နောင်တရချိန်နောက်ကျခဲ့တဲ့ မိန်းမ
နောင်တရချိန်နောက်ကျခဲ့တဲ့ မိန်းမ
မိုးအနည်းငယ်ဖွဲနေတဲ့ ညနေခင်းတစ်ခုမှာ ကျွန်မ အိမ်ရှေ့ဝရန်တာမှာထိုင်ရင်း ကော်ဖီခါးခါးတစ်ခွက်ကို ငေးကြည့်နေမိတယ်။ ကော်ဖီခွက်ကထွက်နေတဲ့ အငွေ့တွေက လေထဲမှာ ပျံ့လွင့်ပျောက်ကွယ်သွားသလိုပဲ ကျွန်မရဲ့ ဘဝကလည်း အနှစ်သာရမဲ့စွာနဲ့ပဲ လွင့်စင်သွားခဲ့ပြီလားလို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မေးခွန်းထုတ်နေမိတယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ ငါးနှစ်က ဒီလိုအချိန်မျိုးဆိုရင် ကျွန်မဘေးမှာ ကျွန်မကို အလိုလိုက်လွန်းတဲ့၊ ကျွန်မရဲ့ စိတ်ကောက်တာတွေကို အပြုံးမပျက်ခံစားပေးတတ်တဲ့ 'ကိုသက်' ရှိနေမှာပါ။
ကိုသက်က ရိုးရှင်းတဲ့ အမျိုးသားတစ်ယောက်ပါ။ သူက ကျွန်မကို အရမ်းချစ်ခဲ့တယ်။ သူ့ရဲ့ ချစ်ခြင်းမေတ္တာတွေက နွေးထွေးလွန်းလို့ တစ်ခါတလေမှာ ကျွန်မအတွက် အသက်ရှူကျပ်စရာတောင် ဖြစ်ခဲ့ရတယ်။ ကျွန်မကတော့ လောကကြီးမှာ အောင်မြင်ချင်တယ်၊ ထင်ပေါ်ချင်တယ်၊ ငွေကြေးနဲ့ ဂုဏ်ပကာသနတွေကြားမှာ ဝင့်ဝင့်ထည်ထည် နေချင်ခဲ့တဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်ပေါ့။ ကျွန်မတို့ လက်ထပ်ပြီးစက ကျွန်မတို့ဘဝဟာ သာမန်ပါပဲ။ ကိုသက်က အစိုးရဝန်ထမ်း သေးသေးလေးတစ်ယောက်၊ ကျွန်မကတော့ ကုမ္ပဏီတစ်ခုမှာ အရောင်းဝန်ထမ်း။ ကျွန်မတို့ရဲ့ အိမ်လေးက သေးငယ်ပေမဲ့ သပ်ရပ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ ရည်မှန်းချက်တွေက အဲဒီအိမ်လေးထဲမှာ မဆံ့ခဲ့ဘူး။
"နှင်း... ကိုယ် ဒီနေ့ မင်းကြိုက်တဲ့ ကောက်ညှင်းပေါင်း ဝယ်လာတယ်" လို့ သူက အလုပ်ကပြန်လာတိုင်း ပြောလေ့ရှိတယ်။ ကျွန်မကတော့ သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး "ဒီဟာပဲလား ကိုသက်ရယ်၊ တခြားသူတွေဆိုရင် သူတို့မိန်းမကို ရွှေတွေ၊ စိန်တွေ ဝယ်ပေးနေကြတာ" လို့ ရင့်ရင့်သီးသီး တုံ့ပြန်ခဲ့မိတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ သူ့မျက်လုံးထဲက အရောင်တွေ မှိန်ဖျော့သွားတာကို ကျွန်မ သတိမထားမိခဲ့ဘူး။ ကျွန်မက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ပဲ ဗဟိုပြုပြီး စဉ်းစားခဲ့တာကိုး။ ကိုသက်က ကျွန်မကို ဘယ်တော့မှ ပြန်မပြောခဲ့ဘူး။ သူက ပြုံးရုံပဲ ပြုံးပြပြီး ကျွန်မရဲ့ စားပွဲပေါ်ကို အထုပ်လေး တင်ပေးထားခဲ့တတ်တယ်။ ကျွန်မကတော့ သူ့ရဲ့ အချစ်တွေကို တန်ဖိုးမထားဘဲ ပိုပြီး မြင့်မားတဲ့ နေရာတစ်ခုကိုပဲ လှမ်းကြည့်နေခဲ့မိတယ်။
