နောင်တရချိန်နောက်ကျတဲ့ အဖေ
နောင်တရချိန်နောက်ကျတဲ့ အဖေ
မိုးရေစက်တွေက ပြတင်းပေါက်မှန်သားပေါ်မှာ အပြိုင်အဆိုင် စီးဆင်းနေကြတယ်။ အိမ်ရှေ့က ဝရန်တာမှာ ထိုင်နေရင်း ကျွန်တော့်လက်ထဲက ရေနွေးကြမ်းပန်းကန်လေးဟာ အေးစက်လို့နေပြီ။ ဒီအိမ်အိုကြီးထဲမှာ တိတ်ဆိတ်ခြင်းတွေက ကျွန်တော့်ကို ဝါးမြိုဖို့ ချောင်းမြောင်းနေသလိုပါပဲ။ နံရံမှာ ချိတ်ထားတဲ့ သမီးရဲ့ ဘွဲ့နှင်းသဘင်ဓာတ်ပုံလေးကို ကြည့်လိုက်မိတိုင်း ရင်ဘတ်ထဲက တစ်ချက်တစ်ချက် နင့်ခနဲ နာကျင်ရတယ်။ သမီးရဲ့ အပြုံးတွေက အဲဒီဓာတ်ပုံထဲမှာပဲ ရပ်တန့်နေခဲ့တာ ကြာပြီလား။
လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော်က ဒီအိမ်လေးထဲမှာ ရယ်မောသံတွေ ရှိခဲ့ဖူးပါတယ်။ ကျွန်တော့်ဇနီး မသေဆုံးခင်အထိပေါ့။ ဇနီးသည် ဆုံးပါးသွားပြီးတဲ့နောက် ကျွန်တော့်ရဲ့ တစ်ဦးတည်းသောသမီး သီရိဟာ ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ နေမင်းကြီး ဖြစ်လာခဲ့တယ်။ သမီးက ငယ်ငယ်ကတည်းက လိမ္မာတယ်။ ကျောင်းစာမှာလည်း ထူးချွန်တယ်။ ကျွန်တော်ကတော့ သာမန်စာရေးဝန်ထမ်းလေးတစ်ယောက်မို့ သမီးကို ချမ်းချမ်းသာသာ မထားနိုင်ခဲ့ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ သမီးက ဘယ်တော့မှ ပူဆာတာ၊ စိတ်ကောက်တာမျိုး မရှိခဲ့ဘူး။
"အဖေ... ဟင်းက ငန်နေလား။ သမီး ဒီနေ့ ပထမဆုံးချက်ကြည့်တာ"
သမီး နှစ်သမီး အရွယ်က ပြောခဲ့တဲ့ အသံလေးကို ခုထိ ကြားယောင်နေမိသေးတယ်။ သမီးချက်တဲ့ ဟင်းက ငန်လွန်းလို့ မျိုချရခက်နေပေမဲ့ ကျွန်တော် ပြုံးပြီး "အရမ်းကောင်းတယ် သမီး၊ အဖေ မြိန်မြိန်ယှက်ယှက် စားလို့ရတယ်" လို့ ညာပြောခဲ့ဖူးတယ်။ အဲဒီတုန်းက ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက်ကြားမှာ ဘာအတားအဆီးမှ မရှိခဲ့ဘူး။ ချစ်ခြင်းမေတ္တာတွေက ပွင့်လင်းမြင်သာခဲ့တယ်။ ကျွန်တော်ဟာ သမီးအတွက် သူရဲကောင်းတစ်ယောက်ဖြစ်ခဲ့သလို၊ သမီးဟာလည်း ကျွန်တော့်အတွက် လောကကြီးကို ရင်ဆိုင်ဖို့ ခွန်အားတွေ ဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ မာန်မာနနဲ့ လွဲမှားတဲ့ မေတ္တာတရားက သမီးကို ကျွန်တော့်လက်ထဲကနေ ထာဝရ တွန်းထုတ်မိတော့မယ်ဆိုတာ အဲဒီအချိန်က ကျွန်တော် မသိခဲ့ဘူး။ ကျွန်တော်ဟာ သမီးကို အကောင်းဆုံးတွေပဲ ပေးချင်ခဲ့တာပါ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီ "အကောင်းဆုံး" ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်က သမီးအတွက် ငရဲတစ်ခု ဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် မတွေးမိခဲ့ဘူး။
