မေတ္တာရောင်ပြန်
မေတ္တာရောင်ပြန်
အောင်မင်္ဂလာအဝေးပြေးဝင်းတစ်ခုလုံး ဒီဇယ်နံ့တွေ၊ ဖုန်နံ့တွေနဲ့ မွန်းကျပ်နေသည်။ ညဆယ်နာရီခွဲကာလ၏ အအေးဓာတ်က အရိုးထဲထိ စိမ့်ဝင်နေသော်လည်း ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာတော့ ပူလောင်နေဆဲ။ သူငယ်ချင်းဖြစ်သူ သီဟကို ရန်ကုန်မှာ ဆေးလာပြတုန်း တစ်ပတ်လုံး ပြုစုပေးခဲ့ရသမျှ အခုတော့ သူ ပြန်ရတော့မည်။ သီဟက ကားပေါ်မတက်ခင် ကျွန်တော့်လက်ကို ခပ်တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ရင်း “ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ကွာ ... ငါရန်ကုန်မှာ ဆေးခန်းလာပြတုန်း အစစအရာရာ ကူညီတဲ့အတွက်” ဟု ဆိုသည်။ ကျွန်တော် ပြုံးလိုက်သော်လည်း ထိုအပြုံးက နှုတ်ခမ်းဖျားတင်သာ။ ကျွန်တော့်စိတ်တွေက အိမ်မှာကျန်ခဲ့တဲ့ မိုးဆီကို ရောက်နေသည်။ မိုးက ကျွန်တော့်ကို ဖုန်းဆက်ပြီး ဆဲဆိုထားသည်မှာ နာရီဝက်ပင် မရှိသေး။ “မင်းက လူကောင်းကြီး လုပ်နေတာနဲ့တင် ငါ့ဘဝက အောက်ကျနောက်ကျဖြစ်နေတာ၊ သူငယ်ချင်းကို လိုက်ပို့တာက ငါ့ကို ဂရုစိုက်တာထက် ပိုအရေးကြီးသလား” တဲ့။
“မင်းကွယ် ... ကျေးဇူးတင်စရာလား ... ငါတို့က သူငယ်ချင်းတွေပဲ ... မင်းကိုတောင်းပန်ရမှာက ငါမလိုက်ဖြစ်တာကိုပဲ ... နီးမှ အစည်းအဝေးကိစ္စပေါ်လာရတယ်လို့” ဟု ကျွန်တော်က သီဟကို အားနာနာနဲ့ ပြန်ပြောမိသည်။ တကယ်တော့ အစည်းအဝေးဆိုတာက အကြောင်းပြချက်ပါ။ မိုးကို ကြောက်ရလွန်းလို့ သီဟနဲ့အတူ နယ်ကို မလိုက်ဖြစ်တော့တာ။ မိုးက ကျွန်တော့်ကို သူ့အနားက တစ်ဖဝါးမှ အခွာမခံ။ အဲဒါက ချစ်လို့လား၊ ချုပ်ကိုင်ချင်လို့လားဆိုတာ ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင်တောင် မဝေခွဲတတ်တော့။
ထိုစဉ် အမျိုးသမီးတစ်ယောက် အပြေးအလွှား ကားဂိတ်ထဲကို ဝင်လာသည်။ သူမမျက်နှာမှာ ပူပန်မှုတွေ အထပ်ထပ်။ “လက်မှတ်တစ်စောင်လောက် ... အရေးကြီးလို့ပါ” ဟု သူမက ကောင်တာကို တောင်းပန်တိုးလျှိုးနေသည်။ ဂိတ်စာရေးမက “နောက်နေ့အတွက်ပဲရှိတော့တယ် ... ဒါနောက်ဆုံးကားပဲ ... လက်မှတ်မကျန်တော့ဘူး” ဟု အေးစက်စက်ပြောသည်။ အမျိုးသမီးက မျက်ရည်ဝဲလျက် “ကြားခုံလေးနဲ့ဖြစ်ဖြစ် လိုက်လို့မရဘူးလား ... အရေးကြီးလို့ပါ” ဟု ထပ်တောင်းဆိုသော်လည်း “အထူးကားရှင့် ... ကြားခုံမရှိပါဘူး” ဆိုသည့် အဖြေကသာ ပြန်လာသည်။
