ခဲ့တဲ့ ကိုရဲ မဟုတ်တော့ဘူး။ သူ့မျက်လုံးထဲမှာ စက်ဆုပ်ရွံရှာမှုတွေပဲ တွေ့နေရတယ်။ "ဒါကို ဖျက်ချလိုက် နှင်း" တဲ့။ သူက ခပ်အေးအေးပဲ ပြောတယ်။ ကျွန်မ နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်သွားရတယ်။ "ဒါက ကျွန်မတို့ ကလေးလေ ကိုရဲ၊ ရှင်ပဲ ကလေးယူမယ်လို့ အမြဲပြောခဲ့တာ မဟုတ်လား" လို့ ကျွန်မ တုန်ရီနေတဲ့ အသံနဲ့ မေးမိတယ်။ သူက ရယ်လိုက်တယ်။ "အဲ့ဒါက အပျော်သဘော ပြောခဲ့တာလေ။ အခု ငါ့မိဘတွေက ငါ့ကို နိုင်ငံခြားလွှတ်ဖို့ စီစဉ်နေပြီ။ နင်နဲ့ ဒီကလေးက ငါ့အတွက် အမှိုက်တွေပဲ" တဲ့။ အဲ့ဒီစကားလုံးတွေက ကျွန်မရဲ့ ဝိညာဉ်ကိုပါ သတ်ပစ်လိုက်သလိုပဲ။ ကျွန်မ သူနဲ့အတူ ရှိနေခဲ့တဲ့ အချိန်တစ်လျှောက်လုံး သူဟာ ကျွန်မကို လူတစ်ယောက်လို မဆက်ဆံခဲ့ဘဲ သူ့ရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုတစ်ခုလိုပဲ သဘောထားခဲ့တာကို အခုမှ ကျွန်မ သဘောပေါက်လိုက်ရတယ်။ သူ ကျွန်မကို ချုပ်ကိုင်ခဲ့တာတွေ၊ ကျွန်မကို အပြင်ပေးမထွက်တာတွေ၊ ကျွန်မရဲ့ ဖုန်းတွေကို စစ်ဆေးတာတွေဟာ ချစ်လို့ မဟုတ်ဘဲ သူ့ရဲ့ စိတ်ရောဂါဆန်တဲ့ ပိုင်စိုးပိုင်နင်းနိုင်မှုတွေသာ ဖြစ်ခဲ့တာပါ။ ကျွန်မ ငြင်းဆန်တဲ့အခါ သူက ကျွန်မကို တွန်းထုတ်ပြီး
ကျွန်မ အရဲစွန့်ပြီး သူ့အိမ်ကို လိုက်သွားခဲ့တယ်။ ကျွန်မ တစ်ခုခုတော့ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိချင်နေမိလို့ပါ။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီမှာ ကျွန်မ မမျှော်လင့်ထားတဲ့ အမှန်တရားတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ ကိုရဲက တခြား မိန်းကလေးတစ်ယောက်နဲ့ ရယ်မောပြီး အိမ်ထဲက ထွက်လာတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ အဲ့ဒီမိန်းကလေးက သူ့မိဘတွေ သဘောတူထားတဲ့သူ ဖြစ်မယ်ထင်တယ်။ ကျွန်မကို မြင်တော့ သူက မသိသလိုနဲ့ ကျော်သွားဖို့ ကြိုးစားတယ်။ ကျွန်မ ရှေ့က ပိတ်ရပ်လိုက်ပြီး "ကိုရဲ... ရှင် ကျွန်မကို ဒီလိုပဲ ထားခဲ့တော့မှာလား" လို့ မေးလိုက်တယ်။ အဲ့ဒီအချိန်မှာ သူက ကျွန်မကို လူပုံအလယ်မှာ အော်ဟစ်လိုက်တာက "နင်က ဘယ်သူလဲ။ ငါ့ကို လာပြီး အသရေဖျက်မနေနဲ့။ နင်က ဘယ်သူ့ကလေးကို ကိုယ်ဝန်ရလာမှန်းမသိဘဲ ငါ့ကို လာပုံချနေတာလား" တဲ့။ အဲ့ဒီအချိန်မှာ ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး မှောင်အတိ ကျသွားခဲ့တယ်။ သူက ကျွန်မကို အရမ်းယုံကြည်ရတဲ့ မိန်းကလေးပါလို့ အမြဲပြောခဲ့ပြီး အခုတော့ ကျွန်မကို အကျင့်ပျက်တဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်လို လူပုံအလယ်မှာ စွပ်စွဲနေခဲ့တယ်။ အဲ့ဒီမှာတင် ကျွန်မ သိလိုက်ရတာက သူဟာ ကျွန်မကို ထားခဲ့ဖို့ အစီအစဉ်ရှိပြီးသား ဖြစ်နေတာပါ။ ကိုယ်ဝန်ရှိလာတာဟာ သူ့အတွက် အကြောင်းပြချက်ကောင်းတစ်ခု ဖြစ်သွားခဲ့တာပဲ။ သူက ကျွန်မရဲ့ အားနည်းချက်ကို အသုံးချပြီး သူ့ကိုယ်သူ အပြစ်ကင်းစင်သူတစ်ယောက်လို ဟန်ဆောင်သွားခဲ့တယ်။ ကျွန်မ သူ့ကို ကြည့်ရင်း ရယ်ရမလို ငိုရမလို ဖြစ်နေမိတယ်။ ဒီလူ့ကိုမှ ကျွန်မက အသက်ထက်ချစ်ခဲ့မိတာလား။ ကျွန်မ ရင်ဘတ်ထဲက နာကျင်မှုက တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ထုံထိုင်းလာတယ်။ ဒါဟာ အဆုံးသတ်ပဲဆိုတာ ကျွန်မ သိလိုက်ပြီ။
လအနည်းငယ် ကြာပြီးတဲ့နောက်မှာ ကျွန်မ မြို့ဟောင်းလေးတစ်ခုကို ပြောင်းရွှေ့လာခဲ့တယ်။ ကျွန်မရဲ့ ဗိုက်ကတော့ အတော်လေး သိသာနေပြီ။ ကိုရဲနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ အရာအားလုံးကို ကျွန်မ ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့တယ်။ သူ့ရဲ့ ဖုန်းနံပါတ်၊ သူ့ရဲ့ ဓာတ်ပုံတွေနဲ့ သူ့ဆီက ရခဲ့တဲ့ နာကျင်မှုတွေကို ကျွန်မရဲ့ မှတ်ဉာဏ်ထဲကနေ မောင်းထုတ်ဖို့ ကြိုးစားနေတယ်။ တစ်ခါတလေ ညဘက်တွေမှာ သူ ကျွန်မကို ပြောခဲ့တဲ့ စကားလုံးတွေက နားထဲမှာ ပြန်ကြားနေတတ်တုန်းပဲ။ "နင်က ငါမရှိရင် ဘာမှမဟုတ်ဘူး" တဲ့။ အခုတော့ ကျွန်မ သိလိုက်ပါပြီ။ သူ မရှိမှသာ ကျွန်မက လူတစ်ယောက် ဖြစ်လာခဲ့တာပါ။ သူ့ရဲ့ ချုပ်ကိုင်မှုတွေ၊ နှိပ်စက်မှုတွေအောက်မှာ ကျွန်မဟာ သက်မဲ့ အရုပ်တစ်ရုပ်လို ရှင်သန်ခဲ့ရတာ။ အခု ကျွန်မမှာ တာဝန်ယူရမယ့် အသက်တစ်ချောင်း ရှိနေပြီ။ ဒီကလေးက ကျွန်မကို သစ္စာဖောက်ခဲ့တဲ့ လူတစ်ယောက်ရဲ့ အမှတ်အသား မဟုတ်ဘဲ ကျွန်မရဲ့ ကြံ့ခိုင်မှုနဲ့ အသစ်တဖန် မွေးဖွားခြင်းရဲ့ သင်္ကေတ ဖြစ်ရမယ်လို့ ကျွန်မ ဆုံးဖြတ်ထားတယ်။ ကိုရဲကတော့ သူ့ရဲ့ အောင်မြင်တဲ့ ဘဝသစ်မှာ ပျော်ရွှင်နေလောက်မှာပါ။ ဒါပေမဲ့ သူ ဘယ်တော့မှ မရနိုင်မယ့်အရာကတော့ စစ်မှန်တဲ့ မေတ္တာနဲ့ ကိုယ်ကျင့်သိက္ခာပဲ။ ကျွန်မ ပြတင်းပေါက်ကနေ အပြင်ကို ငေးကြည့်လိုက်တယ်။ မိုးတွေ စဲသွားပြီး ကောင်းကင်မှာ လလေးက ထွက်ပေါ်လာတယ်။ ကျွန်မရဲ့ ဘဝဟာလည်း ဒီလိုပဲ တစ်နေ့မှာ ပြန်လည် လင်းလက်လာမှာပါ။ နာကျင်မှုတွေကတော့ အမာရွတ်အဖြစ် ကျန်နေဦးမှာ ဖြစ်ပေမယ့် အဲ့ဒီအမာရွတ်တွေကပဲ ကျွန်မကို ပိုပြီး သန်မာစေခဲ့တာပါ။ ကိုယ်ဝန်ရှိလို့ ထားခဲ့တဲ့ ချစ်သူဆိုတာထက်၊ မထိုက်တန်တဲ့သူ့ကို စွန့်လွှတ်နိုင်ခဲ့တဲ့ ကျွန်မအဖြစ်ပဲ ဂုဏ်ယူနေမိတော့တယ်။
သင်ခန်းစာ - အချစ်ဆိုတာ ချုပ်ကိုင်ခြင်း မဟုတ်သလို၊ တာဝန်ယူမှု ကင်းမဲ့တဲ့သူတစ်ယောက်ကို ဆွဲထားခြင်းက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်လည် သတ်ဖြတ်နေခြင်းသာ ဖြစ်ပါတယ်။