မရွာပါနဲ့ မိုးရယ်
မရွာပါနဲ့ မိုးရယ်
နေ့စဉ်မနက်ခင်းတိုင်းရဲ့ အလင်းရောင်ဟာ ကျွန်တော့်အတွက်တော့ လမ်းလျှောက်ခြင်းနဲ့ စတင်လေ့ရှိပါတယ်။ ရန်ကုန်မြို့ရဲ့ မြူခိုးဝေဝေ မနက်ခင်းတွေထဲမှာ တစ်ကိုယ်တော် လမ်းလျှောက်ထွက်ရတာဟာ စိတ်ကို ကြည်လင်စေသလို၊ နေ့စဉ်ဘဝရဲ့ ရုန်းကန်လှုပ်ရှားမှုတွေအတွက် ခွန်အားသစ်တစ်ရပ်ကိုလည်း ပေးစွမ်းပါတယ်။ ကျွန်တော် လမ်းလျှောက်နေကျ လမ်းမကြီးရဲ့ ဘေးတစ်နေရာမှာ ဆောက်လုပ်ဖို့ ပြင်ဆင်နေဆဲ တိုက်အိုပျက်ကြီးတစ်ခု ရှိပါတယ်။ တိုက်လို့သာ ဆိုရပေမယ့် တကယ်တမ်းတော့ ဖောင်ဒေးရှင်း ကျင်းအချို့တူးထားပြီး သံချောင်းတွေ ထောင်ထားတဲ့ အဆင့်မှာတင် ရပ်တန့်နေတာ ကြာပါပြီ။ အဲဒီ တိုက်ပျက်ကြီးရဲ့ အရှေ့မှာတော့ ကျူဝါးတဲလေးတစ်လုံး ရှိပါတယ်။ အစောင့်တဲလေးပေါ့။
အဲဒီတဲလေးထဲမှာ နေတာကတော့ အသက် ကျော်အရွယ် အဘိုးအိုတစ်ယောက်ပါ။ ကျွန်တော် အဲဒီတိုက်ရှေ့ကို ရောက်တိုင်း မြင်ရလေ့ရှိတဲ့ မြင်ကွင်းတစ်ခုကတော့ အဘိုးအိုဟာ တံမြက်စည်းတစ်ချောင်းနဲ့ တဲရှေ့က အမှိုက်တွေကို သန့်ရှင်းရေး လုပ်နေတတ်တာပါပဲ။ တဲဘေးက သရက်ပင်အိုကြီးက ကြွေကျနေတဲ့ အရွက်ခြောက်တွေကို သူက စနစ်တကျ လိုက်ကောက်ပြီး စုပုံကာ မီးရှို့တတ်ပါတယ်။ သူ့ရဲ့ အစောင့်တဲလေး ဝန်းကျင်ဟာ တစ်ခါမှ ရှုပ်ပွမနေဘဲ အမြဲတမ်း ပြောင်ရှင်းနေတတ်တာကို ကျွန်တော် သတိထားမိခဲ့တာ နှစ်နဲ့ချီနေပါပြီ။
“ဆရာ… ဒီနေ့ နည်းနည်း နောက်ကျတယ်နော်”
သူက ကျွန်တော့်ကို တွေ့တိုင်း အမြဲတမ်း နှုတ်ဆက်တတ်ပါတယ်။ အစပိုင်းမှာတော့ ကျွန်တော်တို့ဟာ မသိကျွမ်းတဲ့ လူစိမ်းတွေမို့ ကျွန်တော်က ခေါင်းငြိမ့်ပြရုံသာ တုံ့ပြန်ခဲ့ပေမယ့် နောက်ပိုင်းမှာတော့ သူ့ရဲ့ ရိုးသားဖော်ရွေတဲ့ အပြုံးတွေက ကျွန်တော့်ကို အားနာလာစေပါတယ်။ သူ့မျက်နှာပေါ်က အရေးအကြောင်းတွေဟာ ဘဝရဲ့ ဒဏ်ရာဒဏ်ချက်တွေကို ဖော်ပြနေသလိုပဲ။
“မင်္ဂလာပါ ဆရာ”
တစ်နေ့မှာတော့ သူက နှုတ်ဆက်စကားကို ပြောင်းလဲလိုက်ပါတယ်။ ကျွန်တော်လည်း မနေသာတော့ဘဲ “မင်္ဂလာပါ ဦးလေး” လို့ ပြန်လည်နှုတ်ခွန်းဆက်မိရင်းကနေ ကျွန်တော်တို့ကြားမှာ သံယောဇဉ်အမျှင်တန်းလေး တစ်ခု စတင်ခဲ့ပါတယ်။