ကျွန်တော် သီဟကို ကြည့်လိုက်သည်။ သီဟက ကျွန်တော့်မျက်ဝန်းထဲက အရိပ်အယောင်ကို ဖတ်မိပုံရသည်။ “ဘာလဲကွ” ဟု သူကမေးသည်။ “မင်းကို နှစ်ခုံတွဲ သက်သောင့်သက်သာဖြစ်အောင် ဝယ်ပေးလိုက်တာ ... အဲဒါ ...” ကျွန်တော် စကားကို အဆုံးမသတ်ရဲ။ သီဟက ရယ်ပြီး “မင်း ငါ့ကိုကျေးဇူးတင်ရင် နောက်တစ်ယောက်ကို ကူညီတဲ့အနေနဲ့ ဟိုအမျိုးသမီးကို ခေါ်သွားပေးပါလား လို့ ပြောချင်တာ မဟုတ်လား။ ရတာပေါ့ကွာ ... ခေါ်လိုက်ပါ” ဟု ခွင့်ပြုသည်။
ကျွန်တော် ထိုအမျိုးသမီးကြီးထံ သွားပြီး ကားပေါ်တက်ဖို့ ပြောလိုက်သည်။ “ဒီက ညီမ ... ဒီကားနဲ့ လိုက်ချင်လို့လား။ ကားပေါ်တက်တော့ ထွက်တော့မယ် ... ဟိုက ငါ့သူငယ်ချင်းနဲ့အတူတူလိုက်သွား ... သူက သိပ်နေမကောင်းဘူး ... လမ်းမှာ စောင့်ရှောက်ပေးပါ” ဟု မှာကြားလိုက်သည်။ သူမက ဝမ်းသာအားရ ကျေးဇူးတင်စကားဆိုပြီး ပိုက်ဆံပေးဖို့ ပြင်သည်။ ကျွန်တော်က “မပေးပါနဲ့ ... တကယ်လို့ ကျေးဇူးပြန်ဆပ်ချင်ရင် ဒုက္ခရောက်နေသူ နောက်တစ်ယောက်နဲ့ တွေ့တဲ့အခါ ကူညီဖြစ်အောင် ကူညီလိုက်ပါကွယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။ ကျွန်တော့်စိတ်ထဲမှာ တစ်ခုခုကို မျှော်လင့်နေမိသည်။ “မေတ္တာရောင်ပြန်” တဲ့။ ငါ သူတစ်ပါးကို ကူညီရင် မိုးကလည်း ငါ့အပေါ် မေတ္တာထားလာမလားဆိုတဲ့ ကလေးကလား အတွေးမျိုး။ ဒါပေမဲ့ မိုးဆီက ဝင်လာတဲ့ စာတိုလေးက “မပြန်လာနဲ့တော့၊ မင်းကို ငါရွံတယ်” ဟူသော စကားလုံးများသာ။
ကားကြီး ထွက်သွားသည်အထိ ကျွန်တော် ငေးကြည့်နေမိသည်။ ကားမီးရောင်တွေ မှိန်သွားမှ ကျွန်တော့်ကားလေးထဲ ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။ ဖုန်းကို ကြည့်လိုက်တော့ မိုးဆီက ဖုန်းခေါ်ဆိုမှု အကြိမ်နှစ်ဆယ်။ စာတိုတွေကတော့ ဖတ်လို့တောင် မကုန်နိုင်။ ကျွန်တော့်မှာ အသက်ရှူဖို့တောင် နေရာလွတ် မရှိတော့သလို ခံစားရသည်။ မိုးက ကျွန်တော့်ကို တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်သူ၊ တာဝန်မကျေသူအဖြစ် အမြဲတမ်း ပုံဖော်လေ့ရှိသည်။ ကျွန်တော်ကတော့ သူမ စိတ်ကျေနပ်ဖို့အတွက် ဘာမဆို လုပ်ပေးခဲ့သည်။ သူမရဲ့ အဆိပ်သင့်စေတဲ့ စကားလုံးတွေကို မေတ္တာနဲ့ တုံ့ပြန်ရင် တစ်နေ့တော့ သူမ ပြောင်းလဲလာမှာပဲလို့ ကျွန်တော် ယုံကြည်ခဲ့ဖူးသည်။
ကားလမ်းတွေက ပိတ်တတ်သောကြောင့် ကျွန်တော်က လူပြတ်သည့် လမ်းဘေးတစ်နေရာကို ရွေးမောင်းလာခဲ့သည်။ ထိုစဉ် တက္ကစီတစ်စီး ရပ်ထားပြီး လူတစ်ယောက်က ကားကို အသည်းအသန် တားသည်။ ညဉ့်နက်သန်းခေါင်မှာ ဒီလိုရပ်ပေးဖို့ဆိုတာ ဒီဘက်ခေတ်မှာ အတော်လေး စွန့်စားရသည်။ မိုးဆီက ဖုန်းက တုန်ခါနေဆဲ။ ကျွန်တော် စိတ်ရှုပ်ရှုပ်နဲ့ ဖုန်းကို ပိတ်လိုက်ပြီး ကားကို ရပ်လိုက်သည်။
“ကူညီပါခင်ဗျာ ... ဒုက္ခရောက်နေလို့ပါ” ဟု အော်ပြောသည့် အမျိုးသား၏ အသံမှာ တုန်ရီနေသည်။ ကျွန်တော် ကားတံခါးကို မဖွင့်သေးဘဲ အကဲခတ်လိုက်သည်။ “ကယ်ပါခင်ဗျာ ... ကားပျက်သွားလို့ပါ ... ကားပေါ်မှာ ဗိုက်နာနေတဲ့ ကိုယ်ဝန်နဲ့ မိန်းမတစ်ယောက် ပါလာလို့ပါ” ဟု သူက ငိုမတတ် ပြောလာသောအခါ ကျွန်တော် မနေသာတော့။ “လာလေ ... ခေါ်သွားပေးမယ်” ဟု ပြောကာ တံခါးဖွင့်ပေးလိုက်သည်။
နောက်ခန်းတွင် ဗိုက်နာနေသည့် အမျိုးသမီးနှင့် သူ့ခင်ပွန်းတို့ တက်လာကြသည်။ အမျိုးသမီးက နာကျင်လွန်း၍ ရှုံ့မဲ့နေပြီး သူ့ယောက်ျားက သူမလက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ကာ “မပူပါနဲ့ မေမေရယ် ... ရောက်တော့မှာပါ” ဟု အားပေးနေသည်။ ထိုမြင်ကွင်းက ကျွန်တော့်နှလုံးသားကို ဆွဲညှစ်လိုက်သလိုပဲ။ သူတို့မှာ ဘာမှမရှိပေမယ့် တစ်ဦးပေါ်တစ်ဦး ထားတဲ့ မေတ္တာကတော့ အစစ်အမှန်ပဲ။ ကျွန်တော့်မှာ အဆင့်မြင့်အိမ်၊ ဇိမ်ခံကားနဲ့ ရာထူးရှိပေမယ့် ကျွန်တော့်ဘေးက မိန်းမဆီက ဒီလိုနွေးထွေးမှုကို မရဖူးတာ ကြာပြီ။
“သား ဘာလုပ်သလဲ” ဟု ကျွန်တော်က မေးတော့ “ပန်းရံလုပ်ပါတယ်” ဟု သူက ဖြေသည်။ “ကိုယ်ဝန်က နေ့စေ့ပြီလား” ဆိုတော့ “သိဘူးဆရာကြီး ... ဗိုက်နာတယ်ဆိုလို့” တဲ့။ သူတို့ရဲ့ ရိုးသားမှုနဲ့ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ဂရုစိုက်မှုက ကျွန်တော့်ကို ရှက်စိတ်ဖြစ်စေသည်။ ကျွန်တော်ကတော့ မိုးကို စိတ်ကျေနပ်အောင် ငွေတွေပုံပေး၊ ခိုင်းသမျှလုပ်ပေးနေရတာကိုပဲ မေတ္တာလို့ ထင်နေခဲ့တာ။ ကျွန်တော့်ဖုန်းကို ပြန်ဖွင့်လိုက်တော့ မိုးဆီက နောက်ဆုံးစာက “မင်း အခုချက်ချင်း အိမ်ပြန်မလာရင် ငါတစ်ခုခု လုပ်ပစ်လိုက်မယ်” တဲ့။ ကျွန်တော် သက်ပြင်းရှည်ကြီးကို ချလိုက်မိသည်။
ဆေးရုံကို ရောက်သည့်အခါတွင် ကျွန်တော် မပြန်နိုင်သေးပါ။ ဒီလူငယ်လေးကို ကြည့်ရသည်မှာ အတော်လေးကို ကူရာမဲ့နေပုံရသည်။ “သား ... ဒီမှာ ဦးရှိနေမယ် ... အကူအညီလိုရင် လာပြော” ဟု ကျွန်တော် ဆိုမိသည်။ နောက် နာရီဝက်လောက်အကြာတွင် ကောင်လေး ထွက်လာသည်။ “မွေးခန်းထဲတော့ ခေါ်သွားကြပြီ ဆရာကြီး” ဟု သူက ဆိုသည်။ သူ့မျက်နှာမှာ ပူပန်မှုတွေရော၊ မျှော်လင့်ချက်တွေရော ရောယှက်နေသည်။
“လာ ... တစ်ခုခုသွားစားရအောင် ... လိုက်ခဲ့ပါလား ... ဟိုလက်ဖက်ရည်ဆိုင်သွားမယ်” ဟု ကျွန်တော်က ခေါ်လိုက်သည်။ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်မှာ ထိုင်ရင်း ကောင်လေးက အားနာနာနဲ့ မေးသည်။ “ဆရာကြီး ကျေးဇူးတင်လိုက်တာ ... ဒါနဲ့ ဆရာကြီး ကားခစောင့်နေတာလား” တဲ့။ ကျွန်တော် ရယ်ချင်သွားသည်။ ကျွန်တော်က ညဘက်ဆိုရင် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး တီရှပ်နဲ့ ပုဆိုးနဲ့ပဲ နေတတ်တာကိုး။ “ဦးက ညဆိုရင် ဒီလိုပဲ အောက်ဆိုက်ထွက်မောင်းတာကွ ... ဒါက ကုမ္ပဏီကား” ဟု ကျွန်တော်က လိမ်ပြောလိုက်သည်။ သူ ကျွန်တော့်အပေါ် အားနာနေမှာ စိုးလို့ပါ။
“သား ... ဘယ်လောက်ပေးရမလဲဆရာကြီး ... သုံးထောင်လောက်ဆိုရင်ရော” ဟု သူက တုန်တုန်ရင်ရင် မေးသည်။ သူ့အိတ်ထဲမှာ အဲဒီသုံးထောင်ပဲ ရှိတာ ကျွန်တော် သိနေသည်။ “သား ... မင်းတို့ ဒုက္ခရောက်နေချိန်မှာ ကူညီတဲ့သူပေါ်လာတဲ့အတွက် ဝမ်းမသာသွားဘူးလား။ အေး ... ဒါဆိုရင် နောက် ... မင်းတို့လို အကူအညီလိုနေတဲ့ သူတစ်ယောက်နဲ့တွေ့ရင် ငါ့လိုပဲ လိုလိုလားလား အကူအညီပေးလိုက်ပါသားရယ် ... အဲဒီလောက်ဆိုရင် ဖြစ်ပါတယ်” ဟု ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