သမီး တက္ကသိုလ် နောက်ဆုံးနှစ် တက်နေတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်တော့်ဘဝထဲကို မုန်တိုင်းတစ်ခု ဝင်လာခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် အလုပ်လုပ်တဲ့ ကုမ္ပဏီက ငွေစာရင်းအလွဲအချော်တစ်ခုမှာ ကျွန်တော့်ကို တရားခံအဖြစ် စွပ်စွဲခဲ့ကြတယ်။ အမှန်တော့ ကျွန်တော့်အထက်လူကြီးက သူ့အပြစ်ကို ကျွန်တော့်အပေါ် ပုံချခဲ့တာပါ။ ကျွန်တော့်မှာ သက်သေမရှိသလို၊ အဲဒီပြဿနာကို ဖြေရှင်းဖို့ ငွေအမြောက်အမြား လိုအပ်ခဲ့တယ်။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ သမီးက နိုင်ငံခြားမှာ ပညာသင်ဆုရတဲ့ သတင်းကို ဝမ်းသာအားရ လာပြောခဲ့တယ်။
"အဖေ... သမီး ဂျပန်မှာ ကျောင်းသွားတက်ရတော့မယ်။ သမီးတို့ ဘဝတွေ ပြောင်းလဲတော့မယ် အဖေ"
သမီးရဲ့ မျက်လုံးတွေက အရောင်တောက်နေတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာတော့ မီးတောက်နေခဲ့ပြီ။ အကြွေးရှင်တွေက အိမ်အထိ လာခြိမ်းခြောက်နေကြပြီ။ ကျွန်တော် ထောင်ကျသွားရင် သမီးရဲ့ အနာဂတ် ပျက်စီးတော့မယ်။ သမီးကို ဒီအညစ်အကြေးတွေထဲမှာ မနစ်မွန်းစေချင်ဘူး။ သမီးကို ဒီအရှုပ်အထွေးတွေနဲ့ ကင်းဝေးစေချင်တယ်။ သမီးသာ ဂျပန်ကို ထွက်သွားရင် သမီး ဘေးကင်းမယ်။ ဒါပေမဲ့ သမီးက ကျွန်တော့်ကို အရမ်းချစ်တာ။ ကျွန်တော် တစ်ယောက်တည်း ကျန်ခဲ့မှာကို သမီး သိရင် သမီး သွားမှာ မဟုတ်ဘူး။
အဲဒီညက ကျွန်တော် တစ်ညလုံး မအိပ်ဘဲ စဉ်းစားခဲ့တယ်။ သမီးကို ကယ်တင်ဖို့ဆိုရင် သမီး ကျွန်တော့်ကို မုန်းသွားအောင် လုပ်မှရမယ်။ သမီးရဲ့ စိတ်ထဲမှာ ကျွန်တော်ဟာ အားကိုးထိုက်တဲ့ အဖေ မဟုတ်တော့ဘူးလို့ ထင်သွားမှ သမီး ကျွန်တော့်ကို စွန့်ခွာသွားမှာ။ ကျွန်တော် သမီးရဲ့ အနာဂတ်အတွက် ကျွန်တော့်ကိုယ်ကျွန်တော် လူယုတ်မာတစ်ယောက်အဖြစ် သရုပ်ဆောင်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။
နောက်ရက်တွေမှာ ကျွန်တော် အရက်တွေ စသောက်တယ်။ အိမ်ပြန်နောက်ကျတယ်။ သမီး ချက်ထားတဲ့ ဟင်းတွေကို မြေကြီးပေါ် သွန်ချပစ်တယ်။
"နင်က ငါ့ကို ကျွေးနိုင်ပြီမှတ်လို့ အမိန့်လာပေးနေတာလား။ နင့်ပညာသင်ဆုက ဘာမို့လို့လဲ။ ငါ့ကို ငွေပေးနိုင်လို့လား"
သမီးရဲ့ မျက်ဝန်းထဲက တုန်လှုပ်မှုကို မြင်ရတဲ့အခါ ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ သွေးထွက်နေခဲ့ပေမဲ့ မျက်နှာကိုတော့ တတ်နိုင်သမျှ တင်းမာအောင် ထားခဲ့ရတယ်။
သမီး ထွက်သွားဖို့ တစ်ပတ်အလိုမှာ ကျွန်တော် ပိုပြီး ရူးသွပ်ပြခဲ့တယ်။ သမီး စုထားတဲ့ ပိုက်ဆံလေးတွေကို ယူပြီး လောင်းကစားဝိုင်းထဲ သွားပစ်ထည့်ခဲ့တယ်။ အမှန်တော့ အဲဒီပိုက်ဆံတွေကို ကျွန်တော့်အကြွေးတွေအတွက် သုံးလိုက်တာပါ။ ဒါပေမဲ့ သမီးကိုတော့ လောင်းကစားလုပ်လို့ ကုန်သွားပြီလို့ ပြောခဲ့တယ်။