သူ့ကို အားနာရတာကြောင့်ပဲဖြစ်ဖြစ်၊ သူ့ရဲ့ ခိုကိုးရာမဲ့ပုံစံလေးကြောင့်ပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ကျွန်တော်ဟာ အဲဒီတိုက်ရှေ့ကို မရောက်ခင် တစ်လမ်းအလိုမှာရှိတဲ့ ဘိန်းမုန့်တဲလေးကနေ ဘိန်းမုန့်ပူပူနွေးနွေး နှစ်ချပ်ကို အမြဲတမ်း ဝယ်သွားတတ်ပါတယ်။ တစ်နေ့မှာတော့ အဲဒီ ဘိန်းမုန့်ထုပ်လေးကို သူ့ဆီ ကမ်းပေးလိုက်တဲ့အခါ သူ့ရဲ့ မျက်လုံးတွေထဲမှာ အရည်လဲ့သွားတာကို ကျွန်တော် မြင်လိုက်ရတယ်။
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာရယ်… ဗိုက်ဆာနေတာနဲ့ အတော်ပဲ”
သူ့စကားကြောင့် ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ မကောင်းလှဘူး။ အသက် နှစ်ရှိပြီဖြစ်တဲ့ အဘိုးအိုတစ်ယောက်ဟာ ဒီလို တဲစုတ်လေးထဲမှာ တစ်ကိုယ်တည်း နေထိုင်ရင်း ဘဝကို ဘယ်လိုများ ဖြတ်သန်းနေပါလိမ့်လို့ တွေးမိပါတယ်။ မိုးတွင်းရောက်ရင်တော့ သူဟာ အပြင်ကို သိပ်မထွက်နိုင်ရှာဘူး။ အဆစ်အမြစ် ကိုက်ခဲတဲ့ ဝေဒနာကို ခံစားနေရတာကိုလည်း သူပြောပြဖူးပါတယ်။ ကျွန်တော်ကတော့ သူစားဖို့ မုန့်ထုပ်လေးတွေကို တဲတံခါးဝမှာ ချိတ်ထားခဲ့ရင်း သူနဲ့ ကျွန်တော်ဟာ စကားမပြောဖြစ်တဲ့ နေ့တွေမှာတောင် စိတ်ချင်းနီးစပ်နေခဲ့ကြပါတယ်။
မိုးဦးကျကာလရဲ့ မနက်ခင်းတစ်ခုမှာတော့ ရာသီဥတုက တော်တော်လေး အေးစိမ့်နေပါတယ်။ ကျွန်တော် လမ်းလျှောက်လာရင်း အဘိုးအိုရဲ့ တဲရှေ့ကို ရောက်တော့ သူဟာ စောင်နွမ်းလေးတစ်ထည်ကို ခြုံပြီး မီးလှုံနေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ သူ့ဘေးမှာ ဝင်ထိုင်လိုက်ရင်း စကားစမိပါတယ်။
“ဦးလေး… ကျန်းမာရေး ဂရုစိုက်ဦးနော်။ အေးလာပြီဆိုတော့ အဆစ်တွေ ကိုက်နေဦးမယ်”
“ဟုတ်တယ် ဆရာ… ညကဆိုရင် အဆစ်တွေ နာလွန်းလို့ တစ်ညလုံး အိပ်မရဘူး။ ဒါပေမဲ့လည်း အလုပ်က အလုပ်ပဲလေ… စောင့်ရတာပေါ့”