အချိန်တွေ ကြာလာတာနဲ့အမျှ ကျွန်မရဲ့ မကျေနပ်မှုတွေက တောင်လိုပုံလာတယ်။ ကျွန်မရဲ့ သူငယ်ချင်းတွေက ကားကောင်းကောင်းစီး၊ အိမ်ကြီးအိမ်ကောင်းနဲ့ နေနေကြတာကို မြင်ရတဲ့အခါ ကျွန်မရဲ့ ကိုသက်ကို ကြည့်ရတာ စိတ်ပျက်စရာကောင်းတဲ့ လူရှုံးနိမ့်သူတစ်ယောက်လို မြင်လာမိတယ်။ ကျွန်မရဲ့ စိတ်ထဲမှာ "ငါ ဒီထက် ပိုကောင်းတဲ့ ဘဝကို ရသင့်တယ်" ဆိုတဲ့ အတွေးက စွဲမြဲနေခဲ့တယ်။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ ကျွန်မတို့ ကုမ္ပဏီကို ဒါရိုက်တာအသစ်အဖြစ် ရောက်လာတဲ့ 'ဦးမင်းခန့်' ဆိုတဲ့သူက ကျွန်မကို စိတ်ဝင်စားလာတယ်။ သူက ချမ်းသာတယ်၊ ခန့်ညားတယ်၊ ကျွန်မ လိုချင်တဲ့ ဂုဏ်ပကာသနအားလုံး သူ့မှာ ရှိတယ်။
ကျွန်မ ကိုသက်ကို စတင်ပြီး လျစ်လျူရှုခဲ့တယ်။ သူ ဖုန်းဆက်ရင် မကိုင်တော့ဘူး။ "အလုပ်ရှုပ်နေတယ်" ဆိုတဲ့ စာတိုလေးတစ်စောင်နဲ့ပဲ ပြီးစလွယ် တုံ့ပြန်ခဲ့တယ်။ သူ ချက်ကျွေးတဲ့ ထမင်းဟင်းတွေကိုလည်း "အပြင်မှာ စားလာပြီ" လို့ ပြောပြီး အမှိုက်ပုံးထဲ သွန်ပစ်ခဲ့တာတွေလည်း ရှိခဲ့တယ်။ ကိုသက်ကတော့ ဘာမှမပြောဘဲ တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ်ပဲ နေခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ ပိန်ချောင်သွားတဲ့ မျက်နှာနဲ့ ညဘက်တွေမှာ တိုးတိုးလေး ချောင်းဆိုးနေတာကို ကျွန်မ မမြင်ချင်ယောင်ဆောင်ခဲ့မိတယ်။ ကျွန်မ စိတ်တွေက ဦးမင်းခန့်ဆီမှာပဲ ရှိနေခဲ့တာကိုး။
တစ်နေ့မှာတော့ ကျွန်မ ကိုသက်ကို ကွာရှင်းခွင့် တောင်းလိုက်တယ်။ "ကိုသက်... ကျွန်မတို့ လမ်းခွဲရအောင်။ ကျွန်မ ရှင့်ဘေးမှာ နေရတာ အသက်ရှူကျပ်လှပြီ။ ရှင်က ကျွန်မရဲ့ အနာဂတ်အတွက် ဘာမှ မပေးနိုင်တဲ့သူပဲ" လို့ ကျွန်မ အေးစက်စက် ပြောလိုက်တယ်။ ကိုသက်က ကျွန်မကို ကြည့်တဲ့ အကြည့်မှာ နာကျင်မှုတွေ အတိုင်းအထက်အလွန် ပါနေခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူက "နှင်း... တကယ်ပဲ ကိုယ့်ဘေးမှာနေရတာ အဲဒီလောက်တောင် ပင်ပန်းနေပြီလား" လို့ပဲ မေးခဲ့တယ်။ ကျွန်မက ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်တဲ့အခါ သူက "ကောင်းပါပြီ... နှင်း လိုချင်တဲ့ ပျော်ရွှင်မှုတွေ ရပါစေ" လို့ ပြောပြီး ဘာမှမတောင်းဆိုဘဲ အိမ်ကနေ ထွက်သွားခဲ့တယ်။ သူ ဘာမှ ယူမသွားဘူး။ သူ့ရဲ့ အဝတ်အစား အဟောင်းလေး အနည်းငယ်ကလွဲရင် အားလုံးကို ထားခဲ့တယ်။ ကျွန်မကတော့ လွတ်လပ်သွားပြီဆိုတဲ့ စိတ်နဲ့ ပျော်နေခဲ့မိတာပေါ့။