"အဖေ... ဒါ သမီး ကျောင်းတက်ဖို့အတွက် သုံးနှစ်လုံး စုထားတဲ့ ပိုက်ဆံတွေလေ။ အဖေ ဘယ်လိုလုပ် ရက်စက်နိုင်ရတာလဲ"
သမီး ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုနေတယ်။ ကျွန်တော်ကတော့ ဧည့်ခန်းထဲမှာ အရက်ပုလင်းကို ကိုင်ပြီး လှောင်ရယ်နေခဲ့တယ်။
"ပိုက်ဆံဆိုတာ သုံးဖို့ရှိတာပဲ။ နင်က ငါ့သမီးပဲ၊ နင့်ပိုက်ဆံ ငါသုံးတာ ဘာဖြစ်လဲ။ နင် ဂျပန်သွားချင်ရင် ကိုယ့်ဘာသာ ရှာသွား။ ငါ့ကို လာမပူဆာနဲ့"
သမီးက ကျွန်တော့်ကို စိမ်းစိမ်းကားကား ကြည့်ခဲ့တယ်။ အဲဒီအကြည့်ထဲမှာ အရင်က ရှိခဲ့တဲ့ ချစ်ခြင်းမေတ္တာတွေ မရှိတော့ဘူး။ နာကျင်မှုနဲ့ ရွံရှာမှုတွေပဲ ရှိတော့တယ်။ သမီးက
နောက်ဆုံး သမီး ထွက်သွားမယ့်နေ့ ရောက်လာတယ်။ သမီးက အထုပ်အပိုးတွေကို ပြင်ပြီး အိမ်ရှေ့မှာ ရပ်နေတယ်။ ကျွန်တော်ကတော့
ဒါပေမဲ့ အဲဒီအောင်မြင်မှုက ကျွန်တော့်ဘဝကို အမှောင်ထဲ ဆွဲချသွားခဲ့တာကိုတော့ ကျွန်တော် သတိမထားမိခဲ့ဘူး။
သမီး ထွက်သွားပြီးနောက်မှာ ကျွန်တော် ထောင်ကျခဲ့တယ်။ သုံးနှစ်ကြာ ထောင်နန်းစံပြီးနောက် အပြင်ကို ပြန်ရောက်လာတဲ့အခါ ကျွန်တော့်မှာ ဘာမှမရှိတော့ဘူး။ အိမ်လေးကလည်း အကြွေးရှင်တွေလက်ထဲ ပါသွားပြီ။ ကျွန်တော်ကတော့ လမ်းဘေးက ကျူးကျော်တဲလေးတစ်ခုမှာ ကျပန်းအလုပ်တွေ လုပ်ရင်း ဘဝကို ဖြတ်သန်းခဲ့ရတယ်။ သမီးဆီက ဖုန်းတစ်ခါမှ မလာသလို၊ ကျွန်တော်လည်း ဆက်သွယ်ဖို့ မကြိုးစားခဲ့ဘူး။ သမီး ဂျပန်မှာ အောင်မြင်နေတယ်ဆိုတာကိုပဲ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ဆီကနေ တစ်ဆင့်ကြားနေရတာနဲ့တင် ကျေနပ်နေခဲ့တယ်။
ဒါပေမဲ့ တစ်နေ့မှာတော့ ကျွန်တော် မမျှော်လင့်ထားတဲ့ အရာတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် သွေးအန်ပြီး လဲကျသွားတဲ့အခါ ဆေးရုံမှာ ကင်ဆာနောက်ဆုံးအဆင့်ဖြစ်နေပြီဆိုတာ သိလိုက်ရတယ်။ ကျွန်တော့်မှာ အချိန် သိပ်မကျန်တော့ဘူး။ အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ တစ်ခုပဲ ရှိတော့တယ်။ သမီးကို အမှန်တရား ပြောပြချင်တယ်။ ကျွန်တော်ဟာ သမီးထင်သလို လူယုတ်မာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာကို မဟုတ်တောင်မှ၊ သမီးကို ချစ်လို့ အဲဒီလို လုပ်ခဲ့ရတာပါဆိုတာလေး တစ်ခွန်းလောက်ပဲ ပြောချင်တော့တယ်။
ကျွန်တော် သမီးရဲ့ ဖုန်းနံပါတ်ကို ခက်ခက်ခဲခဲ စုံစမ်းပြီး ဆက်ခဲ့တယ်။ ပထမတစ်ခါ... မကိုင်ဘူး။ ဒုတိယတစ်ခါ... စက်ပိတ်ထားတယ်။ တတိယတစ်ခါမှာတော့ သမီး ကိုင်လိုက်တယ်။
"ဟဲလို..."