ကျွန်တော် သူ့ကို ကြည့်ပြီး စိတ်မကောင်းဖြစ်မိတယ်။ “ဦးလေးမှာ သားသမီးတွေ မရှိဘူးလားဗျာ။ ဘာလို့ ဒီအရွယ်အထိ ညစောင့်အလုပ်ကို ပင်ပင်ပန်းပန်း လုပ်နေရတာလဲ” လို့ မေးလိုက်မိတယ်။ အဘိုးအိုက ကျွန်တော့်ကို ကြည့်ပြီး ဘာမှ ပြန်မပြောဘူး။ သူက ထွက်လုဆဲ နေလုံးကြီးကို ငေးကြည့်နေရင်း သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို အသာအယာ ချလိုက်ပါတယ်။
အဲဒီအချိန်မှာပဲ အသံကျယ်လှတဲ့ ကားဟွန်းသံက ကျွန်တော်တို့ စကားဝိုင်းကို ဖြတ်တောက်လိုက်ပါတယ်။ ခေတ်မီတဲ့ ပါဂျရိုးကားအနက်ရောင် တစ်စီးဟာ အစောင့်တဲရှေ့မှာ ထိုးရပ်လိုက်တယ်။ ကားမှန်က တဖြည်းဖြည်း တက်သွားပြီး ကားပေါ်က လူတစ်ယောက်က အဘိုးအိုကို လှမ်းကြည့်နေတယ်။
အဘိုးအိုက ဖျတ်ခနဲ မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး ကားနားကို သွားလိုက်ပါတယ်။ “သား… အထဲဝင်ကြည့်ဦးမလား” လို့ အားတုံ့အားနာ မေးလိုက်ပေမယ့် ကားပေါ်ကလူက ခပ်ပြတ်ပြတ်ပဲ ပြန်ပြောပါတယ်။
“မဝင်တော့ဘူး… ဒီမနက် မပြန်နဲ့ဦး။ အုတ်ကားလာဖို့ ရှိတယ်။ အုတ်ကားလာချပြီးမှ ပြန်ပါ”
အဘိုးအိုက ခေါင်းငြိမ့်ပြပြီး “အေးပါ… အေးပါ” လို့ ဆိုလိုက်တယ်။ ကားက ဖုန်တွေတထောင်းထောင်း ထအောင် မောင်းထွက်သွားပါတယ်။ ကျွန်တော် အံ့သြသွားတယ်။ ကားပေါ်က လူငယ်ဟာ အဘိုးအိုရဲ့ သား ဖြစ်နေတာကိုး။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီသားဖြစ်သူရဲ့ စကားပြောပုံက အလုပ်သမားတစ်ယောက်ကို ခိုင်းစေနေတဲ့ အသံမျိုး ဖြစ်နေတာကို ကျွန်တော် စိတ်ထဲမှာ မကျေမနပ် ဖြစ်သွားမိပါတယ်။
“ဦးလေး… အဲဒါ ဦးလေးသားလား”
“အင်း… ဟုတ်ပါတယ် ဆရာ။ သူက ဒီတိုက်ဆောက်တဲ့ ကန်ထရိုက်တာလေ”
အဘိုးအိုရဲ့ စကားမှာ ဂုဏ်ယူရိပ်တွေ ပါနေပေမယ့် သူ့မျက်လုံးတွေထဲမှာတော့ ဝမ်းနည်းမှု အချို့ကို ကျွန်တော် မြင်နေရပါတယ်။ ညစောင့်ခ တစ်လကို ငါးသောင်းပဲ ရတယ်ဆိုတဲ့ အဘိုးအိုဟာ သူ့သားရဲ့ လုပ်ငန်းခွင်မှာ အသက်နဲ့ရင်းပြီး စောင့်ရှောက်ပေးနေရတာလား။ ဘာလို့ သူ့သားက သူ့ဖခင်ကို ဒီလို တဲစုတ်လေးထဲမှာ ထားထားရတာလဲဆိုတာ ကျွန်တော် နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်ခဲ့ရပါတယ်။
ရက်တွေ ကြာလာလေလေ၊ ကျွန်တော့်စိတ်ထဲမှာ သံသယတွေနဲ့ မေးခွန်းတွေ ပြည့်နှက်လာလေလေပါပဲ။ တစ်နေ့မှာတော့ ကျွန်တော် အဘိုးအိုကို မေးဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။ “ဦးလေး… သားက ကန်ထရိုက်တာဆိုတော့ ချမ်းသာမှာပဲ။ ဦးလေးကို ဘာလို့ ကောင်းကောင်းမထားတာလဲ” လို့ပေါ့။
အဘိုးအိုက ခါးသက်သက် ပြုံးလိုက်ပြီးမှ “သားမှာလည်း အခက်အခဲတွေ ရှိရှာပါတယ် ဆရာရယ်။ ဒီမြေကွက်ကို ဝယ်တုန်းက အကြွေးတွေ အများကြီး တင်သွားတာ။ အခု တိုက်ဆောက်ဖို့ကလည်း ငွေက သိပ်မရှိဘူး။ အလုပ်သမားခတွေ ချွေတာရတာပေါ့။ ကျွန်တော်ကတော့ အဖေပဲလေ… ကိုယ့်သား အဆင်ပြေဖို့ဆိုရင် ဘာမဆို လုပ်ပေးချင်တာပဲ”
သူ့စကားကြောင့် ကျွန်တော့် ရင်ထဲမှာ ဆို့တက်လာတယ်။ ဒီအဘိုးအိုဟာ သူ့ရဲ့ နောက်ဆုံးကျန်ရှိတဲ့ အားအင်တွေကို သူ့သားရဲ့ အောင်မြင်မှုအတွက် ပူဇော်နေတာပဲ။ သူက ဆက်ပြောပါတယ်။ “တကယ်တော့ ဒီမြေကွက်က ကျွန်တော့်အိမ်ဟောင်းလေး ရှိခဲ့တဲ့ နေရာပါ။ သားက လုပ်ငန်းချဲ့ချင်တယ်ဆိုလို့ အိမ်ကို ဖျက်ပြီး မြေကို ရောင်းခိုင်းတော့ ကျွန်တော်က ရောင်းမယ့်အစား သူ့ကိုပဲ အပိုင်ပေးလိုက်တာ။ အခုတော့ သူက ဒီမှာ တိုက်အမြင့်ကြီး ဆောက်ပြီး ပြန်ရောင်းမှာတဲ့လေ”
ကျွန်တော် နားလည်သွားပါပြီ။ အဘိုးအိုဟာ ကိုယ်ပိုင်အိမ်ကို စွန့်လွှတ်ခဲ့ရုံတင်မကဘဲ အခုတော့ ကိုယ့်အိမ်ဟောင်းနေရာမှာ သူစိမ်းတစ်ယောက်လို ညစောင့်လုပ်နေရတာ ဖြစ်ပါတယ်။ မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းတဲ့ ညတွေမှာ သူ ဘယ်လိုများ အိပ်စက်ရပါလိမ့်။
မိုးကလည်း တိတ်မသွားဘဲ ရက်ဆက်ဆိုသလို ရွာနေပါတယ်။ “မရွာပါနဲ့ မိုးရယ်… မရွာပါနဲ့” လို့ အဘိုးအိုက ခဏခဏ ရေရွတ်တတ်ပါတယ်။ မိုးရွာရင် အုတ်တွေ၊ ဘိလပ်မြေတွေ ပျက်စီးမှာကို သူက စိုးရိမ်နေတာပါ။ သူ့ရဲ့ စိုးရိမ်မှုက သူ့ကျန်းမာရေးအတွက် မဟုတ်ဘဲ၊ သူ့သားရဲ့ အိတ်ကပ်ထဲက ငွေတွေ ဆုံးရှုံးမှာကိုသာ ဖြစ်နေပါတယ်။