ထိုအချိန်မှာပဲ ဖုန်းဝင်လာသည်။ မိုး မဟုတ်ပါ။ စောစောက ကားဂိတ်မှာ ကူညီလိုက်တဲ့ အမျိုးသမီးကြီးဆီက ဖြစ်သည်။ “အစ်ကို ... ကျွန်မ ကားပေါ်မှာ အစ်ကို့သူငယ်ချင်းနဲ့ စကားပြောရင်း အစ်ကို့ဖုန်းနံပါတ် တောင်းထားမိတာပါ။ ကျွန်မ အခု အစ်ကို့ကို ပြောစရာ ရှိလို့ပါ” ဟု သူမက အသံတုန်တုန်နဲ့ ပြောသည်။ “ဘာဖြစ်လို့လဲ ညီမ” ဟု ကျွန်တော် မေးလိုက်တော့ သူမဆီက ထွက်လာတဲ့ စကားလုံးတွေက ကျွန်တော့်ကမ္ဘာကို ရိုက်ချိုးလိုက်သလိုပဲ။
“အစ်ကို့ရဲ့ ဇနီး မိုးဆိုတာ ... ကျွန်မရဲ့ ညီမဝမ်းကွဲပါ ... အစ်ကို့ကို သူ ဘယ်လိုတွေ လိမ်နေသလဲဆိုတာ ကျွန်မ သိပါတယ်။ အစ်ကို့ဆီက ပိုက်ဆံတွေကို သူ ဘယ်သူ့ဆီ ပို့နေသလဲဆိုတာလည်း ကျွန်မ သိတယ်။ အခု ကျွန်မ ရန်ကုန်ကနေ ထွက်ပြေးလာတာ ... သူနဲ့ သူ့ရည်းစားဟောင်းက ကျွန်မကို ခြိမ်းခြောက်နေလို့။ အစ်ကို့ကို မကူညီချင်လို့ မဟုတ်ပါဘူး၊ ကျွန်မ ကြောက်လို့ပါ။ ဒါပေမဲ့ အစ်ကိုက ကျွန်မကို လက်မှတ်မရှိတဲ့အချိန်မှာ ကူညီပေးခဲ့လို့ ... ကျွန်မ အမှန်အတိုင်း ပြောပြတာပါ။ မိုးက အစ်ကို့ကို ချစ်တာ မဟုတ်ဘူး၊ အစ်ကို့ကို ငွေတွင်းတစ်ခုလိုပဲ သုံးနေတာ”
ကျွန်တော့်လက်ထဲက ဖုန်း လွတ်ကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။ တစ်ကိုယ်လုံး ထုံကျင်သွားသည်။ မေတ္တာရောင်ပြန် ဆိုတာ ဒါလား။ ကျွန်တော် ကူညီခဲ့တဲ့ သူစိမ်းတစ်ယောက်ဆီကနေ ကျွန်တော် အမှန်တရားကို ပြန်ရလိုက်တာလား။
ကျွန်တော် ကျောက်ရုပ်တစ်ရုပ်လို ထိုင်နေမိသည်။ ကောင်လေးက ကျွန်တော့်ကို စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်နေသည်။ ထိုစဉ် လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ထဲကို ကလေးမလေးတစ်ယောက် ဝင်လာသည်။ နွမ်းနွမ်းပါးပါး ပုံစံလေး။ သူမက ထမင်းတစ်ပွဲ ဘယ်လောက်လဲလို့ မေးနေသည်။ ငါးရာပဲ ရှိလို့ တစ်ထောင်တန် ထမင်းကို ငါးရာဖိုး ရမလားလို့ တောင်းပန်နေရှာသည်။
