ပထွေးဆိုးကိုယူမိတဲ့အမေ
အမေ့ရင်ခွင်ထဲက မြွေဆိုး
မိုးက သည်းသည်းမည်းမည်း ရွာနေသည်။ အိမ်ရှေ့က သရက်ပင်ကြီးသည် လေတိုးတိုင်း တဝုန်းဝုန်းနှင့် မြည်ဟည်းနေပြီး အိမ်ထဲက မီးချောင်းလင်းတလင်းနှင့် အလုအယက် အားပြိုင်နေရသည်။ ကျွန်မကတော့ ပြတင်းပေါက်ဘောင်ကို မှီရင်း အပြင်က မှောင်မည်းနေတဲ့ ကမ္ဘာကြီးကို ငေးကြည့်နေမိသည်။ ဒီနေ့သည် ကျွန်မအမေ နောက်အိမ်ထောင်ပြုသည့် နေ့ဖြစ်သည်။ အသက် နှစ်အရွယ် ကျွန်မအတွက်တော့ "ပထွေး" ဆိုသည့် စကားလုံးက စိမ်းသက်လွန်းလှသလို ရင်ထဲမှာလည်း တစ်စုံတစ်ခုကို ကြောက်ရွံ့နေမိသည်။
"နှင်း... ဘာတွေ ငေးနေတာလဲ သမီးရဲ့။ လာ... ဦးကျော်စွာကို ကန်တော့ဦးလေ"
အမေ့အသံက ပျော်ရွှင်မှုတွေကြောင့် တုန်ယင်နေသည်။ ကျွန်မ လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ အမေ့မျက်နှာမှာ ကျွန်မတစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့တဲ့ မိန်းမသားတစ်ယောက်ရဲ့ နုပျိုမှုတွေ၊ မျှော်လင့်ချက်တွေကို တွေ့လိုက်ရသည်။ အဖေဆုံးပြီးကတည်းက အမေသည် ကျွန်မကို တစ်ယောက်တည်း ရုန်းကန်ကျွေးမွေးခဲ့ရသည်။ အခုတော့ အမေ အားကိုးရာတစ်ခု ရှာတွေ့သွားပြီဟု ထင်နေပုံရသည်။ ဦးကျော်စွာဆိုသည့် လူကြီးကတော့ အမေ့ဘေးမှာ ပြုံးပြုံးကြီး ထိုင်နေသည်။ သူက အသက် ဝန်းကျင်၊ ရုပ်ရည်သန့်သန့်၊ စကားပြော ယဉ်ကျေးသူတစ်ယောက်။
"သမီး... ဦးကို စိမ်းစိမ်းကားကား မနေပါနဲ့။ ဦးက သမီးကို ကိုယ့်သမီးအရင်းလိုပဲ စောင့်ရှောက်သွားမှာပါ"
သူ့အသံက နူးညံ့လွန်းနေသလားဟု ကျွန်မ ခံစားရသည်။ သို့သော် သူ့မျက်လုံးတွေထဲမှာ တစ်ခုခုကို ဖုံးကွယ်ထားသလိုမျိုး ကျွန်မ ခံစားနေရသည်။ ကျွန်မ အသာလေးပဲ ပြုံးပြပြီး ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်မိသည်။ အမေ့ကို ကြည့်ရတာ အရမ်းကို ကြည်နူးနေရှာသည်။ ကျွန်မ အမေ့ရဲ့ ပျော်ရွှင်မှုကို မဖျက်ဆီးချင်ပါ။ အဖေမရှိတဲ့နောက်ပိုင်း အမေဟာ ခြောက်ကပ်နေတဲ့ သစ်ပင်တစ်ပင်လို ဖြစ်ခဲ့ရတာ။ အခုမှ အမေ့မျက်နှာမှာ သွေးရောင် ပြန်တက်လာတာကို ကျွန်မ မြင်ရသည်။
ထိုညက အိမ်ကလေးထဲမှာ လူသုံးယောက်ရှိနေသော်လည်း ကျွန်မအတွက်တော့ အထီးကျန်မှုက ပိုတိုးလာခဲ့သည်။ အမေနှင့် ဦးကျော်စွာတို့ အိပ်ခန်းထဲ ဝင်သွားကြချိန်တွင် ကျွန်မ ဧည့်ခန်းထဲမှာ တစ်ယောက်တည်း ကျန်ခဲ့သည်။ မိုးသံတွေကြားမှာ သူတို့ရဲ့ ရယ်သံသဲ့သဲ့ကို ကြားနေရသည်။ "အမေ... အမေ ရွေးချယ်လိုက်တဲ့လူက တကယ်ပဲ အမေ့ကို ပျော်ရွှင်အောင် ထားနိုင်ပါ့မလား" ဆိုတဲ့ အတွေးက ကျွန်မခေါင်းထဲမှာ တဝဲလည်လည်။ ကျွန်မကတော့ အဖေ့ဓာတ်ပုံလေးကို ရင်ခွင်ထဲပိုက်ပြီး အမှောင်ထဲမှာ ငိုနေမိသည်။ ကျွန်မရဲ့ ပင်ကိုယ်ဗီဇအရ တစ်ခုခုကို စိုးရိမ်နေမိတာက အကြောင်းမဲ့တော့ မဟုတ်နိုင်ဘူးဆိုတာကို အဲဒီအချိန်က ကျွန်မ မသိခဲ့သေးပါဘူး။