တစ်နေ့မှာတော့ အဘိုးအိုဟာ တော်တော်လေး ဖျားနေတာကို တွေ့ရတယ်။ သူ့မျက်နှာက ဖြူဖျော့နေပြီး ချောင်းတွေ တဟွတ်ဟွတ် ဆိုးနေတယ်။ “ဦးလေး… ဆေးရုံသွားမှ ဖြစ်မယ်နော်။ သားကို ဖုန်းဆက်လိုက်ပါလား” လို့ ကျွန်တော် တိုက်တွန်းပေမယ့် သူက ငြင်းပါတယ်။ “မဆက်ပါနဲ့ ဆရာရယ်… သူ အလုပ်ရှုပ်နေမှာ။ မိုးကလည်း ရွာတော့မယ် ထင်တယ်။ အုပ်ထားတဲ့ တာပေါ်လင်စတွေ လေမလွင့်အောင် ကြည့်ရဦးမယ်”
သူ့ရဲ့ မေတ္တာက ကျွန်တော့်ကို နာကျင်စေပါတယ်။ အဲဒီနေ့ ညနေမှာတော့ မိုးက တကယ်ကို သည်းသည်းမည်းမည်း ရွာချလိုက်ပါတော့တယ်။ ကျွန်တော် အိမ်ထဲမှာ နွေးနွေးထွေးထွေး ရှိနေပေမယ့် အဘိုးအိုကို တွေးပြီး စိုးရိမ်စိတ်တွေ တဖွဖွ ဖြစ်နေမိခဲ့ပါတယ်။
ထိုညက မိုးက သည်းထန်ရုံတင်မကဘဲ လေပြင်းတွေပါ တိုက်ခတ်နေခဲ့ပါတယ်။ ကျွန်တော် မအိပ်နိုင်ဘဲ ပြတင်းပေါက်ကနေ အပြင်ကို ကြည့်နေမိတယ်။ စိတ်ထဲမှာ အဘိုးအိုရဲ့ တဲလေးကိုပဲ မြင်ယောင်နေမိတယ်။ မနက်မလင်းခင်မှာပဲ ကျွန်တော် ထီးတစ်ချောင်းဆောင်းပြီး အဘိုးအိုရှိရာ တိုက်ပျက်ကြီးဆီကို အပြေးသွားခဲ့မိပါတယ်။
ကျွန်တော် ရောက်သွားတဲ့အချိန်မှာ မြင်လိုက်ရတဲ့ မြင်ကွင်းက ရင်နင့်စရာပါ။ လေပြင်းကြောင့် အစောင့်တဲလေးရဲ့ အမိုးတွေ လန်ထွက်နေပြီး အဘိုးအိုကတော့ မိုးရေထဲမှာ အုတ်ပုံကြီးကို တာပေါ်လင်စနဲ့ အတင်းလိုက်ဖုံးနေရှာပါတယ်။ သူဟာ လဲကျလိုက်၊ ပြန်ထလိုက်နဲ့ အားအင်ကုန်ခမ်းနေပုံပါပဲ။
“ဦးလေး! ရပ်လိုက်ပါတော့… ဦးလေး သေသွားလိမ့်မယ်!” ကျွန်တော် အော်ဟစ်ပြီး သူ့ဆီကို ပြေးသွားလိုက်တယ်။
အဘိုးအိုက မိုးရေထဲမှာ တုန်တုန်ရင်ရင်နဲ့ ကျွန်တော့်ကို ကြည့်တယ်။ “ဆရာ… မိုးက သိပ်ရွာတာပဲ။ သားရဲ့ အုတ်တွေ စိုကုန်ရင် အလုပ်တွေ ကြန့်ကြာကုန်တော့မှာ။ သူ စိတ်ညစ်ရလိမ့်မယ်… မရွာပါနဲ့ မိုးရယ်… မရွာပါနဲ့”
သူ့ရဲ့ စကားသံတွေက တိုးညှင်းပြီး ရှိုက်သံတွေ ပါနေပါတယ်။ ကျွန်တော် သူ့ကို အတင်းဆွဲခေါ်ပြီး အမိုးအောက်ကို ပို့ဖို့ ကြိုးစားပေမယ့် သူက ရုန်းကန်နေတုန်းပါပဲ။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ အဖြူရောင် ကားတစ်စီး ဆိုက်ရောက်လာပါတယ်။ သားဖြစ်သူ ကန်ထရိုက်တာပါ။ သူ ကားပေါ်က ဆင်းလာပြီး အဘိုးအိုကို ကြည့်တဲ့ အကြည့်တွေက ဂရုဏာထက် ဒေါသက ပိုနေပုံရပါတယ်။