ကျွန်တော် ကောင်လေးကို ကြည့်လိုက်သည်။ “သားရေ ... ဟိုမှာ သားကူညီရမယ့် တစ်ယောက်တော့တွေ့ပြီ ... သွားကူညီလိုက်ပါကွယ်” ဟု ကျွန်တော် ဆိုလိုက်သည်။ ကောင်လေးက ချက်ချင်းပဲ ထသွားပြီး ထိုကလေးမလေးကို ထမင်းဝယ်ကျွေးသည်။ ထို့နောက် ကျွန်တော်က ကလေးမလေးကို ခေါ်မေးကြည့်တော့ သူမအမေက ဆေးရုံမှာ၊ အဖေက အလုပ်သွားနေတာ မလာသေးဘူးတဲ့။
ကျွန်တော် ကလေးမလေးကို ပိုက်ဆံငါးထောင် ထပ်ပေးလိုက်သည်။ “သမီးမေမေကို ပေးလိုက် ... ဆေးဖိုးလို့” ဟု ဆိုကာ ပေးလိုက်သည်။ ကောင်လေးကလည်း သူ့ဆီမှာ ရှိတဲ့ ပိုက်ဆံထဲက နှစ်ထောင်ကို ထပ်ပေးလိုက်ပြန်သည်။ “ကျေးဇူးတင်ရင် နောက်လည်း ဒုက္ခရောက်နေသူတွေကိုတွေ့ရင် ကူညီပေးနော်” ဟု ကောင်လေးက ကလေးမလေးကို မှာသည်။
ဒီမြင်ကွင်းက ကြည်နူးစရာ ကောင်းသလောက် ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာတော့ သေလောက်အောင် နာကျင်နေရသည်။ ကျွန်တော်က သူတစ်ပါးအပေါ် စေတနာထားနိုင်သလောက်၊ ကိုယ့်အနားက လူသားတစ်ယောက်ကတော့ ကျွန်တော့်အပေါ် ရက်စက်ဖို့ပဲ ကြံစည်နေခဲ့တာ။ မိုးဆီက ဖုန်းပြန်ဝင်လာသည်။ ကျွန်တော် ဒီတစ်ခါတော့ ကိုင်လိုက်သည်။
“မင်း ဘယ်မှာလဲ! အခုချက်ချင်း ပြန်မလာရင် ငါ့လက်ကောက်ဝတ်ကို ငါ ဓားနဲ့လှီးပစ်မယ်!” ဟု သူမက အော်ဟစ်နေသည်။ အရင်ကဆိုရင် ကျွန်တော် ကြောက်လန့်တကြားနဲ့ တောင်းပန်တိုးလျှိုးပြီး ပြေးသွားမိမှာပါ။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ... ကျွန်တော့်မျက်လုံးထဲမှာ ကားဂိတ်က အမျိုးသမီးကြီး၊ ဆေးရုံက ပန်းရံဆရာလေးနဲ့ ထမင်းတောင်းနေတဲ့ ကလေးမလေးတို့ရဲ့ ပုံရိပ်တွေပဲ မြင်ယောင်နေသည်။
“လှီးလိုက်လေ မိုး ... မင်း တကယ်လှီးရဲရင် လှီးလိုက်” ဟု ကျွန်တော်က အေးစက်စက် ပြန်ပြောလိုက်သည်။ တစ်ဖက်က အသံတိတ်သွားသည်။ “မင်း ငါ့ကို ဘယ်လိုပဲ ခြိမ်းခြောက် ခြိမ်းခြောက် ... ငါ အဲဒီအဆိပ်အတောက်တွေကြားထဲမှာ ဆက်မနေနိုင်တော့ဘူး။ ငါ့ရဲ့ မေတ္တာက မင်းအတွက်တော့ အလကားဖြစ်နေခဲ့တာပဲ။ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် မိုး ... ငါ့ကို လူကောင်းတစ်ယောက်ဖြစ်အောင် သင်ပေးခဲ့လို့၊ ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ လူကောင်း မဟုတ်တော့ဘူး”