လက်ထပ်ပြီး တစ်လလောက်အထိတော့ အရာအားလုံးက သာယာနေသယောင် ရှိခဲ့သည်။ ဦးကျော်စွာက အိမ်ထောင့်တာဝန်တွေကို ကောင်းကောင်းထမ်းဆောင်သည်။ အမေ့ကိုလည်း အလိုလိုက်သည်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မကို ကြည့်တဲ့ သူ့ရဲ့ အကြည့်တွေက တဖြည်းဖြည်း ပြောင်းလဲလာတာကို ကျွန်မ သတိထားမိလာသည်။ အမေ အိမ်မှာ မရှိတဲ့ အချိန်မျိုးဆိုရင် သူက ကျွန်မနားကို အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ ခဏခဏ လာတတ်သည်။
"နှင်း... အဝတ်အစားတွေက ပါးလှချည်လား။ အိမ်ထဲမှာပဲ ဆိုပေမဲ့ ဆင်ခြင်ဦးမှပေါ့"
သူ့စကားက ဆုံးမသလိုလိုနှင့် ကျွန်မရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို သိမ်းကျုံးကြည့်နေတဲ့ သူ့မျက်လုံးတွေကို ကျွန်မ ရွံရှာမိသည်။ ကျွန်မ ဘာမှပြန်မပြောဘဲ
တစ်ရက်တွင် အမေက မြို့ထဲကို ဈေးဝယ်ထွက်သွားသည်။ အိမ်မှာ ကျွန်မနှင့် ဦးကျော်စွာ နှစ်ယောက်တည်း ကျန်ခဲ့သည်။ ကျွန်မ စာအုပ်ဖတ်နေတုန်း သူက ကျွန်မနောက်ကို ရုတ်တရက် ရောက်လာပြီး ကျွန်မပုခုံးကို လှမ်းကိုင်လိုက်သည်။
"သမီး... စာဖတ်နေတာလား။ ပင်ပန်းနေမှာပေါ့။ ဦး နှိပ်ပေးရမလား"
သူ့ရဲ့ အသက်ရှူသံက ကျွန်မ လည်ပင်းနားမှာ လာတိုးနေသည်။ ကျွန်မ အတင်းရုန်းထွက်လိုက်ပြီး သူ့ကို ကြည့်လိုက်မိသည်။ သူ့မျက်နှာမှာ အရင်က မြင်နေကျ ယဉ်ကျေးတဲ့ အပြုံးတွေ မရှိတော့ဘဲ ရမ္မက်ဇောတွေ ပြည့်နေတဲ့ မျက်နှာကို တွေ့လိုက်ရသည်။
"ဦး... ကျွန်မကို မထိပါနဲ့။ အမေ ပြန်လာတော့မှာ"
သူက ခပ်ဟဟ ရယ်လိုက်သည်။ "မင်းအမေက မြို့ထဲမှာ။ သူ ပြန်လာဖို့ အကြာကြီး လိုသေးတယ်။ နှင်းရယ်... မင်းက တကယ်တော့ မင်းအမေထက် အများကြီး ပိုလှတာပဲ"
ကျွန်မ
နောက်တစ်နေ့ မနက်မှာ ကျွန်မ အမေ့ကို အားလုံး ပြောပြဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ အမေက မီးဖိုချောင်ထဲမှာ နံနက်စာ ပြင်နေသည်။ ဦးကျော်စွာကတော့ အပြင်ကို ခေတ္တ ထွက်သွားချိန်ပေါ့။
"အမေ... ကျွန်မ ပြောစရာရှိတယ်"
ကျွန်မ အသံက တုန်နေသည်။ အမေက ပြုံးရင်း လှည့်ကြည့်လာသည်။ "ဘာလဲ သမီးရဲ့။ ဦးကျော်စွာက သမီးအတွက် အင်္ကျီအသစ် ဝယ်ပေးမယ် ပြောနေတာ။ သူက တကယ် စိတ်ကောင်းရှိတာနော်"
"မဟုတ်ဘူး အမေ။ သူက... သူက လူယုတ်မာပဲ။ မနေ့က အမေမရှိတုန်း သူ ကျွန်မကို..."