ကိုသက်နဲ့ လမ်းခွဲပြီး တစ်နှစ်လောက်အတွင်းမှာပဲ ကျွန်မရဲ့ ဘဝက ထင်ထားသလို ဖြစ်မလာခဲ့ဘူး။ ဦးမင်းခန့်က ကျွန်မကို လက်ထပ်ဖို့ စိတ်မကူးခဲ့ဘူးဆိုတာ သိလိုက်ရတဲ့အခါ ကျွန်မ ရင်ကွဲမတတ် ခံစားခဲ့ရတယ်။ သူက ကျွန်မကို ခဏတာ အပျော်တွဲခဲ့တာသာ ဖြစ်ပြီး သူ့ရဲ့ ဂုဏ်တူတန်းတူ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်နဲ့ပဲ လက်ထပ်သွားခဲ့တယ်။ ကျွန်မ အလုပ်ကနေလည်း နုတ်ထွက်ခဲ့ရပြီး စုဆောင်းထားတဲ့ ငွေလေးတွေနဲ့ပဲ ရုန်းကန်နေခဲ့ရတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်မ သတိရမိတာက ကိုသက်ကိုပါ။
ကိုသက် ဘယ်မှာရှိနေမလဲဆိုတာ ကျွန်မ လိုက်စုံစမ်းခဲ့တယ်။ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ဆီကနေ ကိုသက်ရဲ့ သတင်းကို ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာကြီး တစ်ခုလုံး ပြိုလဲသွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ ကိုသက်က ဆေးရုံမှာတဲ့။ သူက ကင်ဆာဝေဒနာကို နောက်ဆုံးအဆင့်အထိ ခံစားနေရတာ တစ်နှစ်ကျော်နေပြီတဲ့။ ကျွန်မ အပြေးအလွှား ဆေးရုံကို သွားခဲ့တယ်။ ဆေးရုံကုတင်ပေါ်မှာ ပိန်ချောင်ပြီး အရိုးပေါ် အရေတင်ဖြစ်နေတဲ့ လူတစ်ယောက်ကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ ကျွန်မ မယုံနိုင်အောင် ဖြစ်ခဲ့ရတယ်။ အဲဒါ... ကျွန်မကို အမြဲ ပြုံးပြတတ်တဲ့၊ ကျွန်မကို ကမ္ဘာမှာ အချစ်ဆုံးလို့ ပြောခဲ့တဲ့ ကိုသက်တဲ့လား။
ကျွန်မ သူ့လက်ကို ကိုင်လိုက်တဲ့အခါ သူက အားယူပြီး မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်တယ်။ သူ့ရဲ့ အားနည်းနေတဲ့ မျက်လုံးတွေထဲမှာ ကျွန်မကို အပြစ်တင်တဲ့ အရိပ်အယောင် လုံးဝမရှိခဲ့ဘူး။ "နှင်း... လာပြီလား" လို့ သူက တိုးတိုးလေး ပြောတယ်။ ကျွန်မ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုချလိုက်မိတယ်။ "ကိုသက်... ဘာလို့ ကျွန်မကို မပြောခဲ့တာလဲ။ ဘာလို့ ဒီလိုတွေ ဖြစ်နေရတာလဲ" လို့ ကျွန်မ မေးမိတယ်။ သူက အားနည်းစွာနဲ့ ပြုံးရင်း "နှင်းရဲ့ အောင်မြင်မှုတွေကို ကိုယ် မနှောင့်ယှက်ချင်လို့ပါ။ ကိုယ့်ရဲ့ နာမကျန်းမှုတွေက နှင်းအတွက် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး ဖြစ်မှာစိုးလို့ပါ" တဲ့။ အဲဒီစကားက ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသားကို ဓားနဲ့ အချက်ပေါင်းများစွာ မွှန်းလိုက်သလိုပါပဲ။
ကိုသက် ဆုံးမသွားခင်မှာ သူက ကျွန်မကို စာအိတ်အဟောင်းလေး တစ်အိတ် ပေးခဲ့တယ်။ အဲဒီစာအိတ်ထဲမှာ ဘာတွေရှိမလဲဆိုတာ ကျွန်မ မသိခဲ့ဘူး။ ကိုသက် ဆုံးသွားပြီးတဲ့နောက် သူ့ရဲ့ ဈာပနကို ပြီးစီးအောင် လုပ်ပေးပြီးမှ ကျွန်မ အဲဒီစာအိတ်ကို ဖွင့်ကြည့်မိတယ်။ စာအိတ်ထဲမှာ ဘဏ်စာအုပ်တစ်အုပ်နဲ့ စာတစ်စောင် ရှိနေတယ်။
စာထဲမှာ ရေးထားတာက "နှင်း... ကိုယ် သိပါတယ်။ နှင်းက မြင့်မားတဲ့ နေရာမှာ နေချင်တဲ့သူဆိုတာ။ ကိုယ့်မှာ နှင်းကို ပေးနိုင်တာဆိုလို့ ဒီငွေလေးတွေပဲ ရှိတယ်။ ကိုယ် ညဘက်တွေမှာ အပိုအလုပ်တွေ လုပ်ခဲ့တယ်၊ ကိုယ့်ရဲ့ ကျန်းမာရေးကို ဂရုမစိုက်နိုင်ဘဲ ငွေရှာခဲ့တယ်။ ဒီငွေတွေက နှင်းအတွက် အရေးပေါ်လိုအပ်တဲ့အခါ သုံးဖို့ စုထားပေးတာပါ။ ကိုယ် မရှိတော့တဲ့အခါ နှင်း ဒုက္ခမရောက်စေချင်ဘူး။ ကိုယ့်ကို ခွင့်လွှတ်ပါ နှင်း... နှင်း လိုချင်တဲ့ စည်းစိမ်တွေကို ကိုယ် ဒီထက်ပိုပြီး မရှာပေးနိုင်ခဲ့လို့" တဲ့။
ကျွန်မ ဘဏ်စာအုပ်ကို ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ ကျွန်မ ထင်ထားတာထက် အများကြီး ပိုတဲ့ ငွေပမာဏကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ ကျွန်မ မသိခဲ့တာက ကိုသက်ဟာ ကျွန်မရဲ့ အသုံးအဖြုန်းတွေကို ဖြည့်ဆည်းပေးဖို့အတွက် သူ့ရဲ့ အသက်ကို ရင်းပြီး အလုပ်လုပ်ခဲ့တာပါ။ သူ နေမကောင်းဖြစ်နေတာကို သိရက်နဲ့ ဆေးမကုဘဲ အဲဒီငွေတွေကို ကျွန်မအတွက် စုပေးထားခဲ့တာပါ။ ကျွန်မကို ချမ်းသာတဲ့သူတစ်ယောက် ဖြစ်စေချင်တဲ့ သူ့ရဲ့ ဆန္ဒက သူ့အသက်ထက် ပိုအရေးကြီးခဲ့တာပေါ့။ ကျွန်မရဲ့ တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်မှုတွေ၊ မာနတွေက ကျွန်မကို တကယ်ချစ်တဲ့ လူတစ်ယောက်ကို သတ်ပစ်လိုက်သလို ဖြစ်ခဲ့ပါပြီ။ အဲဒီအချိန်မှာမှ ကျွန်မ နားလည်လိုက်တာက ကျွန်မ လိုက်ရှာနေတဲ့ ပျော်ရွှင်မှုဆိုတာ ငွေကြေးတွေမဟုတ်ဘဲ ကျွန်မဘေးမှာ အမြဲရှိနေခဲ့တဲ့ ကိုသက်ရဲ့ မေတ္တာတွေဆိုတာပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ အားလုံးက နောက်ကျသွားခဲ့ပြီ။