သမီးရဲ့ အသံက ရင့်ကျက်ပြီး အေးစက်နေတယ်။ ကျွန်တော့် လည်ချောင်းထဲမှာ တစ်ခုခု တစ်နေသလိုပဲ။
"သမီး... အဖေပါ..."
တစ်ဖက်က ခဏလောက် တိတ်ဆိတ်သွားတယ်။ ပြီးတော့ သမီးရဲ့ အသံက တုန်ရီစွာ ထွက်လာတယ်။
"ကျွန်မမှာ အဖေ မရှိဘူး။ ကျွန်မအဖေက လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ကတည်းက သေသွားပြီ။ ရှင့်ကို ကျွန်မ အကြိမ်ကြိမ် ပြောပြီးသား၊ ကျွန်မဆီကို ဘယ်တော့မှ ဖုန်းမဆက်ပါနဲ့လို့။ ရှင့်ကြောင့် ကျွန်မဘဝမှာ ဘယ်လောက် အရှက်ရခဲ့ရလဲ ရှင်သိလား"
သမီးက ဖုန်းချသွားခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် ထပ်ခါထပ်ခါ ခေါ်ပေမဲ့ သမီးက ကျွန်တော့်နံပါတ်ကို လုပ်လိုက်ပြီ။ ကျွန်တော် ပေးပို့ချင်တဲ့ စာတိုလေးတွေဟာ '' တောင် မဖြစ်ဘဲ လေထဲမှာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရတယ်။
အဲဒီညက ကျွန်တော် တစ်ယောက်တည်း ဆေးရုံကုတင်ပေါ်မှာ လူးလိမ့်နေခဲ့တယ်။ သမီးကို ကယ်တင်ဖို့အတွက် သမီးရဲ့ အမုန်းကို ရွေးချယ်ခဲ့တာဟာ မှန်ကန်တဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက် ဟုတ်ရဲ့လား။ သမီးရဲ့ ဘဝမှာ အဖေဆိုတဲ့ အရိပ်ကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်တာဟာ အကောင်းဆုံး လက်ဆောင် ဟုတ်ရဲ့လား။
အချိန်တွေက ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အသက်ရှူသံတွေက ပိုပြီး ပြတ်တောင်းပြတ်တောင်း ဖြစ်လာတယ်။ ဆေးရုံက သူနာပြုလေးကို အကူအညီတောင်းပြီး ကျွန်တော့်ရဲ့ ဖြစ်ရပ်မှန်တွေကို စာတစ်စောင် ရေးခိုင်းခဲ့တယ်။ သမီး သိစေချင်တဲ့ အမှန်တရားတွေ၊ အကြွေးတွေကြောင့် သမီးကို တွန်းထုတ်ခဲ့ရပုံတွေ၊ ပြီးတော့... သမီးကို ဘယ်လောက်တောင် ချစ်မြတ်နိုးခဲ့ကြောင်းတွေကိုပေါ့။
ကျွန်တော် သေဆုံးသွားပြီး သုံးရက်အကြာမှာမှ သမီး မြန်မာပြည်ကို ပြန်ရောက်လာတယ်လို့ ကြားရတယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အသုဘကို သမီး လာခဲ့ပေမဲ့ သမီးရဲ့ မျက်နှာမှာ မျက်ရည်တစ်စက်မှ မရှိဘူး။ သမီးက ကျွန်တော့်အလောင်းကို ကြည့်ပြီး အေးစက်တဲ့ အသံနဲ့ ပြောခဲ့တယ်တဲ့။