ကျွန်မ စကားမဆုံးခင်မှာပဲ အမေ့မျက်နှာက ပျက်သွားသည်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ မျှော်လင့်ထားတဲ့ စိုးရိမ်စိတ်မျိုး မဟုတ်ဘဲ ဒေါသအကြည့်တွေ။
"နင် ဘာပြောလိုက်တာလဲ နှင်း။ ဦးကျော်စွာက နင့်ကို သမီးအရင်းလို ဂရုစိုက်နေတာကို နင်က အခုလို စွပ်စွဲရလား။ သူက ငါ့ကို ဘယ်လောက် ချစ်တယ်ဆိုတာ နင်မသိလို့ပါ။ နင်က ငါ့ကို တစ်ယောက်တည်း ဖြစ်စေချင်နေတာမလား။ နင့်အဖေ ဆုံးတုန်းကလို ငါ့ကို ငိုနေစေချင်တာလား"
"မဟုတ်ဘူး အမေ။ သမီး တကယ်ပြောတာ။ သူ ကျွန်မကို ထိဖို့ ကြိုးစားခဲ့တာ"
"တော်စမ်း!"
အမေ့ရဲ့ လက်ဝါးချက်က ကျွန်မပါးပေါ်ကို ဖြောင်းခနဲ ကျလာသည်။ ကျွန်မ မှင်တက်သွားမိသည်။ အမေ ကျွန်မကို တစ်ခါမှ မရိုက်ဖူးခဲ့ဘူး။ အမေ့မျက်လုံးထဲမှာ ကျွန်မကို မုန်းတီးနေတဲ့ အရိပ်အယောင်တွေကို တွေ့လိုက်ရချိန်မှာ ကျွန်မ ကမ္ဘာကြီး ပြိုကျသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ အမေက ကျွန်မထက် အဲဒီလူကို ပိုယုံနေတာလား။
"နောက်တစ်ခါ ဒီလိုစကားမျိုး ကြားရင် ငါ့အိမ်က ဆင်းသွားတော့။ ငါ့ရဲ့ ပျော်ရွှင်မှုကို ဖျက်ဆီးမယ့်သူကို ငါ ဘယ်သူ့မှ ခွင့်မလွှတ်နိုင်ဘူး"
အမေက ပြောပြီး ထွက်သွားသည်။ ကျွန်မ ပါးပြင်က နာကျင်မှုထက် ရင်ထဲက နာကျင်မှုက ပိုပြင်းထန်နေသည်။ ကျွန်မ အမေ့ကို ကြည့်ရင်း ရင်ထဲကနေ တောင်းပန်နေမိသည်။ "အမေရယ်... အမေ မှားနေပြီ။ အမေ မွေးထားတဲ့ သမီးစကားထက် သူစိမ်းတစ်ယောက်ကို ပိုယုံနေတာလား"။
ထိုနေ့မှစပြီး ကျွန်မ အိမ်ထဲမှာ လူပိုတစ်ယောက် ဖြစ်လာသည်။ ဦးကျော်စွာကတော့ အမေ့ရှေ့မှာ ပိုပြီး ဟန်ဆောင်ကောင်းလာသလို၊ ကျွန်မကို ကြည့်တဲ့ သူ့အကြည့်တွေက ပိုပြီး ရဲတင်းလာသည်။ ကျွန်မ ဘယ်သူ့ကိုမှ အားကိုးလို့ မရတော့ဘူးဆိုတာကို နားလည်လိုက်ရသည်။ ကျွန်မရဲ့ ကိုယ်ပိုင်အိမ်ကလေးဟာ ကျွန်မအတွက် ငရဲခန်းတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့ပါပြီ။
လအနည်းငယ် ကြာလာသည်။ အိမ်ထဲက လေထုက ပိုပြီး လေးလံလာသည်။ တစ်ညတွင် ကျွန်မ
"ခင်ဗျားမှာ ပိုက်ဆံ ဘယ်လောက် ကျန်သေးလဲ မာမာ။ အကြွေးရှင်တွေက အိမ်အထိ လာတော့မယ်"
ဒါ ဦးကျော်စွာ အသံပဲ။ သူက အမေ့ကို "မာမာ" လို့ ခေါ်နေတာ။ ဒါပေမဲ့ အရင်လို ချိုသာတဲ့ အသံမျိုး မဟုတ်ဘဲ အမိန့်ပေးသံမျိုး။