“အဖေ! ဘာတွေ လုပ်နေတာလဲ။ အုတ်တွေ စိုကုန်ပြီ မဟုတ်လား။ သေချာ မအုပ်ထားဘူးလား” လို့ သားဖြစ်သူက အော်ဟစ်လိုက်တယ်။
ကျွန်တော် တော်တော်လေး ဒေါသထွက်သွားပါတယ်။ “ခင်ဗျားမှာ နှလုံးသား မရှိဘူးလား! ခင်ဗျားအဖေ ဒီမှာ အသက်နဲ့ရင်းပြီး လုပ်နေတာဗျ။ သူ ဖျားနေတာ ခင်ဗျား သိလား!” လို့ ကျွန်တော် ပြန်အော်လိုက်မိတယ်။
သားဖြစ်သူက ကျွန်တော့်ကို ဂရုမစိုက်သလို ကြည့်ပြီး “ဒါ ကျွန်တော့် မိသားစုကိစ္စပါ” လို့ အေးစက်စက် ပြောပါတယ်။ အဘိုးအိုကတော့ မိုးရေထဲမှာ ဒူးထောက်ကျသွားပြီး “ဆောရီးပါ သားရယ်… အဖေ မကာကွယ်နိုင်ခဲ့ဘူး။ မိုးက သိပ်ရွာတာပဲ” လို့ တတွတ်တွတ် ပြောနေရှာပါတယ်။
ရုတ်တရက် အဘိုးအိုရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ဟာ လဲပြိုသွားခဲ့ပါတယ်။ မိုးရေစက်တွေကြားထဲမှာ သူဟာ ငြိမ်သက်သွားခဲ့တယ်။ သားဖြစ်သူရဲ့ မျက်နှာမှာ ပထမဆုံးအကြိမ် ထိတ်လန့်ရိပ်တွေ ယှက်သန်းသွားတာကို ကျွန်တော် မြင်လိုက်ရပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီထိတ်လန့်မှုက နောက်ကျလွန်းခဲ့ပါပြီ။
တစ်ပတ်ခန့် ကြာပြီးနောက်...။
ကျွန်တော် အဲဒီလမ်းအတိုင်း ပြန်ပြီး လမ်းလျှောက်ဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။ တိုက်ဆောက်တဲ့ လုပ်ငန်းခွင်ကတော့ ပြန်စနေပါပြီ။ အုတ်တွေအသစ်ရောက်နေပြီး အလုပ်သမားတွေကလည်း အများကြီးပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ အရင်ကရှိခဲ့တဲ့ အစောင့်တဲလေးကတော့ မရှိတော့ပါဘူး။ အဲဒီအစား ခေတ်မီတဲ့ ဂိတ်အိမ်လေး တစ်ခုက နေရာယူထားပါတယ်။
ကျွန်တော် လမ်းလျှောက်ရင်း ခဏရပ်ကြည့်မိတယ်။ ပါဂျရိုးကားလေးက အရင်လိုပဲ ဆိုက်လာပါတယ်။ ကားပေါ်က ဆင်းလာတဲ့ လူငယ်ရဲ့ မျက်နှာကတော့ အရင်လို မာထန်မနေတော့ဘဲ ဖျော့တော့ပြီး နောင်တရိပ်တွေ လွှမ်းနေတာကို တွေ့ရပါတယ်။ သူက တိုက်ရှေ့က သရက်ပင်အိုကြီးအောက်မှာ ရပ်ပြီး ကောင်းကင်ကို ငေးကြည့်နေခဲ့တယ်။