အခုတော့ ကျွန်မမှာ ကိုသက် ထားခဲ့တဲ့ ငွေတွေ ရှိတယ်။ အိမ်ကောင်းကောင်း၊ ကားကောင်းကောင်းလည်း ရှိနေပြီ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ အိမ်ကြီးက ခြောက်ကပ်လွန်းလှတယ်။ ညဘက်တွေမှာ "နှင်း... ထမင်းစားရအောင်" လို့ ခေါ်မယ့် အသံလေးကို ကျွန်မ တမ်းတမိတယ်။ ကျွန်မ စားချင်တာတွေကို ဝယ်ပေးမယ့်သူ၊ ကျွန်မရဲ့ အမှားတွေကို ခွင့်လွှတ်ပေးမယ့်သူ တစ်ကမ္ဘာလုံးမှာ တစ်ယောက်မှ မရှိတော့ဘူး။ လူတွေက ကျွန်မကို အောင်မြင်တဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်အဖြစ် မြင်ကြပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ အတွင်းစိတ်ကတော့ သုဿန်တစ်ခုလိုပဲ အေးစက်နေတယ်။
ကျွန်မ နေ့တိုင်း ကိုသက်ရဲ့ ဂူဆီကို သွားဖြစ်တယ်။ ပန်းလေးတွေ ချပေးရင်း ကျွန်မ ခွင့်လွှတ်ဖို့ တောင်းပန်မိတယ်။ ဒါပေမဲ့ တုံ့ပြန်သံကတော့ လေတိုးသံကလွဲလို့ ဘာမှမရှိဘူး။ ကျွန်မ ရခဲ့တဲ့ သင်ခန်းစာက အရမ်းကို ခါးသီးလွန်းပါတယ်။ ကျွန်မတို့ဟာ ကိုယ့်လက်ထဲမှာ ရှိနေတဲ့ တန်ဖိုးရှိတဲ့ အရာတွေကို ပိုင်ဆိုင်ထားချိန်မှာ တန်ဖိုးမထားတတ်ကြဘဲ လက်လွှတ်လိုက်ရမှသာ နောင်တရတတ်ကြတယ်။ အထူးသဖြင့် မေတ္တာတရားပေါ့။
မိုးက ပိုပြီး သည်းလာတယ်။ ကျွန်မရဲ့ ပါးပြင်ပေါ်မှာ စီးကျနေတာက မိုးရေလား၊ မျက်ရည်လားဆိုတာ ကျွန်မ မခွဲခြားနိုင်တော့ဘူး။ ကိုသက်ရဲ့ အပြုံးလေးတွေကို ပြန်မြင်ယောင်ရင်း ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသားက တဆစ်ဆစ် နာကျင်နေမိတယ်။ နောင်တဆိုတာ နောက်မှရတာ မှန်ပေမဲ့ ကျွန်မအတွက်တော့ ဒီနောင်တက တစ်သက်လုံး ပေးဆပ်ရမယ့် အပြစ်ဒဏ်တစ်ခုလို ဖြစ်နေခဲ့ပြီ။ ကျွန်မမှာ အရာအားလုံး ရှိနေပေမဲ့ တကယ်တော့ ကျွန်မမှာ ဘာမှမရှိတော့ဘူး။ ကျွန်မဟာ အချစ်ကို စတေးပြီး အပေါ်ယံ ပကာသနတွေကို ဝယ်ယူခဲ့တဲ့ လူမိုက်မတစ်ယောက်သာ ဖြစ်ခဲ့တယ်။
သင်ခန်းစာ- တန်ဖိုးရှိတဲ့အရာဆိုတာ ရှားပါးတဲ့ ရွှေ၊ ငွေတွေမဟုတ်ဘဲ သင့်အနားမှာ အမြဲရှိနေပြီး သင့်ကို တန်ဖိုးထားတဲ့ လူတစ်ယောက်ရဲ့ နှလုံးသားသာ ဖြစ်ပါတယ်။ လက်လွှတ်လိုက်ရမှ နောင်တမရပါစေနဲ့။