"ကျွန်မမှာ ဘာမှမရှိတော့ဘူးလေ ကိုကျော်စွာ။ ရှင့်ကို အကုန်ပုံပေးထားပြီးပြီပဲ။ ဟိုတစ်ခါ သမီးရဲ့ ပညာရေးအတွက် စုထားတဲ့ ပိုက်ဆံတွေတောင် ရှင် ယူသွားပြီးပြီလေ"
အမေ့အသံက တုန်ယင်ပြီး ငိုသံပါနေသည်။ ကျွန်မ ရင်ထိတ်သွားသည်။ ကျွန်မအတွက် စုထားတဲ့ ပိုက်ဆံတွေကို သူ ယူသွားတာလား။
"အဲဒါဆိုရင် ဒီအိမ်ကို ရောင်းရတော့မှာပဲ။ အိမ်စာချုပ်က ခင်ဗျားနာမည်နဲ့ မဟုတ်လား"
"မရဘူးလေ။ ဒါက နှင်းအဖေ ချန်ထားခဲ့တာ။ နှင်းအတွက်လေ။ ကျွန်မ မရောင်းနိုင်ဘူး"
"မရောင်းရင် ခင်ဗျားကို အကြွေးရှင်တွေ သတ်လိမ့်မယ်။ ဒါမှမဟုတ်... နှင်းကို တစ်ခုခု လုပ်လိုက်ရမလား"
သူ့စကားကြောင့် ကျွန်မ သွေးတွေ အေးစက်သွားသည်။ အဲဒီအချိန်မှာ အမေက ဘာပြန်ပြောမလဲဆိုတာကို ကျွန်မ ရင်တထိတ်ထိတ်နဲ့ စောင့်နေမိသည်။ အမေက ကျွန်မကို ကာကွယ်လိမ့်မည်ဟု ကျွန်မ မျှော်လင့်ခဲ့သည်။ ဒါပေမဲ့...
"ရှင်... ရှင် နှင်းကို ဘာမှမလုပ်ပါနဲ့။ ကျွန်မ... ကျွန်မ အိမ်စာချုပ်ကို ပေးပါ့မယ်။ ဒါပေမဲ့ နှင်းကိုတော့ ဘာမှမပြောပါနဲ့။ သူ့ကို ကျွန်မ မောင်းထုတ်လိုက်မယ်။ သူရှိနေရင် အလုပ်တွေ ရှုပ်ကုန်လိမ့်မယ်"
အမေ့စကားကြောင့် ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသားဟာ အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ကွဲအက်သွားခဲ့သည်။ အမေက ကျွန်မကို ကာကွယ်ဖို့ထက် သူ့ကိုယ်သူ လွတ်မြောက်ဖို့အတွက် ကျွန်မကို စွန့်လွှတ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တာလား။ က ဒီမှာတင် မဟုတ်သေးပါဘူး။ ကျွန်မ ကြားလိုက်ရတဲ့ နောက်ထပ် စကားတစ်ခွန်းက ကျွန်မကို သေလုမတတ် ခံစားရစေသည်။
"တကယ်တော့... အစကတည်းက ဒီလူကို ကျွန်မ ခေါ်လာတာ သမီးကို စောင့်ရှောက်ဖို့ မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်မ တစ်ယောက်တည်း မနေနိုင်လို့။ သမီးက သူ့အဖေနဲ့ တူလွန်းလို့ ကျွန်မ ကြည့်မရတာ။ အခုတော့ အားလုံး ပြီးသွားပါပြီ။ ကိုကျော်စွာ... ရှင် အိမ်ကို ရောင်းပြီး ကျွန်မကို ဒီကနေ ခေါ်ထုတ်သွားပေးပါ"
အမေ... အမေကိုယ်တိုင်က ကျွန်မကို မုန်းနေတာလား။ ကျွန်မကို အကာအကွယ်ပေးရမယ့် အမေကိုယ်တိုင်က ကျွန်မကို ကျားတွင်းထဲ တွန်းပို့နေတာလား။ ကျွန်မ
