အိမ်ထောင်ကျပြီးမှ နှိပ်စက်တဲ့ယောကျာ်း
အရောင်အသွေးစုံတဲ့ ကမ္ဘာကြီးကို တစ်ပတ်ပတ်ဖို့ဆိုတာ ကျွန်မအတွက်တော့ အိပ်မက်တစ်ခုထက် ပိုခဲ့ပါတယ်။ တစ်ဦးတည်းသောသမီးဖြစ်လို့ ဖခင်ဖြစ်သူ ချန်ထားခဲ့တဲ့ အမွေအနှစ်တွေနဲ့ ကျွန်မရဲ့ ဘဝဟာ လုံခြုံမှုရှိနေခဲ့ပေမဲ့၊ ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသားကတော့ မင်းသုတဆိုတဲ့ အမျိုးသားတစ်ယောက်ရဲ့ အချစ်ထဲမှာပဲ ခိုလှုံချင်ခဲ့တာပါ။ အိမ်ထောင်မကျခင်တုန်းက သူဟာ ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာဦးသူရဲကောင်းတစ်ယောက်လိုပါပဲ။ "နှင်း... ကိုယ်တို့ လက်ထပ်ပြီးရင် နှင်းသွားချင်တဲ့ နိုင်ငံတွေအကုန် သွားကြမယ်၊ နှင်းစိတ်ကူးယဉ်တဲ့ ကမ္ဘာကြီးကို ကိုယ်တို့ လက်တွဲပြီး ပတ်ကြမယ်" လို့ သူ ကတိပေးခဲ့ဖူးတယ်။ အဲဒီတုန်းက ကျွန်မဟာ လောကကြီးမှာ အပျော်ဆုံး မိန်းကလေးတစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့ရတာပေါ့။ ကျွန်မရဲ့ သူငယ်ချင်းတွေကတောင် "နှင်းကတော့ ကံကောင်းလိုက်တာ၊ မင်းသုတလို ယောကျာ်းမျိုး ရတာ" လို့ အမြဲတမ်း ငြူစူခဲ့ကြတာ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီ အားကျစရာ ကတိစကားတွေဟာ ကျွန်မကို ချောက်ကမ်းပါးထဲ တွန်းချဖို့ ခင်းထားတဲ့ ပန်းခင်းလမ်းတွေမှန်း ကျွန်မ မသိခဲ့ဘူး။
ကျွန်မတို့ လက်ထပ်ပြီး ပထမဆုံးတစ်လမှာတင် အရာအားလုံးက ရုတ်ချည်း ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပါတယ်။ အိမ်ထောင်ကျပြီးရင် ကမ္ဘာပတ်မယ်ဆိုတဲ့ စိတ်ကူးတွေဟာ အိမ်တံခါးဝကနေ ရပ်ကွက်ထိပ်ကိုတောင် မရောက်နိုင်တော့တဲ့ အကျဉ်းသားဘဝနဲ့ အစားထိုးခံလိုက်ရတယ်။ ကျွန်မကို အပြင်ပေးမထွက်တော့တာကစလို့၊ ဖုန်းကို စစ်ဆေးတာ၊ သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ အဆက်အသွယ် ဖြတ်ခိုင်းတာတွေဟာ "ချစ်လို့ပါ၊ စိုးရိမ်လို့ပါ" ဆိုတဲ့ ဆင်ခြေတွေနဲ့ စတင်ခဲ့တာပါ။ "နှင်းက လှတော့ ကိုယ်က တစ်ခြားသူတွေ ကြည့်မှာ ကြောက်လို့ပါ" တဲ့။ အစပိုင်းမှာတော့ အဲဒီစကားတွေက ချိုမြိန်သလိုလို ရှိပေမဲ့၊ ကြာလာတော့ အဲဒီစကားလုံးတွေဟာ ကျွန်မရဲ့ လွတ်လပ်ခွင့်ကို ချုပ်နှောင်ထားတဲ့ သံကြိုးတွေ ဖြစ်လာခဲ့တယ်။ ကျွန်မရဲ့ အလှတရားတွေဟာ အိမ်ထဲမှာပဲ နွမ်းလျလာခဲ့ရပြီး၊ သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ တစ်လတစ်ခါ တွေ့ဖို့တောင် ကျွန်မမှာ ခွင့်ပြုချက် တောင်းပိုင်ခွင့် မရှိတော့ပါဘူး။ ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာဟာ လေးထောင့်စပ်စပ်
မင်းသုတရဲ့ နှိပ်စက်မှုဟာ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာထက် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာမှာ ပိုပြီး ပြင်းထန်လာခဲ့ပါတယ်။ ကျွန်မ စုဆောင်းထားတဲ့ ငွေကြေးတွေ၊ အမွေရထားတဲ့ ပစ္စည်းတွေကို သူကပဲ စီမံခန့်ခွဲမယ်ဆိုပြီး သိမ်းဆည်းလိုက်တယ်။ "နှင်းက မိန်းကလေးပဲ၊ ငွေရေးကြေးရေး နားမလည်ဘူး၊ ကိုယ်က စီးပွားရေးလုပ်ပြီး နှင်းအတွက် ပိုတိုးပွားအောင် လုပ်ပေးမယ်" လို့ ပြောခဲ့တာ။ ကျွန်မကလည်း သူ့ကို ယုံကြည်ခဲ့တယ်။ ချစ်ရတဲ့သူမို့လို့၊ အိမ်ထောင်ဖက်မို့လို့ ကျွန်မရဲ့ အရာရာကို ပုံအောပြီး ပေးအပ်ခဲ့တာပါ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီယုံကြည်မှုဟာ ကျွန်မရဲ့ အမှားဆုံး ဆုံးဖြတ်ချက် ဖြစ်လာခဲ့တယ်။ သူဟာ အိမ်ပြန်နောက်ကျလာတယ်၊ အမြဲတမ်း စိတ်တိုဒေါသထွက်နေတတ်ပြီး ကျွန်မ တစ်ခုခုပြောလိုက်တိုင်း "နင်က ငါ့ကျေးဇူးနဲ့ ထိုင်စားနေတာ၊ ဘာမှ နားမလည်ဘဲ ဝင်မပြောနဲ့" လို့ အော်ဟစ်တတ်လာတယ်။
တစ်နေ့မှာ ကျွန်မရဲ့ အခင်ဆုံးသူငယ်ချင်း အေးအေးဆီက ဖုန်းလာပါတယ်။ "နှင်း... နင် ဘာလို့ ငါတို့နဲ့ အဆက်အသွယ် ဖြတ်ထားတာလဲ၊ နင့်ယောကျာ်းက ငါတို့ကို ဖုန်းဆက်ပြီး နင် သူတို့နဲ့ မတွေ့ချင်တော့ဘူးလို့ ပြောတယ်ဆိုတာ ဟုတ်လား" တဲ့။ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ ဆို့တက်သွားတယ်။ ကျွန်မ တစ်ခါမှ အဲဒီလို မပြောခဲ့ပါဘူး။ မင်းသုတဟာ ကျွန်မ မသိအောင် ကျွန်မရဲ့ လူမှုပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်နေတာပါ။ ကျွန်မ ဖုန်းကို ပြန်စစ်ကြည့်တော့ သူငယ်ချင်းတွေဆီက လာသမျှ ဖုန်းတွေ၊ မက်ဆေ့ချ်တွေကို သူက ဖျက်ပစ်ထားတာ တွေ့လိုက်ရတယ်။ ကျွန်မ ဒေါသထွက်ပြီး သူ့ကို မေးမိတဲ့အခါမှာတော့ သူဟာ ပထမဆုံးအကြိမ် ကျွန်မရဲ့ ပါးကို ရိုက်ချလိုက်ပါတယ်။ "နင်က ငါ့ကို ပြန်ပြောရဲတယ်ပေါ့၊ နင့်မှာ ငါ့ကို အာခံဖို့ ဘာအရည်အချင်း ရှိလို့လဲ" တဲ့။ အဲဒီညကစပြီး ကျွန်မဟာ သူ့ရဲ့ ဇနီးမဟုတ်တော့ဘဲ၊ သူ ခိုင်းသမျှ လုပ်ရတဲ့၊ သူ စိတ်ရှိသလို နှိပ်စက်လို့ရတဲ့ သက်မဲ့ အရုပ်တစ်ခုလို ဖြစ်သွားခဲ့ရတယ်။
လတွေ ကြာလာတာနဲ့အမျှ ကျွန်မရဲ့ စိတ်ဓာတ်တွေဟာ ဖုန်မှုန့်တွေလိုပဲ လွင့်စင်ကုန်ပါပြီ။ အရင်က တက်ကြွဖျတ်လတ်ခဲ့တဲ့ ကျွန်မဟာ အခုတော့ မှန်ထဲမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်ကြည့်ဖို့တောင် ကြောက်လွန်းလို့ ရှောင်ဖယ်နေမိတယ်။ မျက်ကွင်းညိုညိုတွေ၊ ဖြူဖျော့နေတဲ့ မျက်နှာနဲ့ ကြောက်လန့်နေတဲ့ မျက်လုံးတွေဟာ ကျွန်မရဲ့ လက်ရှိပုံရိပ်ပါပဲ။ သူငယ်ချင်းတွေရဲ့ တွေမှာ ခရီးတွေ သွားနေကြတာ၊ ပျော်နေကြတာတွေကို တွေ့ရတိုင်း ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ အပ်နဲ့ ထိုးသလို ခံစားရတယ်။ "ရပ်ကွက်ထိပ်တောင် မရောက်ဖြစ်တော့ဘူး" ဆိုတဲ့ စကားက ကျွန်မအတွက်တော့ ရယ်စရာမဟုတ်ဘဲ ငိုစရာ ဖြစ်နေခဲ့ပြီ။ အိမ်ရှေ့က ကားသံကြားရင်တောင် မင်းသုတ ပြန်လာပြီလားဆိုတဲ့ ကြောက်စိတ်နဲ့ တုန်ရင်နေရတဲ့ ဘဝ။
ကျွန်မ သူ့ကို ထားခဲ့ဖို့ အကြိမ်ကြိမ် ကြိုးစားခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မမှာ သွားစရာ နေရာမရှိတော့ဘူး။ သူက ကျွန်မရဲ့ မိဘတွေကိုလည်း ကျွန်မကပဲ သူတို့နဲ့ မတွေ့ချင်တော့သလိုမျိုး လိမ်ညာပြောဆိုပြီး ဝေးကွာအောင် လုပ်ထားခဲ့တာ။ ကျွန်မရဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ဘယ်သူမှ မရှိတော့ဘူးလို့ ခံစားရအောင် သူက စနစ်တကျ ဖန်တီးခဲ့တာပါ။ "နှင်း... နင့်မှာ ငါကလွဲရင် ဘယ်သူမှ မရှိဘူး၊ နင် ထွက်သွားရင်လည်း ဘယ်သူကမှ နင့်ကို လက်ခံမှာမဟုတ်ဘူး" လို့ သူက နေ့တိုင်း ရိုက်သွင်းခဲ့တယ်။ ကျွန်မဟာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှု လုံးဝ မရှိတော့တဲ့အထိ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ နှိပ်စက်မှုကို ခံခဲ့ရတာပါ။ အိမ်ထဲမှာပဲ အပိတ်ခံထားရတဲ့ ကျွန်မအတွက် ကမ္ဘာကြီးဟာ ပြတင်းပေါက်ကနေ မြင်ရတဲ့ ကောင်းကင်ပြာလေးလောက်တောင် မကျယ်ဝန်းတော့ပါဘူး။