"ရှင်ကတော့ နောက်ဆုံးအချိန်အထိ ကျွန်မကို ဒုက္ခပေးသွားတုန်းပဲနော်"
ဒါပေမဲ့ သူနာပြုလေးက ကျွန်တော့်ရဲ့ စာကို သမီးလက်ထဲ ထည့်ပေးလိုက်တဲ့အခါမှာတော့ အရာအားလုံး ပြောင်းလဲသွားခဲ့တယ်။ သမီး စာကို ဖတ်နေရင်း လမ်းလယ်ခေါင်မှာတင် ဒူးထောက်လဲကျသွားတယ်လို့ ဆိုတယ်။ ကျွန်တော် သမီးကို ပေးခဲ့တဲ့ ဒဏ်ရာတွေဟာ အမှန်တရားကို သိလိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ သမီးအတွက် ပိုပြီး နက်ရှိုင်းတဲ့ ငရဲတစ်ခု ဖြစ်သွားခဲ့ရပြီ။
"အဖေ... ဘာလို့လဲ... ဘာလို့ သမီးကို အမှန်အတိုင်း မပြောခဲ့တာလဲ။ သမီး အဖေ့ကို မုန်းပြီး နေခဲ့ရတာ နှစ်ရှိပြီ။ အဖေကတော့ သမီးအတွက်နဲ့ အားလုံးကို တစ်ယောက်တည်း ခံစားသွားတယ်ပေါ့လေ။ သမီးကို ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ရက်စက်ရတာလဲ အဖေရယ်..."
သမီးရဲ့ အော်ဟစ်ငိုယိုသံတွေကို ကျွန်တော် မကြားနိုင်တော့ဘူး။ သမီးရဲ့ ခွင့်လွှတ်မှုကိုလည်း ကျွန်တော် မရယူနိုင်တော့ဘူး။ ကျွန်တော်ဟာ သမီးကို ကောင်းစေချင်တဲ့ စေတနာနဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် နာကျင်အောင် လုပ်ခဲ့ပေမဲ့၊ အဲဒီနာကျင်မှုက သမီးဆီကိုပါ ကူးစက်သွားလိမ့်မယ်လို့ မတွေးမိခဲ့တာဟာ ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ အကြီးမားဆုံး အမှားပါပဲ။
ကျွန်တော် နောင်တရခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီနောင်တက သိပ်ကို နောက်ကျသွားခဲ့ပြီ။ ကျွန်တော် သမီးကို ပေးချင်ခဲ့တဲ့ အနာဂတ်ဆိုတာ သမီးအတွက်တော့ အဖေကို မုန်းတီးခြင်းနဲ့ တည်ဆောက်ထားတဲ့ နန်းတော်ပျက်ကြီးတစ်ခုသာ ဖြစ်ခဲ့ရတယ်။
သင်ခန်းစာ - တစ်ခါတစ်ရံမှာ စတေးမှု ဆိုတာထက် ပွင့်လင်းမြင်သာတဲ့ ဆက်သွယ်ပြောဆိုမှုက ပိုပြီး အဖိုးတန်ပါတယ်။ ကိုယ်က စေတနာနဲ့ လုပ်လိုက်တဲ့ အရာတစ်ခုဟာ တစ်ဖက်လူအတွက်တော့ တစ်သက်လုံး ပျောက်ကွယ်မသွားနိုင်တဲ့ ဝေဒနာတစ်ခု ဖြစ်သွားနိုင်ပါတယ်။ ချစ်ခြင်းမေတ္တာမှာ အမှန်တရားကို ဖုံးကွယ်ထားခြင်းဟာ အကောင်းဆုံးသော ဖြေရှင်းချက် မဟုတ်ပါဘူး။