ကျွန်တော် ကားကို ဆေးရုံရှေ့မှာ ခဏရပ်ထားမိသည်။ ကောင်လေးက ဝမ်းသာအားရ ပြေးထွက်လာသည်။ “ဆရာကြီး ... သားတစ်ယောက် ရပြီဗျ! မိန်းမလည်း ဘေးကင်းပါတယ်!” ဟု သူက အော်ပြောသည်။ ကျွန်တော် ပြုံးလိုက်သည်။ ဒီအပြုံးကတော့ စစ်မှန်သည်။ ကျွန်တော် သူ့ကို ငွေနှစ်သိန်း ထုတ်ပေးလိုက်သည်။
“ဒါ ... ကလေးအတွက် လက်ဆောင်ပါ” ဟု ပြောတော့ သူက ငြင်းသည်။ “ယူလိုက်ပါသား ... ဦးက လူချမ်းသာတစ်ယောက်ပါ။ ဒါပေမဲ့ ဦး ဒီနေ့မှပဲ တကယ့်ချမ်းသာခြင်းကို နားလည်တော့တယ်။ မင်းတို့ဆီက ရတဲ့ မေတ္တာရောင်ပြန်က ဦးအတွက် တန်ဖိုးမဖြတ်နိုင်တဲ့ အသိဉာဏ်ကို ပေးလိုက်တာပဲ”
ကျွန်တော် ကားကို မောင်းထွက်လာခဲ့သည်။ အိမ်ကို မပြန်တော့ပါ။ မိုးဆီကို လမ်းခွဲစာ စာတိုတစ်စောင် ပို့လိုက်ပြီး သူမရဲ့ ဖုန်းနံပါတ်ကိုပါ တစ်ခါတည်း ပိတ်လိုက်သည်။ ညဉ့်ဦးယံရဲ့ လေအေးတွေက ကျွန်တော့်မျက်နှာကို လာတိုးသည်။ ကျွန်တော့်ဘဝမှာ ပထမဆုံးအကြိမ် လွတ်လပ်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။
ကျွန်တော် သူတစ်ပါးကို ကူညီခဲ့တဲ့ မေတ္တာက ကျွန်တော့်ဆီကို ရောင်ပြန်ဟပ်လာတာကတော့ အမှန်ပင်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီရောင်ပြန်က ကျွန်တော် မျှော်လင့်သလို မိုးရဲ့အချစ် မဟုတ်ဘဲ၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်ချစ်တတ်ဖို့ ပေးတဲ့ အသိတရား ဖြစ်နေခဲ့သည်။
ကားလမ်းမကြီးက ရှေ့မှာ ဖြောင့်ဖြူးနေသည်။ ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာလည်း အမှောင်ထုတွေ ကင်းစင်သွားပြီ။ လူတစ်ယောက်ကို အလွန်အမင်း ချစ်ပေးလိုက်ခြင်းဖြင့် ထိုလူ ပြောင်းလဲလာလိမ့်မည်ဟု ထင်မှတ်ခြင်းက အမှားကြီးတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။ တကယ့်မေတ္တာဆိုတာ ကိုယ့်ကိုကိုယ် ဖျက်ဆီးတဲ့အရာ မဟုတ်ဘဲ၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်လည်တည်ဆောက်တဲ့ အရာသာ ဖြစ်သင့်သည်။
ပြီး။
သင်ခန်းစာ- “မေတ္တာရောင်ပြန်ဆိုသည်မှာ ကိုယ်ပေးသလောက် တစ်ပါးသူဆီက ပြန်ရခြင်းထက်၊ မိမိပြုသောကောင်းမှုကြောင့် မိမိစိတ်နှလုံး၏ အမှန်တရားကို မြင်နိုင်စွမ်းရှိလာခြင်းသာ ဖြစ်သည်။”