မနက်လင်းတော့ ကျွန်မ အိမ်ပေါ်က ဆင်းဖို့ ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ ကျွန်မမှာ ဘာမှမရှိတော့ပါ။ အဖေ့ရဲ့ ဓာတ်ပုံလေးတစ်ပုံနဲ့ အဝတ်အစား အနည်းငယ်ကိုပဲ ယူခဲ့သည်။ အမေကတော့ ဧည့်ခန်းထဲမှာ ကော်ဖီသောက်ရင်း ကျွန်မကို အေးစက်စက် ကြည့်နေသည်။ ဦးကျော်စွာကတော့ မရှိတော့ပါ။ အိမ်စာချုပ်ကို ယူပြီး ထွက်ပြေးသွားပြီဆိုတာ ကျွန်မ သိလိုက်ရသည်။
"အမေ... သမီး သွားတော့မယ်"
ကျွန်မ အမေ့ကို နောက်ဆုံးအကြိမ် ကြည့်လိုက်သည်။ အမေ့မျက်နှာမှာ ပျော်ရွှင်မှုတွေ မရှိတော့ဘဲ ထိတ်လန့်နေတဲ့ အရိပ်အယောင်တွေ တွေ့ရသည်။
"နှင်း... နေဦးလေ။ ဦးကျော်စွာက... သူ ပြန်မလာတော့ဘူး။ သူ ပိုက်ဆံတွေ အကုန်ယူသွားပြီ"
အမေက ကျွန်မလက်ကို လှမ်းဆွဲသည်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ အမေ့လက်ကို အသာလေး ခါချလိုက်သည်။
"အမေ သူ့ကို ရွေးခဲ့တာပဲ။ သမီး စကားထက် သူ့စကားကို ပိုယုံခဲ့တာပဲ။ အခုတော့ အမေ လိုချင်တဲ့ ဘဝကို အမေ ရပြီပေါ့"
"မဟုတ္ဘူး သမီး။ အမေ မှားသွားတယ်။ အမေ့ကို မထားခဲ့ပါနဲ့ဦး"
အမေက ကျွန်မခြေထောက်ကို ဖက်ပြီး ငိုနေသည်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ ဘာခံစားချက်မှ မရှိတော့ပါ။ နာကျင်လွန်းလို့ ထုံကျင်သွားပြီ ထင်သည်။ အမေက ကျွန်မကို သစ္စာဖောက်ခဲ့တာ။ ကျွန်မရဲ့ ဘဝကို၊ ကျွန်မရဲ့ လုံခြုံမှုကို အမေက သူ့ရဲ့ အတ္တအတွက် ရောင်းစားခဲ့တာ။
"သမီး အမေ့ကို ခွင့်လွှတ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အတူတူတော့ မနေနိုင်တော့ဘူး။ အမေ ရွေးချယ်ခဲ့တဲ့ လမ်းမှာ အမေ တစ်ယောက်တည်း လျှောက်ပါတော့"
ကျွန်မ အိမ်တံခါးကို ဖွင့်ပြီး ထွက်လာခဲ့သည်။ နောက်ကနေ အမေ့ရဲ့ ငိုသံတွေကို ကြားနေရသော်လည်း ကျွန်မ လှည့်မကြည့်မိတော့ပါ။ မိုးတွေက တဖွဲဖွဲ ရွာနေဆဲ။ ကျွန်မ ဘယ်ကို သွားရမလဲ မသိသော်လည်း ဒီငရဲခန်းထဲမှာတော့ ဆက်မနေနိုင်တော့ပါ။
တကယ်တော့ ပထွေးဆိုးဆိုတာထက် ပိုကြောက်ဖို့ကောင်းတာက ကိုယ်အယုံကြည်ရဆုံးလူရဲ့ သစ္စာဖောက်မှုပါပဲ။ အမေက ကျွန်မကို မွေးထုတ်ခဲ့သူ ဖြစ်ပေမဲ့၊ ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသားကိုတော့ အမေကိုယ်တိုင်ပဲ သတ်ပစ်ခဲ့တာပါ။
သင်ခန်းစာ - လူတစ်ယောက်ကို အချစ်က မျက်စိကန်းစေနိုင်သလို၊ အတ္တကတော့ ကိုယ်နဲ့ အနီးဆုံးလူကိုတောင် ရန်သူဖြစ်သွားစေနိုင်ပါတယ်။ တစ်ခါတလေမှာ သွေးသားဆိုတာဟာ သစ္စာရှိမှုရဲ့ အာမခံချက် မဟုတ်ပါဘူး။