တစ်နေ့မှာတော့ မင်းသုတ အိမ်မှာ ဖုန်းမေ့ကျန်ခဲ့ပါတယ်။ ကျွန်မအတွက်တော့ ဒါဟာ တစ်ခုတည်းသော အခွင့်အရေးပါပဲ။ ကျွန်မ ဖုန်းကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ မြင်လိုက်ရတဲ့ အရာတွေကြောင့် ကျွန်မ တစ်ကိုယ်လုံး ရေခဲရိုက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ သူ ဖုံးကွယ်ထားတဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်ဟာ ကျွန်မ ထင်ထားတာထက် ပိုပြီး ရက်စက်လွန်းနေခဲ့တယ်။ သူဟာ ကျွန်မရဲ့ အမွေရထားတဲ့ တိုက်ခန်းနဲ့ မြေကွက်တွေကို ကျွန်မ မသိအောင် အတုအယောင် လက်မှတ်တွေနဲ့ ရောင်းချနေခဲ့တာပါ။ ပိုပြီး နာကျင်ရတာကတော့ အဲဒီငွေတွေကို သူ ဘယ်သူ့အတွက် သုံးနေသလဲဆိုတာပါပဲ။
ဖုန်းထဲမှာ သူနဲ့ အမြဲတမ်း စကားပြောနေတဲ့သူ၊ သူ ချစ်လှပါချည်ရဲ့လို့ ပြောနေတဲ့သူဟာ တစ်ခြားသူမဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်မရဲ့ အခင်ဆုံး သူငယ်ချင်း အေးအေး ဖြစ်နေခဲ့တာပါ။ "အေးအေး... ခဏပဲ စောင့်ပါ၊ ဒီမိန်းမဆီက ရှိတာအကုန် ယူပြီးရင် ကိုယ်တို့ နှစ်ယောက် နိုင်ငံခြား ထွက်သွားကြမယ်၊ အဲဒီကျရင် မင်းလိုချင်တဲ့ ကမ္ဘာပတ်ခရီးကို သွားကြတာပေါ့" ဆိုတဲ့ မက်ဆေ့ချ်ကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာကြီးဟာ တစ်စစီ ပြိုကျသွားခဲ့ပါပြီ။ ကျွန်မကို အိမ်ထဲမှာ ပိတ်လှောင်ထားတာဟာ သဝန်တိုလို့ မဟုတ်ဘူး၊ ကျွန်မကို ချစ်လို့လည်း မဟုတ်ဘူး။ သူတို့ နှစ်ယောက် ပေါင်းပြီး ကျွန်မရဲ့ ဘဝကို ဝါးမြိုဖို့အတွက် ကျွန်မကို ပြင်ပလောကနဲ့ အဆက်အသွယ် ဖြတ်ထားခဲ့တာပါ။ ကျွန်မ ယုံကြည်ခဲ့တဲ့ ယောကျာ်း၊ ကျွန်မ ချစ်ခဲ့တဲ့ သူငယ်ချင်း... သူတို့နှစ်ယောက်ဟာ ကျွန်မရဲ့ အနီးဆုံးက သစ္စာဖောက်တွေ ဖြစ်နေခဲ့တာပါ။
မင်းသုတ အိမ်ပြန်ရောက်လာတဲ့အခါ ကျွန်မဟာ အရင်လို ကြောက်လန့်တုန်ရင်မနေတော့ဘဲ ဖုန်းကို ပြပြီး ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ခဲ့ပါတယ်။ သူဟာ ခဏတော့ အံ့ဩသွားပေမဲ့ ချက်ချင်းဆိုသလို ရုပ်ဆိုးလှတဲ့ အပြုံးတစ်ခုနဲ့ "သိသွားတော့လည်း ကောင်းတာပေါ့၊ အခုဆို အကုန်လုံးက ငါ့နာမည်နဲ့ ဖြစ်ကုန်ပြီ၊ နင့်မှာ ဘာမှ မရှိတော့ဘူး" လို့ အေးအေးဆေးဆေး ပြောခဲ့တယ်။ အဲဒီညမှာ သူ ကျွန်မကို အရက်စက်ဆုံး နှိပ်စက်ပြီး အိမ်ပေါ်ကနေ နှင်ချခဲ့ပါတယ်။ ကျွန်မမှာ အဝတ်တစ်ထည် ကိုယ်တစ်ခုနဲ့ပဲ လမ်းပေါ်ကို ရောက်ခဲ့ရတယ်။ ရပ်ကွက်ထိပ်ကိုတောင် မရောက်နိုင်ခဲ့တဲ့ ကျွန်မဟာ အခုတော့ ညဉ့်နက်သန်းခေါင်မှာ လမ်းမထက်မှာ ယောင်ချာချာ ဖြစ်နေခဲ့ရပြီ။
ကျွန်မ မှတ်တိုင်တစ်ခုမှာ ထိုင်ရင်း ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်မိတယ်။ ကျွန်မ စိတ်ကူးယဉ်ခဲ့တဲ့ ကမ္ဘာပတ်ခရီးဆိုတာ ဒါမျိုးလား။ ကျွန်မ ယုံကြည်ခဲ့တဲ့ အချစ်ဆိုတာကော ဒါပဲလား။ အခုတော့ ကျွန်မမှာ သူငယ်ချင်းလည်း မရှိ၊ မိဘတွေဆီ ပြန်ဖို့လည်း မျက်နှာမရှိ၊ ပိုင်ဆိုင်မှုလည်း ဘာမှ မရှိတော့ဘူး။ ကျွန်မ ရရှိလိုက်တဲ့ သင်ခန်းစာကတော့ အရမ်းကို ခါးသီးလွန်းပါတယ်။ လူတစ်ယောက်ကို အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်ပြီး ကိုယ့်ရဲ့ လွတ်လပ်ခွင့်နဲ့ ကိုယ့်ရဲ့ ဘဝကို ပုံအပ်လိုက်တာဟာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေတာနဲ့ အတူတူပါပဲ။
အိမ်ထောင်ကျပြီးမှ နှိပ်စက်တတ်တဲ့ ယောကျာ်းဆိုတာ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဒဏ်ရာတွေထက်၊ စိတ်ဝိညာဉ်ကိုပါ သတ်ပစ်တတ်တဲ့သူတွေပါ။ ကျွန်မဟာ အခုတော့ အဲဒီ အိမ်မက်ဆိုးထဲကနေ နိုးထလာခဲ့ပါပြီ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအတွက် ပေးဆပ်လိုက်ရတဲ့ တန်ဖိုးကတော့ ကျွန်မရဲ့ ဘဝတစ်ခုလုံး ဖြစ်နေခဲ့တယ်။ ကမ္ဘာကြီးကို ပတ်ဖို့ စိတ်ကူးယဉ်ခဲ့တဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ဟာ အခုတော့ လမ်းဘေးက မှတ်တိုင်လေးတစ်ခုမှာတင် သူ့ရဲ့ ခရီးစဉ်ကို အဆုံးသတ်လိုက်ရပါတော့တယ်။
သင်ခန်းစာ - အချစ်ဆိုတာ ကိုယ့်ရဲ့ လွတ်လပ်ခွင့်ကို ပေးဆပ်ရတာမျိုး မဟုတ်ပါဘူး။ သင့်ကို ကမ္ဘာပတ်ဖို့ ကတိပေးတဲ့သူထက်၊ သင့်ကို ကိုယ့်ခြေထောက်ပေါ်ကိုယ် ရပ်တည်နိုင်အောင် တွန်းအားပေးတဲ့သူကိုသာ ရွေးချယ်ပါ။ သစ္စာဖောက်မှုဆိုတာ အဝေးကလာတာမဟုတ်ဘဲ အနီးဆုံးလူဆီကသာ လာတတ်တာကို အမြဲသတိပြုပါ။