ကျွန်တော် သိလိုက်ရတဲ့ အဖြစ်မှန်တစ်ခုကတော့ အဘိုးအိုဟာ သူဆုံးပါးမသွားခင်မှာ သူ့ရဲ့ ကျန်ရှိသမျှ ငွေစုစာအုပ်လေးကို သားဖြစ်သူရဲ့ ကားထဲမှာ ထားခဲ့တာပါပဲ။ အဲဒီငွေစုစာအုပ်ထဲမှာ သူ ညစောင့်လုပ်လို့ ရတဲ့ တစ်လငါးသောင်းဆိုတဲ့ ငွေလေးတွေကို တစ်ပြားမှ မသုံးဘဲ စုထားခဲ့တာပါ။ စာအုပ်လေးရဲ့ ကြားထဲမှာ စာတစ်စောင်လည်း ပါသတဲ့။
“သား… သားအတွက် အဖေ ဘာမှ မပေးနိုင်ခဲ့ဘူး။ ဒီငွေလေးတွေကတော့ သား အုတ်ဝယ်တဲ့အခါ အကူအညီဖြစ်ဖို့ အဖေ စုထားတာပါ။ အဖေရှိရင် သားအတွက် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး ဖြစ်မှာစိုးလို့ အဖေ အစောင့်တဲမှာပဲ နေခဲ့တာ။ သားကို အဖေ ချစ်ပါတယ်”
ကျွန်တော် သက်ပြင်းအရှည်ကြီး တစ်ချက်ကို ချလိုက်မိပါတယ်။ လူတွေဟာ ရှိနေတုန်းမှာ တန်ဖိုးမထားတတ်ကြဘဲ ဆုံးရှုံးသွားမှသာ နောင်တရတတ်ကြတဲ့ သဘောတရားကို အဘိုးအိုက သူ့ဘဝနဲ့ ရင်းပြီး သင်ပြသွားခဲ့တာပါ။
ကောင်းကင်မှာ တိမ်မည်းတွေ ပြန်ပြီး အုပ်ဆိုင်းလာပါတယ်။ မိုးက ရွာဦးမယ့် ပုံပါပဲ။ ကျွန်တော် စိတ်ထဲကနေ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်မိပါတယ်။ “မရွာပါနဲ့ မိုးရယ်… အဘိုးအိုရဲ့ သား နောင်တမျက်ရည်တွေ သုတ်ဖို့ အချိန်လေး ပေးပါဦး” လို့ပေါ့။
လမ်းမကြီးကတော့ အရင်လိုပဲ လူတွေ၊ ကားတွေနဲ့ စည်ကားနေဆဲပါ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်အတွက်တော့ ဒီလမ်းမကြီးဟာ အရင်လို မဟုတ်တော့ပါဘူး။ အဘိုးအိုရဲ့ “မင်္ဂလာပါ ဆရာ” ဆိုတဲ့ အသံလေးနဲ့ ဘိန်းမုန့်ပူပူလေးရဲ့ အနံ့ကို ကျွန်တော် အမြဲတမ်း လွမ်းဆွတ်နေမိတော့မှာပါ။
အချစ်စစ်ဆိုတာ ကိုယ်တိုင်နာကျင်ရရင်တောင် တစ်ဖက်လူအတွက် ပျော်ရွှင်မှုကို ဖန်တီးပေးချင်တဲ့ စွန့်လွှတ်ခြင်းတစ်မျိုးပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီစွန့်လွှတ်မှုကို နားမလည်တဲ့သူတွေအတွက်တော့ အချိန်လွန်မှရတဲ့ နောင်တဟာ ကမ္ဘာပျက်သလို ခံစားရတတ်ပါတယ်။
သင်ခန်းစာ - မိဘတို့၏မေတ္တာသည် သတ်မှတ်ချက်မရှိသော စွန့်လွှတ်ခြင်းဖြစ်သော်လည်း၊ ထိုစွန့်လွှတ်မှုကို အခွင့်ကောင်းယူခြင်းသည် ဘဝတစ်ခုလုံးအတွက် ပြုပြင်မရနိုင်သော နောင်တကိုသာ ပေးစွမ်းနိုင်သည်။